เก้าอี้นั่งเล่น


Picture : ห้องภาพหนอน

Advertisements
  1. ขอประทานโทษสวัสดิ์ขอรับมวลมิตร

    สหายเดินทางไกลมาชักชวนออกเดินทางโดยปุบปับ ไม่ทันร่ำลาข้าพเจ้าจึ่งหายหน้าไปโดยปับปุบ เพิ่งกลับมาถึง ณ บัดนาทีนี้เอง

    ขอบคุณ ‘ผงฝุ่นในสายลมแห่งกาลเวลา’ กำนัลจากท่านอิ่ม เป็นเพลงที่ข้าพเจ้าคลอกีต้าร์ตั้งแต่ครั้งมัธยมไม่คาดคิดว่าวันนี้จะทะเล่อทะล่ากลายเป็นธุลีดินไปเสียจริง ๆ ความชื่นชอบความหมายของบทเพลงนี้ในตอนนั้น ไม่เหมือนกับวันเวลานี้เลยขอรับ

    ยามนั้นเพียงรู้สึกว่าใช่เราชอบความหมายเยี่ยงนั้นวิธีคิดอย่างนั้น ถึงวันนี้ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้ว ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ ๆ ๆ ฝุ่นดินจะไปคิดอะไรมากมาย จริงไหมขอรับ?…ขอบคุณสำหรับคำทบทวนเนื้อหาบทเพลง ขอบคุณจริง ๆ

    ท่านเพลงกับพี่ท่านขอรับ

    เพิ่งถามหาท่านเพลงที่ร้านหนังสือประทีปแหมบ ๆ ดีใจที่แพลมมาแล้ว ทั้งยังมีชะลอมอักษรสัมผัสมาฝาก(ข้าพเจ้าขอนำเข้าลิ้นชักเลยนะขอรับ)

    สองท่านคงไม่ทันผ่านตาไอเท็มก่อนหน้า (หัวข้อ ‘คุยกับดิน’ ) ในนั้นข้าพเจ้าแจงอรรถารมณ์แล้วไยจึงคิดปิดคอมเม้นท์ คงไว้แต่หน้า ‘คุยกับดิน’ แห่งนี้ ช่วงแรกอาจนำความไม่สะดวกมือแก่สหายที่เคารพสักหลายเพลา อีกสองสามหน่อยก็คงคุ้น

    ขออาบน้ำอาบท่าก่อน วันพรุ่งคงกลับเข้าอักขระวัตรปกติ
    แล้วเจอกัลล์ขอรับ

    คารวะ

  2. แวะมาทัก

    เพราะ

    ท้องร้องเรียก

    🙂

    ขึ้นบ้านใหม่ทีไร
    ขอบใจนะ…ที่แวะไปเยี่ยม

  3. ขยันจัดบ้านจัง

    มา กทม. เมื่อไหร่

    ช่วยหยิบไม้กวาดมาปัดฝุ่น
    ใน “ห้องนอนหน้าต่างสูง”ให้ด้วยเด่ะ

    ป.ล.
    เราได้รับคำอ้อนจาก ไอซ์
    มาขอเรื่องลงใน ก้าว …รอ…ก้าว

    เราสงสัยว่า ถ้าเราจะขอจัดหน้าเรื่องที่เราส่งให้เอง..
    ได้ไหม

    แล้วต้องส่งไฟล์รุ่นไหน..

    ยังไง คุณช่วยหาทางคุยกับเราผ่านหน้าต่าง msn ด้วยนะ

    ส่วนเรื่อง air card คุณหาคำตอบจากลิ้งค์ที่ส่งให้ละกัน

    แต่อาจต้องเช็คสเปคเครื่องคุณด้วย

    เหอ เหอ เหอ

  4. อ้าวววววววว

    โพสต์ตั้งแยะ

    ทำไมไม่ติด

    หรืออยู่ที่ใต้ถุนบ้าน

    วานดูที

    เรามีเรื่องจะถามเกี่ยวกับต้นฉบับ ก้าว รอ ก้าว

    ช่วยติดต่อเราทาง msn ด้วยนะ

    จะเด็ดผัก ตำน้ำพริกรอ

    🙂

  5. พอทนท่าน พอนั่งได้ ขยันจัดกระท่อมใหม่เสียจริงเชียว

  6. เข้ามาแล้วหลงทางหาประตูเข้าบ้านไม่เจอ..

    เปลี่ยนบ่อยๆ เพลินดีนะท่าน..

  7. “มีของ”

    มาฝาก

    แวะไปรับที่บ้าน หิ่งห้อย ด้วยนะ

    🙂

  8. ฮ่าฮ่า..เข้าไปดูรูปประกอบ..แล้วไม่ยักกะรู้ว่าท่านนันยางไปอยู่ที่นั่นด้วยไปแอบอยู่ตรงพุ่มไม้ไหนนี่..ท่านถึงได้ยินเด็กๆ เค้าคุยกัน..
    อ้อ..อีกประการใคร่ขอแนะให้เปลี่ยนlink เป็น http://walkonthesideway.wordpress.com/2007/05/10จะดีนักแล

    อรุณสวัสดิ์ยามฟ้าสาง

  9. ฮ่าฮ่า อีกที…รองเท้าแตะเมาหมอก..คงเข้าใจอะไรผิดไปเข้าใจผิด
    ว่ารูปที่ว่าเป็นรูปในวัด…
    ดูไปดูมา..
    คู่ซี้ที่ท่านนันยางกล่าวถึงที่ว่านี่…เป็นหน้ารองเท้าแตะเอง(หรือเปล่า) เหอๆๆ

    รองหน้าแตะแตก

    สวัสดียามตื่น

  10. ฮา ฮา ฮา แม่นแย้ววว
    แต่ก็ได้เป็นบทเรียนให้ข้าพเจ้าระมัดระวังมุมคิดมุมมองถ้วยถี่ขึ้น
    นับเป็นแตะแตกที่ต้อง คารวะ อิ อิ อิ

    -นันยางหน้าเยิน-

    XXXX
    พี่ท่านหิ่งเดี๋ยวไปขะรับ

  11. ว่าแล้วเชียว ต้องหาไม่เจอ

    อยู่ใน Categories ช่างเล่า

    แวะไปดูอีกทีละกัน

    (อุตส่าห์ทำจนตาเปนหมีแพนดา หมีแพนดา)

  12. เห็นพ่อเปรมจัดบ้านแล้วเหนื่อยแทนค่ะ คนอยู่ขนำจะให้มาอยู่คอนโดได้ไง
    จัดอย่างนี้ก็สบายตาแล้วค่ะ

  13. อา…

    ท่านกลับมาใช้ระบบเดิมแล้ว เข้าท่า ๆ อ่านได้สบายโลด

    จะตอบเรื่องวันอาทิตยืเสียหน่อย แต่กลับไม่มีช่องง่างลงให้แปะ…

    เอาเป็นว่า

    วันอาทิตย์ของท่าน ออกนอกบ้าน (ชั่วครู่) ส่วนผม ออกไปซื้อกับข้าว จ.ป.ก.

    เป็นเช่นนี้ในเช้าวันอาทิตย์ขอรับ

    ไปละ… น้องช้างรออยู่

  14. ดีใจด้วย

    ที่ของฝาก กลายเป็นของถูกใจสำหรับคุณ

    ….

  15. มีคนเอาไข่มาแลก

    ..

    หัวใจแตกๆ

    ..

    พอแลกได้ไหม

    ..

    ยี้!! ไข่เน่าๆ

    ..

    เอาคืนไปเลยไป

    ..

    แม้เหลือใบสุดท้าย

    ..

    ก็ไม่เอาเฟ้ย

  16. แคร่ไม้ไผ่
    ใครว่านั่งไม่สบาย
    ไหนใครพูดอย่างนั้น
    บอกมา!

    แคร่ไม้ไผ่
    แม้ไม่นิ่ม เหมือนโซฟา LV
    แต่สบาย อบอุ่น
    เปิดเผย!

    ปล. รูป Simpson บน skateboard น่ารักดี ท่านดิน ๕๕ ชอบๆ
    ปปล. ท่านๆ ตบแต่งบ้านอีกละ.. หายที แต่งที มาอีกที ก็แต่งใหม่ ๕๕ เอาเข้าไป

  17. แวะมาติดคำว่า “คิด”

    ให้ “ถึง…

    เหอ เหอ

  18. (๑)

    เด็กหญิงตัวน้อย
    นอนคอยคนปั้นฝัน
    คุณลุงอยู่ไหน
    ช่างใจร้ายจัง ช่วยมาแบ่งปัน
    ฝันหนูบ้างซี
    ..
    ..
    รอคอย
    รอคอย

    (๒)

    “มีฝันมาขาย”
    คุณลุงใจดี ป่าวร้องก้องดี
    “ฝันดี ฝันงาม มาแล้วจ้า”

    เด็กน้อยดีใจ รีบเข้าไปถาม
    “ขอฝันสวยงาม ให้หนูสักฝัน… ราคาเท่าไหร่”

    “ฝันละห้าพัน”

    “ว้า…แพงจัง หนูไม่มีตังค์ ลดหน่อยได้ไหม?”

    คุณลุงใจดี อมยิ้มละไม แล้วพูดออกไป…

    “ฝันไปเถอะ”

    “?????”

  19. รับผิดชอบภาระ ชีวิต ของท่านอย่างเต็มที่

    มิต้องห่วงเรื่องสำนักงาน

    – ด้วยมิตรภาพ และ ความห่วงใย –

  20. โอ..พี่ท่าน
    ขอบพระคุณขอรับ
    ขอบพระคุณ

  21. อ้อ Haed กระท่อมท่านน่าพักผ่อนจริง ๆ

    สันโดษ ๆๆๆ

  22. ต่อไปได้สันโดษจริง ๆ แล้วขอรับพี่ท่าน
    ข้าพเจ้าลองเปลี่ยนเป็น Dtac.
    ความเร็วได้ใจ
    ราคาต่างกันสามเท่า
    เท่ากับว่า ข้าพเจ้าต้องลดเวลาใช้เน็ตลงสามเท่าในงบประมาณเดิม

    ค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนขอรับ

    คารวะ

  23. ท่านดิน รู้สึกเหมือนท่านหายไปนานเลย

    อืม.. ถ้าจะ post อย่างเดียว ลองเข้า http://m.wordpress.com จะเป็นหน้าสำหรับใช้ในมือถือ ซึ่งจะมี feature และขนาดเล็ก ทำให้โหลดง่าย ไม่เสียเวลามาก

    แต่ก็นะท่าน.. มีข้อจำกัดมากมาย เช่น ท่านโหลดรูปไม่ได้ ใส่ได้แต่ข้อความ แล้วยิงส่งลงบล็อกเลย

    คือเอาไว้เขียนโพสอย่างเดียว แว้บมา แล้วแว้บไป ฉะนี้แลท่าน

    น่าจะ work เวลาเน็ตท่านไม่รักดีอ่ะนะ ก็ส่งข่าวคราวสั้นๆ มาบอกผู้อ่านกันได้ ว่ากระท่อมน้อยกำลังประสบปัญหาสัญญาณขัดข้อง อิอิ

    ..

    อืมๆ จริงๆ ข้าพเจ้าก็ใช้เวลากับอินเตอร์เน็ตเยอะเกินไป รู้ตัวมากๆ ตอนนี้พยายามมองมันให้น้อยๆ เป็นไปได้ ไม่เปิด ไม่พูดมาก ไม่งั้น ไม่เป็นอันได้อ่านหนังสือหนังหา เพราะ”ติด”

    พยายามจัดเวลาด้วยเช่นกัน

    –คารวะท่านดิน

  24. มิน่าหายไปเลย ไม่แวะมาเยี่ยมกันเหมือนเคย

    ข้าพเจ้าเองเดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะอัพขำขันทุกวัน แต่เน็ตข้าพเจ้าไม่ค่อยต้องชะตากับ wordpress อัพทีเสียเวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง

    จะใช้สปีดอินเทอร์เน็ตข้าพเจ้าก็เสียดายตังค์เจ้าค่ะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองใช้ไม่ค่อยคุ้มค่า (นอกจากเช็คเมล์และเข้าบ้านหนอนแล้ว ข้าพเจ้าแทบไม่ได้ใช้ประโยชน์อย่างอื่นเลย อยู่หน้าคอมฯที่ทำงานทั้งวันแล้ว พอกันที)

  25. แคร่ไม้ไผ่ ยังไงเสียก็เป็นมากกว่า แค่ไม้ไผ่

    หวังว่าท่านจะจัดเวลาได้ลงตัวโดยคงไว้ซึ่งบลอคที่เป็นโรงเตี้ยมให้เหล่าสหาย
    ได้เข้ามาพบปะกันเช่นเดิมขอรับ

    ปล. ขอความรู้สักหน่อยเถิด เน็ตซิม คืออะไรหรือขอรับ

    เด็กอนาลอค

  26. ผมก็เคยประสบปัญหาเนทช้าตอนไปอยู่บ้านยาย

    แต่พอมาทำงานก็อยู่หน้าคอมเสีย 50 % หรือกว่านั้น
    กลับบ้านก็ยังเพียรมาเข้าเนทอีก เข้าขั้นเสพติด
    จะเลิกสงสัยต้องหักดิบ

    -คารวะ-

  27. ท่านดิน.. มี sickness brake สองครั้ง.. ต่างกันอย่างไรหรือ? หึหึ

    หายเร็วๆ นะท่าน.. อย่าเครียดกับงานทางบ้านจนเกินไป.. เดี๋ยวจะแก่เกินแกง.. แหะแหะ

    –คารวะสุดๆ

    ปล. อาย(ว่ะ) แต่ขอบอก ว่าแปะความเห็นผิดบ้าน.. คือเปิด ๒ บ้านพร้อมกัน แล้วเขียนความเห็นใน notepad ก่อน.. ตอนแปะ แปะบ้านท่านแสนเฉยเลย……

    ว่าไม่แก่ ไม่แก่ จะแก่จริงก็คราวนี้..

    ท่านแสน.. กรุณาลบด้วยเน้อ.. อายเขา

  28. http://www.beourfriend.org/nat/rt/?p=272

    หลักฐานความเมา(มัน)ของท่าน ESCฯ 555

  29. ประจานกันเห็นๆ เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

  30. อิอิ
    เค้าเรียกสรรเสริญนะท่านมุก

  31. ยามเย็นสวัสดิ์ค่ะ ..

    มะโข่งเป็นอะไรไปคะ ? ..
    ขอให้หายไว ๆ ค่ะ .. เพี้ยง !! ..

    -พี่มะแขว่น-

  32. นี่แหละหนาแก่แล้ว………..ไม่เจียม
    ยังวิ่งวุ่นจีบเรียม……………ทุกห้อง
    วันนี้ย่ามาเยี่ยม…………….หายป่วย เร็วนา
    กินระวังปวดท้อง……………วิ่งเข้า ส้วมเอย

    ศิษย์เหลนฝากเยี่ยมไข้……….ย่ามา
    น้ำหลั่งจากสองตา……………(ย่าโม้)
    หายแล้วเข็ดเถิดหนา………….อย่าสุ่มสี่ สุ่มห้ากิน
    เดี๋ยวเกิดตายพุงโย้……………ขายหน้า ยมบาล

    สหายหายหน้าดั่งนี้…………ย่าตรอม
    เฝ้าคิดถึงผ่ายผอม………….แทบม้วย
    ขอสหายอย่าเพิ่งยอม……….ตายจาก
    หนีตกนรกมอดม้วย………….ดับสิ้น เป็นจุณ

    อิอิ มาเยี่ยมเจ้าค่ะ หายเร็วๆ เน้อ

  33. โถ..ท่านนันยาง..ไปรับประทานอะไรกันเล่าท่าน..
    สงกะสัยจะแอบกินเบอร์เกอร์ของเจ้าบาร์ต …
    เลยมีปฏิกิริยากับแกงพุงปลา..ฮ่าฮ่า

    หายป่วยไวๆ นะท่าน..

    -รองเท้าแตะ หงอย คิดถึงนันยาง-

  34. เพี้ยง เพี้ยง! หายยังท่านดินนนนนนนนนนนน !!!

    ..

    .

    .

    แก่แล้วก็งี้ล่ะท่าน

    หึหึ

    .

    (อย่าถือเด็กบ้า อย่าว่าเด็กโข่งที่ปากหมาเลยนะท่านะ อิอิ)

  35. ตามมาดูใจคนป่วย 🙂

  36. โอม…ศรีศรีวิสิทธิ์ พิชิตพยาธิ พิทักษ์กายา เข่นฆ่าโรคะ มละทุกขัง พลังจังงัง
    โอม โอม โอมมมมมม

    get well soon นะท่านดิลล์ที่เคารพ

  37. ถึงพ่อเปรม

    กระท่อมน้อยเปิดไว้ไร้เจ้าของ
    มาเยี่ยมเยี่ยมมองมองแล้วย่องผ่าน
    หากเป็นไข้จงสร่างสุขสำราญ
    มีเพื่อนบ้านห่วงใยด้วยไมตรี

    หากมีโรคก็ให้โรคหาย หากมีทุกข์ขอให้ทุกข์คลาย
    อีกหนึ่งมิตรภาพค่ะ

  38. ศิษย์ทวดที่เคารพ

    วันนี้แวะมาพิมพ์ตารางสอบขอรับ ปล้ำอยู่กับเว็บรามฯตั้งนานกว่าจะหาข้อมูลของตัวเองได้ แวะเข้าไปที่ “ข่าวประชาสัมพันธ์” ในหน้าส่วนตัวที่ต้องใช้รหัสนักศึกษาและรหัสผ่านถึงจะเข้าได้ หน้านี้เป็นหน้าพิเศษครับ เป็นที่เก็บข้อมูลเกี่ยวกับการศึกษาของใครของมัน ผมเคยเข้าไปบ่อยเมื่อครั้งสมัครเป็นนักศึกษาใหม่ๆ แล้วก็ไม่ได้เข้าอีกเลย นอกจากถึงเวลาตรวจผลสอบ

    และก็เพราะการไม่ได้เข้าตั้งนานนี่แหละ ผมจึงพลาดข่าวสำคัญไป

    วันนี้แวะไป เห็นเขาประกาศว่า…ให้นักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์ รหัส 49******** ทุกสาขาวิชาไปแจ้งขอรับใบเปลี่ยนแปลงหลักสูตรได้ที่…ตั้งแต่วันที่ 26 ก.พ. 2550 โดยนำใบเสร็จลงทะเบียนภาค 2/2549 ไปแสดงด้วย…

    ผมอ่านแล้วก็อุทานเป็นภาษาอังกฤษว่า E Yang Wa!

    ฮ่วย!

    ตายห่าตายโหง นี่คณะผมเขาเปลี่ยนหลักสูตรแล้วเหรอครับ แถมเปลี่ยนมาตั้งแต่กุมภาฯ แต่นี่ผมจะสอบซัมเมอร์แล้วนะครับ แล้วผมจะเปลี่ยนยังไงทัน

    ฮ่วย!

    อยู่กรุงเทพฯแท้ๆ แถมเป็นนักศึกษาส่วนกลางเสียด้วย แต่เสือกตกข่าว บ้าจริงๆ

    ผมมีสอบวันแรกคือวันเสาร์ที่ 26 พ.ค. นี้ สอบที่อาคาร KLB 401 (มันอยู่ตรงไหนหนอนี่ ดันลืมเสียอีก) ไม่รู้ว่าจะไปสอบถามที่คณะได้หรือเปล่าว่าถ้าเพื่อนๆเขาเปลี่ยนหลักสูตรกันแล้ว ไอ้ผมก็ต้องอยากเปลี่ยนบ้างเหมือนกัน ถ้าเปลี่ยนตอนนี้จะทันไหม? ว่าที่จริงผมเองก็กำลังเรียนอยู่ปี 1 แม้ซัมเมอร์นี้จะอวดดีลงทะเบียนเรียนวิชาของปี 2 ไปหนึ่งวิชาก็เถอะ(แต่เก็บหนึ่งวิชาของปี 1 ไว้ลงปี 4—ก็ศิษย์ทวดเคยบอกว่าลงยังไงก็ได้ขอแค่ให้สอบผ่าน ผมก็ลงมั่วไว้ก่อน เพราะผมมักจะมั่วข้อสอบแล้วได้คะแนนดี) คงยังไม่สายเกินไปใช่ไหมถ้าจะเปลี่ยนเอาตอนนี้ แม้ถ้าหากว่าจะมีวิชาใดวิชาหนึ่งที่ผมลงทะเบียนเรียนไปแล้วถูกตัดออกไม่มีในหลักสูตรใหม่ ก็ยอม…เพราะผมไม่เคยคิดจะจบภายในสามปีครึ่ง แต่ตั้งใจจะเรียนเจ็ดปีครึ่งจึงจะจบ แบบว่า…อยากตามรอยเท้าศิษย์ทวดน่ะ แฮ่ๆ

    อีกวิชานึงต้องไปสอบเที่โน่น…บางนา (ในวันที่ 30 พ.ค.) ขี้เกียจขับรถจังเลยครับ วิชานี้หมูมาก อ่านหนังสือยังไม่จบแต่ทำข้อสอบเก่าผ่านฉลุย แต่ก็ไม่ประมาทหรอกครับ เพราะสมัยเรียนมัธยมผมมักจะตกวิชาหมูๆ

    แล้วก็ติด ร. วิชาที่ไม่ถูกโฉลกกับอาจารย์ แหะๆ

    ผมแวะเข้ามาคารวะศิษย์ทวดวันนี้ก็เพราะอยากจะมาขอพรน่ะครับ ตอนโน้นท่านบอกให้ใช้ธูป 3 ดอก ผมก็ปฏิบัติตามแล้วก็สอบผ่านทุกวิชา และต่อมาตอนนั้นท่านบอกให้ใช้ธูป 6 ดอก แล้วจะสอบได้ G ล้วน ผมก็เชื่อและทำตามและก็เป็นไปดังพรท่าน ดังนั้นตอนนี้ผมจึงมาขอพรท่านอีก และอยากถามว่าผมควรจะต้องใช้ธูปกี่ดอกจึงจะรอด ช่วยกรุณาผมด้วยนะครับ ผมไม่อยากอยู่ถึง 8 ปี(เกินกำหนด ฮาๆ)

    เคารพรัก

  39. อ้าว!!!!!

    ศิษย์ทวดซิกเนสเหรอ?

    ว้า…ไอ้ผมนี่แย่จริงๆ มาถึงก็พล่ามฉอดๆ มองไม่เห็นว่าศิษย์ทวดนอนพะงาบๆอยู่บนแคร่

    หายไวๆนะครับ เดี๋ยวผมจะให้พร…

    โอม…หะ…ไฮเนเก้น!

    อิๆๆ

    หายด่วน!

    ศิษย์เหลน

  40. วันที่ยี่สิบแล้วเฮีย ยังไม่กลับมาอีกเร้อะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ถ้าไม่มีแรงจิ้มแป้น คืนนี้มาเข้าฝันหน่อยนะ

  41. ขอให้ท่านหายป่วยเร็ว ๆ ขอรับ

    ด้วยมิตรภาพ

  42. กว่าจะกลับมา เกือบจุดธูปเรียกแล้วนะนั่น

  43. เฮ้… สหายเรากลับมาแล้ว 🙂

  44. welcome back ท่านดิลล์
    ;>

  45. เอ่อ.. ตกลง ท่านป่วยหนัก หรือว่า ปฏิทินที่ผ่าน วันที่ไม่อัพเดต หรือท่านดิน? ช้าไปหนึ่งวัน.. หรือว่าอิงตามเวลาเมืองนอกหว่า ๕๕๕๕

    ยินดี ยินดี ที่ท่านกลับมา.. (แย้ววว)

    -_-V สู้ต่อไป :p

  46. เอ้า… แต่เช้า ข้าพเจ้าก็เอาแล้ว.. พิมพ์ผิดแต่หัววัน..

    “ปฏิทินที่ผ่าน”
    ^
    ^
    ใครอ่านข้อความนี้รู้เรื่องบ้าง ๕๕

    ปฏิทินที่บ้าน* น่ะ..

    :p

    ไปดีกว่า

  47. ยินดีที่ได้ท่านกลับมาแย้วววว

  48. มีแต่บ้วนเบ๊ตึงจู๊เท่านั้นที่ยังคงรับทานอย่างเอร็ดอร่อย
    อาจบางทีที่ท่านเคี้ยวอยู่มิใช่อาหาร แต่เป็นความคิดของท่าน
    เรื่องราวทั้งมวลอาจถึงเวลาจำต้องคลี่คลายแล้ว

    มีเรื่องราวบางประการ มิใช่อาศัยวิชาบู๊ก็สามารถ คลี่คลายได้
    จะต้องใช้ความคิด
    เรื่องที่ท่านคิดมากเกินไป ยุ่งเกินไปจะต้องค่อยๆเคี้ยว
    จึงสามารถคลี่คลายสามารถย่อยได้

    -ดาบจอมภพ/โกวเล้ง-

    คารวะสหายพี่เถ้าขอรับ เห็นท่านกลับมาวิ้ดวิ้วได้ข้าน้อยก็คลายใจ เหลือบแวบๆไปกระท่อมสหายเจี๊ยบๆเห็นพี่สองทิ้งลายกระบี่ไว้ก็โล่งอก อีกไม่ช้านานข้าพเจ้าเกรงว่าบ้านกระท่อมของท่านต้องทำการซ่อมบำรุงเสียใหม่ด้วยเพราะอาจเกิดวาตภัยแลอุทกภัยทางอักษรอีกคราเป็นแน่ (ฮ่าๆ) ท่านอย่าได้วางใจเชียว

    ศิษย์น้องสามยามนี้ไม่ต่างอะไรกับผีเร่ร่อน เดินทางเป็นว่าเล่น ด้วยเพราะการงานที่รับมอบหมายใหม่เริ่มลงพื้นที่แล้ว ช่วงแรกของการงานเลยต้องดูแลใกล้ชิดเสียหน่อย ช่วงนี้เลยได้แต่ลงนิ้วเป็นตัวหนังสือสั้นๆตามที่ท่านพี่เห็นนั่นละ ตัวหนังสือที่อ่านส่วนใหญ่จึงเป็นหนังสือกระดาษมากกว่าอักษรออนไลน์

    จนเดี้ยวนี้ข้าพเจ้าดูเหมือนจะติดแลชินมือไปแล้วกับการจดบันทึกเล็กๆในสมุดเล่มน้อย ตามรอยวิธีที่พี่สองเคยกระทำไว้ข้าพเจ้าก็เดินตามไปตามนั้น เป็นประโยชน์ที่เห็นผลได้ชัดเลยขอรับ ข้าพเจ้าว่าการได้ลงมือจดสิ่งที่อ่านผ่านตาเก็บไว้นั้นมันทำให้เราจำเรื่องราวและข้อมูลได้ขึ้นใจ จนเดียวนี้ข้าพเจ้ามีสมุดจดสองสามเล่มเข้าไปแล้ว จริงๆมีสี่เล่มอีกเล่มข้าพเจ้าจดบันทึกการทำงานตั้งแต่แรกเริ่ม หวังว่าจะสามารถเอาไว้เป็นผลงานได้ภายหลังเมื่ออาคารสร้างเสร็จแล้ว

    ทักษะการใช้มือเขียนดินสอปากกาเริ่มหวนกลับมาอีกหน นานมาแล้วที่ไม่ค่อยได้เขียนอะไรลงสมุดเพราะส่วนใหญ่แล้วอะไรๆก็บันทึกลงคอมพิวเตอร์ได้เลยทันทีทันใด ระยะหลังนั้นข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองอยู่ไม่อึดเท่าไหรกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ หมายถึงว่านั่งเพ่งอ่านอะไรนานๆไม่ได้ ภายหลังจึงเพียงเปิดคอมเข้ามาอัพเดทสิ่งที่เขียนเอาไว้แล้วก็ผ่านเลยไป

    เห็นความก้าวหน้าของแต่ละท่านที่ท่านพี่สรุปเสนอไว้ต้องยินดีด้วยขอรับที่ทุกท่านยังมุ่งมั่นในสายทางอักษรไม่เสื่อมคลาย ข้าพเจ้าเองขอเป็นแรงใจอยู่ห่างๆเช่นเคย ด้วยเพราะตอนนี้ข้าพเจ้าเองก็มุ่งมั่นในสายงานอาชีพของข้าพเจ้าเช่นกัน ตัวอักษรของข้าพเจ้าจึงยังคงคลานกระดึบๆอยู่ในไหยาดองเช่นเคย แต่ทิศทางยังคงเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยนแน่นอนขอรับ

    อ่อ..ท่านพี่ขอรับ นอกจาก”กาแฟร้อน” แล้วข้าพเจ้าขอนำเสนอบล็อกใหม่ที่เก็บ”หนังสือหนังหา”ขอรับ

    http://bookblogstorage.wordpress.com/

    เพียงแต่ตอนนี้อยู่ในช่วงจัดการข้อมูลโยกย้ายจึงดูไม่ค่อยเรียบร้อยขอรับ ความจริงงานเขียนประเถทรีวิวหนังสือมีหลายที่ขอรับ ที่ข้าพเจ้าเจอก็ยังมีอีกสองที่ขอรับ ที่ทำได้หน้าสนใจ

    http://www.numtan.com/book/index.php

    http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=amp-atom&group=3

    นำมาฝากท่านพี่ขอรับเฝื่อจะสนใจเข้าไปอ่าน

    อ่า… หมดเวลาอู้ละข้าพเจ้าแวบไปก่อนขอรับพี่ท่านเดี้ยวต้องเดินทางต่อ
    มีของฝากเล็กๆอีกหนึ่งฝากให้ท่านพี่ขอรับ

    เอลิซะเบ็ธที่รัก

    ผมอยากไปที่แซกฮาร์เบอร์ คิดบ้าๆว่าจะไปที่บ้านหลังน้อยของผมที่หัวแหลม เพื่อไปเหลาดินสอห้าสิบแท่งที่นั่น และหยิบสมุดกระดาษเหลืองออกมา

    ในยามเช้าตรู่ก็จะได้ฟังพวกนกมันพูดกัน จากนั้นก็ลากเก้าอี่ของผม มาที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วจัดถ้อยคำลงไป

    “ในกาลครั้งหนึ่ง”

    -จอห์น สไตน์เบ็ค / จดหมายฉบับหนึ่ง-

    ลาละขอรับด้วยความเครพเช่นเคย

    -น้องสามจุดหลุดโลก-

  49. ฮ้า ฮ้า ฮ้า ยินดีด้วยคน..ยินดีด้วย!!

  50. เอ๋… ตะกี้ข้าพเจ้าว่าข้าพเจ้าส่งผ่านแล้วนี้ ไปเที่ยวสวนท่านย่ามา ไหงมันหายไปซะละท่านพี่???

    ไม่เป็นไรเอาใหม่สั้นๆ

    ยินดีที่กลับมาขอรับท่านพี่

  51. ง่า… เอาเข้าไป นี่คอมเพี้ยนหรือข้าพเจ้าเพี้ยนหว่า

    วุ้ย!!

    ไปละขอรับ

  52. เข้าไปรื้อมาให้แล้วขอรับ
    พอท่านโผล่มาเจ้าบาร์ตมันก็ตกอันดับแทนที่จะต่อท่านรองเท้าฯ กลายเป็นต่อท่านแทน
    แต่คำ-ยินดี-ยังคงใช้ได้ขอรับ
    ..
    ..
    ยินดีกับความรุดหน้าทางการงานของท่าน
    เชื่อว่าครั้งนี้คงเป็นก้าวใหญ่ไม่เบา
    ..
    ..
    อีกทั้งไม่ทราบเป็นอย่างไรยามใดได้รับรู้ว่าสหายอักษรทั้งที่ต้องกรำงานประจำวัน
    ยังคงแน่วแน่ใช้เวลาพักผ่อนจารเรื่องราวผ่านตัวอักษรละลานตา ข้าพเจ้ายินดีนัก
    เหมือนจะได้รับรู้ว่า…ข้าพเจ้าหาได้ดุ่มเดินมาโดยเดียว
    ยังคงมีอักษรสหายอยู่ข้างกายตลอดเวลา
    ตัวอักษรของเราขยับไปด้วยกัน มากบ้างน้อยบ้าง ใกล้บ้างไกลบ้างตามแต่เวลาจะอำนวย
    ..
    ..
    หลายครั้งไปต่อแทบไม่ไหว
    บ่อยครั้งขยับไปข้างหน้าอย่างลำบากยากเย็น
    ก็หาได้ถึงกับล้มเลิกการเดินทาง ด้วยรู้ว่ายังมีสหายก้าวเดินอยู่ด้วยกัน
    ยังได้หันหน้ามาพูดคุย แลกเปลี่ยน ระบาย
    พอได้ต่อเติมแรงใจ จากนั้นก็ก้มหน้างุด งุด จ้ำเดินต่อไป
    ..
    ..
    พี่สองได้กระทำการทิ้งหลักคิดหลักทำและธรรมไว้มากหลาย
    ซึ่งล้วนก่อประโยชน์โภชน์ผลต่อเราผู้ได้คิดตามกระทำตาม
    ข้าพเจ้าเองหาเคยมีนิสัยจดคมคำดั่งพี่สองกระทำ เพราะโดยมากหนักไปข้างอ่านเอาสนุกเข้าว่า แม้อ่านผ่านจอเรืองแสง แค่กดนิดเดียวก็สามารถเก็บคมคำคมคิดที่พบเจอได้แล้ว แต่อ่านเสร็จก็ปิดหน้าเสียงั้นด้วยความไม่คุ้น ตั้งใจเปิด Toolbox ว่าจะเอาไว้เก็บมวลอักษรที่กระตุ้นการขีดเขียน จนแล้วจนรอดลืมเสียทุกครั้งที่ผ่านพบ

    ยังคงต้องฝีกความเคยชินต่อไป

    ขอบคุณทั้งวาทะท่านพญามังกรและจอห์น สไตแบ็ค เชื้อฟืนชั้นดีที่ข้าพเจ้าร่อยหลอลงทุกที

    คารวะ
    -ดิน-

  53. แวะมาเยี่ยมก่อนนอน ไปละ

  54. เข้ามาสวัสดีตอนบ่ายแก่ๆ 🙂

    อ่าน หยดน้ำบนใบบัว วันนี้แล้วอยากให้ทุกขณะของลมหายใจเป็นสมาธิครับ

  55. เลิกงานสวัสดิ์ขอรับท่านจิตปัน รูป Avatar ใหม่ของท่านเป็นรูปอะไรฤาขอรับ? ข้าพเจ้าจ้องเท่าไรก็ดูไม่ออก ประเดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะตามไปจ้องต่อในบล็อกท่านมุก (รู้สึกว่า Avatar จะใหญ่ดี)
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าติดนิสัยกินข้าวเย็นเสร็จมุดมุ้ง(ช่วงนี้ยุงชุม)
    นั่งอัพบล็อก จากนั้นตระเวณเที่ยวบ้านสหาย
    มาถึงเพลานี้ที่เน็ตเดิมใช้งานไม่ได้ เน็ตใหม่ก็แพงต้องรีบเข้ารีบออก
    ยังงง งง อยู่เลยขอรับเพราะนิสัยเก่ายังเคยอยู่
    จังหวะใหม่ก็ยังหาไม่เห็น
    งง
    งง
    แหะ แหะ ระบายเล่นน่ะขอรับ อย่าได้งงไปกับข้าพเจ้าด้วยเชียว

    อ้อ…หากท่านมุก Esc. ผ่านมาทางนี้

    ข้าพเจ้าติดค้างเรื่องที่ท่านถามไว้ใน poll
    poll นั่นเเป็นของ free poll ทั่วไปขอรับ ข้าพเจ้าพยายามหาวิธีจนกะโหลกแทบแตกจะเอา poll ไปใส่ในก้าวฯ แต่ใช้ไม่ได้สักกะอัน ด้วยความที่ WP บล็อกบางโค้ด HTML ไว้ วิธีลิ้งค์ก็ไม่น่าจะเวิร์ค เพราะไม่เห็น poll จะจะในหน้าแรกทำให้ขาดอารมณ์ร่วม (อ่า…น่าจะลองสอบถามความคิดเห็นอีกที อิ อิ) ไม่รู้สิ การที่ไม่สามารถเอาไว้ในหน้าแรกทำให้ขาดอารมณ์ร่วมไหม? ท่านคิดว่าไงขอรับ

    ข้าพเจ้าจึงเก็บเอาไว้ในเก๊ะ เผื่อวันดีคืนดีมีคำถามอยากรู้จะได้เอาใส่ poll

    ขอบพระคุณความคิดเห็นที่ร่วมแจมขอรับ
    อัพทุกสองวันเป็นมุมมองที่ข้าพเจ้าไม่เคยคิดมาก่อน
    ข้าพเจ้าเองพยายามอัพทุกวัน
    เพราะหากไม่จับมือตัวเองให้เขียนทุกวันโดยการอัพบล็อกแล้วล่ะก็
    มือข้าพเจ้ามันพาลจะไปยกแก้วเสียทุกทีสินา

    ครึ้มฝนมาอีกแล้ว
    ทานข้าวด้วยกันขะรับ (ผัดผัดบุ้งราดข้าว)

    คารวะ

  56. นานๆ เข้ามาที แต่ยังเห็นพวกท่านพี่ทั้งหลายอยู่ดีสบาย…

    “กินอิ่ม? นอนอุ่น? กันดีอยู่ถ้วนหน้า?”

    เกล้ากระผมก็ให้รู้สึกยินดีซาบซึ้งในมิตรภาพของความเป็น “ญาติใยแก้ว” ของผองท่านยิ่งนัก

    ว่าไปแล้ว ผมล่ะให้รู้สึกละอายต่อความไม่เอาไหนด้านการเขียนของตัวเองยิ่งนัก ด้วยก่อนนั้น ผมมีเวลาว่างมาก(มากๆ)ถึงได้เข้ามาโม้ให้พวกท่านพี่ทั้งหลายฟังกันอย่างสะเด็ดสะเด่าดวงแด

    แต่ตอนนี้ พอมีหน้าที่การงานที่ได้รับมอบหมายให้ทำเป็นชิ้นเป็นอัน เกล้ากระผมกลับออกอาการสะดุด สะกงสะเก็ตที่เคยสวมใส่เขียนหนังสืออย่างลื่นไหลพาลหลุดหาย กลายเป็นรองเท้าฟองน้ำพื้นกระดาษทรายไปเสียนี่

    ฮ่วย!!!

    เวลาว่างในแต่ละวันของเกล้ากระผมช่างน้อยนัก อีกทั้งไม่ค่อยได้หยิบหนังสือหนังหาขึ้นมาอ่าน พอได้เก็บเศษความคิด เสี้ยวภาษาจากตำราเหล่านั้น เอามาฝากพวกท่านพี่ๆ เหมือนเก่าก่อน

    ไอ้ครั้นจะเข้ามาทักนิดๆ หน่อยๆ มันก็ไม่ใช่นิสัยของเกล้ากระผม–นายสอ ใส่สะเก็ต ที่ทำอะไรทำจริง แม้กระทั่งการโม้กับพวกท่าน เกล้ากระผมก็จะพยายามสรรหาแง่มุมมาให้ร่วมกันคิด จะเขียนส่งเดชก็เกรงว่าจะเป็นการดูถูกพระเดชพระคุณทั้งผอง ด้วยว่าแขกน้อย-แขกใหญ่-ทั้งแม่ใหญ่-แม่ยก ประจำ “กระท่อมธุลีดิน” แห่งนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นปัญญาชนผู้ถึงพร้อมด้วยสติปัญญา แก่กล้าด้วยวิตก วิจารณ์ทางจิตกันทั้งนั้น

    ไอ้เกล้ากระผมผู้หนักไปทางโม้แบบไร้สาระ มากอวิชาเป็นตัวหนุน ทั้งต้นทุนทางความคิดก็ยังน้อยกว่าพวกท่านพี่แถวนี้นัก การเขียนโม้ของเกล้าฯนั้น ต้องพยายามอย่างมากจึงจะพอหาแง่มุมอันพอจะเพิ่มพูนสติปัญญาของผู้อ่าน–มีพวกท่านพี่ทั้งหลายแถวนี้เป็นปฐม ต้องใช้เวลามาก จึงจะพอคั้นเอาสาระออกมาจากซอกสมองและลิ้นปี่ของตนเองได้บ้างอย่างสุดแสนจะยากเย็น

    ด้วยเหตุนี้แล เกล้าผู้น้องจึงไม่อยากจะโยนเศษภาษา อสุภวาจา ไว้ให้รกหูกวนตาพวกท่านพี่แถวนี้ จึงได้แต่ทำตัวลับๆ ล่อๆ ผลุบๆ โผล่ๆ เป็นแย้ออกรู้ (อ่ะ งงอะดิ ไม่รู้จักตัวแย้กันอีกแระ) ด้วยประการฉะนี้แล

    ส่วนที่เกล้าได้ไปโม้ทิ้งไว้กับแม่นางมะแขว่นนั้น ด้วยเห็นว่าแม่นางเป็นคนง่ายๆ สบายๆ คงจะไม่ตำหนิวาจาสามหาว-สี่หาว หรือภาษาที่ไร้การขัดเกลาของเกล้ากระผม จึงได้แอบเข้าไปคุยด้วยแม่นางดังกล่าว ต่างจากกระท่อมหลังนี้ที่เต็มไปด้วยเสือซุ่มมังกรซ่อน หากเกล้ากระผมปรากฏกายอวดลายสีมือ เกรงว่าจะไปเข้าภาษิตของพญามังกรโบราณบทที่ว่า

    “ทุด! ผายลมสุนัขมารดาเจ้าไอ้ลูกเต่า นั่นๆๆ วาดพยัคไม่ละม้ายพาลกลายเป็นสุนัขไปแล้วไหมล่ะ–ไอ้สอ!!”

    เพลานี้ขอลาไปก่อนนะครับ แล้วจะย้อนกลับมาเล่าเรื่องที่ได้ไปนั่งหอซุ่มดูกระทิงป่าที่เขาแผงม้า ตีนเขาใหญ่ ให้ฟังวันหลังนะครับ (ตื่นเต้นสุดๆ)

    อ้อ ไหนจะบ้านถวาย, บ้าน 100 อัน 1000 อย่าง, วัดร่องขุ่น ของป๋าเฉลิมชัย, บ้านดำนางแล ของเทพถวัลย์ ที่เสกสรรค์คุ้มแห่งนั้นขึ้นมาได้อย่างวิจิตรบรรจง, โรงแกะหินอ่อนของเฮียนริศ, หาดสะมิหลา ชายหลังคากระท่อมของป๋าเถ้า, เขา-ถ้ำสุมะโน ในเขตจังหวัดพัทลุงนั่นอีกละ ฯลฯ

    ป้าดทิโธ้ๆๆๆ คือสิม่วนหลายแท้หนอ

  57. ได้รับข่าวคราวจากท่านน่ายินดียิ่งแล้วขะรับ
    หวังท่านรักษาเนื้อรักษาตัวดัวยดี
    กลับมาเล่าเรื่องราวที่ประสบ
    นำหลักคิดหลักธรรมที่พบเจอมาฝากกันดังเคย
    ..
    ..
    ว่าแต่…มีเสือซุ่มอยู่จริงฤาขะรับ!!?

  58. ยามค่ำ…

    เห็นงานของท่านพุ่มฯ ยังเขียนได้ครึกครื้นรื่นรมย์เหมียนเดิมนะขอรับ

  59. เป็นรูป The Sun หรือเทพอพอลโล่ น่ะครับ แต่รูปนี้ติดอยู่ที่กำแพงของที่ไหน ประเทศอะไร ก็ไม่ทราบเหมือนกัน 🙂

  60. พอดีกลิ่นฝน และละอองเย็นๆ ปลุกผมลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างกลางดึกน่ะครับ 🙂

  61. อา…ความรุ่งโรจน์ การเริ่มต้นครั้งใหม่ ชื่อเสียงเกียรติยศ เป็นพลังที่เต็มไปด้วยแรงเหนี่ยวนำยากยื้อยุดให้หลุดพ้น
    ..
    ..
    ไยจึงใช้ The Sun เป็นเครื่องหมายแทนตัวขอรับ เรียนถาม เรียนถาม?
    ..
    ..
    XXXXX

    พี่ท่าน!
    ท่านอ้ายฯ วางปากกาไปคว้าปริญญาก่อน
    ยุคนี้สาว ๆ เขาจบโทกันหมดแล้ว ท่านอ้ายฯเลยต้องเร่งมือหน่อย อิ อิ อิ
    ..
    ..
    ธีมใหม่ของท่านฮิปจริง ๆ พับเผื่อยสิขอรับ (เล่นเอาลายตากลับกระท่อมแทบไม่ถูก อุ อุ)

    คารวะ
    ..
    ..

  62. The Sun เป็นความอบอุ่น สว่าง… อยากให้คนใกล้รู้สึกอย่างนั้น ^^

  63. ข้าพเจ้าอยากให้คนใกล้รู้สึกยิ้ม จึงเป็นเจ้าบาร์ต อิ อิ อิ
    ก่อนอรุณสวัสดิ์ขอรับท่านจิตปัน

  64. แว๊บ

    เข้ามาทิ้งร่องรอยว่าเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้ขอรับ

    แว๊บบ

  65. อา…ค่ำนี้ได้อ่านโรเจอร์ละสิ
    วันอะไรล่ะเนีย?
    แย่จังข้าพเจ้ารึอุตส่าห์ใส่ปฏิทินไว้คิดว่าจะมีมาร์ควันปัจจุบัน
    ..
    ..
    รอข้าวดีดสวัสดิ์ขะรับ

  66. เอาจอกชามาคืน อิ่มอุ่นๆ ว่างๆ ขออีกนะ
    ชะแว้บบบบ ไปละ

  67. คำสวยงามวรรคนั้น!

    ขออ่านเต็ม ๆ หน่อยสิท่านดิลล์
    -คารวะ-

  68. อา…คอร้อยกรองมาเจอเข้า
    ดั่งเดินผ่านกลิ่นบุปผาสิไยไม่ชายตายลสักครู่

    ข้าพเจ้าไปรื้อมาจากกระท่อมหลังเดิม
    แลเอามาแปะไว้ใน About เสียในทีเดียวกัลล์
    แก้ไขการจัดวางอยู่เป็นนานไม่ได้ดังใจสักที
    จึ่งออกมาอย่างที่ท่านเห็นนี่ล่ะขะรับ

    ‘ปณิธาน’
    .
    เพราะเลือกที่จะรักความเรียบง่าย
    ขอเพียงได้ผ่านวันคืนตื่นตาฝัน
    .
    อุ่นไอแดดแผดกล้ารับตาวัน
    ชมแสงจันทร์แจ่มฟ้าคราค่ำคืน
    .
    เลือกจะอยู่อย่างคนไร้โขนครอบ
    ถามก็ตอบกลับไปไม่แข็งขืน
    .
    ล้มก็ลุกทุกครั้งยังหยัดยืน
    จะไม่ฝืนปั้นหน้าเข้าหาใคร
    .
    เลือกเลี้ยงชีพอย่างชนอิสระ
    เลิก ลด ละ อัตตาเลิกคว้าไขว่
    .
    ปลดความอยากหยุดความหลงลงที่ใจ
    เดินทางไปสู่จุดหมายด้วยสายกลาง
    .
    หาพอได้จุนเจือเผื่อยามยาก
    กินพอปากอิ่มพอท้องไม่หมองหมาง
    .
    เหลือพอเก็บยามเจ็บไข้ได้เบาบาง
    หากมีบ้างช่วยเหลือเผื่อสังคม
    .
    แบ่งเวลาอีกครึ่งของชีวิต
    ไว้ขบคิดขดร้อยถ้อยคำประสม
    .
    หัตถกรรมสานทอก่อคำคม
    เป็นแผ่นพรมผืนงามตามใจจินต์
    .
    สุขได้สรรค์สร้างสานงานที่รัก
    พอได้พักพิงใจในโลกศิลป์
    .
    ใช่จักงามยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน
    หวังเพียงยินยลไว้ในอกตน
    ..
    มีหนังสืออ่านเล่นไว้เป็นเพื่อน
    ภาพเลือนเลือนพร่างพรายชมสายฝน
    .
    ฉ่ำสีน้ำชื่นใจยามได้ยล
    ร่ายมนต์กวีวรรณเย้ยจันทรา
    .
    เพราะเลือกที่จะรักความเรียบง่าย
    ยิ้มรับรอความตายไถ่ถามหา
    .
    เศร้า สุข โศก โลกล้วนอนัตตา
    พอใจอยู่อย่างธรรมดากว่าสิ้นลม ฯ
    .
    ***

  69. เป็น ‘ปณิธาน’ ที่น่าชื่นชม 🙂

  70. อืม…ดู header มันคุ้นหน้าคุ้นตาข้าพเจ้าอย่างไรพิกล หนอยแน่ตามมาหลอกหลอนถึงที่นี่
    ยินดีๆ ที่ได้เห็นภาพและบรรยากาศเก่าๆ เมื่อครั้งปลายปี

    ทุกวันนี้เวลาข้าพเจ้ามีนัดกับเพื่อนหนอน จะบอกเล่าเก้าสิบให้ใครฟังก็พูดด้วยเสียงอู้อี้อ้อมแอ้มประดุจมีหมากอยู่ในกระพุ้งแก้ม

    ข้าพเจ้าไม่รู้เหมือนกันว่าการมีเพื่อนที่รู้จักกันทางโลกไซเบอร์จะกลายเป็นเรื่องปกติในสังคมปัจจุบันไปหรือยัง แต่การรู้จักกับพวกท่าน ข้าพเจ้ามองว่าแตกต่างจากกรณีทั่วไป

    พวกเรารู้จักกันผ่านทางงานเขียน พูดคุยกันทางความคิดเสียเป็นส่วนใหญ่ คุณจะเป็นใคร หน้าตาอย่างไร อายุเท่าไหร่ การศึกษาระดับไหน อาชีพอะไรในโลกของความเป็นจริง ไม่ใช่เรื่องที่เราให้ความใส่ใจ

    สายใยอักษรที่ทักถอยึดโยงพวกเราไว้ต่างหากที่เราสนใจมัน
    สายอักษรเส้นนี้แน่นเหนียวนัก
    ยากตัดขาด…
    ทอดทะลุผ่านเปลือกนอกของแต่ละคน เข้าไปถึงเนิ้อใน
    เนื้อในแท้ๆ ที่ปราศจากเปลือกห่อหุ้ม

    ตอนนี้ข้าพเจ้ากำลังเฝ้ามองหนอนรุ่นใหม่
    ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลง…บ้านหนอนก็เช่นกัน

    เดิมทีพวกเราค่อยๆ รู้จักกันทีละนิดๆ ผ่านงานเขียน
    แต่ปัจจุบันเพื่อนหนอนทักทอสัมพันธภาพกันอย่างรวดเร็ว
    รู้จักกันจากเปลือกนอก ก่อนจะเห็นเนื้อใน

    สายสัมพันธ์ที่รีบเร่งถักทอ
    ย่อมเปราะบาง..
    เจอแรงกระชากเข้านิด ก็ขาดผึงโดยง่าย

    น่าเสียดาย ๆ

  71. ท่านขอรับ

    จังหวะที่เราโผล่เข้าไป เป็นความบังเอิญของวิถีโคจรแห่งดวงดาวโดยแท้
    เป็นจังหวะกลุ่มคนที่มีความมุ่งมั่นเขียนและอ่านงานของกันและกันอยู่รวมกัน
    ทุกคนเขียนทุกคนอ่านผลัดกันให้กำลังใจกันและกัน
    ยามนั้นบ้านหนอนเป็นบอร์ดที่มีคอมเม้นท์มากที่สุดในมวลเว็บบอร์ดวรรณกรรม

    เป็นธรรมดาที่มีจุดสูงสุดย่อมมีจุดเสื่อมและการเริ่มครั้งใหม่

    สายสัมพันธ์จะแน่นเหนียวฤาเปราะบาง
    น่าจะขึ้นกับว่าเราถักทอด้วยวัสดุใด
    ท่านเชื่อไหมว่าตอนเอดิสันทดลองไส้หลอดไฟ
    วัสดุที่ให้แสงสว่างสุดแต่กลับเปราะบางที่สุดคือ ความรัก!

    โชคดีวัสดุที่พวกเราใช้ถักทอเป็น ‘งานเขียน’

    -เอดิสัน ดิน-

  72. ต้องsaveไว้ในคอมด่วนนนจี๋
    ทั้ง ‘ปณิธาน’ ท่านดินทั้งคำพูดคุณหนุงหนิง

    แฮ่ม

  73. ขอบคุณมากขอรับท่านดิลล์

    มันคุ้นมากเลย เหมือนท่านเคย post แล้วสักครั้งนึงหรือเปล่าขอรับ
    แต่เป็นปณิธานที่น่าชื่นชมจริง ๆ

  74. ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนสวัสดิ์ขอรับท่านดิน

    ที่กระผมขึ้นต้นว่าดึกดื่นหลายๆท่านอาจจะแย้ง
    ห้าทุ่มกว่าๆบ่นดึก เจ้า umpo เจ้าเด็กอนามัยเอ้ยย
    ผมคิดว่ามันดึกเพราะปรกติช่วงเวลานี้ผมมักจะ
    หัวทิ่มหมอนไปแล้วขอรับ แต่วันนี้รู้สึกไม่ง่วง
    เลยหนีมาท่องเที่ยวในโลกไซเบอร์ไปเรื่อยๆ
    เผื่อสมองอนาลอคของกระผมจะได้อัพเดทเป็น
    สมองดิจิตอลกับเขาบ้าง แต่เข้ามาเที่ยวจริงๆก็ไม่รู้
    ว่าจะไปไหน เลยเวียนมานั่งเล่นที่แคร่ไม้ไผ่ของท่าน

    ช่วงเดือนสองเดือนให้หลังมานี่ ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
    ทางความคิด รู้สึกประหลาดใจ และเริ่มสงสัยอะไรหลายอย่าง
    กระหม่อมของผมเริ่มแยกไม่ออกระหว่าง
    ความคิดแตกต่างอย่างสร้างสรรค์ กับความคิดที่แปลกแยก
    เริ่มไม่แน่ใจว่า กระผมเป็นแบบไหน และกำลังเดินไปในทิศใด
    รู้สึกว่าเส้นแบ่งระหว่างความคิดทั้งสองนั้นบางซะยิ่งกว่า
    เยื่อไม้ไผ่ที่หุ้มข้าวหลามซะอีก

    ผมมีความรู้สึกว่าเด็กสมัยใหม่ส่วนมากต้องการความแตกต่าง
    หรือสักแต่ว่าจะต้องทำให้แตกต่างจากสิ่งที่มีมา โดยไม่สนใจว่าสิ่ง
    ที่ทำจะต้องมีที่ไปที่มาหรือไม่ ไม่สนใจว่ามีความหมายหรือไม่
    ไม่สนใจแม้แต่ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่

    ครั้งหนึ่งผมก็เคยรู้สึกแบบนั้น และก็เคยเชื่อว่าตนเองสามารถหลุดพ้น
    ออกมาจากจุดนั้นมาได้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่แน่ใจในตนเองอีกครั้ง

    เอาละสิ เขียนเอง งง เอง

    ขอเอาหัวทิ่มหมอนตั้งสติก่อน
    เผื่อตื่นมาจะหูตาสว่างไสว เข้าใจอะไรง่ายๆกว่านี้

  75. ท่านดิลล์ขอเชิญฟังเพลงนี้
    มันมี tagline ท่านหิ่งห้อย ในเพลงนี้
    http://www.beourfriend.org/nat/rt/?p=241
    เพลงร้องในหนังน่ารักดีนะท่าน

    -คารวะ-

  76. ก๊วยเตี๋ยวเนื้อเปื่อยสวัสดิ์ขอรับท่านอัมท่านขุลล์
    ไว้ย่ำค่ำจะกลับมาจ้ออีกที
    ยามนี้อิ่มแล้วต้องรีบจรลี
    ..
    อีกประเดี๋ยวยังมีนอนกลางวัน
    วุ้ย! ดูท่าจะงานยุ่งเสียจริงเลยเรา!
    ..
    ..
    ท่านขุลล์ขะรับ ขออนุญาตใส่ลิ้งค์เพลงไว้ฟัง
    พี่ท่านหิ่งฯ นำมาจากเพลงนี้แม่นมั่น จับได้แล้ว ฮา ฮา ฮา

    คารวะ

  77. รินชาไว้ให้ดื่มที่นู่น แวะไปดื่มเองก็แล้วกันนะ ขี้เกียจยกมา

  78. ท่านอัมขะรับ

    เป็นครั้งแรกที่พบเจอท่านเรียงร้อยตัวอักษรยืดยาวกว่าพูดจาผ่านภาษาลูก ๆ ของท่าน
    ประเด็น ‘สร้างสรรค์ หรือ แปลกแยก’

    ข้าพเจ้าคิดว่าทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน!

    สร้างสรรค์ก็คือแปลกแยก มุมมองจะย้ายไปข้างไหนขึ้นกับคนมอง
    เพียงเราหาได้นำมาเป็นอารมณ์

    การหลุดพ้นภาวะนั้น ๆ ไปแล้วบางครั้งเรายังนำกลับมาคิดวนเวียน
    ด้วยเราหาใช่ผู้บรรลุซึ่งโลกุตระอันใด
    เรายังเป็นเพียงปุถุชนที่วนเวียนอยู่ในรักโลภโกรธหลง
    จึ่งธรรมดาที่บางอารมณ์ บางนิวรณ์จะย้อนกลับมาเกาะกุมจิตใจ
    เพียงเรารู้ทัน จับมันได้ ไม่ปล่อยให้มาครอบงำ
    เท่านั้นก็น่าจะนับได้ว่า หลุดพ้นแล้วในระดับ โลกียะธรรม
    จริงไหมขอรับท่านอัม???

    คารวะ

    ปล. ท่านย่า ชาท่านรสดีนัก
    แค่แวะมาบอกข้าพเจ้าก็โมทนาสาธุแล้วล่ะขะร้าบบบบบบ

  79. พ่อเปรมหายดีแล้วหรือเจ้าคะ หวังว่าคงจัดการเรื่องเน็ตให้ลงตัวเสียที
    ขอบคุณที่ไปลงกลอนไว้บ้านแม่พลอยเจ้าค่ะ

    หอมราตรีจรุงรื่นในคืนหนาว
    นอนใต้ฟ้านับดาววับวาวฉาย
    น้ำค้างหยดพร่างพรมลมโบยราย
    ใบสนร่วงพรูพรายดั่งสายใจ

  80. เป็นไอเดียที่น่ารัก และชวนติดตามอย่างยิ่ง 🙂

  81. อรุณสวัสดิ์ขอรับแม่พลอย

    แข็งแรงเป็นปกติมาหลายเพลาแล้ว
    แต่กว่าจะปรับจังหวะชีวิตให้ลงตัวก็ล่วงมานานพอดู
    จึ่งเพิ่งได้เยี่ยมหน้าไปขับเสภาชานเรือนมัทนาของแม่พลอย

    ขอแม่พลอยอย่าได้ขอบอกขอบใจเลย
    ข้าพเจ้ากระทำการที่นำมาซึ่งความสุขใจสบายใจก็แต่เฉพาะตน
    จึ่งเห็นควรข้าพเจ้าจะต้องขอบคุณแม่พลอยเสียซ้ำ
    ที่ปล่อยให้วณิพกลุกล้ำเข้าเขตเรือนนั่งขับเสภารอรับทานอยู่เช่นนั้น

    -พ่อเปรม-

    ***

    อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านจิตปัน เกือบตีสามเชียวนะนั่น!

    เมื่อคืนเรียงอักษร โลกฯ เสร็จข้าพเจ้าลังเลที่จะโพสท์
    ด้วยทั้งประเด็นทั้งภาษายังขัดตาพิกลอยู่

    ที่สุดข้าพเจ้าเลือกเอาข้างโพสท์
    ได้แต่ปล่อยเวลาผ่านไปแล้วค่อยแก้ไขภายหลัง

    เป็นที่ระลึกสำหรับการได้รู้จักท่านขอรับ

    คารวะ

  82. ชะแว้บๆ แวะมาอ่าน ตอนนี้ตาลายมั่ก ๆ ไปละท่าน

  83. อย่าลืมใส่ยาแดงนะขอรับท่านพี่ (อิอิ)

    ไปละแวบๆ (อ่านหนังสือต่อ)

  84. ข้าน้อยเองก็มีบาดแผล…

    แตกร้าว แตกแยก…

    มีเพียงวันเวลาสมานบาดแผล…

    ด้วยความเข้าใจ ความรัก ความระลึก

    โอ้ว…

    Thank Dad

  85. เข้ามา “สวัสดีวันอาทิตย์”

    วันนี้งดขอรับ

  86. โห…พี่ท่าน
    สงสัยอยู่เชียวไยข้าพเจ้าตื่นตีห้าเช่นนี้

    ซันเดย์คารวะขะรับ

  87. คนแก่ก็อย่างนี้แหละ ตื่นเช้า อิอิ

    สายัณห์สวัสดิ์เจ้าค่ะท่านดิน

    วันอาทิตย์ใกล้หมดวันแล้ว เวลาสำหรับโลกใบเล็กช่างน้อยเสียเหลือเกิน

    พรุ่งนี้ต้องไปรบรากับผู้คนต่อ แฮ่!!! อยากลาพักร้อนนนนนนนน

  88. รองเท้าแตะไม่ได้เยื้องย่างมาตั้งนาน…หน้ากระท่อมมีทรานซิสเตอร์เปิดให้ฟังด้วย…แต่รองเท้าแตะอยากฟัง กอล์ฟ-ไมค์ …มีไหมมีไหม….แต่สงกะสัยท่านนันยางจะมิรู้จัก…เพราะเลยวัยไปไกลโพ้นแล้วกระมัง…อิอิ

  89. ชะช่าไม่รู้เสียแล้ว กอล์ฟ-ไมค์น่ะซี้ย่ำปึ๊ก!
    วันก่อนยัง m กันอยู่แหมบ ๆ
    กอล์ฟ เบญจพล
    กับไมค์ ภิรมพรใช่เปล่า?
    รู้จักกันดี อิ อิ อิ
    ..
    ..
    อ่า ท่านย่า
    ลาพักร้อนจงเจริญ!

  90. โอ้ มาบ้านท่านเหมือนมาบ้านมูซาซิ
    เสียงพิณใช่เปล่า แต่ว ๆ ๆ ตึ่ง แต่ว ๆ ม่วน ๆ

    -คารวะ-

  91. ยามดึกขอรับ

    เดี๋ยวนี้ผมเขียนเขียนก่อน ลงสมุดบันทึก แล้วพิมพ์

    นับว่า จะเป็นของประมูลได้ยามมีชื่อเสียงล้นฟ้า

    เฮ่ย… อ้าว ฝันหรีอเมาครับเนี่ย อิอิอิ

  92. อ้อ ที่ปิดตลาดน่ะ เพราะเมามาตลอดอาทิตย์ เลยขี้เกียจ

    นี่เป็นนิสัยไม่ได้ครับ

    อย่าเยี่ยง แต่เมากับผมได้

    555

  93. อา…มูซาชิ
    ช่วงเวลากักตัวในหอคำภีร์
    ไม่เคยลืมเลือน
    ไม่เคยลืมเลือน
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าเคยพยายามเสาะหาเสียงพิณล้อขลุ่ยมาเป็นเวลานาน
    สูญลมหายใจไปก็ไม่น้อย

    เหมือนสวรรค์บันดาลให้ประสบพอเจอสหายเที่ยงแท้เช่นพี่สาม
    ไม่ทราบท่านใช้ลมหายใจไปมากมายเพียงไรก่อนจะได้ เพลงเส้าหลินคอร์ดยาร์ดนี่มา
    ข้าพเจ้าเลยใช้ลมหายใจ อึ๊ดเดียว จิ๊ก! เลย (ด้วยความเคารพ)

    อานิสงส์กลับมากหลายไปกว่านั้น!

    โดยไม่คาดคิด กระรอกน้อยที่ทำให้การเขียนสำหรับข้าพเจ้าเริ่มกลายเป็นความทุกข์ทรมานเสียเต็มประดาเพราะเดินทางกันมาอย่างฝืนฝืดเต็มที ยามนี้เมื่อจิ้มนิ้วท่ามเสียงขลุ่ยที่วังเวง เสียงพิณพลิ้วไหว เสียงกลองกระหึ่ม! ท่าร่างแลอารมณ์ของพวกชาวยุทธ์เหล่านั้นกลับโลดแล่นไปโดยหาได้ใช้ความคิดเคร่งเครียดอันใด ทั้งยังกลับกลายเป็นความสุขเหลือหลายในภวังค์แห่งบรรยารมณ์นั้น

    น้อมคารวะสหายพี่สามงาม ๆ สามโป๊ก!
    ..
    ..
    ฮา ฮา พี่ท่าน
    หากว่างลองแวะฟังท่านปราย’ เล่าเรื่องก๊วน(เมา)ประชาชื่นดูสิขอรับ
    จตุคามฯ รุ่นล่า ประชาคมก็มา รับรองฮา ตับแลบ ฮา ฮา ฮา

    ต่อไปใครถามข้าพเจ้ามีเหตุผลจะขึ้นกทม.แล้วล่ะ
    ข้าพเจ้าจะบอกว่า ไปประมูลร่างแรกประทีป จิตติ อิ อิ อิ

  94. สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านดิน..

    กลับมาแล้วว.. หลังจากหายไปเป็นสัปดาห์ คิดถึงกระท่อมหลังน้อย.. ได้แต่เมียงมอง แล้วห้ามใจไว้ ไม่ให้หลงระเริงออกนอกตำราเรียน

    วันนี้.. เป็นไทแก่ตัว (อะไรมันจะเวอร์ปานนั้น) เพราะว่าการสอบ comprehensive เสร็จสิ้นไปเมื่อวาน ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ตามยถากรรม (หึหึ)

    ณ เวลานี้ เลยได้กลับมาระเริง ณ กระท่อมน้อย (คอยรัก) ของท่านดินอีกครั้ง ๕๕๕

    ณ โลกใบเล็ก : สวัสดีวันอาทิตย์

    เห็นพูดเรื่องลายมือ .. ไม่เชื่อว่าท่านลายมือไม่สวย.. อย่างไร เขียน แล้วเอามาแปะให้ดูนะท่าน แล้วจะบอก ว่าสวย หรือไม่สวย ฮี่ฮี่.. :p

    ส่วนลายมือข้าพเจ้า.. ไม่ต้องถามเลย.. ไม่ว่าจะเขียนภาษาไหน ใครๆ ก็ว่า อ่านยาก .. แต่ข้าพเจ้าชอบลายมือตัวเอง.. และนอกจากข้าพเจ้าแล้ว ก็มีแต่แม่ข้าพเจ้านี่ล่ะ บอกว่า ลายมือสวย (ฮา)

    ..

    .

    ณ ก็แค่คนนั่งมอง : จักรยาน

    ล้มลุกเท่าไร
    เพียงกล้าก้าวไป
    เหมือนหัดขี่.. จักรยาน

    ..

    .

    ณ โลกใบเล็ก : บาดแผล

    ใช่ๆ ท่านดิน.. “จากโลกแคบๆ ของเด็กตัวโต..” ท่านคิดได้ถูกแล้วล่ะ.. นั่นคือสิ่งที่อยากจะบอกเลย.. แบบว่า ถึงจะ ๒๗ ปีแล้ว แต่ก็ Young at heart น่ะ.. รู้จักไหมท่าน ๕๕๕๕

    ได้มาตอนที่.. นอนร้องไห้ล่ะ.. แล้วก็คิดไปว่า.. ตัวเองคิดอะไรเหมือนเด็ก ไม่โตสักที อยู่แต่ในโลกแคบๆ

    เคยใช้อย่างอื่นมา ๒ อันคือ

    Motivation is what gets you started. Habit is what keeps you going.

    กับ

    Life is nothing. Something is my life.

    ..

    ณ โลกใบเล็ก : บาดแผล (ต่อ)

    “บาดแผล” อาจฟังดูเลวร้าย.. แต่หากมองในอีกมุม คงเหมือนทีท่านดินมอง.. เราอยู่กับมันได้..

    ไม่ใช่อยู่อย่างทุกข์ตรมด้วย เราจะอยู่ อย่างมีความสุข อย่างเข้าใจ และนั่นคือบทเรียน และการเรียนรู้

    ข้าพเจ้าคิดว่า บาดแผล คือสิ่งที่เราได้เรียนรู้ เมื่อเราอยู่กับมันได้ เข้าใจมัน นอกจากจะเอาไว้ เดือนใจตัวเองแล้ว.. เรายังสามารถ ใช้บาดแผลเหล่านั้น สอนคนรอบข้าง เข้าใจคนรอบข้าง

    .. และนั่นคือ ชีวิต!

    ..

    –คารวะ

    แว้บบบบบบบ!!

  95. โอ!
    โอ!
    โอ!
    เก็บทุก -มุก- จริง ๆ

    คารวะ
    คารวะ

  96. ฮ่าๆๆ เห็นทีท่านพี่ธุลีดินของเกล้าต้องจ่ายค่าเช่าเครื่องเสียงข้าพเจ้าเป็นกลอนยาวเสียซักหลายตอนแล้วขอรับ

    ข้าพเจ้าก็นึกว่าท่านพี่จะเข้าไปสมัครเป็นสมาชิกที่เวป

    http://sonific.com/

    เวปนี้ข้าพเจ้าก็มั่วเข้าไปตอนที่จัดหน้าtheme นั่นละขอรับ มันให้สมัครและก็นั่งเลือกเพลงขอรับ พอเลือกเพลงได้ใส่ข้อมูลนิดหน่อยทางเวปก็จะแปลงเป็นโค้ดเพลงให้เลย ไปต้องไปนั่งแหกขี้ตาดมซอสจนตาลาย

    มีเพลงหลายหมวดหลายแนวให้เลือก ข้าพเจ้าชอบฟังเพลงแนว world ฟังแล้วมันโปร่งๆเบาสมองดีขอรับ อีกทั้งแต่ละเพลงก็ยาวได้ใจ ส่วนที่ว่ามีกระชากมั้ยนั้น ของข้าพเจ้านั้นไม่มีสะดุดขอรับ ด้วยเพราะเนตที่ออฟฟิตนั้นออกจะไฮโซ ไฮสปีดซะขนาด

    จริงๆตะวานกะวะแวบมาหาท่านแต่ดันหลงกลไปโผ่ลที่เวปบล็อกท่านปราย กลายเป็นโดนบล็อกเทคโดยสุจริตเข้าทำเอาหมดพลังนิ้วไปหลายขุม

    ว่าถึงจตุครามเมื่อวานข้าพเจ้าไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนหลวงร๙ มา ที่นั่นมีการจัดแข็งขันวิ่งด้วยขอรับ วิ่งเสร็จพร้อมรับของแจกเป็นจตุครามรุ่น”มีกูแล้วไม่เหนื่อย”(ล้อเล่นครับ รุ่นอะไรไม่ได้อ่านเหมือนกัน) น่าจะพอวัดพลังกับจตุครามรุ่นโอลิโอ้ของพรรค์ประชาชื่นได้ (“มีกูแล้วไม่หิว” โอ่..คิดได้ไง)

    เห็นท่านพี่เอ่ยถึงมูซาชิข้าพเจ้าเองว่าจะเขียน”หนังสือหนังหา” เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน แต่ยังแค่ๆนั่งเล็งๆอยู่ ด้วยเพราะว่า ข้าพเจ้ากลับชอบทุกส่วนทุกตอนของเรื่องราวไม่ว่าภาคใดๆก็ตาม หรือว่าข้าพเจ้าจะแยกเขียนเป็นภาคๆดีขอรับ

    ซึ่งความจริงมีงานเขียนของท่านอาจารย์สุวินัย ท่านก็เขียนบรรยายรายละเอียดของหนังสือเล่มนี้ได้อย่างเข้าถึงจิตวิญญาณอยู่แล้ว ไอ้เราก็มือกระบี่น้อยเพิ่งหัดแกว่งดาบไหนเลยจะกล้าวัดรอยกระบี่ของท่านผู้อาวุโส คิดแล้วก็พานหมดกำลังภายในให้คิดต่อ…

    ที่กรำเขียนอยู่ทุกวันนี้ก็อาศัยกระบวนท่ากระบี่ไร้ยางอาย เหมือนเอามะพร้าวไปขายสวนชาวบ้านเขาอยู่นั่นละ ไม่รู้ว่าพวกท่านรู้สึกรำคาญบ้างรึเปล่า(แต่ก็ทนๆผ่านตาไปหน่อยเหอะท่าน) ข้าพเจ้าเห็นว่านี่ก็เป็นการฝึกเขียนไปด้วยประการหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของต้นทุนที่ท่านวิทร์ได้บอกไว้ในเวปของโอเพนออนไลน์ (เวปโอเพนนี่ข้าพเจ้าชอบเข้าไปอ่านแต่ของอาจารย์สุวินัย)

    บทสัมภาษณ์ของท่านนั้นข้าพเจ้าอ่านแต่เริ่มจนจบ เพียงหวังให้นักหัดเขียนรุ่นใหม่ได้อ่านกันทุกคนจริงๆ ด้วยเพราะท่านเอ่ยถึงมุมมองของโลกวรรณกรรมได้ครบทุกแง่ ไม่ว่าแง่ของงานเขียนและการตลาด(เพื่อปากท้องของนักเขียน) ถึงตอนนี้ต้องของแนบแนวคิดของท่านพี่ปรายพันแสง ที่ว่า

    นักเขียนหน้าใหม่มีเยอะมาก ขอแค่ให้นักเขียนเหล่านั้นซื้อหนังสือของกันและกันอ่านนักเขียนก็อยู่รอดแล้ว(แสดงว่าเยอะจริงๆ) ข้อนี้น่าคิดมากขอรับ เหมือนคนโบราณเลย ประมาณเอาของแลกของ เกลือแลกข้าว เหล้าแลกกับแกล้ม

    โอ้ย…เดี้ยวจะปล่อยไหลยาวไปกว่านี้ เอาเป็นว่าวันนี้ข้าพเจ้าหยอดเหรียญค่าผ่านทางมาที่บล็อกท่านแค่นี้ก่อน วันหลังมาใหม่ขอรับท่านพี่

    การเขียนเป็นงานศิลปะที่สุดยอดแขนงหนึ่ง เหมือนกับดนตรี นักไวโอลินต้องฝึกเป็นเวลา ๑๒ ปี หรือ ๕๐๐๐ ชั่วโมง กว่าคุณจะเป็นนักไวโอลินได้หรือการจะเป็นนักอ่านก็เหมือนกัน ต้องอ่านให้ได้ ๕๐๐๐ เล่มถึงจะเป็นนักอ่านได้ ถ้าธรรมดาเขาเรียกว่าคนอ่านอ่าน ไม่ใช่นักอ่าน

    -สุวินัย ภรณวลัย-

    ปล. ข้าพเจ้าลองบวกลบคุณหารแล้ว ชาตินี้ไม่มีทางเป็นนักอ่านได้แน่นอน เพราะกว่าจะได้ห้าพันเล่มท่านต้องอายุยาวกว่าปู่เย็นเสียอีก(haha)

    ด้วยความเคารพขอรับ

  97. ขอบพระคุณขอรับสหายพี่สาม
    ทั้ง sonific และวาทะท่านอาจารย์สุวินัย
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าตามกลิ่นท่านไปบล็อกท่านปราย’ มา
    สหายพี่สามสมเป็นสหายพี่สาม

    มุกจับเวลาของท่านราวกับหนังแอ็คชั่นอย่างไรอย่างนั้น!
    ยิ่งตอนจบทำเอาข้าพเจ้าขำก๊าก!

    มุมมองของท่านปราย’ น่าคิด
    ไม่แต่เฉพาะนักสร้างหนังไทยที่ไม่ดูหนังไทย
    นักเขียนไทยที่ไม่อ่านงานนักเขียนไทย

    ยังมี

    นักหัดเขียนที่ไม่อ่านงานของนักหัดเขียนดัวยกัน
    แต่เอ่…
    ประเด็นพวกนี้กว้างไกลเกินเจ้าอึ่งน้อยดินจะกระดิกหางเสียแล้ว
    ..
    ..
    ด้วยความคารวะขะรับ

  98. แค่มาเยี่ยมเห็นพ่อเปรมสุขภาพแข็งแรง (ไม่ต้องสมบูรณ์มาก) ก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ
    ขอยืมอะไรบางอย่าง “ไกลเกินเจ้าอึ่งน้อยดินจะกระดิกหางเสียแล้ว”

  99. ขอบคุณสำหรับ “ที่ระลึกสำหรับการได้รู้จัก” ครับ 🙂

    บาดแผล… ต่อเมื่อเยียวยาจนหายเจ็บปวดแล้ว อาจหลงเหลือ “แผลเป็นแห่งประสบการณ์” ที่อาจไว้สำหรับมองโลกแบบ “ยิ้มน้อยๆ” เนื่องด้วยเจ้าของรอยแผลนั้นเข้าใจโลกมากขึ้น ทั้งอาจไว้สำหรับถ่ายทอดประสบการณ์สู่รุ่นหลัง ที่อาจเพิ่งมีบาดแผลสดใหม่ ให้ได้สติหาทางเยียวยาเสียก่อนจะสายเกินไป

  100. อรุณสวัสดิ์ขอรับแม่พลอย ท่านจิตปัน

    ไม่ทราบแม่พลอยขอยืม ‘หางเจ้าอึ่งน้อย’ ด้วยการอันใดฤาขอรับ?
    อย่าได้นำไปผัดเผ็ดเชียวนา

    อ่า…ท่านจิตปัน…
    ช่างเป็นบทสรุปปิดท้ายที่สมใจนัก

    ประเด็นสำคัญคือการถ่ายทอดไปยังรุ่นหลัง
    แทนที่จะเป็นถ่ายทอดประสบการณ์ดูแลเยียวยาบาดแผล
    กลับถ่ายทอดบาดแผล!

    คารวะขอรับ

  101. อีกไม่นาน
    ก้อนเมฆคงเดินทางไปทักทายถึงกระท่อมของคุณ

    กลับมาได้ไม่นาน
    คงต้องเริ่มออกเดินทาง…อีกครั้ง

    ครั้งนี้

    อาจมีโอกาสแวะไปเยือนทะเลสาบสงขลาในไม่ช้า

  102. “หนังสือแอ็คชั่น”

    อ่า..น่าสนใจน่าสนใจ (haha)

    “นักหัดเขียนที่ไม่อ่านงานของนักหัดเขียนดัวยกัน”

    ข้อนี้ก็ออกจะกว้างเหมือนกัน หากจะมองแบบง่ายๆข้าพเจ้าตีความหมายว่า ช่วยกันอ่านงานที่เพิ่งหัดเขียนและแนะนำกันบ้างว่าเป็นอย่างไร จะแก้ตรงไหนได้บ้างถ้าจะให้ดีขึ้น มีข้อมูลที่ไหนบ้างเอามาแบ่งกันอ่านสิ ไปเจอตัวอย่างงานเขียน ข่าวคราวอะไรที่น่าสนใจก็เอามาแบ่งปันกัน

    “ข่าว” เป็นต้นทุนหนึ่งที่นักหัดเขียนจะสามารถแบ่งปันกันได้โดยไม่ต้องตีความ “คำวิจารณ์”อาจบางทีต้องดูตัวบุคคลเหมือนกัน ข้าพเจ้าอ่านงานนักหัดเขียนมาเยอะ แต่ละท่านที่ประกาศตัวเองว่าอยากเป็นนักเขียนก็เขียนได้ดีไม่มีที่ติ แค่เห็นพลังความตั้งใจก็ไม่กล้าติแล้วขอรับท่านพี่ อีกอย่าง หางอึ่งของข้าพเจ้ามันก็ไม่มีความยาวพอจะให้กระดิกด้วยสิ

    มีคนถามท่านอาวินทร์ว่า “นักเขียนต้องมีโค้ชหรือไม่”

    คุณอาตอบได้น่ารักมาก

    “นักเขียนเมืองไทยลำพังค่าเรื่องยังเลี้ยงตัวไม่ได้ ยังจะให้แบ่งกับโค้ชอีกหรือ?”

    “เท่าที่ผมเจอเพื่อนนักเขียน ส่วนใหญ่มีโค้ชทั้งนั้น โค้ชที่ว่าคือผลงานของนักเขียนรุ่นก่อนที่เราศึกษาและหัดเขียนตามครับ”

    ดังนั้นแล้วในความเห็นของข้าพเจ้าคิด นักหัดเขียนแม้จะอยากให้คนอ่านงานของตัวเอง (แน่นอนว่าเป็นกำลังใจให้เขียนงานต่อ) แต่ที่จะพัฒนาตัวเองให้เป็นนักเขียนได้ไม่ใช่แค่นั้น นักหัดเขียนต้องขยันอ่านงานของคนอื่นด้วย ผลงานของนักเขียนรุ่นก่อนก็คือโค้ชอย่างดีนี่เอง

    มีนักหัดเขียนหลายคนที่ออกอาการท้อใจด้วยเพราะพอโพสงานแล้วไม่ค่อยมีคนแสดงความเห็น (แต่ก็มีคนอ่าน)

    การแสดงความเห็น จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ : เรื่องที่ได้อ่านนั้นเป็นเรื่องที่”ตรงใจ” ประมาณว่าเข้าล็อกพอดี ดังนั้นหากไม่ค่อยมีคนแสดงความเห็นนั่นก็ไม่ได้หมายความว่างานเราไม่ดี เพียงแต่มันไม่ตรงใจ ไม่เข้าล็อกนั่นเองขอรับ

    คนอ่าน(หมายถึงว่าถ้าโพสแล้วมีจอแสดงผลคนคลิกเข้าอ่าน) : อันนี้ต้องดูว่าที่ที่เราโพสงานเป็นที่ไหน หากแปลกที่แปลกถิ่นคนอ่านน้อยก็ไม่ต้องตกใจเพราะจ๊อดไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้

    “แต่” ข้าพเจ้าเคยกล่าวไว้หลายหนแล้วว่า ปัญหาทุกอย่างที่นักหัดเขียนต้องเจอนั้นมันเป็นโจทย์ปัญหา ที่เราต้องขบคิดและแก้ไข อย่าได้มองปัญหาคือความล้มเหลว ไม่ว่าจะเป็นนักที่เขียนแล้วหรือนักที่กำลังหัดเขียน ข้าพเจ้าว่าทุกๆท่านย่อมเจอปัญหาต่างๆคล้ายๆกัน

    ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ท่านพี่อย่าได้หาว่าข้าพเจ้าอวดรู้แจกแจงเลยขอรับ
    ข้าพเจ้าเพียงมองจากสายตาของคนที่ชอบอ่าน และพยายามจะลองตั้งข้อคิดดู

    อาหารอร่อยมั้ยคนชิมนั้นตอบได้ดีที่สุด
    คุ้นๆว่าข้าพเจ้าเคยเปรียบเทียบนักเขียนเป็นคนทำกับข้าวไปแล้ว
    อ่า.. เดี้ยวจะวกเข้ามุขเดิมเปลี่ยนเรื่องดีกว่า…

    อาวินทร์ท่านบอกไว้แล้ว หนังสือที่ท่านอ่านมีสองอย่าง

    1) อ่านเพราะต้องอ่านเพื่อนำข้อมูลไปเขียน

    2) อ่านเพื่อตัวเอง เพื่อความสุข

    ดังนี้แล้วการเขียนด้วยการตั้งโจทย์ที่ว่า”คนอยากอ่านอะไร”อาจเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะใช่
    เราควรตั้งคำถามว่า เราอยากจะเขียนอะไรให้คนอ่านมากกว่า

    ขอฝากเล็กน้อยยามเย็นขอรับท่านพี่

    ดังที่คุณเห็นว่า ระหว่างหลายปีมานี้ เขาใช้เวลาเวลาเพื่อการเดินทาง มากกว่าที่เขาจะใช้ทำงาน แต่เขาก็เขียนอะไรบางอย่างอยู่เสมอ บางทีคุณอาจพูดได้ว่า เขารักการเขียนหนังสือตั้งแต่เริ่มต้น จนวาระสุดท้ายของชีวิต แต่เขาก็เป็นคนที่ต้องการมองโลกด้วย เขามีความสุขกับการแต่งงานของเรา

    ใครสามารถจะเขียนถึง(หรือสนใจจะอ่านถึง) ชีวิตแห่งความรื่นรมย์ของเขาในแซกฮาร์เบอร์หรือเปล่า?

    งานเขียนค่อยๆเหือดหาย แต่ไม่เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเลย
    เมื่อมีความพอใจ ความรื่นรมย์และความรัก

    -อีเลน สไตน์เบ็ค(ภรรยา)-

    ด้วยความเคารพเช่นเคยขอรับท่านพี่

  103. ก่อนออกเดินทาง

    จะส่งเพลงจากหมู่บ้านพลัม

    มาให้คุณฟังพลางนั่งจุดธูปไล่ยุง

    ฟังแล้ว

    คุณจะต้องรักคนส่งมากขึ้นอีกสิบเท่า

    สัญญา

    🙂

  104. คาบข่าวมาบอกท่าน ไม่รู้ว่าจะล่าไปหรือเปล่า ผมเข้าไปเจอบ้าน “ก๊วนปาร์ตี้” อย่างโดยบังเอิญ พยบล็อกของท่านสิงห์ลา หรือเรื่อยเปื่อย (ท่านรู้จักไหม?)

    http://www.bookgang.net

    5…ผมจะลองไปทักทายท่านละ

    หวัดดีกร๊าบบบบบ

  105. อรุณสวัสดิ์ขอรับ

    หมู่นี้ดูท่าจะปึ๊งปั๋งนะขะรับสหายพี่สาม
    ดีนะพี่สองไม่มาเห็นเข้า
    เจอท่านฟิตเช่นนี้ พี่สองเห็นเข้ามีหวัง
    ข้าพเจ้าเช็ดฟองคอปูฯ ไม่ทันเป็นแท้ เอิ๊ก! เอิ๊ก!
    ..
    ..
    อา…พี่ท่านหิ่งฯที่เคารพ
    ดนตรีจากสำนักวิมุติมักโน้มนำใจไปในทางสงบ
    แม้นข้าพเจ้าจะพบว่ายังมีแรงเร้ากระตุ้นความต้องการไม่รู้สิ้นอยู่บ้าง
    แต่เสียงดนตรีนั่นก็ช่างเร้าความสงบให้เต้นอยู่ไหวไหว
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าคงไม่อาจ ‘รัก’ ได้มากขึ้น
    ด้วยเต็มเปี่ยมหาได้มีที่จักเพิ่มเติมแล้ว อิ อิ
    ..
    ..
    ขอบพระคุณขอรับพี่ท่านโจ

    พรุ่งนี้วันวิสาขะบูชา
    ชักชวนกันมาเก็บกวาดการงานเก็บกวาดใจ
    แล้วไปวัดกันเป็นไง

    คารวะ
    -ดิน-

  106. วันที่ ๕ และ ๖ มถุนายนนี้ เราจะอยู่ที่หาดใหญ่

    จึงอยากถามความเห็นว่า

    เราควรจะไปเดินให้ …เวลาตาย….
    แถวๆ หน้าตู้ ป.ณ. ๙ หรือไม่

  107. กราบเรียนพี่ท่านหิ่งฯที่เคารพรัก

    ควรขอรับ
    ควร

    เวลาที่นี่ -ตาย- ไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละ
    หากพี่ท่านจะกรุณาแวะกะลาเจ้ากบน้อย
    ผู้น้อยจะน้อมแช่เบียร์ไว้รอรับพี่ท่าน

    จะออกทะเลไปหากุ้งปูมารับรอง

    เพียงพี่ท่านแจ้งวันเวลาที่จะลุยังบ้านป่าแดนไพรไว้
    ข้าพเจ้าหาท่านเจอแน่นอน!

    คารวะ

  108. เราส่งรายละเอียดของการเดินทางไปทางเมล์ แล้วกัน

    ลองเปิดดู

  109. แวบมาลาท่านพี่ขอรับ

    จากนี้หนึ่งเดือน..ค่อยว่ากันอีกหนขอรับ

    คารวะ

  110. อา…ไยจึงบังเอิญเช่นนี้
    ข้าพเจ้าเองคล้าย ๆ แว่วคำนี้ในหัวอยู่หลายเพลา
    ..
    ..
    ขอบพระคุณที่กรุณาแวะมาแจ้งขะรับ
    เพียงได้รู้ว่าท่านหายไปโดยสุจริต
    ข้าพเจ้าก็เย็นใจยิ่งแล้ว
    ..
    ..
    ขอบพระคุณตัวอักษรของท่านที่คอยกระตุ้นนิ้วข้าพเจ้าให้กระโดดเหยงเหยงบนแป้นพิมพ์อยู่ทุกวี่วัน
    ..
    ..
    เจอกัลล์ขะรับ
    คารวะ
    XXX

  111. ท่านดิลล์
    ไม่รู้นักเขียนต้องมีโค้ชเปล่าแต่มีหนังสือชื่อ “A writer’s coach – Jack Hart”

    ถ้าได้อ่านแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะท่าน
    อ่านบทนำไปแล้วน่าสนใจดีท่าน

    “You can’t wait for inspiration. You have to go after it with a club.”
    Jack London

    ตอนนี้หนังสือมันอยู่ที่ทำงาน
    จำได้แค่ quote ที่เขายกมาเท่านี้

  112. อา…เยี่ยมเลยท่านขุลล์!
    มีท่านอยู่ข้างกายช่างคล้ายมีเครื่องแปลวรรณกรรมอยู่ใกล้ตัว อิ อิ อิ

    น้อมคารวะ

  113. แม่พลอยได้รับมาลัยมธุรสเป็นที่เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ สงสัยว่าแม่พลอยต้องหาเพลง
    เหมือนบ้านพ่อเปรมไปใส่บ้างแล้ว ฟังแล้วจิตใจสงบเหมือนอยู่ในสวนดอกไม้

    ขอต่อกรนิดหน่อยเจ้าค่ะ

    เสียงขลุ่ยครวญข้ามคลองลอยล่องฟ้า
    บอกถ้อยคำทรมาจะหาไหน
    กลองพม่าหรือฆ้องยังข้องใจ
    เสียงตึงตังดังไกลในราตรี

    เขียนขีดถ้อยร้อยเรียงดังเสียงเจตน์
    เกินกว่าเหตุคำกล่าวเล่ามานี่
    ส่งมาลัยมธุรสบทกวี
    หอมมะลิจำปีที่ห้อยมา

    หากคอมยังไม่ดับไม่ลับหาย
    จะขออยู่เคียงกายปรารถนา
    หากเน็ตเดี้ยงคงแย่แม่พลอยลา
    คนสงขลาเหมือนกันแต่มันไกล (ระโนดโน่น)

  114. วันนี้เป็นวันดี

    วันพระ และวันงดสูบบุหรี่ (อย่าเป็นทางการ)

    กระผมนอนแบ็บมาตะเมื่อวานซืนเย็นขอรับ เป็นอาการไข้ ปวดร้อนหนาวเป็นเวลา ทุกเย็น

    วันนี้ค่อยยังชั่ว เวลาที่ทันจะกำเริบผ่านมาแล้ว ยังคงดีอยู่

    ขอท่านเวียนเทียนได้อิ่มบุญสมปรารถนาขอรับ

  115. อ้อ ขอบคุณสำหรับเรื่อง เมล์ ระวังไว้ให้ดี

    การมีสติ มีประโยชน์ดังที่ได้แลนี่แหละ…

  116. เชื่อไหมพี่ท่าน
    ผลดีของบล็อกอีกอย่างก็คือ
    เราสามารถไปเยี่ยมเยือนยามสหายเจ็บไข้ได้ป่วย
    ..
    ..
    ข้าพเจ้ายินดียิ่งยามได้รับรู้ว่ามีงานท่านลงจุดประกาย(อีกแย้ววว)
    ความยินดีที่มากมายพอ ๆ กับได้รับรู้ว่า ท่านป่วย!
    ..
    ..
    ขอท่านกลับคืนแข็งแรงดังเดิมโดยเร็ววันขอรับ
    คารวะ
    -ดิน-

  117. ปริวาสในนี้ก็ได้ครับ ประเดี๋ยวต้องมีคนมาช่วยฟัง 🙂

  118. ท่านดินข้าพเจ้าแวะมาฟังคำตอบเรื่องงานก้าวฯ ที่ฝากทิ้งไว้เมื่อวาน

    รบกวนตอบให้กระจ่างด้วยเจ้าค่ะ

    ถ้าท่านรับทำให้ก็คงไม่ต้องเปิดประชุมโต๊ะเล็ก แต่ถ้าท่านตัดช่องน้อยแต่พอตัว ข้าพเจ้าจะได้ขอเปิดประชุมโต๊ะเล็กหาข้อสรุป

  119. ให้ต้องสงสัยทำไมต้องติดป้ายunder constructionไว้หน้ากระท่อม…

    หรือจะเป็นเพราะปลวกขึ้นกินกระท่อมท่าน…จะรื้อกระท่อมฉีดปลวก??
    ..
    ว่าแต่ปลวกนี่มันจะกินรองเท้านันยางซะด้วยละมั้ง…


    ปลวก sms มาบอกว่า
    “นันยางเหนียว เคี้ยวไม่ไหว”

  120. ติดอ่าง? อย่างไร ตรงไหนรึ ท่านดิน?

    รู้แต่ว่า เหมือนธีมนี้ จะจัดหน้ากระดาษให้เอง เป็นแบบ justified ทำให้ ต้นบรรทัด กับ ปลายบรรทัด มันชนขอบ (ถ้าไม่เลยขอบ) พอดี

    มันเลยดูห่างๆ อย่างนี้

  121. อ่า กว่าจะลองได้ ก็เลยจะเขียนโพสต์เลย .. WLW ส่งเข้า WP ไม่ได้จริงๆ ด้วยล่ะ ท่านดิน แต่ว่าส่งเข้า Blogger ได้นะ.. เดี๋ยวขอลองก่อน ว่ามันเป็นอะไร.. ถ้าแก้ได้ จะแวะมาบอกใหม่เน้อ..

  122. อ่ะจ๊ายย.. เผลอลบโพสต์ที่เขียนไว้อ่ะท่านดิน.. เขียนใหม่ก่อน ฮือ ฮือ

  123. โอ๊ะโอ! แต่งหน้าใหม่!
    รบกวนด้วยขอรับท่านมุก
    หากโพสท์ด้วย WLW ไม่ได้ล่ะก็..
    ข้าพเจ้าเข่าอ่อนแน่

  124. ขอแวะมานั่งสั่งกล้วยปั่นดูดสักปื้ดสองปื้ด…

    อ่า…ชื่นใจ

    แล้วจะแวะมานั่งคุยด้วยยาวๆใหม่นะครับท่าน
    ช่วงนี้คิดถึงการเขียนการอ่านเหลือเกิน
    แต่..โอ๊ะ ไม่แก้ตัวดีกว่า ไปก่อนละท่าน
    อ้อ ที่แวะมาไม่ใช่อะไร แค่คิดถึงรสชาติกล้วยปั่นของท่านน่ะครับ ไปล่ะ :]

  125. ก่อนลุกจากร้านอย่าลืมเช็คบิลล์ด้วยนะขะรับ
    ของท่าน..เอ่อ..เดี๋ยวดูก่อน..
    กล้วยปั่นสอง
    เอแคลล์สาม
    ชัคเกล็ดเค็กหนึ่ง
    ..
    ..
    ทั้งหมดราคา 2 ยิ้ม 😉

    ขอบคุณที่มาอุดหนุนขะรับ

  126. โอ๊ะ ลืมเสียสนิท ขออภัยครับ

    อ้ะ นี่ครับ 😀 🙂 😉 ไม่ต้องทอนนะ :]

  127. อ้าว..จ่ายมาเกิน!
    คืนไปหนึ่งยิ้ม 😀
    ขอบคุณคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

  128. นันยาง..มิตรรัก
    ตอนนี้รองเท้าแตะ…ที่เดือนก่อนโดนตะปูตำ..เป็นรอยโบ๋
    เข้าร้านปะพื้นยาง..เรียบร้อย
    เลยเดินตุปัดตุเป๋…มาทักทายนันยาง
    ตอนนี้รองแตะกำลังจะออกเดินอีกครั้ง

    แต่ว่าวันนี้ขอเครื่องดื่มกินฟรีสักแก้วนะ
    อยากได้กล้วยปั่นเย็นสักเหยือก
    เพิ่มความสดชื่นและรื่นรมย์
    เพราะหลายสัปดาห์มานี่…ตรอมตรมยิ่งนัก
    -รองเท้าแตะ มิตรแท้คู่เดิม-

  129. อา..ท่านแตะ
    ข้าพเจ้ารู้ท่านเข้มแข็ง
    ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเข้มแข็ง..

    -นันยางคู่เยิน-

  130. ฝากอักษรกลอนกล่าวมาทายทัก
    ตามประสาคนรู้จักและมักจี่
    หากหายหน้าหายตาไปนานที
    เกรงว่ามิตรที่มีจะลืมกัน

    ที่หายไปใช่ว่าจะหนีห่าง
    ตัวอักษรยังคงร่างยังสร้างสรรค์
    แต่จะหนักทางบันทึกระหว่างวัน
    หาสาระสำคัญใช่จะเจอ

    มีเรื่องราวหลายหลากฝากรอยริ้ว
    นับแต่เรื่องขี้ปะติ๋วเหมือนผดเห่อ
    ไปจนถึงเรื่องหนักหนาใหญ่เบ้อเร่อ
    กระแทกใจจนเบลอไปเหมือนกัน

    แต่วันนี้ฟ้าใสเมฆนิดหน่อย
    อากาศดีพาให้พลอยอยากสร้างสรรค์
    จรดนิ้วมือพิมพ์อักษรเหมือนวานวัน
    เติมช่องไฟที่ว่างพลันให้เต็มเติม

    ไปเที่ยวเชียงใหม่มาครับ เป็นทริปเที่ยวเมืองเชียงใหม่แบบสั้นๆแต่เติมกำลังใจได้ดีแท้ ไว้จะเขียนเล่าให้ฟังนะครับท่าน 🙂

  131. อา..ยินดีนักมิตรรักอักษรสมัย
    ท่านห่างไปใจยังนั่งถามหา
    ลายอักษรท่านนั้นไม่ธรรมดา
    คิดโครงคร่าวขื่อคาค่อยบรรเลง
    .
    จึ่งได้งานดังเจตน์วิเศษสรร
    สาระพันลายเสนาะล้วนเหมาะเหมง
    ยินท่านกลับเช่นนี้มีครื้นเครง
    จะรอเพลงอักขระนะดีเจท่านคุณนาย
    .
    คารวะ

  132. แค่หลงทางเข้ามา และหาทางออกไม่เจอหลงอยู่ในนี้ซะนานว่างๆจาเข้ามาติดตามตัวอักษรของท่านไหม่

  133. กลับมาก่อนขะรับ
    ท่านลืมจ่ายยิ้ม 😉

  134. แวะมาทักทายขอรับหลังจากหายหน้าไปสักพักใหญ่

    ตอนนี้ภรรยาปลอดภัยหายห่วง ขอรับ

    ฟู่ (ปาดเหงื่อ)

    ขอบคุณมากขอรับ

    🙂

  135. อา..ยินดีขอรับยินดี
    ยินดีต้อนรับกลับสู่ชีวิตปกติ
    ชีวิตมักมีเบรคให้เราแก้เบื่ออยู่เนือง ๆ นะขอรับ
    .
    ข้าพเจ้าเองก็พยายามทำสีหน้าระรื่นไว้
    เกรงชีวิตเกิดเห็นว่าข้าพเจ้าเบื่อขึ้นมาหาเรื่องแก้เบื่อให้ล่ะยุ่ง!
    .
    😉

  136. อืม.. ก็ดูปกตินะท่านดิน.. ที่เปิดเมื่อวาน ยัง update อยู่เลย ใช้ Bloglines ธรรมดานะเจ้าคะ.. ไม่ค่อยโปรด Beta เท่าไร

    ถ้าจะลองเปลี่ยนเจ้า ไม่ยากเลยนะเจ้าคะ.. ลอง Google Reader แล้วท่านก็ Export ออกไปใส่ใน Google Reader.. วูบเดียว เสร็จเลยขอรับ ท่านมี Gmail account อยู่แล้ว สามารถใช้อันเดียวกันได้เลย ไม่ยุ่งยาก ไม่ต้องสมัครเพิ่ม

    ทำตามดังนี้

    ๑. เข้า Bloglines
    ๒. ตรง tab ด้านซ้าย จะมีคำว่า Additional Features เลือกโดนพลัน
    ๓. เห็นคำว่า Export Subscriptions ไหมขอรับ? น่านล่ะ กดเลย แล้วมันจะให้ save file ชื่อว่า export.opml เก็บเอาไว้ (เพื่อเอาไป import เข้า Google Reader)
    ๔. เปิด Google Reader
    ๕. มองไป tab ซ้าย ล่างสุด มีคำว่า Manage Subscriptions .. กดเลย
    ๖. หน้าที่เปิดได้ จะมีคำว่า Import/Export ตรงเมนู tab
    ๗. เปิดแล้ว จะเห็นคำว่า Select an OPML file: …
    ๘. ท่านก็ click Browse แล้วไปเปิด file export.opml ที่เอามาจาก Bloglines ตะกี๊นี้น่ะเจ้าค่ะ
    ๙. Upload

    เพียงเท่านี้ ก็จะได้ทุกๆ feeds มาไว้ใน Google Reader แล้วเจ้าค่ะ 😀

    ข้าพเจ้าก็ไปแปะไว้ เป็น backup กันเหนียว เวลา Bloglines เปิดไม่เร็วพอ.. ๕๕

    :p

  137. 🙂

    ช่วงนี้ ทำได้เท่านี้จริงๆครับ

  138. ได้เห็นว่าท้องฟ้าท่านยังอยู่ก็ชุ่มใจเหลือคะเนแล้วขะรับ
    😀

  139. มาตอบเรื่อง shared items ใน gReader เ้จ้าค่ะ

    ดูตามนี้

    😀

  140. ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
    แล้ว skitch.com เนี่ยใช้ทำอะหยังเจ้าคะ?
    (ถามเลยจะได้ไม่ต้องนั่งควานอ่าน)

  141. skitch.com คือที่โพสต์รูปเจ้าค่ะ แต่ว่าน่าจะเหมาะกับคนที่เล่น twitter.com มากกว่า.. หากท่านดินหาที่โพสต์รูป ลอง flickr.com นะเจ้าคะ.. เจ๋ง.. แต่ได้ limit ที่ ๒๐๐ รูป.. จะโพสต์ลง flickr เกิน ๒๐๐ ก็ได้.. มันไม่ว่าอะไร เพียงแต่รูปเก่าๆ ก็จะเลื่อนหายไป เรามองไม่เห็น แต่เก็บใน flickr archive.. จะได้เห็นก็ต่อเมื่อ (๑) ลบของใหม่ๆ ออก หรือ (๒) สมัครสมาชิกแบบเสียเงินน่ะเจ้าค่ะ

    แต่เขาว่ากันว่า flickr.com ดีมาก

    ส่วน skitch.com เป็นของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ยังไม่แน่ชัดว่าให้พื้นที่เท่าใด แต่โพสต์ผ่านอีเมลเอาน่ะเจ้าค่ะ (flickr ก็ทำได้)

    หรือไม่งั้นก็ picasaweb.com ใช้ได้เหมือนกัน

    :p ตอบคำถามไหมนะ

    ปล. แปลกมากๆ กดลิงค์มา โต๊ะหน้าร้าน แต่ wp ดันเปิดหน้า แคร่ไม้ไผ่ งงๆ

  142. ขอบคุณขอรับท่านมุก
    ตอบแจ่มแจ้งเลยเจียวขะรับ

    ทั้งยังเพิ่มเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยให้ได้เปิดหูตา
    ข้าพเจ้าใช้เน็ตช้า(ถึงช้ามาก)ผ่านซิมน่ะขอรับ
    จึงไม่มีปัญญาใช้ฟังก์ชั่นเกี่ยวกับรูปและภาพเคลื่อนไหว (กระทั่งเพลงของ Sonic ยังไม่อาจฟังต่อเนื่องได้เลยขะรับ)
    .
    ทุกวันนี้สามารถส่งอักษรมอซอจากท้องไร่ท้องนามาปะหน้าเหล่าท่าน นับว่าเป็นบุญเจ้าทุยน้อยเหลือเกินแล้ว
    .
    ขอบคุณขอรับ..ขอบคุณ..
    .
    คารวะ
    .
    ปล. คงไม่แปลกดอกขอรับ WP มีมั่วนิดหน่อยตรงคอหอไปโผล่ผิดหน้า นิดหน่อยจริง ๆ เมื่อเทียบกับที่อื่น

  143. อีกอย่างที่เป็นไปได้ว่า คห. โผล่ผิดหน้า คือ.. ท่านดินตั้งชื่อ post เหมือนกัน.. หรือเปล่า?

  144. สวัสดีวันอาทิตย์เจ้าท่านดิน

    บ่ะอู้นานล่ะเน้อ…เวลาน้อยขอแบ่งไปเยี่ยมเยียนท่านอื่นบ้าง

  145. ขอรบกวนถามท่านนิด

    บทเขียนของผมอันล่าสุด “บอบบาง สวยงาม อันตราย”
    ท่านอ่านแล้วรู้สึกว่ามัน ‘จบ’ ไหม?

    เอาแค่ความรู้สึกเท่านั้นน่ะท่าน
    สั้นๆก็พอ :]

  146. ย่ำค่ำสวัสดิ์ขอรับท่านคุณนาย

    ท่านย้ำให้ตอบสั้น ๆ ข้าพเจ้าย่อมมิบังอาจรั้นเกินคำขอ จึงขอตอบดังนี้

    ‘จบ’ ขอรับ
    จบในความรู้สึกข้าพเจ้า เพราะบริบท 4 บอกข้าพเจ้าว่าท่านหมายความรักแบบใด ข้อสรุป 5 จึงเป็นการรูดม่านปิดฉาก ผู้ชมลุกยืนปรบมือแยกย้ายกันกลับ

    คารวะ

    OOO

    เอาล่ะ หากท่านพอมีเวลาแลอารมณ์ ข้างล่างนี้เป็นส่วนเกินข้าพเจ้าแถมท่านด้วยความยินดี

    ก็เพราะวันวานอยากคุยกะท่านให้ยาวกว่าที่แหมะไว้ในกล่องคอหอ แต่ยังมีภาระต้องเขียนเรื่องซึ่งควรเป็นลิขิตวัตร แต่ข้าพเจ้าติดนิสัยยามอ่านฟีดสหาย หากปะข้อเขียนใดสะกิดใจชอบที่จะพล่ามยาว ทำเอาเวลาที่ควรใช้เขียนเรื่องเป็นอันต้องหดหาย (จนโดนย่าหนุงใช้ไม้เท้าตีสุนัขแพ่นกบาลมาแล้ว)

    วันวานยังเขียนเรื่องไม่ได้สักครึ่งบรรทัด ปะข้อเขียนของท่านอยากแหมะอักษรทรรศน์สักหลายบรรทัดแต่ไม่อาจกระทำ ต้องข่มใจเลิกนิสัยคุ้นเคยเดิม ๆ มิฉะนั้นเรื่องที่เขียนคงไม่จบเสียเป็นแท้

    ค่ำนี้บังเอิญเขียน ‘ฝากฯ’ หนึ่งตอนสั้น ๆ จบในเวลารวดเร็ว ปะปุจฉาท่านถึงขนำเช่นนี้มีหรือผู้น้อยจะปล่อยผ่าน ต่อไปคือตะกอนความรู้สึกซึ่งข้าพเจ้าคิดเขียนวันวาน

    -1-

    ความชื่นชมอันมีต่ออักขระทัศน์ของท่านนั้นหาน้อยเลย ไม่ว่าจะเป็นกลวิธีนำเสนอ วิธีคิด ผูกเรื่องราว หรือโยงเรื่องก่อให้เกิดมิติ สิ่งเหล่านี้เป็นการเขียนเชิงซ้อนซึ่งต้องใช้เวลาครุ่นคิด จัดวาง (แน่ล่ะหากกระทำบ่อย ๆ ย่อมปล่อยคิวโดยไม่ต้องเสียเวลาหาเหลี่ยมมุม)

    ปะรูปฟอร์มข้อเขียนปั๊บอยากรู้ทันทีว่าเที่ยวนี้ท่านจะมีอะไรมาบอกกล่าว (นั่นคือวินาทีรู้สึกแรกที่โผล่เข้าไปห้องส่งท่าน)

    -2-

    วินาทีสอง ข้าพเจ้าคิดถึงงานเขียนท่านนิ้วฯ

    ท่านนิ้วฯ หยิบจับเรื่องราวรอบตัวมาวางบนเขียงแล้วใช้ทัศนะ อารมณ์ ความรู้สึกแทนมีดคมหั่นตรงโน้นซอยตรงนี้ ปรุงรสด้วยลูกเล่นนำเสนออีกนิดหน่อย ได้ความเรียงคุณภาพมีมิติ ไม่ชี้นำ ไม่สอน แต่ตัวอักษรชักชวนให้คิดตาม

    ไม่ทราบเป็นเพราะท่านคุ้นเคยกับงานท่านนิ้วฯ หรือโดยเจตนา ข้าพเจ้าเห็นมิติที่ว่าจากข้อเขียนท่าน (จึงคอยติดตามเรื่อยมา กว่าจะคลอดแต่ละข้อแต่ละเขียน..คอยจนคางเหลืองอ๋อย)

    ขออย่าได้คิดเห็นไปว่าข้าพเจ้าเปรียบเทียบข้อเขียนท่านกับงานท่านนิ้วฯ เลย ลักษณะงานเช่นนี้อยู่ในมืออาชีพหลาย ๆ คน (คุยกับประภาสฯ ก็ด้วย) เพียงใคร่เรียนว่า นั่นเป็นหนทางที่ชวนเดินไม่หยอก อยากเห็นท่านเดินต่อไป

    -3-

    เอาล่ะ–วินาทีสามก็คือ ข้อความซึ่งแหมะไว้ที่ห้องส่งท่านนั่นแล

    บอบบาง สวยงาม และอันตราย มีด! มีดแน่ ๆ หากนั่นคือความรัก แล้วแต่อยู่ในมือใคร! จะใช้หั่นผักปรุงอาหาร หรือหั่นอะไร? คงต้องตัวใครตัวมันล่ะทีนี้ 😉

    คารวะ

  147. จะน่าเกลียดเกินไปไหมที่จะขอแค่กล่าวคำสั้นๆว่า

    ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ :]

  148. ด้วยความยินดีขอรับท่านคุณนาย

  149. ฟ้าฝากฝนละอองฝอยลบรอยฝุ่น
    ดับกองไฟที่คุกรุ่นหมดแรงล้า
    แต่มิอาจดับไฟฝันวันเวลา
    เพราะฝ้าฟ้ายังอยู่ท้าให้แหงนมอง

    ฟ้าฝากฝนคนฝากฝันลบรอยขุ่น
    เป็นฟืนฝันให้ตักตุนมิให้หมอง
    ตราบฟ้ากว้างยังฝากฝนเป็นละออง
    มิกลัวต้องขาดฟืนฝัน…ฉันมั่นใจ

    :]

  150. ตะขบป่า ณเขาแหวน

    ชื่นชม….ลายลักษณ์อักษรบทสนทนาของท่านทั้งหลายช่างคมตามนวิสัยกวีจริงๆ
    นานเหลือเกินที่ฉันห่างเหินกับการอ่าน …..จิตสอดส่ายดูแต่ภาพที่ปรากฎบนจอ สี่เหลี่ยม
    แต่มันจะจริงหรือไม่จริงก็แล้วแต่เขาจะนำเสนอ ใช้ปัญญาพิจารณากันเอาเอง
    เลยลืมความละเมียดละมัย ของอักขระ และฉันก็จินตานาการตามการสนทนาของท่าน
    มีความสุขจริงๆ….ความสุขเล็กๆน้อยที่หาได้

  151. อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านตะขบป่า

    ขอบคุณลายอักษรประจงฝากไว้

    ความสุขเป็นมวลไร้รูปชนิดหนึ่งที่สามารถสะท้อนไปมาไม่ต่างแสงต้องกระจกเงา ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ท่านสะท้อนกลับมา ส่งเป็นความสุขให้ข้าพเจ้าอิ่มยิ้มว่าวันเวลาขีดเขียนหาได้ล่วงเปล่าเลย

    เพียงคำ ‘กวี’ นั้นมิบังอาจรับไว้ ด้วยเจียมใจตนตลอดมาว่าเกินเอื้อม คำนั้นงามเกินเกรงอักขระอัปลักษณ์จะทำเปื้อน ท่านตะขบป่าสุขใจยามผ่านตา นับเป็นอุ่นอาภรณ์ให้ผู้น้อยสวมใส่ฝันฝ่าสายลมหนาวเหน็บไปบนถนนอักษรนี่โดยเปรมใจแล้ว

    กลับมาเยี่ยมอีกนะขอรับ

    คารวะ

  152. ถึงสหายดินที่น่ารัก

    นึกแล้วนึกอีกว่าจะเริ่มต้นเขียนถึงท่านว่าอย่างไรดี ก็เริ่มมันตรง
    ที่ว่าผมนึกแล้วนึกอีกนี่แหละ (ดูจริงใจดี) ไม่ได้คุยกับท่านนาน
    ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุยนะขอรับ เพียงแต่ว่า อืม.. ใช่ เพียงแต่ว่า มัน
    ไม่สบโอกาสขอรับ (คำนี้เหมาะสุดเท่าที่คิดได้ไม่ว่ากันนะขอรับ)

    ความยินดีที่ท่านได้หย่อนไว้ในบลอค ผมทำการ copy ไป paste เก็บไว้
    ใน folder เรื่องน่ายินดี เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณมากขอรับ

    สักระยะหนึ่งแล้ว ที่ผมลองเขียนบันทึกให้ได้สักวันละหน้า โดยตั้งโจทย์
    กับตัวเองเอาไว้ว่า จะนำเรื่องที่น่าสนใจที่สุดที่พบเจอในแต่ละวันมาถ่ายทอดลงกระดาษ
    ไม่ว่าจะเป็น การเขียน/วาด/ถ่ายภาพ/ฯลฯ เพื่อฝึกเขียนแลเรียบเรียงความคิด
    เมื่อเขียนไปได้สักระยะหนึ่ง(เมื่อวานครบหนึ่งเดือนพอดิบพอดี) ก็พบว่า
    ชีวิตประจำวันของผมมันไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด ทุกวันดำเนิน
    วนเวียนซ้ำซาก แต่ที่น่าแปลกคือผมพบว่าความซ้ำซากน่าเบื่อของชีวิตประจำวัน
    หาเป็นอุปสรรคในการบันทึกให้น่าสนใจ กลับเป็นห้วงอารมณ์ที่กำลังบันทึกมากกว่า
    ที่เป็นอุปสรรคที่แท้ขอรับ

    การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ ลงบนกระดาษจึงเหมือนเป็นการฝึกความคุมอารมณ์
    ในชั่วขณะนั้น และพบว่าเรื่องที่เขียนจะสนุกหรือไม่อยู่ที่ขณะจิตบันทึกมากกว่าเรื่องราวที่
    นำมาบันทึกเสียอีกขอรับ ว่ากันเฉพาะ’ความสนุก’ขอรับส่วนจะบันทึกได้ดีหรือเปล่าคง
    ต้องใช้การฝึกฝนที่ยาวนานเท่านั้น (ยังคงต้องเตาะแตะต่อไป)

    ส่วนคำถามที่ผมค้างท่านไว้นานนนน เรื่องที่ถามว่า ทำไมไม่ลองเขียนการ์ตูน
    สามช่องจบดู เห็นจะต้องตอบแบบง่ายๆ คือบ่มีปัญญาขอรับ (เอิ๊ก) การ์ตูนลักษณะนี้
    มีผู้เขียนไว้มากนับมากนับมาก ผมจนปัญญาหาช่องว่างแทรกตัวลงไปได้
    ส่วนความฝันที่อยากเห็นตัวเองผลิตงานแบบไหนออกมานั้น ผมฝันว่า
    อยากเห็นงานที่ผสมผสาน การเขียนกับภาพการ์ตูนให้ออกมาเป็นเนื้อเดียว
    ผมมองว่าภาพกับตัวหนังสือเป็นสื่อคนละชนิดที่ให้ความหมายต่างกันไม่สามารถใช้แทนกันได้
    หากแต่สามารถผสานกันได้ อย่างที่ญี่ปุ่นผลิต ‘การ์ตูนมังงะ’ ออกมาอย่างลงตัว
    แต่ผมคิดว่าอยากหารูปแบบเฉพาะตัวเองที่ไม่ใช่แบบนั้นขอรับ ซึ่งไม่แน่ใจว่า
    มันมีไหม แต่ก็น่าค้นหาขอรับ (เจอไม่เจอก็ช่างมันขอรับได้ลองหาก็สนุกดี)

    อา~ ผมขอถามท่านคืนบ้าง ท่านดิน ท่านเขียนไปทำไม? ท่านคาดหวังอะไรอยู่?
    จริงๆ แล้วผมพบคำถามลักษณะนี้บ่อยเหมือนกันที่ห้อง คุยกับวินทร์ เลียววาริณ
    แต่คำถามแบบนี้มันไม่น่าสนใจเพราะคนที่ถูกถามผ่านพ้นจุดอิ่มตัวมาแล้ว

  153. ถึงสหายท่านอัมที่น่าอำ

    “นึกแล้วนึกอีกว่าจะเริ่มต้นเขียนถึงท่านว่าอย่างไรดี ก็เริ่มมันตรงที่ว่าผมนึกแล้วนึกอีกนี่แหละ (ดูจริงใจดี)”

    กล่าวเยี่ยงนี้ ความหมายระหว่างวรรคบอกข้าพเจ้าว่า “ท่านชักจะเก๋าแฮะ!” ข้าพเจ้าเองเพิ่งคิดเล่นกับภาษาทำนองนี้ ‘ล้อความรู้สึกนึกคิดของผู้พูดในไดอาล็อค’ อย่าง ‘กล่าวจบอัมโป๊รู้สึกว่าจริงใจดี’ (แปลว่าแท้จริงแล้วอาจไม่จริงใจ ฮ่า ฮ่า ฮ่า)

    “ความยินดีที่ท่านได้หย่อนไว้ในบลอค ผมทำการ copy ไป paste เก็บไว้ใน folder เรื่องน่ายินดี เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณมากขอรับ”

    (อา..ท่านมีโฟลเดอร์เรื่องน่ายินดีเชียวเรอะ!? ร้ายกาจ! ร้ายกาจ!)

    ผู้น้อยพลอยยินดีให้กับตนเอง

    มีบ้างบางคนพูดหลายคำเปลีองเวลาครึ่งค่อนวันกลับเข้าใจไปคนละเรื่อง (จะเป็นพูดไม่รู้เรื่องหรือฟังไม่รู้เรื่องก็เถอะ..ผลเป็นเดียว)

    กลับมีบ้างบางคน เอ่ยเพียงสองสามคำได้ความยาวไกล

    ที่ผ่านมาข้าพเจ้าใช้เวลาฝึกฝนเรียบเรียงความคิด (โดยอาศัยบล็อกสหายนี่แหละ) กระทั่งย่าหนุงแพ่นไม้ตะพด ประจงยกกระโถนน้ำหมากสาดโครมให้ “เลิกโม้ได้แล้วพ่อคู้ณณ เขียนให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที!” นั่นแหละข้าพเจ้าจึงกระทำการหยุดเทศกาลน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหลงเหลง หันเริ่มประเลงเขียนเรื่อง

    ยามโผล่ไปทักท่าน เป็นธรรมดา เตรียมความในใจไปสามกระบุง พอเริ่มจิ้ม ใบหน้าและดวงตาหลังแว่นดุ ๆ ก็โผล่ ไม่ต้องรอให้น้ำหมากกระจาย ข้าพเจ้าเร่งประมาลถ้อยคำนำสามกระบุงมากรองเอาแต่เนื้อ ๆ ได้ดังท่านเห็นนั่นแล

    ความที่ซุกอยู่เบื้องหลังนั้น เป็นตัวอักษรยินดียาวยืดเทียวล่ะทั่ลล์

    การเขียนวันละหน้าบอกอะไรต่อมิอะไรมากหลาย เพียงทราบว่าท่านลงมือปฏิบัติ ข้าพเจ้ามีเรื่องราวที่ตะบี้ตะบันฝึกฝนอยากเรียบเรียงออกมาพูดคุยดูว่าเจอะเจออะไรบ้าง? ผลเป็นเช่นไร? (ก่อนลงมือโม้มักไม่รู้ว่าที่สุดแล้วจะพบอะไร โดยมากคำตอบมันเล่นซ่อนหากว่าพบก็จวนบรรทัดสุดท้าย)

    ท่านโผล่มาเที่ยวนี้ ช่วยข้าพเจ้าไม่ต้องเปลืองขมองเรียบเรียงขี้เลื้อยยุ่งเหยิงตน ข้าพเจ้าได้แต่รำพึง ‘ที่สุดท่านก็พบแล้ว’ (พลอยทำข้าพเจ้าพบไปด้วย)

    คนฝึกเขียนหนังสือโดยมากมีปัญหา ‘ไม่รู้เขียนอะไร?’ ‘ไม่มีพล็อตดี ๆ’ ‘ไม่มีแรงบันดาลใจ’ บางท่านถึงกับต้องไปนั่งคุ้ยค้นกองขยะเทศบาล ถังข้าวสาร ตู้เสื้อผ้า ไม่ก็กระเป๋าถือภรรยา (จนโดนดี)

    การเล่าเรื่องดำเนินมายาวนานเท่าการเดินทางของมนุษยชาติ

    ทุกเรื่องทุกพล็อตล้วนถูกเล่าถูกเขียนมาหมดแล้ว ชีวิตล้วนเกิดแก่เจ็บตายซ้ำซากจำเจ เพียงเล่าอย่างไรให้น่าฟัง น่าสนใจ เล่าด้วยภาษาสำเนียงของเราเอง

    เรื่องธรรมดาเมื่อบอกเล่าโดยนักเล่าชั้นยอด ล้วนน่าสนใจ นั่นเพราะทักษะเล่าของเขา ทักษะที่มีอยู่แล้วในยีนส์สืบทอดของมนุษย์ เพียงเราค้นให้พบและพัฒนาให้อยู่มือจนใช้ได้ดังใจ

    กระทั่ง ‘อารมณ์’ ก็เป็นหนึ่งในอุปสรรคฝึกฝน ฝึกฝนจนกว่าเขียนได้ในทุกอารมณ์ การสามารถเขียนเรื่องต่อไปได้ รักษาอารมณ์เรื่องอยู่ได้ขณะอารมณ์ชีวิตเคลื่อนไหวไป ต้องอาศัยคร่ำกรำ จากบทความสั้น ๆ ค่อยสืบเนื่องอารมณ์ที่ยาวขึ้นยาวขึ้น จนเป็นนิยายหลายร้อยหน้า

    เมื่อลุทักษะไม่ว่าหยิบเรื่องใดมาเล่าล้วนน่าฟังน่าสนใจ
    เราเพียงเดินทางไปให้ถึงทักษะตรงนั้น ณ ตำแหน่งนั้น เรื่องราว เวลา อารมณ์ หาใช่อุปสรรคอีกต่อไป

    ทั้งหมดล้วนเริ่มที่หน้าแรกทีละวัน

    ที่สุดท่านก็พบ ท่านอัม! ขอได้รับการคารวะ

    คำตอบเรื่องการ์ตูนสามช่อง ทำข้าพเจ้าแจ้งตา บริพาสท่าน(ในใจ)เสียนาน ต้องขอประทานโทษด้วยขอรับ การค้นหารูปแบบเฉพาะตัว(ที่ไม่แน่ว่าจะมีไหม)เป็นความเร้าใจชนิดหนึ่ง ทั้งยังเป็นความกล้าหาญไม่ยอมย่ำเดินบนหนทางซ้ำรอยที่ง่ายและปลอดภัย มีแต่ผู้ยินยอมบากบั่นเช่นนี้จึงลิ้มรสอิสระภาพแท้จริง

    กระบี่ท่านบรรลุระดับเปลี่ยนแปรดังใจแล้ว ไม่ว่าสำแดงกระบวนท่าเยี่ยงไรผู้น้อยล้วนรอคอยชื่นชม

    เขียนไปทำไม?
    คาดหวังอะไร?

    ข้าพเจ้าเดาว่าเราเข้าใจตรงกัน วิสัชนาของคำถามนี้เคลื่อนไหวไปตามแต่วุฒิภาวะวันเวลาฝึกฝน ท่านปุจฉาเอากับมะม่วงแช่ยังไม่อิ่มเช่นข้าพเจ้าเห็นทีรสชาติคงอยู่ที่ตอบแต่ละทีไม่เคยเหมือนเดิม

    เขียนของข้าพเจ้ายามนี้คือการฝึกฝน ฝีกฝนและฝึกฝน จนกว่าใช้ทักษะได้ดังใจ(เช่นท่านเขียนลูก ๆ ของท่าน) หากมีวันนั้นข้าพเจ้าคงเสาะหามรรคาตนดังท่านกำลังกระทำ

    คาดหวังอะไร?

    ข้าพเจ้าเห็นทีจะต้องตอบว่า ‘ไม่คาดหวังอะไร” (เพราะฟังดูเซ็นดี)

    แต่ถ้าจะตอบอย่างจริงใจ ชีวิตข้าพเจ้าเหมาะแล้วที่จะอยู่เงียบ ๆ ไม่วุ่นวายกับผู้คน ไม่วุ่นทั้งทางโลกทางธรรม

    เขียนหนังสือนี่แหละนะท่านนะ

    คารวะ

    ปล. ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับแนวงานของจิมมี่ เลียว? (เรียนท่านตามสัตย์ปะงานจิมมี่ เลียวแต่ละทีข้าพเจ้าอดคิดไม่ได้ทุกที ‘ทำไมไม่เป็นท่านอัม’ (ฟะ))

  154. ตะขบป่า ณเขาแหวน

    ลวดลายอักษรช่างคม จริงๆ ….คนอ่านแล้ว อดอมยิ้มมิได้

    ขอคารวะ

  155. คุยกับเดือนได้ไหม…

    มองดูเดือน เหมือนเตือนให้ใจคิดถึง…

  156. ที่รักจ๋าหนุ่มนารำพึง
    คิดถึงนงคราญบ้านนา..(โอว..เย)

  157. พอไกลลืมกัน สาบานก็ลืมสัญญา ปล่อยให้หลงคอยท่า ลับลาไม่มาแม้เงา (โว้ว…โว)

    (ถูกป่าวหว่า)

    อรุณสวัสดิ์เช้าๆวันหยุดครับ :]

  158. อ้าว..เหรอ!?
    วันหยุดหรอกเหรอทั่น!?
    ข้าพเจ้ากำลังจะทำงานอยู่แระเชีย!
    😉

  159. อรุณสวัสดิ์ ประเทศไทย

    สงขลาอากาศเป็นเยี่ยงไร?

    ที่เชียงใหม่ ฟ้ากำลังสวย หมู่เมฆ มีทรวงทรง งดงามใจยิ่งนัก

    อดใจไม่ไหว เลยเก็บภาพมาฝากท่านโดยเฉพาะ!!!

  160. เอ๊ก อี เอ๊ก ประเทศไทย

    ไม่ทราบว่าระบบping ของกระผม มันสำเร็จไหมเอ่ย?

    ทราบแล้วเปลี่ยน !

  161. เรไรร่อนร้อง ต้องลมแล้วก็ล่องลอยไกล ดอกสร้อยสุมาลา ไปแล้วเมื่อไรจะกลับเอย ฯ
    >>

    แม้จะไม่ใช่ดอกสร้อยสุมาลา แต่ก็กลับมาแล้ว เช่นกัน ขอรับ

    อรุณสวัสดิ์

  162. เกือบเที่ยงสวัสดิ์ ขอรับ
    ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้สนทนากันแบบหูดับตับไหม้ สักเท่าไร
    อาจเป็นเพราะทางฝั่งกระผมมีปัญหาเรื่อง wireless เจ้ากรรม ที่รู้สึกจะงอแงชอบกล…
    แต่ก็รู้สึกยินดีเสมอ ยามที่ท่านแวะเวียนไปทักทาย แลกเปลี่ยนทัศนะอยู่เป็นนิจ

    คารวะ 1 ไห…

  163. อิ่มเที่ยงแล้วสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    เพิ่งซักผ้าเสร็จ กลับมาถึงขนำเปียกซ่กอีกแล้ว! เหงื่อมันไหลขะรับ ที่อาบน้ำกับขนำห่างกันประมาณร้อยเมตร ปกติข้าพเจ้าเลี่ยงไม่ยอมไปตอนเที่ยงวัน วันนี้เกิดฟิต อยากซักผ้าจัดขนำให้เรียบร้อย ต้อนรับเดือนใหม่เสียหน่อย

    ยินดีที่ทราบว่าท่านยินดี

    ท่านอัพบล็อกทีก็เหมือนเคาะปากกะตูกระต๊อบข้าพเจ้าทีน่ะขะรับ(ฟีดมันมา) ข้าพเจ้าก็เลยแจ้นไปด้อม ๆ มอง ๆ ชาเล่ท์ท่านที

    บางครั้งข้าพเจ้าเคยถามตัวเอง “เราอ่านบล็อกสหายเพราะอะไร?”

    คำตอบมีอยู่เยอะแยะมากมายขอรับ คำตอบหนึ่งที่ได้รับจากบันทึกดิโอลด์สยามของท่าน ก็คือ ตัวอักษรเหล่านั้นนำเราไปยังอีกที่ในเวลาสองสามนาทีสั้น ๆ แน่ล่ะด้วยยานภาษาที่เบอะนั่งนุ่มสบาย

    จากนั้นเราก็กลับมายังโลกเดิม ๆ ของเรา ปฏิบัติกิจประจำวันต่อไป แน่ล่ะ!(อีกที) ใช้บริการยานภาษาที่สหายบรรจงดูแลกลไกขับเคลื่อน ใช้เวลาปรับปรุงระบบนำร่องจนยานสามารถผ่านมิติได้อย่างราบรื่นนั้น ฐานะสหายจึงฝากตัวอักษรไว้สำหรับเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนในครั้งต่อ ๆ ไป

    ข้าพเจ้าเคยสงสัยใจ

    ทำไมรู้สึกผิด? : ยามอ่านบล็อกที่ตั้งใจเขียนใช้เวลาเลือกรูปอัพรูป ไม่มีอักษรพิมพ์ผิดพลาดแม้สักครึ่งตัว จนไอเท็มนั้น ๆ ออกมาสมบูรณ์สวยงาม แต่อ่านจบแล้วปิดหน้าเสียเฉย ไม่ฝากแม้คำขอบคุณ

    เคยบอกตัวเองว่า “ก็ทีอ่านหนังสือพิมพ์นิตยสารไม่เห็นต้องขอบคุณคอลัมนิสต์เลยนี่นา อ่านจบก็ปิดเล่ม ไม่มีความรู้สึกผิดด้วย!”

    แล้วมาคิดได้ว่า พวกเขามีรายได้ตอบแทนแล้ว คำทักทายจากคนอ่านถือเป็นของแถม แต่คนเขียนบล็อกไม่มีอะไรตอบแทน นอกเสียจากความสุขจากการได้รับรู้ว่าคนอ่านมีความสุข

    เราใช้เวลาว่างสร้างงานเขียนด้วยใจรัก ฐานะผู้อ่านทั่วไป ไม่เป็นไรหากจะผ่านตาแล้วเลยไป แต่ฐานะสหาย แม้ทัศนะจะมอซอเพียงไร ย่ำชาเล่ท์ท่านแล้วข้าพเจ้าจะต้องขอฝากอักษรอัปลักษณ์เลอะเทอะเปรอะเรือนท่านสักตัวสองตัวล่ะ!

    คารวะคว่ำไห!

  164. เพลงดาบไร้ใจ

    ท่านดิน…ไหงคอมเม้นต์ ณ ดาวร่วงไม่ได้เล่า
    หรือไม่อยากยลยินเสียงข้าเจ้า

    ไม่เป็นไร ถึงท่านไม่อยากยล
    ทว่าข้าเจ้าต้องการนำอักษรามาบรรณาการ

    – – –

    ความจริงไหนเล่าจันทร์เจ้าขา
    บดบังดวงดารากระพริบแสง
    แผ่วเศร้าโศกเร้าเหงาสำแดง
    อ่อนระโหยโรยแรงแพลงจิตใจ

    ฝันใดไหนเล่าจันทร์เจ้าขา
    ปลอบดาราคราแสงสั้นนั้นสั่นไหว
    นั่นไงอีกหนึ่งดาวบนฟากฟ้าไกล
    สว่างไสวกระพริบแสงแรงส่งกัน

    เวิ้งฟ้าแสนกว้างใช่ไหมจันทร์เจ้าขา
    แสงนวลตาส่องมาจึงแปรผัน
    แลเห็นเพียงภาพอดีตแห่งกาลกัลป์
    เยาะเย้นหยันรอยคำนึงซึ้งดวงเงา

    มหกรรมชีวีที่ซ้ำซาก
    เดินจากฟากความจริงหยิ่งและเขลา
    สู่ฝั่งฝันนิรมิตอันบางเบา
    กล่อมขัดเกลารอยร้าวทางวิญญาณ

    ด้วยจิตคาราวะ
    แม่เพลง

  165. บ่ายสวัสดิ์ ขอรับ

    ขอบคุณสำหรับความใน…รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่มากโข
    ที่ท่านใส่ใจในสิ่งเล็กๆน้อยๆ(แต่ตั้งใจ) ที่กระผมนำเสนอ
    ก็ไม่รู้จะบอกใคร อย่างไรดี? แต่เอาเป็นว่ามันมีความสุขที่จะทำ
    เยี่ยงท่าน เยี่ยงใครอีกหลายคน ที่ตั้งใจจะทำสิ่งที่รัก อย่างมีความสุข
    แม้มันจะเป็นเพียงเรื่องสมมติ เมื่อถึงวันหนึ่ง…
    แต่อย่างน้อยๆ มันก็ยังมีค่า…ระหว่างที่เรายังมีชีวิตอยู่…

    เราสนทนาโดยไม่รู้จักหน้าตา ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ากันเท่าใดนัก
    แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะปฏิเสธ การเรียนรู้ต่อกันเท่าที่จะเป็นไปได้
    เรื่องบางเรื่อง แม้อาจดูผิวเผิน เพียงเปลือก…ไม่ได้หมายความว่า ไม่น่าเอ่ยถึง
    ผิดกับบางเรื่อง เมื่อเราพยายามกระเทาะ เพื่อรู้จักถึงแก่นสาร
    แต่บางครั้งเรากลับพบว่า มันกลับไม่น่าที่จะเอ่ยถึง…
    เมื่อปลายทาง มันอาจเป็นแค่เรื่องที่เราอุปโลกขึ้นมา ปรุงแต่งคั่นเวลาและพื้นที่เท่านั้น…

    แด่สหาย”ธุลีดิน”กระผมชื่นชอบนามแฝงนี้ยิ่งนัก เพราะทำให้หัวใจ…ได้ตระหนักว่า
    สุดท้ายเราก็แค่ผงฝุ่นในสายลม…แค่เพียงผงฝุ่นของกาลเวลา

    Dust in the wind
    All we are is dust in the wind
    Dust in the wind
    All we are is dust in the wind

    I close my eyes
    Only for a moment, then the moment’s gone
    All my dreams
    Pass before my eyes, a curiosity
    Dust in the wind
    All we are is dust in the wind

    It’s the same old song
    We’re just a drop of water, in an endless sea
    All we do
    Just crumbles to the ground, though we refuse to see
    Dust in the wind
    All we are is dust in the wind

    Life’s too short brothers and sisters
    Dust in the wind
    All we are is dust in the wind

    Don’t hang on
    Nothing lasts forever, but the earth and sky
    It’s there always
    And all your money won’t another minute buy
    Dust. . . all we are is dust in the wind
    Life’s too short brothers and sisters
    Dust. . . all we are is dust in the wind

    Open your eyes you’ve acquired quite a bit
    Keep your balance don’t you slip
    It could all end instantly as you will see
    Time waits for no one, it just moves on
    There is a white one
    Who won’t accept the black one
    Who won’t accept the yellow one
    Who can’t accept the white. . .

    When will we learn
    That all we are is dust in the wind
    Time for the healing to begin
    All we is are dust in the wind
    Time for the healing to begin
    All we are is dust in the wind
    Everything is dust in the wind

  166. หากล่องลงในความฝันมิได้?

    ย่องเข้ามา อ้าวนอนแล้วเรอะ จะชวนกินถั่วแกล้วช้างเสียหน่อย

    พรุ่งนี้มีคิวดูหนังแห่น แอน โบเล็น นำแสดงโดย น้องนา…พอร์ตแมน

    อรุณสวัสดิ์ขอรับ

  167. โหลๆ…มีใครอยู่มั้ย???

    เอาดอกไม้มาฝากจ้า…

    สงสัยจะไปตกกุ้ง…

    ถ้างั้นเอาดอกไม้วางไว้ที่บนแคร่ข้างขนำนะ… ขอรับ

    ไปแว้ว…ว

  168. ขอประทานโทษสวัสดิ์ขอรับมวลมิตร

    สหายเดินทางไกลมาชักชวนออกเดินทางโดยปุบปับ ไม่ทันร่ำลาข้าพเจ้าจึ่งหายหน้าไปโดยปับปุบ เพิ่งกลับมาถึง ณ บัดนาทีนี้เอง

    ขอบคุณ ‘ผงฝุ่นในสายลมแห่งกาลเวลา’ กำนัลจากท่านอิ่ม เป็นเพลงที่ข้าพเจ้าคลอกีต้าร์ตั้งแต่ครั้งมัธยมไม่คาดคิดว่าวันนี้จะทะเล่อทะล่ากลายเป็นธุลีดินไปเสียจริง ๆ ความชื่นชอบความหมายของบทเพลงนี้ในตอนนั้น ไม่เหมือนกับวันเวลานี้เลยขอรับ

    ยามนั้นเพียงรู้สึกว่าใช่เราชอบความหมายเยี่ยงนั้นวิธีคิดอย่างนั้น ถึงวันนี้ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้ว ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ ๆ ๆ ฝุ่นดินจะไปคิดอะไรมากมาย จริงไหมขอรับ?…ขอบคุณสำหรับคำทบทวนเนื้อหาบทเพลง ขอบคุณจริง ๆ

    ท่านเพลงกับพี่ท่านขอรับ

    เพิ่งถามหาท่านเพลงที่ร้านหนังสือประทีปแหมบ ๆ ดีใจที่แพลมมาแล้ว ทั้งยังมีชะลอมอักษรสัมผัสมาฝาก(ข้าพเจ้าขอนำเข้าลิ้นชักเลยนะขอรับ)

    สองท่านคงไม่ทันผ่านตาไอเท็มก่อนหน้า (หัวข้อ ‘คุยกับดิน’ ) ในนั้นข้าพเจ้าแจงอรรถารมณ์แล้วไยจึงคิดปิดคอมเม้นท์ คงไว้แต่หน้า ‘คุยกับดิน’ แห่งนี้ ช่วงแรกอาจนำความไม่สะดวกมือแก่สหายที่เคารพสักหลายเพลา อีกสองสามหน่อยก็คงคุ้น

    ขออาบน้ำอาบท่าก่อน วันพรุ่งคงกลับเข้าอักขระวัตรปกติ
    แล้วเจอกัลล์ขอรับ

    คารวะ

  169. สายสวัสดิ์…

    “ในความฝันนั้นราวดวงดาวร่วง…”

    โถ…อะไรมันจะช้ำปานฉะนี้ อ่านแล้วมันอิน

    อ่ะ…ถ้างั้นเอาเพลงนี้ไปฟังเลยล่ะกัน Fighting Girl
    >> เข้าไปที่บล็อกกระผม ฉบับวันนี้ ก็แล้วกันนะขอรับ

    เอามาฝากโทษฐานไม่เจอกันหลายวัน

  170. ปลายสายสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    ฮ่า ฮ่า ข้าพเจ้าชอบชื่อหัวเรื่องนั่นจริง ๆ มันโผล่ขึ้นมาเองโดยไม่เจตนา หนตั้นเขียนไว้แค่ ‘ดาวร่วง’ ขอรับ แล้วให้ขัดข้องใจว่ามันห้วน(คล้ายฟันร่วง)ยังไงชอบกลอยู่ จู่ จู่ อะไรไม่รู้ข้างในก็ส่งตัวอักษรออกมาเพิ่ม

    ฮ่า ฮ่า เป็นอันว่า ตัวอักษรทั้งหมด เป็นเรื่องความบังเอิญกับการเคลื่อนไปของกาลเวลา ข้าพเจ้าหาได้เกี่ยวแม้สักน้อยนิด

    ที่เหลือก็แค่ ช้ำ ช้ำ ช้ำ ฮ่า ฮ่า

    แล้วจะตามไปฟังช่วงน้ำชาเบรคยามบ่ายขอรับ
    เขียนหนังสือต่อล่ะ

    คารวะ

  171. จิตต์ จิตติ

    ยามบ่ายสวัสดิ์ขอรับ

    ท่านพี่ทานข้าวหรือยัง อาการเป็นอย่างไรบ้าง…ขอรับ

    ทางนี้ในตกตลอด สองวัน เลิกงาน หกโมงครับ แล้วได้หยุดวันเสาร์อาทิตย์

    เหนื่อยกับการเดินทางนิดหน่อยขอรับ…

  172. ยามใกล้เย็นสวัสดิ์เจ้าท่านดิน

    ยลว่าท่านเขียนหนังสือต่อข้าเจ้าดีใจขนาด

    ไม่ว่าจะไปไกลขนาดไหนสุดท้ายคนอย่างเราๆ ก็ล้วนถวิลหาและกลับมาหาการเขียนได้อยู่ดีใช่ไหมท่าน

    เมื่อคืนดูเอเอฟ ครูกานต์คอมเม้นท์น้องปั๊มว่าการซ้อมมากหากซ้อมอยู่กับตัวเองนั้น
    มันมักทำให้เราคิดเข้าข้างตนว่าดีแล้ว
    คงเหมือนยามเราแบ่งปันเรื่องราวและคำติชมในกันล่ะนะท่าน

    ต้องขอบคุณท่านดิน ท่านประทีปและป๋าไอซ์ได้อะไรจากท่านทั้งสามเยอะเชียว

    คาราวะ

  173. ยามเย็นสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน

    ทางนี้แดดจัดจ้า ว่าง ๆ เมฆฝนผ่านมาทักทายพอชุ่มฉ่ำ รางน้ำฝนไม่ทันชะใบไม้ น้ำในโอ่งยังไม่ขยับก็แล้งลา

    ข้าพเจ้าปรับเข็มการเขียนมาเป็นวันละหน้า จะสั้นจะยาวไม่ถือสาหาความ หากบางวันบางอารมณ์เขียนได้มากกว่านั้นถือเสียว่าของแถม แต่นี้คงผ่อนใจลงเลิกบีบคั้นตัวเอง (เดือนก่อนเครียดชะมัด! อยากจะฝึกเขียนเร็ว จะทำวันละสี่หน้าขอรับ ไป ๆ มา ๆ บ๋อแบ๋ เวลามันจะเขียนไม่ไปเข็นอย่างไรก็ไม่ขยับเสียจริง ๆ หากยังขืนดันทุรังมีแต่จะพาลประสาทเสื่อม..ยอมแระ!)

    เย็นนี้ว่าจะชวนทานข้าวเสียหน่อย พี่ท่านเลิกงานหกโมงเยี่ยงนั้น ผู้น้อยขอล่วงหน้าไปก่อนนะขะรับ แกงพุงปลากับยอดกระถินหาเก็บเอาแถว ๆ นี้ล่ะ

    คารวะ

  174. อ๊ะ! ท่านเพลงปาดหน้า
    ก็แล้วท่านยลยินประการใดจึ่งเข้าใจไปว่าผู้น้อยจะหยุดเขียนหนังสือเล่าขะรับ?

    การเขียนหนังสือของข้าพเจ้าเป็นกระบวนการย้อนกลับ(เขียนจากหลังไปหน้า) ทั้งไม่ใช่การทดลองทางควอนตั้มลิขิต จึ่งเห็นทีเลิกยากอยู่

    ฮ่า ฮ่า จากพี่ท่านประทีปะ ป๋าไอซ์ล่ะพอได้ แต่จากข้าพเจ้าเนี่ยคงเป็นผงขี้เลื่อยระคายตาเสียล่ะไม่ว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ว่าก็ว่าเถอะขอรับ ความพอเหมาะพอดีตรงนี้อยู่ที่จิตใจเปิดกว้างของท่านเป็นสำคัญ มีนะบางท่าน รับคำแนะนำจากพี่ท่านอานันท์นอกจากไม่รู้สึกรู้สาขอบคุณขอบใจ กลับโกรธ เช่นนั้นเวลา(ดื่มเบียร์)ที่เอามานั่งอ่าน นั่งเขียนคำแนะนำของพี่ท่านอานันท์จะคงอรรถประโยชน์ใด ตัวอักษรของท่านผู้นั้นจึ่งยังคงวนเวียนค้นหาทางออกอยู่ในเขาวงกตแห่งความหลงตน

    เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงอุปนิสัยใจคอ วุฒิภาวะ ประสบการณ์ชีวิต ทั้งหมดกำหนดชะตาชีวิต หาใช่พรหมลิขิตเลย

    ยินดีที่ปะท่านอีก เมื่อไรเปิดบ้านเสียทีล่ะทั่ลล์

    คาระขะรับ

  175. กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง กริ๊ง

    กริ๊ง

    “รอด้วยค่ะท่านทั้งหลาย” ^^

    จูงมาเลยช้าหน่อย
    มิได้ปั่นเจ้าค่ะ เพราะข้าเจ้าขี่จักรยานไม่แข็ง
    ล้มจนขาลายหมดแล้ว (แม้จะมองไม่ค่อยเห็นก็ตาม ฮ่าๆ)

  176. ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงกริ๊งดังลั่นมาแต่ไกลเทียว
    อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านภัทร

    มา!
    ปั่นจักรยานไปทำงานกัลล์
    ขอให้เป็นวันที่ดีขอรับทุกท่าน

    เริ่มวัตรประจำวันล่ะ

    คารวะ

    ปล. พี่ท่านขอรับ ขอบคุณสำหรับคำถามไถ่ อาการโรคกระเพาะกลับเข้าที่เรียบร้อยแล้ว

  177. กริ๊ง กริ๊ง
    กร๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

    สายไม่มีแดดสวัสดิ์เจ้าท่านดิน

    ข้าเจ้ามิเห็นเรื่องราวใหม่ๆ
    จึงคิดว่าท่านเขียนไม่ได้น่ะสิ

    ท่านเขียนได้จึงดีใจนัก
    เพราะระหว่างที่เงียบหายข้าเจ้าก็เขียนนิยายไปเรื่อยๆ ได้เจ็ดบท
    มาตัดขัด จังหวะสะดุด ทว่าทุกอย่างคลี่คลายแล้วหลังคุยกับท่านประทีป
    วันนี้จงพร้อมลงใจไปกับการร่ายรำแห่งอักษรา

    ขอให้เป็นวันดีดีของท่านเช่นกัน

    คาราวะ

  178. อา..เยี่ยงนี้เองฤาขะรับแม่เพลงแม่เอย

    หากต้องมีวันหนึ่งข้าพเจ้าพบว่า ตัวเองก็แค่เด็กมัธยมที่ซ้อมบาสทุกเย็น แต่ไม่ว่าซ้อมอย่างไรก็ชู้ตไม่เคยลง ท่านจะบอกเจ้าเด็กมัธยมคนนั้นว่าอย่างไร?

    ซ้อมต่อไปเดี๋ยวก็เก่งเอง!
    หรือ พอเถอะ! หนูไม่มีพรสวรรค์! ลองฝึกกีฬาอื่นดีมั้ย?

    ข้าพเจ้าเคยซ้อมทุกเย็นจริง ๆ นะขอรับ ซ้อมอย่างไรก็สู้คนเก่งไม่ได้ ข้าพเจ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อเก่ง เพียงทำโน่นนี้ระดับปานกลางไปได้ตามประสา

    อา..หวังว่าคงไม่มีวันนั้น

    เพราะข้าพเจ้าเชื่อว่าเขียนหนังสือไม่ใช่เรื่องของความเก่ง แต่เป็นความขยัน และเจ้าเด็กมัธยมคนนั้นมันพบแล้วว่า ความสุขที่มันเล่นบาสอยู่ในสัมผัสผิวยางกลมหยาบนั่น อยู่ในจังหวะเด้งดึ๋งของมัน อยู่ในเสียงกระทบแป้นเด้งขอบห่วง

    ไม่ใช่อยู่ที่จะต้องเก่งกว่าใคร ชู้ตแม่นกว่าใคร เจ๋งกว่าใคร

    มั่นใจได้เลยขะรับ หากเด็ก ๆ ทำลูกบาสกระดอนมาทางข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะคว้ามันเคาะพื้นสองสามครั้ง แหย่มือหลอกล่อก่อนก้าวกระโดดส่งบอลฉิ้งแป้น

    ไม่ต้องมองตามขอรับ…อาย

    บอลจะกระแทกขอบห่วงด้านนอกเด้งดึ๋งกลับมา..

    แหะ แหะ ไม่ลง!

    ฟังว่าท่านสะดุดแล้วคุยกับพี่ท่านประทีปะแล้วเอมใจชะมัด

    จุดเฟอะฟะของพวกเล่นบาสคือติดเลี้ยงขอรับ บ่อยครั้งไปต่อไม่ได้ยังดันทุรัง มีแต่ส่งบอลทำฉิ้งเท่านั้นจึงนำบอลไปแป้นฝ่ายตรงข้ามได้ไวสุด โดยมากพวกติดครองบอล พาไปจนเสีย

    ท่านส่งพี่ท่านประทีป แล้วฉิ้งบอลกลับมาจากนั้นก็ไปต่อ อา..ที่บอกว่าเอมใจก็เพราะลีลาการเล่นเยี่ยงนี้ ไปถึงแป้นฝ่ายตรงข้ามแน่

    เฮมมิงเวย์ เขียนถึงสก็อตต์ ฟิตช์เจอรัลด์

    “เรื่องสำคัญที่สุดสำหรับนวนิยายก็คือเขียนแม่งให้จบลงให้จงได้”

    แล้วนิยายเรื่องนั้นจะบอกท่านอีกมากมาย มากเสียกว่าตำราว่าด้วยหลักการเขียนทั้งหลายรวมกันเสียอีก ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ? ถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วเรามาคุยกัลล์

    คารวะ

  179. ถึงพ่อเปรม แม่พลอยนำกลอนที่พี่มาลีรัตน์ไปอ่านบนเวทีพันธมิตรมาฝากค่ะ

    แรกอรุณรุ่งฟ้านภาใหม่
    แสงสีทองรำไรกรุ่นไอฝน
    น้ำค้างหยดหยาดใสดังใจคน
    ไหลรวมปนร้อยตรึงเป็นหนึ่งดวง
    .

    เริ่มจากหนึ่งเป็นสองแล้วต้องสี่
    ทบทวีดั่งดาวพร่างพราวสรวง
    ร่วมแรงกันผลักไสคนใจลวง
    แสงเทียนช่วงส่องสว่างนำทางไป
    .

    อย่าให้คนใจดำมีอำนาจ
    อย่าให้คนวิปลาสบังอาจใหญ่
    อย่าให้คนสิ้นชายมาขายไทย
    อย่าให้ใครแย่งกินผืนดินเรา
    .

    เราเป็นหนี้ไทยถิ่นแผ่นดินเกิด
    ตื่นตาเถิดลุกด้วยไปช่วยเขา
    ผู้ปกครองด่างดีดังสีเทา
    จิตสำนึกบางเบาจะเฉาตาย
    .

    จับมือก้าวพร้อมกันในวันนี้
    ไล่ภูตผีจัญไรให้สลาย
    เลือดสยามอยู่เหย้าก็เปล่าดาย
    ขอพลีใจถวายด้วยหมายชัย
    .

    ปกป้องชาติศาสนาพระมหากษัตริย์
    อย่าผ่อนผลัดอ่อนล้าวันฟ้าใส
    รักษาบ้านเมืองเกิดเถิดชาวไทย
    ประชาชนยิ่งใหญ่กว่าใครเอย

    http://www.oknation.net/blog/sandstone/2008/05/30/entry-1

  180. จิตต์ จิตติ

    ปัญหา…เรามีคนที่ตระถึงเหตุผลน้อยมาก

    คนที่มีเหตุผลมากย่อมคำนึงถึงผลได้ผลเสีย, ถ้าเห็นว่าเสียมากกว่าได้ ก็ถอยออกมา

    (อ่านมาครับ ที่จริงยังมีปลีกย่อยกว่านี้ คนมีเหตุผลก็แบ่งเป็นสองกลุ่ม–)

  181. ขอบคุณขอรับแม่พลอย
    ข้าพเจ้าตอบแม่พลอยด้วย ‘โองการแช่งทรราช’
    หากแม่พลอยไม่ย้อนเยือน
    จะตามไปส่งถึงชานเรือนขอรับ

    ขอรับพี่ท่าน

    คราวนี้ละเอียดอ่อนและสงครามที่รู้ทางกันหมดแล้ว
    มีแต่สมรภูมิจะพินาศ

    คารวะ

  182. ท่านดิน…

    สมัยมัธยมปลายข้าเจ้าเล่นบาสฯ ทุกเย็น
    ข้าเจ้าไฮเปอร์ยืนนิ่งกับที่ไม่เป็น
    จึงวิ่งตามลูกบาสฯ ไปเรื่อย
    เพียงสิบกว่านาทีก็หมดแรงนั่งขอบสนามแทน

    แต่ก่อนที่เพื่อนร่วมทีมจะมาถึง
    ข้าเจ้าไม่ได้ซ้อมบาสฯ ด้วยการเดาะบอลเล่น
    ข้าเจ้าซ้อมมือด้วยการยืนตามจุดที่กำหนดแล้วชู้ตลงแป้นเรื่อยๆ
    เช็ดแป้นบ้าง ลงบ้าง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์แต่อย่างใด
    ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการฝึกฝน รู้จักการกะน้ำหนักมือในการปล่อยลูก
    แล้วจดจำ เช่นดังการวาดภาพสีน้ำของท่าน
    ท่านเคยอ่านการ์ตูน สแลมป์ดั๊งค์ไหมท่าน
    พ่อเรียวรูปหล่อที่ใครๆ เห็นว่าเก่งกาจนัก
    เบื้องหลังความแม่นยำในการชู้ต คือการฝึกซ้อมอย่างหนัก

    ข้าเจ้าจะไม่มีวันบอกให้เด็กคนนั้นเล่นบาสเกตบอล
    หากข้าเจ้าจะถามว่า “มีความสุขและสนุกในการเล่นไหม”
    ด้วยข้าเจ้าเชื่อ…ความรัก ความสุข ความสนุก จะทำให้เราทำสิ่งนั้นได้ดีที่สุดในแบบของเรา

    หลายวันก่อนคุยกับเพื่อนคนหนึ่ง
    เขากำลังหม่นเศร้ากับการเมืองบ้านเรา
    คิดจะไปเตร็ดเตร่แถวเวทีพันธมิตร
    ข้าเจ้าบอกเพื่อนไปว่า…ฝากดูรอยล้อรถถังที่ครูดกับผิวถนนด้วยนะ
    แม้นสายลมจะโบกโบย รอยย่ำของนักเคลื่อนไหวและประชาชนจะก้าวย่ำ
    ข้าเจ้าก็เชื่อว่า รอยนั้นยังมิลบเลือนง่ายๆ ดอกหนา

    คาราวะ

    ปล.รับจดหมายน้อยด้วยท่าน
    (จดหมายน้อย : ข้าเจ้าชื่นชอบคำนี้เป็นพิเศษ จดหมายน้อยเกิดขึ้นในสมัยปฎิวัติ เป็นการส่งจดหมายในป่าเขาลำเนาไพร ไม่มีซอง พับให้เล็กที่สุดเพื่อจะไม่เป็นภาระแก่ผู้คนส่งมากเกินไป)

  183. ใกล้เที่ยงสวัสดิ์ วันสิ่งแวดล้อมโลก (มันมาถึงอีกแล่ะ…)

    โอย…ย กว่าจะโพสต์งาน กว่าจะคุยกับท่านได้ เมื่อวาน เล่นเอาชีวิตเรียบๆ ง่ายๆ ของกระผม กลายเป็นยุ่งเหยิง…ในโลกไซเบอร์สมมติ…กับการกำจัด สปายแวร์ อยู่นานโข จนเพิ่งสำเร็จก็เมื่อประมาณ สิบนาทีที่ผ่านมานี้เอง…

    พาลเลยคิดว่า เจ้าเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งระบบโน่น นี่ ในเว็บ ในคอมฯ ที่มันไม่ปกติ ก็อาจเป็นเพราะเจ้าสิ่งนี้…(มั้ง?)

    พอเปิดถึงบล็อกท่านก็พบกับบทกวีล่าสุด…
    กระผมก็พลอยปลงไปด้วย…โลกเรามันวุ่นวายดีแท้

    ไม่ว่า ชีวิตมันคืออะไร? เราต่างรับใช้ความเชื่อของตัวเองกันอย่างไร?
    ก็สุดแต่ใจจะไขว่คว้า…

    แต่ที่แน่ๆ อย่างน้อยๆเราก็ต่างเป็น”พันธมิตร”กัน ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

    คารวะด้วยโซดามะนาว…อิ อิ๊

    ปล.กะว่าพรุ่งนี้กระผมก็จะแสดงทัศนะเกี่ยวกับเรื่องนั้น…เช่นกัน

  184. เฮ้อสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่มท่านเพลง

    ก้าวร้าวในอกเนี่ยมันทุกข์ใจตนโดยแท้เทียวขะรับ เมื่อคืนนั่งแช่งชักหักกระดูกคนอื่น ตัวเองเลยเก็บเอาไปฝันตุตะ หลับไม่สนิทตื่นขึ้นมางัวเงียทั้งเช้าเลยขะรับ

    ข้าพเจ้าชมชอบจิตใจที่นิ่งสงบ รำงับมองการหมุนเวียนเปลี่ยนไปของโลกอย่างเข้าอกเข้าใจเสียมากกว่า จิตใจเยี่ยงนั้นแม้หลับตาสำนึกก็ยังราบเรียบราวสระน้ำโบราณในหุบเขา

    แต่ยามบ้านเมืองระส่ำเช่นนี้ สิ่งนักจารอักขระพึงกระทำก็คือสำแดงอักขระทัศนะ

    มีความชิงชังต่อพฤติกรรมของนักการเมืองเหล่านั้นสะสมในใจที่หากจะด่าทอระบายรายวัน มีแต่นำมาซึ่งจิตใจที่ต่ำลง

    ข้าพเจ้ามองหาวิธีการพูดครั้งเดียว พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ปะบทกลอนแม่พลอยรู้ว่าในใจนั้นระอุแต่ด้วยสุภาพสตรีกลอนจึ่งยังคงรสหวาน ไม่ระอุร้อนสมใจจักสำแดง ข้าพเจ้าจึ่งใช้วิธี ‘แช่ง’ (ทั้งรู้เป็นกลวิธีประพันธการ ใจยังไม่วายปุด ปุดเก็บไปฝัน)

    ไม่อยู่ฝ่ายใด ไม่เข้าข้างไหน แต่ใครทำร้ายบ้านเกิดเมืองนอน ข้าพเจ้าจะตามงับ ตามแช่ง แหะ แหะ ทำได้แค่นี้ล่ะขะรับ

    เจ้าสปายแวร์นั่นถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว ชีวิตเรียบง่ายของท่านในโลกไซเบอร์คงกลับมาสบายเนื้อสบายตัวขึ้น มีอะไรข้องขัดอีกเร่งบอกข้าพเจ้าก็ดีนะขอรับ ข้าพเจ้าไม่รู้เรื่องคอมพ์ดอก แต่ท่านมุก เก่ง เดี๋ยวถามต่อให้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

    โซดามะนาวเนี่ย น้ำมะนาวโซดาเปล่า? ได้เลย!ชอบ!

    แล้ววันพรุ่งจะตามสดับทัศนะขะรับ

    ทีนี้แม่เพลง

    ฮ่า ฮ่า ข้าพเจ้าเอาน้ำแข็งไปขายเอสกิโมรึเนี่ย
    ตอนจิ้มเรื่องบาสยังคิดอยู่เลยท่านไม่มีอารมณ์ร่วมแน่ ที่ไหนได้เล่นบาสทุกเย็น ทำไมเราไม่เจอกัลล์ล่ะ? ท่านเล่นที่ไหน ฮึ?

    ขอบพระคุณเกร็คความรู้เนื่องด้วยเจ้าจดหมายน้อย ท่านคงได้ฟังเรื่องราวจากผู้คนเจนเนอเรชั่นเข้าป่ามามากหลาย แบ่งปันเรื่อย ๆ นะขะรับ

    คารวะ

  185. จิตต์ จิตติ

    โอว…ท่านพี่ มายกซดกัน ไม่เมาไม่เลิก

    เมา….หายเมาแล้วเหตุการณ์เป็นปรกติ…

  186. โห! แต่เย็นเลยเรอะ!
    มีไร?
    มีไร?

  187. ท่านพี่ขอรับ เมื่อก้าวลงสนามการแข่งขัน (คัดเลือ) แน่นอนละว่า ย่อมมีคนที่ได้รับเลือก และ “ไม่ได้รับเลือก!”

    แน่ละ…หาใช่ว่า เราห่วย หรือ แย่ หรือ…

    บอกแล้ว มันแล้วแต่รสนิยมของ “ผู้คัดเลือกขอรับ”

    สำมะหาอันใด…

  188. เราล้วนเป็นผู้เลือกผู้ไม่เลือกและผู้ถูกเลือกไม่ถูกเลือกเสมอ

    เชื่อไหม?

    จิตใจข้าพเจ้าเคยป่นปี้จากการเป็นผู้ถูกปฏิเสธ รู้สึกคล้ายเป็นเศษขยะตกค้างในถัง แม้กองขยะยังไม่มีปัญญาไป และ เคยทำร้ายจิตใจผู้อื่น ทั้งด้วยคำกล่าว ลายอักษร และนิ่งงัน ขณะสวมหมวกผู้ปฏิเสธที่รูปทรงน่าขยะแขยง

    จากนั้นจึงได้มาพบว่า เราล้วนพบพานทุกสภาวารมณ์ ด้วยจิตสำนึกที่บางครั้งยินดี บางคราเจ็บปวด

    ความเข้มข้น รสชาติของอารมณ์เหล่านั้นบอกให้รู้ว่าเรายังเป็นปุถุชน ‘น่ายินดีเพียงไรที่ยังมีความรู้สึก’ ยิ่งรู้สึกมากยิ่งน่ายินดี เพราะอักขระพลังมีแหล่งที่มาจากตรงนั้น

    อีกอย่างที่ไม่ควรผ่านเลยไป ‘ไม่ว่าท่านปะสภาวารมณ์ใด ผู้น้อยยังยืนอยู่ข้างท่านซำเหมอ’

    ดื่มขอรับพี่ท่าน!!

    คารวะ

  189. เอ๋…ท่านประทีปเป็นไรหนอ

    ดีขึ้นหรือยังท่าน
    ปล่อยชายหนุ่มเค้าปลอบกันเองดีกว่า
    ด้วยข้าเจ้าปลอบใครไม่ใคร่เป็น

    แต่…ท่านประทีป ข้าเจ้านั่งเป็นเพื่อนท่านเช่นเดิม
    เมื่อใดท่านมองหาท่านก็จักมองเห็น

    มิได้หมายความเดียวแต่ท่านประทีป
    ท่านดินเช่นกัน ข้าเจ้าบอกแล้วไม่เคยไปไหนไกลจากพวกท่านได้หรอก

    แหม…ว่าจะมาชวนกินกาแฟเย็นรสเข้มแกล้มบทกวีหวานหวานของท่านดินเสียหน่อย

    หรือท่านทั้งสองจักนั่งจิบเบียร์กันต่อไปก็ตามสบาย
    สำหรับข้าเจ้ามิตะขิดตะขวงใจอันใดในการยกแก้วกาแฟเย็นชนกับกระป๋องเบียร์ท่าน

    เอ้า…ยิ้ม

    คาราวะ

  190. เย็นย่ำสวัสดิ์

    รายงานตัวขอรับ…

    วันนี้ดูท่านหวานฉ่ำเหลือเกิน…

    ในขณะทีกระผมกลับออกแนวก้าวร้าว…
    ไม่แน่ใจว่าการเมือง…ทำให้คนปากจัดด้วยหรือเปล่า?

    แม้จะดูผิดธรรมเนียม ไปสักนิด
    หากจะสนทนาเรื่องศาสนา และการเมือง กับเหล่าสหาย
    แต่กระผมคิดว่า มันคงไม่เกินเลยถึงขั้นนั้นดอกขอรับ…

    หากถ้อยคำของสหาย จะทำให้ความก้าวร้าว…มันทุเลา
    หรืองอกเงยทางปัญญา

    คารวะ…ยามฝนพรำ

  191. โพล้เพล้สวัสดิ์ขอรับท่านเพลงท่านอิ่ม

    รอบขนำยามนี้สีคล้ำจางคล้ายน้ำล้างจานสี มีเสียงนกแว่วมาจากที่ไกล พวกเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างขนำเมื่อกลางวันหายหัวกันไปหมด ป่านนี้คงกกกันเป็นที่อุ่นใจรุ่งเช้าวันใหม่จึงจะกลับมาจ๊าวเจี๊ยวกันอีกที

    จิ้งหรีดตัวแรกยังไม่กรีดเสียง(อาจรอย่อยมื้อค่ำ ไม่ก็มีนัด) แต่อีกสักเดี๋ยวคงระงมมา

    ชีวิตข้าพเจ้าวนเวียนอยู่เช่นนี้ราวทุกวันเป็นวันเดียว ต่างอยู่หน่อยก็ที่จำนวนตัวอักษร แต่หากวันใดไม่มีตัวอักษรเพิ่มแม้ครึ่งตัว วันนั้นผ่านพ้นไปอย่างน่าเสียดาย

    เช่นเดียวกับวันนี้ ไม่ทราบเป็นเพราะอะไร ข้าพเจ้าเกิดไม่อยากเขียนหนังสือ อยากอ่านอย่างเดียว (สงสัยตัวอักษรหมดสต็อก) คิดขึ้นได้ว่ามีหน้า ‘คุยกับดิน’ ไว้ไม่เลวนะขอรับ แม้หน้าแรกไม่มีอัพใหม่ สหายผ่านมาก็ยังได้รับรู้ว่าข้าพเจ้าหาได้หายกบาลไปไหน เพราะยังโผล่มานั่งโม้กับเหล่าท่านที่หน้านี้อยู่เช้าเย็น

    รอบข้างเปลี่ยนเป็นคล้ำมืดแล้ว ยุงเริ่มชุม ต้องนั่งรำคาญยุงไปสักพักกว่าพ้นช่วงหัวค่ำ จากนั้นจะค่อยสบายขึ้น

    ข้าพเจ้าเคยคิดใช้เวลาช่วงหัวค่ำถึงสองทุ่มเขียนร้อยกรองวันละบท แต่เพราะอารมณ์ขึ้นลงของตัวเองจึงทำไม่เคยสำเร็จสักที ทุ่มกว่าแระ เดี๋ยวจะลองดูสักบท

    เหล่าท่านล่ะขอรับ ผ่านเวลาย่ำค่ำด้วยกิจใด?

    ยุงชุมคารวะ

  192. ขอบคุณพ่อเปรมค่ะ โองการแช่งทรราชคงทำให้คนคิดชั่ว ๆ อารมณ์สะดุดบ้างก็ดีค่ะ
    แม่พลอยไม่ได้เชื่อพันธมิตรทุกอย่าง เชื่อในบางสิ่งที่ควรเชื่อค่ะ บางเรื่องก็ร้ายแรง
    อย่างไม่คาดคิด เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วหากเราไม่ร่วมสู้เราจะไม่มีโอกาสได้สู้อีกต่อไป
    เชื้อร้ายกำลังดื้อยาต้องใช้ยาแรงที่สุดถึงจะปราบได้ค่ะ

  193. เกือบราตรีสวัสดิ์…
    นอนอ๊ะยัง ขอรับ ?

    ขอบคุณที่ไปเยี่ยม..แหมเสียดายที่ปล่อยให้แขกรอนานเชียว…

    น้ำท่า เลยมิทันได้ รินให้…

    มัววุ่นวายกับรถติด ฝนตก ในตัวเมืองเชียงใหม่…
    เล่นเอาเมื่อยก้น…ปล่อยไว้คงรากงอกในอีกไม่ช้า…
    ส่วนจะเป็นต้นอะไร ค่อยว่ากัน…
    แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้คงเป็นต้นเหตุ…ให้ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะขอรับ อิ๊ อิ๊

    คารวะ ยามยุงหาม

  194. แม่พลอยอยู่ไหนเนี่ยขะรับ?
    ราชดำเนินฤาราชภัฏ?

    อืมม์ประเทศนี้อุดมสมบูรณ์ดีนะขอรับ เชียงใหม่ก็มีฝนตก ทางข้าพเจ้าเองเพิ่งผ่านมาเทครืนครืน พอปลุกให้ตื่นแล้วพ้นไป

    บ้านนี้เมืองนี้เหมาะแล้วที่จะทำเกษตรกรรม นะท่านอิ่มนะ

    ค่อนราตรีสวัสดิ์ขอรับ

  195. สายแดดสวัสดิ์ท่านดิน

    โอ้…เมื่อคืนเกิดอันใดหนอ ท่านจึงนอนดึกขนาดนี้
    สงสัยการเขียนจะพาให้หลงลืมเวลาเช่นข้าเจ้าหรือเปล่าหนอ

    สักสองสามวันนะท่านนะ…ขอเก็บกวาดบ้านเสียหน่อย

    เช้า เอ่อ…สายก็ได้
    สายนี้อยากกินกาแฟร้อนๆ กับปาท่องโก๋จัง
    แต่สายขนาดนี้คงหาปาท่องโก๋ได้ลำบาก

    แย่เลยตั้งแต่ท่านดินปิดร้านกล้วยปั่นเนี่ย
    ข้าเจ้าตื่นผิดเวลาก็มิอาจหาสิ่งใดถูกปากเป็นอาหารว่างให้สมองได้เลย

    คาราวะว่าแล้วก็เดินโซเซไปหาอะไรกิน

  196. สายสวัสดิ์

    น้ำมะนาวโซดา มาแล้วขอรับ

    ไม่รู้ว่ามันจะเปรี้ยวไปหรือเปล่า?
    แต่ที่แน่ๆ โซดายังซ่าอยู่หลายร้อยฟองทีเดียวเชียว

    ดื่มซัก กรึบ! น่าจะทำให้หายคอแห้งนะขอรับ…

    คารวะ

  197. เอ่อ ขอสักแก้วได้ไหมนั่น คอแห้งเหลือเกิน

    ล้อเล่นครับ 😉

    เช้าฝนสายแดดเย็นคงฝนอีกรอบสวัสดิ์ครับ
    มั่วจริงเชียว :]

  198. มา!
    ทุกท่านรับกาแฟคนละแก้ว

    ดื่มมมม!

    ที่สุดข้าพเจ้าก็ได้ชื่อเก้าอี้แล้ว ‘เก้าอี้นั่งเล่น’
    ฮ่า ฮ่า ฮ่า

    ดื่มขอรับทุกท่าน

  199. จิตต์ จิตติ

    มด ขึ้นแล้ว ท่านพี่–หวานซะ!

  200. เก้าอี้ตัวนั้นที่เคยตั้งโดดเดี่ยวมันไม่เหงาอีกแล้วใช่ไหมท่าน

  201. ย่ำค่ำสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน ท่านเพลง ท่านคุณนาย ท่านอิ่ม

    สนธยาทีไรเงียบเหงาซึมเซาทุกทีสินาไม่รู้เป็นไง แสงซึม ๆ สลัว เสียงนกร้องตัวเดียวจากที่ไกล ๆ สายลมหยุดพัด ใบไม้หยุดไกว หมู่เมฆก็ดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว

    ช่วงบ่ายที่ผ่านมายังสดใสเริงร่าฉ่ำฝนกันอยู่เลย

    วันเดียวยังมีหลายอารมณ์ ประสาอะไรกับใจคนนะขะรับ

    ขอบคุณสำหรับฟอนท์แสนคลาสสิคจากพี่ท่าน ยังไม่ได้ลองแต่เข้าไปแอ้งแม้งในในโฟลเดอร์ฟอนท์เรียบรอยแล้ว

    ท่านคุณนายโผล่มาวันนี้ดีใจคิดว่ามีโพสท์ใหม่ที่ไหนได้ บ๋อแบ๋

    เช้านี้เห็นท่านอิ่มบอกอุ่นใจระรื่นสดใสมีสหายมานั่งโม้น้ำลายแตกฟอง เลยร่วมยินดีเสียหน่อย ท่านยังไม่เจอสหายพี่สอง รายนั้นมาพร้อมหิมะขะรับ…หนาววววว บรืออออ 😀

    โอ๊ะโอ่! ท่านอิ่มรู้จักท่านเพลงแล้วนะขะรับ ท่านเพลงเป็นฮาร์ดคอร์วรรณกรรม เราไปนั่งโม้วรรณกรรมวรรณเวรกันที่ร้านหนังสือประทีป ส่วนท่านคุณนายผู้มีนามเต็มว่า คุณนายหมูตุ้ย เป็นดีเจ และแฟนคลับเหนียวแน่นท่านนิ้วฯ ลีลาเขียนหน้งสือไม่ธรรมดา หมึกดินยืนยัน!

    อา..เก้าอี้โดดเดี่ยวตัวนั่นฤาขะรับท่านเพลง?
    มันสมควรจะเหงา..
    เหงาน่ะดีแล้วขะรับ จะได้มีเรื่องราวให้ขบคิด
    หากมันเอาแต่นั่งโม้ คงไม่มีกะใจจะคิดจะเขียน

    ข้าพเจ้านั่งเล็งมาหลายวันนะหน้านี้ไม่รู้จะชื่ออะไรดี เผอิญงีบหลับกลางวัน ตื่นขึ้นมา ชื่อโผล่ง่าย ๆ อย่างนั้นเอง ‘เก้าอี้นั่งเล่น’ ฮ่า ฮ่า กวนดีเก้าอี้นั่งเล่น โผล่มาพร้อมหัวเรื่อง โปสการ์ดจากปลายฟ้า เขียนล่ะ!

    รอลุ้นวันพรุ่งท่านอิ่มจะมาในท้องเรื่องใด? สวัสดีวันอาทิตย์ของพี่ท่านจะเก็บตกแง่มุมใดในซอกหลืบมุมเมืองมาบอกกล่าว?

    พบกันวันพรุ่งขะรับมวลมิ่งมิตร
    คารวะ

  202. เกือบหาช่องทางเก่าไม่เจอ…
    ดีนะขอรับที่รู้สึกว่าคำว่า…”เก้าอี้นั่งเล่น” มันน่าจะใช่?

    เปลี่ยนคำ…ก็ดูตรงกับ Heading พอดี…
    แต่ยังไง้ ยังไง ก็ต้องคุยกันอยู่ดีนะขอรับ…ไม่คุยกับท่าน แล้วมันเหงาใจ…
    (เอ๋???…ฟังดูเบี่ยงเบนยังไงชอบกล…?)

    ส่วนเหล่าสหายใหม่ที่ท่านแนะนำให้รู้จัก…กระผมจะทยอยเรียนรู้ ทำความรู้จักกัน อีกสักระยะก็น่าจะครื้นเครงในถ้อยคำ และความนึกคิดร่วมกัน…

    ขอบพระคุณยิ่งขอรับ…

    ขออนุญาตไปหลับ สักชั่วยามก่อน แล้วก็ขอตามกระแสไปดูฟุตบอลยูโรกับเขาด้วย…
    เพราะสารภาพว่า…กระผมยังสลัดเรื่องฟุตบอลออกจากชีวิตมิได้…(มุมฝังดีเอ็นเอไว้…ตั้งแต่หัดเล่นกีฬา…ถ้าไม่มาทางนี้ ป่านนั้นก็คิดว่า น่าจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพแถวชายขอบที่ไหนสักแห่งเป็นแน่…)

    คารวะ…คืนตาค้าง (เพราะฟุตบอลลูกเดียว…แท้ๆ)

  203. ความอิ่มเอมใจเป็นเช่นนี้เองฤาท่าน

    กับถ้อยความนั้น หากมิใช่ผู้เคยเดินบนทางสายนี้แล้ว
    อาจคิดว่าโอ…นี่ล่ะความรื่นรมย์แห่งชีวิต
    หากสำหรับเราแล้วสหายเอ๋ย
    มันคือความรื่นรมย์อันแสนเจ็บปวดนัก
    สมัยที่ยังไม่เขียนหนังสือ
    คนเขียนหนังสือคนหนึ่งสอนคำหนึ่งในแวดวงนี้ให้รู้จัก
    “ตรวจหวย” ณ วันนั้นข้าเจ้าถามตนอย่างสะทกสะท้อนใจ
    งานเขียนคือศิลปะชนิดหนึ่ง มันมีคุณค่าในตัวมันเอง
    หาใช่การเอาทั้งชีวิตมาเสี่ยงวัดดวงเช่นนี้
    วันนี้ข้าเจ้ารู้แล้ว “ตรวจหวย” น่าจะเป็นลักษณาการลุ้นงานว่าจะผ่านบรรณาธิการไปลงไหน

    ข้าเจ้าโชคดีมีเพื่อนรุ่นพี่เคยสอน
    จงเขียนในทุกความรู้สึก ยามสุขเราเขียนเพื่อบอกเล่า
    ยามเห็นความอยุติธรรมเราเขียนออกมาเป็นเสียง
    ยามเศร้าเราใช้อักษรานั้นบำบัดใจตน
    อีกทั้งเพื่อนรุ่นพี่ผู้ย่ำเดินบนทางสายนี้ก่อนได้บอก
    เขียนประหนึ่งว่าการเขียนนั้นคือคนรัก
    และข้าเจ้าโชคดีที่มีสุภาษิตยึดมั่น
    จดจำความรู้สึกแรกไว้ให้ดี

    และข้าเจ้าโชคดีที่ไม่ได้เดินบนทางสายนี้อย่างเดียวดาย
    แม้นโดยวิถีแห่งเผ่าพันธุ์เราล้วนเลือกดำรงตนกับความโดดเดี่ยวก็ตาม

    ข้าเจ้าเขียนงานค้างขอไปสางให้เสร็จแล้วจักกลับมาเยือน

    คาราเต้

    ปล.เทศกาลบอลยูโรมาแล้ว ไม่มีเพื่อนดู ข้าเจ้าเลยไม่ดู ดูบอลคนเดียวมันไม่สนุกนี่นา

  204. แวะมาเสนอหน้ายามบ่ายแก่ๆ

    ขอเวลาอีกสักสองสามเพลาจะนำพาช่ออักษรามาคาราวะ

  205. แวะมาเยี่ยม
    ครึกครื้นดีแท้

  206. ฟ้าสีน้ำล้างจานสีอีกแล้วสวัสดิ์ขอรับ

    เสาไฟโดดเดี่ยวยืนโด่เด่สะท้อนเงาน้ำอยู่ด๊อกแด๊ก (แหะ แหะ เป็นอย่างไรอ่า ด๊อกแด๊กเนี่ย!)
    ค่ำอีกแล้ว!
    ประเดี๋ยวเช้าประเดี๋ยวค่ำจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน

    เมื่อเช้าอุตส่าห์รอลุ้นท่านอิ่มว่าจะโพสท์เรื่องไร? เงี่ยบสนิทสงสัยโดยพิษบอลสลบ
    ข้าพเจ้าเลยไปนั่งโม้ที่ร้านหนังสือประทีปเสียยกใหญ่ อุเหม่ แต่ก็ยังสั้นกว่าท่านเพลงเสียได้ เคยทำสถิติคอหอยาวสุดในสยามประเทศที่เหลาย่าหนุงมาแล้ว มีรึจะยอม เอาไว้อาทิตย์หน้าเจอกัลล์

    วันนี้วันดีท่านมาฟี่แวะเยี่ยม ไม่ครึกครื้นดอกขอรับ มีกันแค่เนี้ยแหละ ข้าพเจ้าพอใจแล้ว ที่สำคัญคือเขียนหนังสือไปวัน ๆ มีเก้าอี้นั่งเล่นไว้สักตัว พอได้เซฮัลโหลกัน

    คราวนี้รอลุ้นท่านเพลงว่าจะเปิดเรือนออกมาหน้าตาเช่นไร

    ขอพลังจงอยู่กับท่านสำหรับลุยงานอาทิตย์หน้าขอรับทุกท่าน

    คารวะ

  207. มาช้า…ยังดีกว่า…ไม่มา!
    พิษบอลมิได้ทำร้ายกระผมได้ดอก…เรื่องนี้มันฝึกปรือกันมายาวนาน…จนพอเอาตัวรอดได้อยู่ ขอรับ
    แต่ที่เงียบๆ เพราะวันนี้มัวอ่านหนังสือบางเล่มที่ยังอ่านไม่จบ… เพราะกลัวปลวกมันจะชิงทำเป็นอาหารเสียก่อน…ยกมาเป็นกองทัพเชียว…อิ๊ อิ๊

    แหม่ ชื่นชอบมากมายกับถ้อยอักขราฉบับวันนี้…มันคล้ายหนังสั้นเอามากๆ
    กระผมรู้สึกว่ามันบีบคั้นอารมณ์ ดวงน้อยๆให้ตอบคำถามอะไรบางอย่างกับชีวิต…(ตอนพาหมาไปจูงเดินเล่นชายทุ่ง)

    ???………………………………………???

    แม้ปลายทาง เรายังไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดลงเมื่อไร?
    แต่หวังว่า…อย่างน้อยระหว่างทางที่พานพบมา…
    จะพอทำให้ชีวิตมีความหมายได้บ้าง…

    คารวะ อย่างสุดซึ้ง…

  208. สายสวัสดิ์ขอรับ

    เสียงนกเอี้ยง มันทะเลาะกัน ไม่หยุดหย่อน
    ทำให้ตื่นแต่เช้ามาด้วยความสงสัยว่า…
    มันทะเลาะกันเรื่องอันใด? และมันพูดเจี๊ยวจ๊าวว่าอะไร?

    แต่คิดว่า มันคงไม่ทะเลาะกันด้วยการเมืองเป็นแน่? (เอ๊ะ เรื่องนี้มันยังไม่จบเหรอเนี่ย…?)

    คารวะ

    น้ำเต้าหู้สักจอก ดีไหมขอรับ ?

  209. ท่านดินตี้ฮัก…

    บ่ะต้องลุ้นหนา เกรงว่าจักบ่งามอย่างเคย
    ด้วยอยากมีชีวิตแบบเรียบง่ายดูบ้างน่ะท่าน

    อา…โพสนต์ยาวแบบข้าเจ้าเนี่ยมีแต่น้ำแกงน่ะสิท่าน
    จะควานหาชิ้นเนื้อมาทำให้อิ่มรู้นั้นแสนลำบาก

    – – –

    มันต้องเป็นเสียงนกกระจอกแน่ๆ ท่านอิ่ม
    ไม่น่าจะใช่นักเอี้ยงดอกหนา
    นกเอี้ยงนั้นอาจพูดมากน่ารำคาญ
    ทว่าเพลานี้มันคงยังมิรู้สึกรู้สาอันใด
    ผิดกันกับนกกระจอก…ความที่มันชื่อว่าเป็นสายพันธุ์ที่ปรับตัวเก่งสุด
    มันอาจกำลังคุยถึงการปรับตัวของมันเองอยู่ก็ได้
    ปรับตัวเช่นใดในภาวะข้าวยากหมากแพงจนเม็ดข้าวมิอาจกระเด็นกระดอนสู่ปากท้องมัน!!!

    ขอเวลาเอารูปไปอัดสี่ห้าตุ้บเพื่อนำไปทำโปสการ์ดส่งความระลึกถึงยังมิตรสหายเสียหน่อย
    จิตหายตก รูปรอยชีวิตก็พลันกลับคืนดังเดิม

    คาราบิก้า

    ((แป้กไหมๆ เกรงจะแป้ก ต้องเฉลย : คาราบิก้า = คาราวะด้วยอาราบิก้า))

  210. อา..เที่ยงพอดีสวัสดิ์ขอรับสหาย

    ข้าพเจ้าเกือบหายกบาลโดยไม่ได้ล่ำลาอีกแล้ว สัญญาณเน็ตมีปัญหาไม่ส่งกลับตั้งแต่ค่ำวาน

    เราล้วนต้องตอบคำถามชีวิตอยู่เนือง ๆ นะขอรับท่านอิ่ม บางครั้งตอบถูกบางคราตอบผิดอีกหลายครั้งได้แต่กุมขมำนั่งงุนงงสงสัย แต่สุดท้ายล้วนต้องตัดสินใจตอบ

    ข้าพเจ้าเองก็มีอะไรเอ่ยที่ชีวิตนำมาล้อเล่นปุจฉา-วิสัชนา ถ่วงเวลาไว้นานแล้ว สิ้นเดือนนี้คงต้องตัดสินใจตอบ ตอบโดยหารู้ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร ถูกหรือผิด ความสนุกอาจอยู่ที่ตรงนี้ก็ได้นะขอรับ

    ส่วนประเด็นข้าวยากหมากแพงนั้นอยากชวนคุยเหลือเกิน
    ไม่ทราบเหล่าท่านคิดเห็นเช่นไร?
    เตรียมตัวเผชิญเยี่ยงไร?

    ต้องออกไปหาเสบียงที่ตลาดแล้ว
    เย็นย่ำจะกลับมาขะรับ

    คารวะ

  211. จิตต์ จิตติ

    โปสการ์ดจากปลายฟ้า : ภาพที่เห็น

    ทำไมไม่มีกล่องความเห็นในนั้น?…

    กำลังรู้สึกอย่างว่า ทุกข์? ถามตัวเองว่าเขียนทำไม?

    ด้วยจิตคารวะ.

    ป.ล.กำลังหาทางออก อ้อ กลับไปทางเข้าน่ะขอรับ

  212. จวนแจ้งแล้วหนาสวัสดิ์ขอรับสหายผู้ผ่านมานั่งเก้าอี้

    พี่ท่านขอรับพี่ท่านล่ะก็…ผู้น้อยเคยชี้แจงเจตนาไว้ใน ‘คุยกับดิน’ https://tuleedin.wordpress.com/2008/05/28/thenotebook-2/
    ขอพี่ท่านตรวจทาน แลหวังว่าจะได้รับการอภัยในความไม่สะดวก

    วันนี้ผู้น้อยมีรายการกระตั้วหน้าขบวนแห่นาค ออกเดินทางแต่เช้าย่ำค่ำจึงจะกลับมา

    ขอพลังจงอยู่กับท่านขะรับ
    คารวะ

  213. ท่านดินเจ้าคะ…

    ขอเปลี่ยนเป็น “โลกยิ้มละไม” ได้ไหมหลังอ่านจบแล้วพบว่าท่านช่างเว้นระยะปล่อยมุขให้หัวเราะได้พอเหมาะนัก

    เคยได้ยินเรื่องของแจ๊คสัน บราวน์ ไหมท่านดิน

    เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างแจ๊คสัน บราวน์ กับ ดารีล ฮันน่าห์ ถึงคราวแตกหัก
    เกิดข่าวดังไปทั่วว่า “เขา” ทำร้ายภรรยาตน
    บราวน์ตอบปฎิเสธ และไม่พูดถึงเรื่องนี้มากนัก
    จึงไม่มีใครรู้ความจริงอันแท้จริง นอกจาก “เขา” และ “เธอ”

    หลังผ่านมรสุมความรักมาไม่นานเขากล่าวว่า “ความรักเป็นสิ่งที่ควรยกย่อง มันทำให้ชีวิตเป็นชีวิต”

    บราวน์ผ่านอะไรต่อมิอะไรในชีวิตมามากมาย เป็นศิลปินที่ใครๆ ต่างยกย่อง ทำงานเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม มีความรักมาหลายหน แต่วันหนึ่งเขาก็คว้างอยู่กลางความโดดเดี่ยว หลังจากความรักครั้งสุดท้ายถึงกาลอวสาน

    ทศวรรษ ๗๐ เขาผ่านพ้นความเจ็บปวดและความอ่อนไหวของตนเองด้วยยาเสพย์ติด
    ทศวรรษ ๙๐ เขาเยียวยาชีวิตด้วยเสียงเพลงอันเป็นการงานของเขา
    คนบางคนนั้น งานกับชีวิตแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน
    ความสุขขับพลังออกมาได้บ้าง
    แต่ท่ามกลางหรือหลังความปวดร้าว ขมขื่น เมื่อตั้งสติได้แล้ว
    “ศิลปินจะบินไปอย่างสุดปีกสุดแรง”
    โดยใช้สิ่งที่สูญเสียเป็นพลัง…ให้ความรักที่แหลกสลายกลับกลายเป็นงานศิลปะชิ้นใหม่

    สิบปีน้ำครำหากรังสรรค์งานศิลปะชิ้นงามค่าได้เพียงชิ้น
    จวบสิ้นอายุขัย งานศิลปะก็หาทอนความงดงามดั่งหยดหนึ่งน้ำค้างลงได้

    ไปทำงานก่อนล่ะ วันที่ ๒๐ ว่าจะไปงานเปิดตัวหนังสือที่ข้าเจ้าทำภาพประกอบให้
    จึงว่าจักไปจัดการทำโปสการ์ดไปให้มวลมิตรวรรณกรรมเสียหน่อย

    ขอให้เป็นวันดีตลอดทั้งวันนะเจ้าคะ

    คาราวะ

  214. เหนื่อยมืออ่อนไม้อ่อนสวัสดิ์ขะรับท่านเพลง

    ขับรถฝ่าพายุฝน แซงสองแถวขึ้นไปปะแอ่งน้ำขัง น้ำกระเซ้นเต็มหน้ารถไปหลายเมตรยังกะในหนัง มองอะไรไมเห็นเล่นเอาใจหาย! กลับถึงกระต๊อบกว่าล้างรถเสร็จก็มืดค่ำกินข้าวตากยุง รีบกินรีบกลืน(ต้องระวังจะกินยุงเข้าไปด้วย..เยอะจริง ๆ)

    กระทั่งมานั่งมือไม้อ่อนอยู่นี่ล่ะขะรับ เมล์ขอบคุณพี่ท่านประทีปะ เปิดฟีดดูบล้อกสหายมีใครอัพบ้าง
    ท่านยังปัดกวาดบ้านไม่เสร็จอีกเรอะขะรับ!?

    ขอบคุณที่บอกว่าท่านหัวเราะ 😉

    ข้าพเจ้าชอบอารมณ์ประมาณ ‘โลกหมุนละไม’ นี่แหละขะรับ (ปาวารณาตัวเป็นศิษย์สะดือโดยพี่ท่านสมจุ้ยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วย) เขียนเองก็นั่งขำเองเอิ๊ก ๆ แต่ไม่ยักมีใครขำด้วย จริง ๆ นะท่านไม่เคยมีใครบอกว่าขำเลย(ข้าพเจ้าคงเส้นตื้น) จนต้องพิจารณาตนเอง เออหนอเราคงไม่มีปัญญาเอาดีทางขำแน่

    แต่ครั้นลองเขียนแบบเศร้า ๆ ซึ้ง ๆ ไปไม่รอดขอรับ ข้าพเจ้านั่งน้ำตาไหลพรากอยู่คนเดียว แม่มาเห็นเข้ารีบถาม “เป็นอะไร?” ข้าพเจ้าเอาต้นแขนป้ายขอบตายิ้มจ่อย ๆ ไม่รู้จะบอกว่าอย่างไร แม่คงคิด ‘ท่าจะบ้าไปแล้วลูกเรา’

    แต่มาคิดอีกที ยามแม่มาเจอข้าพเจ้านั่งหัวเราะคนเดียวก็คงคิดว่าบ้าเหมือนกัน

    เป็นว่าข้าพเจ้าเลือกบ้าหัวเราะดีกว่า ไม่เอาบ้าร้องไห้ ท่านล่ะชอบแบบไหนขะรับ? 😉

    ส่วนชื่อ ‘โลกหมุนละไม’ ตั้งล้อสหายจี-ราผู้หวนคืนกลับมา(ความยินดีของข้าพเจ้านั้นไม่อาจบอกกล่าวได้เลย) (ท่านคงไม่รู้จักไว้วันดีคืนดีจะแนะนำสักที) หัวเรื่องของจี-ราคือ โลกหมุนกลับด้าน (อะไรประมาณเนี้ย ไม่แน่ใจ) ข้าพเจ้าตั้งใจเขียนความล้อโต้ตอบ จึงใช้ชือที่ล้อกัน (เวลารวมเล่มอาจเป็น โลกหมุนกลับด้านละไม ฮ่า ฮ่า เอาอย่างความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน)(พูดเล่นนะพูดเล่น)

    และขอบพระคุณสำหรับเรื่องเล่า ‘บราวน์’

    การนำเรื่องเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยติดมือมาฝากแต่ละครั้ง เป็นความสวยงามไม่รู้จะเอาอะไรมาเปรียบหรือบอกกล่าว ข้าพเจ้าก็มีเรื่อง ‘บราวน์’ จะเล่าให้ฟัง แต่ยามนี้มือไม้อ่อน ตาปรือเต็มที ขอผลัดเป็นโอกาสหน้าละกัลล์

    เรียนถาม–ไม่ทราบข้าพเจ้าพอจะมีบุญได้ยลงานภาพประกอบของท่านบ้างไหมขะรับ?

    เป็นวันดีจริง ๆ ขะรับ ฝ่าพายุมาได้โดยสวัสดิภาพ ขอบคุณคำพร

    เจอกันวันพรุ่ง
    คารวะ

  215. ตามมาติดๆ สวัสดิ์…ขอรับ

    ว่าจะเข้ามาโพสต์ ตั้งแต่ยามเช้าแต่เห็นท่านไปติดงานบุญอยู่…
    คิดว่ารอให้ท่านกลับมาจะดีกว่า…
    หลังจากลอยคอ หนียุงอยู่แถวลากูนขอท่าน…สักชั่วยาม
    พอเห็นแสงไฟ…(แม้เพียงหลอดเดียว)ก็คิดว่าท่านคงกลับมาแล้ว…
    ขอผ้าขาวผ้า…สักผืนไว้เช็ดตัว…น้ำสักจอกคงเข้าที…เพราะเจอน้ำกร่อยไปหลายอึก…

    ยังพอมีเรี่ยวแรงสนทนา ใช่ไหม? ขอรับ…

    กระผมไม่แน่ใจ…จากการวิเคราะห์ด้วยสมองฝ่อของกระผม…
    ถ้อยแถลงก่อนหน้าที่ท่านจะออกไปงานบวช
    เหมือนประมาณหนึ่งว่า ท่านกำลังตั้งใจ…ทำสิ่งนั้นโดยแท้…
    กระผมจึงหวังและชื่นชมว่าท่านจะสุขสมดั่งปรารถนา…
    ด้วยศรัทธาในความเป็นมนุษย์อย่างยิ่งยวด!

    มิตรสหายขาจรอย่างกระผม ในเพลานี้จึงขอเป็นดั่งลมเอื่อยๆยามที่ท่านเดินทาง
    แม้ไม่มีเรี่ยวทำให้สิ่งใดพัดโบก แต่เชื่อว่าอย่างน้อยก็คงคล้ายสิ่งที่เคลื่อนไหวรอบๆกาย
    หวังพอผ่อนความเหนื่อยล้า…ยามที่ท่านนั่งพักระหว่างทาง…คงได้กระมังเป็นแน่…

    คารวะด้วยศรัทธา

  216. โหลๆ ทดสอบ ทดสอบ…ขออภัย ถ้าโพสต์ซ้ำ
    มีปัญหานิดหน่อยในการ ซัพมิท คอมเมนท์ ขอรับ

    ………………………………….

    ตามมาติดๆ สวัสดิ์…ขอรับ

    ว่าจะเข้ามาโพสต์ ตั้งแต่ยามเช้าแต่เห็นท่านไปติดงานบุญอยู่…
    คิดว่ารอให้ท่านกลับมาจะดีกว่า…
    หลังจากลอยคอ หนียุงอยู่แถวลากูนขอท่าน…สักชั่วยาม
    พอเห็นแสงไฟ…(แม้เพียงหลอดเดียว)ก็คิดว่าท่านคงกลับมาแล้ว…
    ขอผ้าขาวผ้า…สักผืนไว้เช็ดตัว…น้ำสักจอกคงเข้าที…เพราะเจอน้ำกร่อยไปหลายอึก…

    ยังพอมีเรี่ยวแรงสนทนา ใช่ไหม? ขอรับ…

    กระผมไม่แน่ใจ…จากการวิเคราะห์ด้วยสมองฝ่อของกระผม…
    ถ้อยแถลงก่อนหน้าที่ท่านจะออกไปงานบวช
    เหมือนประมาณหนึ่งว่า ท่านกำลังตั้งใจ…ทำสิ่งนั้นโดยแท้…
    กระผมจึงหวังและชื่นชมว่าท่านจะสุขสมดั่งปรารถนา…
    ด้วยศรัทธาในความเป็นมนุษย์อย่างยิ่งยวด!

    มิตรสหายขาจรอย่างกระผม ในเพลานี้จึงขอเป็นดั่งลมเอื่อยๆยามที่ท่านเดินทาง
    แม้ไม่มีเรี่ยวทำให้สิ่งใดพัดโบก แต่เชื่อว่าอย่างน้อยก็คงคล้ายสิ่งที่เคลื่อนไหวรอบๆกาย
    หวังพอผ่อนความเหนื่อยล้า…ยามที่ท่านนั่งพักระหว่างทาง…คงได้กระมังเป็นแน่…

    คารวะด้วยศรัทธา

  217. สายอรุณสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    ท่านเปลี่ยนมาใช้สยามนามคิดถึงยามข้าพเจ้าปะท่านหนแรกแล้วนั่งสะกดนามแทบแย่ เดาออกมาตั้งหลายคำก็ยังไม่ได้ความอยู่ดี ที่สุดยอมแพ้คลิกตามไปดูเฉลย อ๋อ…อ่านว่า ‘อิ่มเอม’ ถึงกับรำพึง ‘โง่จริงตู’ 5555

    ขออนุญาตเรียกท่านอิ่ม ต่อไปนะขะรับเพราะติดเสียแล้ว อีกอย่างนามนี้ดูท่าจะคล้องคอเกี่ยวแขนเดินเล่นไปได้กับแนวทางชีวิตท่านเป็นอันดี ด้วยความรู้สึกอิ่มนั้นช่างพอดี ไม่น้อยไม่เกิน ไม่อิ่มแปร้ อิ่มฉิบ.. อิ่มจัง แต่เป็นอิ่มอร่อย

    แดดเริ่มจัดจ้าระบายเขียวหลากเฉดลงไปตรงหย่อมโน้นหย่อมนี้ เติมpanegrayเป็นทางยาวเพิ่มเงาตัดแสงจัดจากทางขวา

    วันใหม่เริ่มแล้ว

    ขอมีกำลังวังชาผ่านกิจการงานวันนี้อย่างสมใจขอรับ

    เช้าวันพระคารวะ

  218. ท่านดิน…ท่านทำข้าเจ้าขวนอายตั้งแต่เช้า
    กับคำทักถามถึงบ้านหลังใหม่ซึ่งบอกว่ากำลังเก็บกวาด

    ด้วยข้าเจ้ากำลังเมามันกับการทำโปสการ์ดเป็นอันมาก
    แรกเริ่มนั้นกะทำเพียงไม่เท่าใด เอาเฉพาะภาพซึ่งถูกคัดเลือกเป็นภาพประกอบ
    ว่าจะคุยกัน บ.ก. เสียหน่อย สนใจรับโปสการ์ดไหม
    ซื้อหนังสือแถมโปสการ์ด (ฮา)
    ทว่าเพื่อนคนหนึ่งก็ทำเอาโลกทัศน์ข้าเจ้าสั่นสะเทือน
    เมื่อเพื่อนทำเสื้อยืดปะติดยี่ห้อตนขายในงานแฟตฯ
    หลังได้รับเสื้อที่เพื่อนส่งมาให้ ข้าเจ้าคิด…
    นี่ข้าเจ้าเดินเอ้อระเหยลอยชายเล่นไปเล่นมาอยู่หรือเปล่า

    ครั้งหนึ่งกับการทำโปสการ์ด
    ข้าเจ้าพบว่า…โปสการ์ดแต่ละใบที่ทำขึ้นนั้นเหมาะกับคนบางคน
    ข้าเจ้าเลือกรูปนี้มาทำด้วยคิดว่าเหมาะเจาะกับสภาพการณ์ของมิตร ณ จังหวะนั้น
    ข้าเจ้าไม่เคยส่งโปสการ์ดซ้ำใบ…ด้วยคิดว่า…ความรู้สึกนั้นหาซ้ำรอยกันได้
    และข้าเจ้ายืนยันหนักแน่น ยามมิตรบางท่านเห็นภาพแล้วประสงค์เป็นเจ้าของ
    ข้าเจ้าทำให้ แต่หาใช่ภาพในความรู้สึกเดียวกับที่ทำมาแล้วไม่

    ทำไมไม่ทำโปสการ์ดขาย?
    เพื่อนตั้งคำถามแบบไม่ให้รู้ตัว
    นั่นสิ…ทำไมไม่ทำโปสการ์ดขาย

    สองวันนี้เลยรื้อภาพออกมาเลือกทำโปสการ์ด เอ่อ…ไว้เผื่อขาย
    ถ้าข้าเจ้าไม่ใจอ่อนแจกหมดน่ะนะท่าน
    ประเด็นหลังมีความเสี่ยงสูงมากกับการขาดทุน (ฮา)

    มีโปสการ์ดแล้วก็ต้องมีกล่องใส่
    ว่าแล้วจึงใช้เวลาในการพักสายตาจากหน้าจอคอมพ์
    ไปนั่งทำเปเปอร์มาเช่เสียหน่อย
    ระหว่างใช้กระดาษแช่น้ำมาแปะๆ กล่องต้นแบบ
    สมองก็คิดๆๆ จะใช้สีอะคริลิคกเพ้นท์กล่องดีไหม
    เออ…แล้วไหนๆ ก็ซื้อสีอะคริลิคแล้ว
    ไปซื้อผ้าดิบมาเย็บกระเป๋าแล้วเพ้นท์ไว้ใช้ดีกว่า

    ด้วยเหตุฉะนี้…ข้าเจ้าจึงมิได้นำช่ออักษรมากำนัลท่านเสียที

    เอาน่า…ความเมามันน่ะมันอยู่มินานดอกท่านก็รู้มิใช่หรือ

    ว่าแต่ว่า…ขอตัวไปสนุกกับการฉีกกระดาษแช่น้ำไว้สำหรับวันพรุ่งก่อนล่ะ

    คาราวะ

  219. ค่ำคืนสงบเงียบสวัสดิ์ขอรับท่านเพลงพันวา

    สดับสุขซึ่งท่านสรรค์ประดิษงานศิลป์หลากตระกูลกำนัลมวลมิ่งมิตรแล้วยิ่งละอายใจตน ข้าพเจ้าเองครั้งหนึ่ง(เมื่อไม่นานมานี้) เคยใช้เวลายามว่างจากงานเกษตร นั่งเขียนรูปสีน้ำให้เพื่อน พอร์ตเทรดบ้าง ทิวทัศน์บ้าง ล้อเลียนบ้างตามแต่อารมณ์ยามนั้นจะพาไป

    เคยอารมณ์บรรเจิดถึงขั้นคิดไว้ว่ายามอำเภอมีงานประจำปีจะเปิดนิทรรศการของตัวเองเสียเลย แล้วเอารูปทิวทัศน์ที่เขียนไว้ทำโปสการ์ดประจำอำเภอ ยังมีบางอารมณ์นั่งเขียนโปสการ์ดแฮดเมดตอบสหายที่ช่างเดินทางเสียเหลือเกิน เดือนนี้โผล่หลวงพระบาง เดือนถัดมาโผล่ภูเก็ต เดือนถัดไปโผล่มาเลฯ

    อารมณ์เหล่านั้นถูกรื้อทิ้งหมดตั้งแต่ตั้งใจฝึกเขียนหนังสือเป็นต้นมา

    ข้าพเจ้าตั้งใจจะไม่วอกแวกออกจากงานเขียน ผลัดอารมณ์จากเขียนเรื่องยาวโดยอ่านหนังสือ ไม่ก็เขียนร้อยกรองสั้น ๆ หวังใช้เวลาสองปีกรำอักษรมากสุดเท่าทำได้ นิสัยชอบวอกแวกก็ยังไม่วาย ใช้เวลาร่วมหกเดือนกับเหล่าสหายทำก้าวรอก้าวด้วยความเพลิดเพลิน จนมาคิดขึ้นได้ว่าเอ็งจะฝึกเขียนนิยาย (แต่ก้าวรอก้าวก็ทำให้ได้พบความเอาจริงเอาจังของพี่ท่านอานันท์ซึ่งคุ้มเหลือเกินกับเวลาชีวิตหกเดือนนั่น)

    สองปีที่กล่องสีถูกทิ้งอาบฝุ่น กระดาษ, รูปที่เขียนไว้, ถูกละเลยจนปลวกพากันเลี้ยงโต๊ะจีน โปสการ์ดจากเจ้าสหายนักเดินทางหายหน้าไปหลังจากไม่ได้รับโปสการ์ดตอบจากข้าพเจ้าอีกเลย (ใบสุดท้ายบอกไปว่าต่อจากนี้จะตั้งตาฝึกเขียนหนังสือ)

    กระทั่งลงมือฝึกขีดเขียน มาปะสหายสำนักหนอนซึ่งก็เป็นกลุ่มคนส่งโปสการ์ด ได้รับโปสการ์ดทุกครั้งทั้งยินดีทั้งสลด ความยินดีนั้นเพราะได้ปะคอเดียวกัน แต่ก็สลดใจที่ตัวเองไม่เคยส่งตอบผู้ใดเลยสักครั้ง เพราะความที่ติดนิสัยส่งทั้งทีจะต้องเป็นโปสการ์ดทำเอง แต่ยังไม่อยากละจากโหมดฝึกเขียน ไม่แม้จะใช้เป็นช่วงเวลาพักผ่อน

    ข้าพเจ้าจึงคล้ายคนไร้ไมตรีจิตอย่างสาหัสสากรรจ์

    ล่วงแล้วสองปีที่ตั้งใจ กลับเขียนไม่คล่องมือดังหมายไว้ การฝึกฝนยังต้องขยายเวลา เป็นเยี่ยงนี้ยังต้องทุ่มเทมากขึ้น

    หลายคนอาจสามารถสลับโหมดไปมา ทำโน่นแล้วมาทำนี่แล้วเปลี่ยนเป็นนู่นโดยไม่ติดขัด แต่ข้าพเจ้ากลับไม่อาจกระทำอย่างนั้น รู้ตัวดีว่าจมอยู่กับเรื่องใดก็จะฝังอยู่อย่างยากจะแงะออก เมื่อพบตัวเองเป็นเช่นนี้เสียแล้วจึงมุ่งกระทำเพียงการเดียว เมื่อต้องขยายเวลาฝึกเขียนออกไปจึงยังคงใช้อุตสาหะที่มีทั้งหมดไปกับฝึกฝนรจนาการ

    จนกว่าจะรู้สึกว่าเขียนคล่องมือ เขียนได้ดังใจ ซึ่งเวลาเช่นนั้นข้าพเจ้าเองหารู้ว่ามีอยู่หรือไม่? เพียงผลจากการฝึกฝนมาคล้ายบอกว่า ‘น่าจะมี’

    ยินดีที่ของฝากจากท่านล้วนเป็นช่ออักษร

    เพราะหากสหายที่เคารพรักบังเกิดมีสิ่งใดต้องการมอบแก่ข้าพเจ้ามิตรต่ำต้อยของท่าน ช่ออักษรจึงเป็นของฝากมากค่าเหมาะยิ่งแล้วสำหรับข้าพเจ้า เพื่อที่ว่าความละอายใจอันข้าพเจ้าสะสมมาจะได้ไม่กองสูงจนท่วมศีรษะ เพราะการได้รับอักษรฝากนั้น ข้าพเจ้าจะโต้ตอบอย่างไม่มีวันยอมติดค้างเลย

    ขอความหลับสบายจงมีแก่ค่ำคืนแห่งท่านขะรับ

    -เพลงพันศอก-

  220. ดึกดื่น…สวัสดิ์ (สงัด)

    จิ้งหรีด เรไร…พากันประสานเสียง..เป็นหนักหนา ภายใต้บรรยากาศอันเงิยบสงัดเยี่ยงนี้…

    หลังจากน่านิ่ว คิ้วขมวด อยู่กับการแก้ไขระบบอินเตอร์เน็ต…ที่คุ้มดีคุ้มร้าย…จนคาดว่าน่าจะใช้งานได้ยาวๆ โดยไม่ติดขัด…

    พลางนึกถึง สหายสองท่าน…ที่ใคร่อยากจะสนทนาด้วยอารมณ์โปสการ์ดกึ่งเอ็มเอสเอ็น…
    นั่นก็คือ ท่านดินและโอ้แม่เพลง… ไม่แน่ใจว่า อาการอย่างนี้ เขาเรียกว่าเยี่ยงใด ?

    อืม…ม นึกออกแล้วขอรับ …สำหรับท่านดิน ขอเรียกว่า อาการ “ติดดิน”
    ส่วนแม่เพลง…ขอเรียกอาการนี้ว่า… “ติดเพลง” ก็แล้วกันนะขอรับ…
    ฟังดูแล้ว ชีวิตน่ารื่นรมย์ ดีแท้…

    >> โอ้แม่เพลง กระผมพยายามอยู่หลายหน..ที่จะไปเยี่ยมบ้านแม่ฯ แต่ดูเหมือนกำลังมีการก่อสร้างและ ทาสีอยู่…คิดว่า หน้าฝนเยี่ยงนี้…กว่าจะแล้วเสร็จ คงอีกสักระยะ…

    จึงใคร่ขออาศัย เก้าอี้นั่งเล่น บ้านท่านดิน…สนทนาไปพลาง…
    หากวันไหน? ทำกับข้าวได้มากกว่าอาหารตระกูลไข่…
    กระผมจะหิ้วปิ่นโต(ที่มีกับข้าวอร่อยๆ)มาฝากท่านทั้งสอง…สักเถา นะขอรับ

    …ที่ใด…ที่ใจอยู่…ที่นั่นคือ”บ้าน”

    คารวะ บ้านหลังที่สอง ขอรับ

  221. แสงแรกสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    อากาศเย็นอย่างกับอยู่ช่องฟิสช์ เย็นจนถุงนอนโกโลโกโสของข้าพเจ้าเอาไม่อยู่ ถึงกับขดตัวละเมอ ‘สงสัยได้เวลาหาถุงนอนใบใหม่’

    ฟ้าสว่างแล้วพวกจิ้งหรีดทางข้าพเจ้ายังไม่ยอมเงียบเสียง (สงสัยร้องมาทั้งคืนไม่มีตัวเมียสนใจ)(ว่าแต่จิ้งหรีดมันกรีดปีกทำไมอ่ะทั่น? พอจะทราบไหม?)

    โปสะการ์ดกึ่งเอ็มเป็นอย่างไรขะรับ? (หรือคือการแวะเก้าอี้นั่งสนทนาเยี่ยงนี้?)

    พวกนกกำลังกระพือปีกตัดฟ้า ตัวโน้นไปทางนี้ ตัวนี้ไปทางโน้น อ๊ะ! ตัวนั้นไปทางไหน? เสียงวิ๊ด ๆ ปู๊ด ๆ หลากสำเนียงจ๊อกแจ๊กมา คงพากันออกหากิน ข้าพเจ้าก็ได้เวลาเริ่มวัตรประจำวัน

    พบกันเวลาคอฟฟี่เบรคยามบ่าย ในเงาไม้แดดกล้าลมอ่อนขะรับ

    มา..เริ่มงานกัลล์

    ‘บ้าน’ใด..ที่ใจอยู่..ที่นั่นคือ ‘บ้าน’

    คารวะ (ท่านมีสองบ้านเรอะ..ระวังหน่อยนะขะรับ 😉 )

  222. ท่านดินที่รัก…

    ท่านเคยได้ยินคำนี้ไหม “ศิลปะส่องทางถึงกัน”

    การเขียนหนังสือเป็นศิลปะเช่นเดียวกับงานศิลป์แขนงอื่น
    เป็นความจริงที่ว่าแม้นเราจะรักใคร่เอ็นดูพยัญชนะไทยทั้ง ๔๔ ตัวมากขนาดไหน
    เราก็มิอาจใช้เวลาอยู่กับมันได้ตลอดเวลา…ใช่หรือไม่

    เช่นนั้นแล้วเวลาว่างดังกล่าวล่ะท่าน

    ครั้งหนึ่งข้าเจ้าเคยแหย่พี่ท่านคนหนึ่งซึ่งบอกข้าเจ้าว่า
    งานเขียนของเขาเป็นเช่นหญิงสาวคนรัก
    ข้าเจ้าต่อให้ว่า…เช่นนั้นแล้ว…หนังสือคงเป็นดั่งชู้รักซึ่งเขากระหายที่จะอ่าน

    เดือนก่อนขณะวาดภาพสีน้ำมัน
    ข้าเจ้าค้นพบเทคนิคการวาดอันนำความตื่นเต้นมาให้
    แม้นจะรู้ความจริงจากพ่อดาวกวีทีหลังว่า…เทคนิคนี้มันมีมานานแล้วก็เถอะ
    ข้าเจ้าเขียนภาพด้วยใจรักโดยไม่ผ่านการเรียนรู้จากสำนักใด
    เทคนิคต่างๆ อันได้รับจากการเรียนนั้นจึงไม่มี
    สำหรับข้าเจ้าสิ่งที่ค้นพบจึงเป็นความอัศจรรย์อันงดงาม

    เช่นกันกับการเขียนหนังสือ
    เมื่อริอ่านเขียนหนังสือใหม่ๆ เพื่อนรุ่นพี่ซึ่งเป็นคนเขียนเพลง
    แนะนำให้ใช้วิธีเขา นั่นคือการหานักเขียนในดวงใจสักคน
    แล้วเขียนให้ได้อย่างนักเขียนท่านนั้น เป็นการเขียนโดยให้งานเขียนนั้นเป็นดั่งครู
    แต่…ข้าเจ้าไม่มีนักเขียนในดวงใจ
    ไม่มีหนังสือเล่มใดสักเล่มที่เปลี่ยนแปลงชีวิตข้าเจ้า เช่นคนเขียนหนังสือหลายคน
    สำหรับข้าเจ้าแล้ว…หนังสือทุกเล่มที่ผ่านตาล้วนแล้วมีคุณาการต่อชีวิตเป็นยิ่งยวด
    วิธีการเขียนของข้าเจ้าจึงเป็นเช่นเดียวกับการเขียนภาพสีน้ำมัน
    ข้าเจ้าคิดสมอว่า ตนไม่มีความอดทนพอในการเขียนนิยายให้จบเป็นแน่แท้
    เช่นนั้นแล้วในการเขียน “บทเพลงชีวิต” ครั้งกระโน้นที่ท่านช่วยคอมเม้นท์
    ข้าเจ้าจึงเขียนประหนึ่งว่ามันคือเรื่องสั้น
    ในหนึ่งตอนคือเรื่องสั้นหนึ่งเรื่อง จากนั้นเมื่อนำมาต่อรวมกัน
    มันก็คือภาพๆ ใหญ่ กลายเป็นนวนิยายเรื่องใหม่ในทันที
    ข้าเจ้ามารู้ทีหลังอีกเช่นกัน หลังบอกเล่าความยินดีส่วนตัวในการค้นพบวิถีทางการเขียน
    นักเขียนรุ่นพี่บอกว่า…เดือนวาดก็ใช้วิธีการนี้ใน “ช่างสำราญ”
    ข้าเจ้าเคยอ่าน “ช่างสำราญ” ทว่าจดจำได้เพียงเนื้อหาหลัก
    ว่าจะหากลับมาอ่านอีกครั้ง ((เล่มเก่าข้าเจ้ายกให้เขาไปแล้ว))
    อ่านแบบคนที่กำลังเขียนหนังสือ มิใช่อ่านผ่านตาเหมือนดังเช่นเคยเป็นมาก่อนหน้า!!!

    ไม่แน่ใจว่าข้าเจ้าเคยเล่าให้ท่านทราบหรือเปล่า
    กระทั่งการถอนหญ้าข้าเจ้าก็คิดว่ามันคือการทำงานศิลปะชนิดหนึ่ง
    ฝนตกติดกันหลายวัน เหล่าหญ้าก็พาเหรดกันขึ้นเต็มแปลงดอกเยอบีร่า
    ข้าเจ้าปลูกเยอบีร่าสำหรับให้แม่ตัดไปไหว้พระ
    หญ้าที่มาบังอาจขึ้นในแปลงเยอบีร่าคือดอกหญ้าที่เรียกกันว่าดอกกระดุม
    โดยปรกติข้าเจ้าเอ็นดูเจ้าดอกกระดุมนี่นัก แม้นมันจะเป็นเพียงดอกหญ้า
    ทว่า…ในยามที่เจ้าดอกหญ้ามาเบ่งบานในแปลงดอกไม้ซึ่งยังไม่พ้นช่วงอนุบาล
    หากปล่อยไว้ ดอกหญ้าก็จะครอบคลุมพื้นที่บริเวณนี้เสีย
    นอกจากจะแย่งน้ำ แย่งอาหารในดิน
    ดอกหญ้ายังมีแนวโน้มกันท่ามิให้ใบเยอบีร่าได้ซับแสงแดดได้เต็มที่
    เช้านั้นข้าเจ้าถอนดอกหญ้าออกด้วยความเศร้าใจ
    แม้นข้าเจ้าจะคิดว่า…เออหนอถ้าข้าเจ้ารดน้ำให้มากกว่าเดิม
    และใส่ปุ๋ยเป็นอาหารให้มากกว่าเดิม
    อาหารและน้ำสำหรับเยอบีร่าก็จะไม่ถูกแย่งใช่ไหม
    เฮ้อ…ตามหลักการที่คิดอาจใช่
    หากความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

    เหมือนคนเลย…ข้าเจ้านึกต่อ
    ถ้าเยอบีร่าคือคนรักแรกที่ต้องดูแลตามประสาคนรักกัน
    ส่วนดอกหญ้านั้นคือความงามอันพิสุทธิ์ที่มีใจให้เช่นกัน
    ข้าเจ้ายังไม่เคยเห็นรักสามเส้าครั้งไหนจบลงด้วยความสุข
    ในนาฏกรรมอำลาล้วนนำมาซึ่งความระทมทั้งของดอกไม้และผู้ดูแล
    คิดไปคิดมา ข้าเจ้าก็รินน้ำตาเงียบๆ ให้กับความเศร้าที่บังเกิด
    เมื่อการปกป้องดูแลความรู้สึกของคนคนหนึ่ง
    หมายถึงต้องขุดรากถอนโค่นความรู้สึกดีดีต่อคนอีกคนหนึ่ง
    พี่สาวซึ่งวันนั้นกลับมาบ้านเห็นข้าเจ้าถอนดอกหญ้าแล้วร่ำไห้ถึงกับถาม
    การถอนหญ้านี่มันทำให้ถึงกับเสียน้ำตาเชียวเรอะ

    หลังถอนหญ้าเสร็จ ข้าเจ้ารีบล้างมือและขึ้นบ้านไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไว
    จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงถัดมา…เรื่องสั้นเรื่องใหม่ก็ถูกบันทึกลงในสมุดบันทึกไฟฟ้า
    รอให้ความรู้สึกหลงในสวนอักษรแห่งตนคลี่คลาย
    แล้วจึงหมายมาดตรวจสอบใหม่ก่อนพาลูกสาวออกมาให้มิตรช่วยขัดเกลาความน่ารักของเธอ

    – – –

    ท่านอิ่ม…การมีบ้านหลังสองนั้นสร้างความทุกข์นักข้าเจ้าขอเตือน
    พ่อข้าเจ้าเคยสอนว่า “บ้านสองต้องห้าม ถ้าจะมีต้องมีสามบ้าน” (ฮา)

    อ่า…เอ่อ…ทั้งท่านและท่านดินเดินแวะเวียนผ่านหน้าบ้านเช่นนี้
    เห็นทีข้าเจ้าคงต้องเร่งช่างให้ช่วยสร้างให้เสร็จไวๆ เสียหน่อย

    คาราวะวันไหว้ครู

  223. ยังคงมิมีช่ออักษรมาคาราวะ

    หากเริ่มนำหนังสือมาวางไว้หน้าบ้านรอต้อนรับมิตรสหายแล้ว
    เผื่อมาไม่เจอข้าเจ้าก็ยังมีหนังสือให้อ่านรอที่เรือนชาน

    คาราวะ

  224. ทั่นพี่ดิลล์ … น้องนำสิ่งที่ทั่นพี่ประสงค์มาวางไว้ถึงประตูหลัง … บ้านทั่นพี่

    Please be “สำราญ” ! … ไปละนะ (ชะแวบ~~~)

    น้องขุลล์

    : )

    http://chiangmaitoday.wordpress.com/prefoto3/

  225. แม่เพลง The Mama-song ! …

    จอมยุทธ์หนุ่มใหญ่คนหนึ่ง เดินสวนกัน ข้าฯ เอ่ยทักทาย
    “บ้านหนึ่ง หรือ หลายบ้าน เป็นยอดชาย”

    “บ้านหนึ่งไม่ควร หลายบ้านไม่ควรอย่างยิ่ง” เขาตอบ
    “… (เมิงสิเว้าอีหยัง เว้าเทิ่งๆ)” ข้าฯ คิด

    “ยอดชาย มียอดหญิงห้อมล้อม แต่ไร้บ้าน”

    … ดูมันตอบ

    : )

  226. สี่ทุ่มครึ่งสวัสดิ์

    ถึง ท่านดิน…

    >>โปสะการ์ดกึ่งเอ็มเป็นอย่างไรขะรับ?

    <<อารมณ์ โปสการ์ดกึ่งเอ็ม …ในความหมายของกระผม ก็คือ สิ่งที่พวกเราสนทนาอยู่นั้น มันเหมือนเขียนโปสการ์ดถึงกัน…เขียนด้วยความรู้สึก…แล้วก็ส่งถึงกัน…ทุกๆวัน
    เรามักจะไปรอลุ้นอยู่ที่หน้าตู้ไปรษณีย์ แต่มันเป็นไปรษณีย์ชนิดพิเศษ บางวันก็ได้รับและการตอบกลับภายในไม่กี่ชั่วโมง…เพราะมันเป็นโลกไซเบอร์ที่…สนทนาชนิดเฉียดไปเฉียดมา…คล้ายการเอ็มเอสเอ็น…ด้วยเพราะเราอยู่ห่างกันแค่คนละมิติเวลานิดเดียวเท่านั้น…ขอรับ

    ส่วนเรื่องบ้านหลังที่สอง…อิ๊ อิ๊ มันอยู่ที่การตีความ…เช่นเคย…พวกท่าน(ทั้งคู่ )อารมณ์ขันดีแท้…

    ปล.วันนี้(หรืออาจเป็นช่วงนี้)ไม่มีเรื่องอัพ นะท่าน เพราะระบบอัพโหลดของผม มีปัญหาแจ้งศูนย์ wordpress ไปแล้ว คาดว่าจะใช้การได้ในเร็ววัน…

    …เลยสนทนากันได้แค่ใน comment ไปพลาง…

    คารวะ ยามที่ยุงหนีหาย…

  227. ร่ำร่ำจะอรุณสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    อืมม์ โปสะการ์ดกึ่งเอ็ม…!
    เช่นนั้นเจ้าเก้าอี้นั่นเล่นตัวนี้ก็คงเป็นกล่องเก็บโปสะการ์ด จำอารมณ์วันนั้นที่คิดเขียนเรื่องไม่ออกนั่งอ่านโปสะเก็มไล่ลงมา อมยิ้มบ้าง ผงกศีรษะบ้าง หัวเราะก๊ากบ้าง (แต่ไม่มีขนาดน้ำตาซึมน่ะขะรับ) จึงได้ตกลงใจปิดคอมเม้นท์เปิดไว้แต่เจ้ากล่องเก้าอี้ เพราะหากโปสะเก็มกระจัดกระจายเสียแล้ว เป็นอันหมดโอกาสนั่งละเลียดอารมณ์หวนอดีต

    อีกอย่างข้าพเจ้าคงติดอยู่เงียบ ๆ เข้าไปที่จอแจผู้คนมาก ๆ แล้วตาลาย มีมิตรสหายที่เคารพนับถือสองสามท่านแวะทักทาย นั่นนับว่าผ่อนพักคลายใจจากวัตรประจำวันพอแล้ว

    เรื่องอัพ WP ข้าพเจ้าใช้ WLW ทั้งประหยัดเวลาเน็ต ทั้งสะดวกเวลาอัพ ลองดาวน์โหลดไปใช้นะขะรับ http://get.live.com/writer/overview

    สุขสันต์วันศุกร์ขอรับ

    คารวะ

  228. อรุณสวัสดีท่านดิน

    วันนี้มาเขียนหนังสือกันเถอะ…มีความรู้สึกอยากเขียนนิยายเอามากๆ
    รู้สึกว่าภาพร่างในหัวนั้นมันแจ่มชัดขึ้นกว่าขึ้น
    เพราะงั้นวันนี้ขอสั้นๆ พอ

    มีความสุขกับการอ่านการเขียนหนังสือต้วยกั๋นเน้อเจ้า

    คาราวะ

  229. อา..ขึ้นกว่าขึ้น
    ช่างกล่าว
    ช่างกล่าว
    ..
    ..
    ท่านเขียนเมื่อมีความรู้สึกอยากเขียน
    ข้าพเจ้าเขียนแม้ไม่มีความรู้สึกรู้อยาก

    ลงมือเขียนเมื่อไร
    เราเจอกัลล์

    ไปต่อ…

    ฝนมาเช้าวันศุกร์คารวะ

  230. เย็นย่ำ…สวัสดิ์

    บัดนี้ กระผมสามารถโพสต์งานได้ตามปกติแล้ว ขอรับ

    ขอบพระคุณสำหรับ WLW
    กำลังลองศึกษาใหม่… เหมือนเคยลงไว้แล้ว แต่ถอดถอนไป ตอนที่ สปายแวร์ คุกคาม…

    แหม่…ช่วงนี้ พื้นที่ตรงนี้…ถูกยึดครองโดย แก๊งค์สามช่า…ยังไงก็ม่ายรู้…อิ๊ อิ๊

    พวกท่านกำลังนั่งเขียนนวนิยาย กันช่ายไหม? คนสมาธิสั้นเยี่ยงกระผม…ขอเอาใจช่วย…

    …………………

    วันนี้…หอบเมฆหมอกฤดูฝนมาฝากเป็นของกำนัล…อีกสักชุด…
    ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา…ไม่ว่าช่วงไหน?ของวัน…
    มันก็มักมีอะไรๆ สวยงามลอยผ่าน ข้ามหลังคาบ้านให้เห็นและรู้สึกอยู่เนืองๆ…
    กำไรชีวิตโดยแท้ขอรับ…ไม่ต้องซื้อหา…ใช้ใจรับรู้ก็เพียงพอแล้ว…

    คารวะด้วยความอิ่มเอม…)

  231. สิญจน์ สวรรค์เสก

    ปลีกเวลาจากระท่อมซอมซ่อไปนั่งหน้าจอบ้างนะขอรับท่านพี่เถ้าฯ

    ว่าแต่ว่า แอบลุ้นทีมไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าขอรับกระผมเจ้านาย

  232. ย่ำค่ำสวัสดิ์ท่านดิน

    ข้าเจ้าเปิดๆๆๆ ตารางการแข่งขัน
    ไหนๆๆ อังกฤษอยู่ไหน จะรอดูอังกฤษ

    หากหาเช่นไรก็ไม่เจอ
    กระทั่งมิตรส่งลายอักษรอันสมเพชข้าเจ้ามาให้

    “อังกฤษตกรอบไปตั้งแต่ชาติที่แล้วละน้องเอ๋ย”

    เช่นนั้นแล้ว…ยูโรปีนี้ข้าเจ้าจึงหงอยไม่เฝ้าหน้าจอโทรทัศน์ยามดึก
    ทว่านำพาเวลานั้นมาอยู่หน้าจอคอมพ์ ไม่ก็หน้าหนังสือแทน

    หิวข้าวแล้ว…ไปล่ะ

  233. เอ้อ…ลืมถาม

    ท่าน…ท่านอ่านขุนช้างขุนแผนไหม
    ตัวละครของข้าเจ้า พ่อศิลปินหนุ่มนั่นชอบให้ข้าเจ้าอ่านขุนช้างขุนแผนให้ฟัง
    ยามพ่อเจ้าประคุณนั่งวาดภาพ และก่อนนอน
    อยากรู้…ท่านชอบขุนช้างขุนแผนไหม
    เพราะเหตุใด

  234. ค่อนคืนสวัสดิ์ขอรับมวลมิ่งมิตร

    พี่สองโผล่มาทักทายนำความเปรมใจผู้น้อยหาน้อยเลย มาตรแม้นความรู้สึกหาได้รู้สา เพราะไม่ว่าพี่สองจะโผล่เกศา ณ หนแห่งใด ข้าพเจ้าก็ติดตามลายอักษรท่านไป ณ ตำบลนั้นมิได้พลาดขาด ไม่มีถ้อยโต้ตอบเพียงรู้ว่าพี่สองสุขสบายผู้น้อยก็เบาใจ ไหนจะประดาญาติโยมที่ติดใจในรสธรรมโฆษณาจารย์นั่นเล่าหาน้อยเลย จึ่งตลอดมาได้แต่ยิ้มรื่นยินดีกับปรีดาธรรมอันพี่สองประจงนำมาแอบเทศนาราวใบธรรมะห่อปลาร้ามิได้ขาด

    ถ้อยวาทะทิ้งไว้ ณ ร้านประทีป ทักท้วงแนะนำประดุจเงาสะท้อนวัจนะจากกัลยาณมิตรที่หากเป็นบุคคลทั่วไปมิอาจจำเพาะเจาะหานั่นเล่า ผู้น้อยมิเคยลืมเลือน มีแต่ผู้ปาวารณาตนมิตรแท้เท่านั้นจะหาญอาจพิจารณ์พจน์ไปเยี่ยงนั้น ซึ่งล้วนนำความกระจ่างแลหนทางอันแจ้งแก่มิตรผู้รับอานิสงส์วิมุติปฏิญญา

    ศุภปรารถนาอันพี่สองใคร่ให้ผู้น้อยละสายตาไปหาจอทีวีเสียบ้างนั้น ต้องขอขอบพระคุณเป็นล้นพ้น ยากใจที่ไม่อาจสนองมิ่งมงคลปรารถนาซึ่งพี่สองสำแดงมาด้วยผู้น้อยตัดจิตบริจาคทีวีไปเสียแต่บอลโลกเมื่อสองปีก่อน หวังเลิกนิสสัยบ้าบอลไม่เป็นอันกินอันนอนของผู้น้อยให้เด็ดขาด

    หลังท่านเจ้าสำนักหนอนผู้มีพระคุณเอ่ยปุจฉา “จะเตะบอลหรือเตะอักษร?” ยามนั้นผู้น้อยรู้ตัวดีว่าความเย้ายวนแห่งนานากิจกรรมนั้นมากมีนัก ไม่ว่าดูหนัง ดูละคอน ฟังเพลง วาดภาพ นัดกิ๊ก คุยเอ็ม ร่ำเมรัย ทั้งหมดล้วนนำมาซึ่งบำเรอใจยากหาใดเปรียบ ฝึกเขียนอักษรกลับเป็นความทุกข์ทรมานกล้ำกลืนฝืนทนจนเมื่อเทียบความบันเทิงอย่างอื่นไม่อาจทาบได้เลย

    ท่านเพลงกล่าว “ศิลปะสื่อถึงกัน”

    แต่สำหรับกับผู้น้อยที่ยังคลานเตาะแตะไปบนหนแห่งอักขระนี้ไม่อาจกล่าวหรือน้อมรับคติเยี่ยงนั้นมาใส่กะโหลก ด้วยรู้ตัวดีว่ายังต้องกรำไปบนหนแห่งอักขระอีกหนักหนา กว่าแคล่วคิดคล่องมือ ตราบใดยังไม่ถึงเวลานั้นก็ยังไม่อาจละหนแห่งอักขระบำเพ็ญ

    เสน่ห์ของเกมส์บอลนั้นยังอยู่ในใจผู้น้อยมิรู้ลืม

    หวังไว้อีกสองปีข้างหน้า เมื่อถึงเวลานั้นหากผู้น้อยพอมีอักขระทักษะดังใจหมายแล้วเรามาแลกเปลี่ยนพิจารณ์ทัศนะกับบอลโลกครั้งต่อไปกันให้สาสมใจขะรับพี่สองที่เคารพรักนับถือแลบูชา

    ตะละแม่เพลงพันวาหมื่นวา

    ตะละแม่ปุจฉามาราวฟ้าประทาน หากจะเอ่ยบอกไปว่า ‘ขุนช้าง-ขุนแผน ฉบับหอสมุดแห่งชาติ’ วางอยู่ข้างกายผู้น้อยก่อนนิทราประจำยามหามิได้ขาด อาจฟังคล้ายเล่นลิ้นปลิ้นคำทำกระบิดกระบวน ผู้น้อยเห็นที่จะต้องเอ่ยอ้างบางตอนของเลิศวรรณคดีพอเป็นพัศดีชี้เห็นว่าถ้อยคำอันกล่าวนั้นหาได้แอบอ้างเลย

    ลองบทนี้..

    โบราณท่านสมมุติมนุษย์นี้ ยากแล้วมีใหม่สำเร็จถึงเจ็ดหน
    ที่ทุกข์โศกโรคร้อนค่อยผ่อนปรน คงจะพ้นโทษทัณฑ์ไม่บรรลัย ฯ

    อยู่ในตอนกำเนิดพรายงาม ด้วยฟังว่าเป็นตอนแต่งโดยบรมครูเอกกวีศรีสุนทร ซึ่งก็เห็นชัดว่าอุดมพร้อมสัมผัสนอกสัมผัสในอันตอนอื่นหามีเช่นนี้เลย

    ด้วยผู้น้อยตระหนักตน ว่าในกะโหลกกลวง ๆ อาภัพถ้อยคำนัก คิดเขียนร้อยกรองคราใดล้วนใช้คำสัมผัสเดิม ๆ นั่นบ่งชี้ถึงอัปภาคย์แห่งอักขระนั้นหาน้อยเลย ทางหนึ่งบนหนแห่งการฝึกฝนจึงควรผ่านตาบุราณวรรณคดีให้มากไว้

    ‘ขุนช้าง-ขุนแผน’ วางอยู่ข้างหมอนจึ่งแม้ยามฝันยังฝันเป็นบทร้อยกรอง

    เอาล่ะตอบข้อถาม..

    ขุนช้างขุนแผนเป็นการแต่งร่วมกันของเอกกวีหลายท่าน จึงไม่อาจกล่าวโดยรวมเพียงหากกล่าวโดยวรรณทัศน์ต่ำต้อยขณะนี้คงขอบอกว่า ชอบบางตอนที่ทางกลอนสัมผัสลื่นไหล (จากตอนกำเนิดพรายงามเป็นต้นไป) ส่วนสุนทรียรสแห่งวรรณคดีต่าง ๆ ดังจะดูได้ใน Toolbox อภินัทนาการจากย่าหนุงนั้น ‘ขุนช้างขุนแผน’ มีพร้อม คงไม่ต้องกล่าวถึง

    แลโดยรวมผู้น้อยขอตอบว่า ไม่ชอบ!

    เพราะบทประพันธ์ส่งเสริมให้อิสตรียอมตนเป็นเบี้ยล่าง ส่งเสริมบุรุษเห็นอิสตรีเป็นเครื่องเล่นทางเพศ ค่านิยมเช่นนี้อาจคือความเป็นสยามในอดีต หากถามตอนข้าพเจ้าเกิดเป็นจางวางดินอาลักษณ์ปลายแถวในแผ่นดินใดแผ่นดินหนึ่งครั้งอดีตคงนิยมชมชอบ แต่จางวางดิน ณ เวลาปัจจุบันไม่เห็นด้วยกับแนวคิดเยี่ยงนั้น

    การตอบว่าไม่ชอบหาได้หมายว่าไม่ดี!

    คุณแห่งวรรณคดียังคงอยู่ เพียงสารที่สื่อจะต้องระมัดระวังแลทำความเข้าใจ

    ขอบพระคุณสำหรับหัวข้อสนทนาชวนคิดชวนไตร่ตรอง เรายังคงคิดเห็นแตกต่างกันได้ร้อยแปดพันเก้า ยิ่งเห็นต่างเท่าไรยิ่งเพิ่มพูนผัสสะทัศนะ นั่นจึงเป็นสนทนาที่น่าพูดคุยนัก

    พบกันวันพรุ่งขะรับมวลมิ่งมิตร

    คารวะ

  235. ท่านดินที่รัก…

    ขอบคุณท่านยิ่งนัก
    เมื่อตรองดูข้าเจ้าจึงเห็นจริงดังคำท่านว่า
    อัน “ขุนข้างขุนแผน” นั้นเป็นวรรณกรรมส่งเสริมความเป็นใหญ่ของชายชาญ
    ครั้นข้าเจ้าหยิบภาพชีวิตศิลปินท่านนั้นมาพิศพิเคราะห์จึงเห็นว่า…

    โอยมิรู้ขอบคุณท่านอย่างไรดีหนา
    นี่ล่ะ…กับการที่ชายหนุ่มให้หญิงสาวอ่าน “ขุนช้างขุนแผน” ให้ฟังนั้น
    มันเป็นการใส่สัญญะถึงความเป็นชายหนุ่มได้แจ่มชัดนัก
    หาใช่เพียงใส่ลอยๆ กับการระลึกถึงบทกวีอันเกี่ยวกระหวัดกับความคิดตน

    คาราวะ

  236. บ่ายแก่…จนหงอกแยงตา สวัสดิ์
    ลมใต้พัดโบก จนตองตึงแทบปลิดปลิว หลุดพ้นจากความเป็นหลังคา…ขอรับ

    เห็นท่านทั้งสองดูจริงจัง กับงานเขียน…พลอยเกิดมุฑิตาจิตขึ้นมา…
    อีกไม่นาน…กระผมคงได้อ่านวรรณกรรมประดับคุณค่าชีวิตเป็นแน่…

    เปิดมาพบ…”กับบางเรื่องราว..เท่าฟ้า..”
    รู้สึกชื่นชอบกับถ้อยพรรณนาโวหารโดยแท้
    มันมีชีวิตชีวา…กว่าจินตภาพจากภาพยนตร์หลายเรื่องเสียอีก…ขอรับ

    พลางเห็นหน้า Icon ซีเปีย ของท่าน…พลันนึกขำในอารมณ์ขัน (ตลกร้าย) ยามที่ท่านโพสต์ไว้…
    อิ๊ อิ๊…

    คารวะด้วยรอยยิ้มมุมหนวด…)

  237. ค่ำอีกแล้วสวัสดิ์ขอรับท่านเพลงท่านอิ่ม

    ราวกับปลูกกระต๊อบอยู่ข้างชายรั้วชาเล่ท์แม่ริมของท่านอย่างไรอย่างนั้นเทียวขะรับ พ้นเช้าเดินผ่านประตูรั้วตะโกนอรุณสวัสดิ์ไปที ตกเย็นตะวันลับกลับจากทุ่งเห็นแสงไฟสว่างไสวก็ตะโกนทักไปอีกที

    ไม่ทราบยังพอจะมีที่ข้าง ๆ ท่านเหลือสักเสี้ยวงานครึ่งงานไหมขะรับ ข้าพเจ้าจะได้ไปขอแบ่งสร้างบ้านดินเล็ก ๆ สักลูก นั่งเขียนหนังสืออาศัยแกงบ้านท่านกิน ฮ่า ฮ่า

    ขอบพระคุณคำนิยมจากท่าน ใช้คำ ‘โวหาร’ ดูจะอลังการเกินผู้น้อยรับไหว อย่างไรก็ยังเอมใจที่ได้รู้ว่ามีมิตรชื่นชม ภาษาเยี่ยงนั้นคล้ายเก่าจนผู้คนหลงลืม ผู้ที่ยังนิยมน่าจะกลุ่มอายุเกือบวัยทอง (Ha)

    ตลกร้ายฤาขะรับ?

    เอ่..ทีหน้าทีหลังจะลองใหม่ จะต้องเป็นตลกดีให้ได้..คอยดู!

    ท่านเพลงขะรับ

    นัยยะที่บอกโดยไม่กล่าวเช่นนั้นร้ายกาจนัก (ฝ่ายชายใช้ให้ฝ่ายหญิงอ่านขุนช้าง-ขุนแผน) นั่นจะเป็นสิ่งที่ทำให้งานคงคุณค่า กว่านักอ่านจะคุ้ยค้นพบอาจต้องผ่านตาถึงสามสี่รอบ ไม่ก็กลับมาอ่านเมื่อสูงวัย ถึงวุฒิภาวะ งานที่ใช้นัยยะเยี่ยงนี้จึงล้ำลึกและคงอยู่ยาวนาน

    ท่านเพลงน่ะฮาร์ดคอร์วรรณกรรมขะรับท่านอิ่ม (ท่านคุยกะพี่ท่านประทีปจึงตกร่องปล่องชิ้นราวแผ่นครั่งเจอเครื่องเล่นยี่ห้อวัตสัน)

    ส่วนข้าพเจ้าน่ะมาจากโดราเอม่อนโดยแท้ หวังไว้แค่เขียนหนังสือเล่มบาง ๆ (แบบเล่มล่ะ ๑๒ บาทในเซเว่นฯ ท่านเคยเห็นเปล่า?) แค่นั้นล่ะขะรับ วรรณกรรมอะไรนั่น ไม่เคยคิดถึงเลยขะรับ ดูคล้ายจะหนักไปทางแฟนตาซีเพ้อเจ้อเสียซ้ำ

    อา..ได้โปสะเก็มอีกหนึ่งแผ่นสำหรับอัสดงนี้
    เอ่..เขียนแล้วทิ้งไว้ที่กระต๊อบตนก็จะยังไงอยู่ ทำอย่างไรโปสะเก็มข้าพเจ้าจะได้ไปโผล่ที่เรือนสองท่านหว่า

    เอาล่ะจะลองดู

    เจอกันวันพรุ่งขะรับ

    คารวะ

    ชาเล่ท์ท่านอิ่ม
    เรือนพันวา

  238. ท่านดินกล่าวเกินไปแล้ว

    ข้าเจ้าเป็นเพียงคนอ่านหนังสือธรรมดาคนหนึ่ง
    ต้องขอบคุณท่านด้วยล่ะหนา
    ตั้งแต่ท่านช่วยตรวจทานงานเขียนให้ครั้งกระโน้น
    ทำให้การอ่านหนังสือของข้าเจ้าเปลี่ยนไป
    มันละเลียดกว่าเดิม และช่างสังเกตกว่าเก่า
    นี่กระมังวิธีการอ่านของคนที่ริอ่านเป็นช่างภาษา
    เช่นนั้นแล้ว ข้าเจ้าจึงคล้ายคนที่เพิ่งเริ่มเดินเตาะแตะในการอ่านหนังสือเท่านั้นเอง

    กาแฟยามเจ๊าเคล้าเสียงนกฮ้องต้วยกันก่เจ้า

    คาราวะ

  239. สายสวัสดิ์ ประเทศไทย…ขอรับ

    สารภาพกับมิตรสหายเยี่ยงท่าน…พลางเอ่ยความกลัดกลุ้มใจ…บางอย่าง…

    เมื่อวานยามโพล้เพล้…กระผมคล้ายคนเสียสูญ ยามที่ได้ยินข่าวไม่สู้ดีจากทางบ้าน…มีปัญหาภายใน…
    ความว้าวุ่น…ชวนหัวใจให้ขุ่นมัว…มือสั่นเทาชวนอ่อนแรง…ทดท้อใจยิ่งนัก…
    พยายามพินิจพิจารณาอยู่นาน…จึงผ่อนคลายปัญหาด้วยการสนทนาปรับทุกข์…จนคลี่คลาย…

    ตื่นเช้ามาจึงมีกำลังวังชา…มาทดแทนความตรมอมเศร้า…เพราะการเข้าใจและให้กำลังใจกันและกันโดยแท้…

    กระผมใคร่สนทนาความในกับท่านเยี่ยงคนคุ้นเคย…แม้เราต่างอาจจะไม่มีความผูกพัน ฉันท์ญาติพี่น้อง…แต่ก็รู้สึกดีเสมอยามที่เอื้อนเอ่ยความเป็นไป(ถึงกัน)…กระผมรู้สึกเยี่ยงนั้น…

    ระหว่างความลับ และเรื่องส่วนตัว…มันเป็นเช่นมุมอับ ที่โดยสัญชาตญาณ…เราไม่จำเป็นต้องเปิดเผยให้ใครรู้…
    แต่บางครั้งเราก็พบว่า…การที่เราเก็บซ่อนมันไว้…ซับซ้อนเกินไป…ก็อาจทำให้ไม่มีใครเข้าใจเราได้…หรือแม้กระทั้งตัวเอง…

    กระผมค้นพบว่า…(บางครั้ง)การที่คนเรา…จะสื่อสารถึงกันด้วยความเข้าใจ…ส่วนหนึ่งย่อมต้องเกิดมาจากการยอมรับ…และเรียนรู้ซึ่งกัน…

    บัดนี้โลกแห่งความอิ่มเอมใจ…ได้พลันเกิดขึ้นอีกครา…

    สุขเหลือคณา…ขอรับ

    คารวะด้วย Avatar โฉมใหม่…

  240. อรุณสวัสดิ์ขะรับท่านเพลง ท่านอิ่ม พี่ท่านอานันท์

    ข้าพเจ้าชักมึนไม่ทราบทำอย่างไรให้อรุณสวัสดิ์ที่เก้าอี้แลโปสะเก็มของข้าพเจ้าร่อนไปนอนแอ้งแม้งที่ชานเรือนเหล่าท่านโดยคลิกครั้งเดียว?

    ใส่ลิ้งค์ก็ไม่โผล่(สงสัยจะเวิร์คแต่ในโพสท์) ทำอย่างไร? ทำอย่างไร?

    เอ่..หรือว่าสมองลูกลิงข้าพเจ้ามันจะทะลึ่งหาเรื่อง(อีกแล้ว)แทนที่จะคิดเขียนหนังสือดันคิดทำอะไรที่ดูท่าเป็นไปไม่ได้(และดูไม่น่าจะเข้าท่า! 🙄 )

    ท่านมาม่าซองล่ะก็..กล่าวเกินไปขะรับ (มิบังอาจรับไว้..มิบังอาจรับไว้..)

    ผู้น้อยไหนเลยควรรับค่าปานนั้น แค่รู้สึกอย่างไรก็กล่าวไปตามใจซน หามีหลักการมาตรฐานอ.ย.ใดรองรับ ยังมั่นตนอยู่มากว่ารักทางสะดวกใจเสียกว่าที่จะเข้าข่ายนายช่างนายรางวัด

    การที่เราเยาว์อยู่เสมอทำให้สามารถเรียนรู้ตลอดเวลา อย่ากระนั้นเลย มาเล่นหมากเก็บตั้งเตกันเถิด..

    ท่านอิ่มขะรับ

    โลกส่วนตัวเป็นที่เราสามารถอยู่กับตัวเองไม่ว่าโดยสงบหรือเร่งวอลลุ่มดังลั่น โลกส่วนตัวอาจคล้ายห้องหับมิดชิด หากปิดอยู่เสมออากาศอาจไม่ถ่ายเท จึงมีบ้างบางเวลาที่เราเปิดรับอากาศภายนอก นั่นโดยพิเคราะห์รู้ตัวทั่วพร้อมว่าสมควรแก่การณ์

    แลย่อมมิใช่เปิดหน้าต่างตลอดเวลา ไม่ว่านกกา แมลงเม่าล้วนบินเข้าออกตามใจ เช่นนั้นโลกส่วนตัวจะถูกรุกล้ำ

    ได้ระบายอากาศดังท่านกระทำนับว่าน่าพึงใจแล้ว ก็เพราะสิ่งนี้มิใช่หรือเราจึงวางแคร่ไว้ชานเรือน สหายได้ผ่านมาทักทายพูดคุย แลกเปลี่ยนมุมคิด บอกเล่าเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเพื่อกลับไปครุ่นคิดจัดการกับชีวิตประจำวัน

    และบอกให้รู้ว่า..เราเดินไปด้วยกัน

    รับความวางใจเช่นนั้นผู้น้อยยินดีเสมอ

    วันหยุดที่ฟ้าหม่นมัวสวัสดิ์ขอรับ

  241. อาทิตย์สวัสดิ์ค่ะพ่อเปรม

    ชอบคุณฉันท์ที่ไปวางไว้บ้านแม่พลอยค่ะ แต่ทำไมไม่นำฉันท์ของแม่พลอยติดไม้ติดมือมาบ้าง

    เช้าชื่นผกาและปทุมา
    วสุธาลดาพราย
    น้ำค้างพิสุทธิ์สุริยะฉาย
    จรลาทิวาวัน
    .

    เหลื่อมรุ้งรวีอรุณกาล
    ศุภวารไสวพลัน
    กลิ่นกลุ่นพิกุลและกระแจะจันทน์
    มะลิซ้อนขจรไกล
    .

    ร่ายฟ้อนภมรและภุมริน
    สิถวิลลดาไพร
    ชมชื่นกมลสุขหทัย
    ทิวะค่ำก็ร่ำลา
    .

    ยามเย็นพระพายผิวจะโชย
    ดุจโบยลุกายา
    สายฝนวสันต์ ณ มิถุนา
    ขณะหนึ่งก็ซึ้งใจ
    .

    ฉ่ำชื่นพฤก์ษาสกุณผิน
    บ่ถวิลวนาลัย
    ยามเย็นสงบตฤณไพร
    ชลใสก็ไหลริน
    .

    คืนค่ำวิหคประลุ ณ คอน
    และภมรบ่ยลยิน
    น้ำตาสิไหลอุระ ฤ ชิน
    ตละขวัญสิหวั่นตาม

    วสันตดิลก ๑๔

  242. เอ่อ..ดูสิ
    ลืมใส่ลิ้งค์เรือนแม่พลอย
    ลืม..
    ลืม..
    แหะ แหะ ประทานโทษขะรับ :mrgreen:

  243. เราเดินไปด้วยกัน

    วันนี้ข้าเจ้ามีแกงจืดหน่อไม้ใส่ซี่โครงหมูรับไปกินกับข้าวสวยร้อนๆ แทนมาม่าซองหน่อยนะท่าน (ฮา)

    หมากเก็บนั้นพอเล่นเป็น…แต่หมากเก็บตั้งเตเป็นเยี่ยงใดน่ะท่าน

    เอาหมากเก็บประยุกต์ได้มั้ย ใช้ลูกเทนนิสโยนเด้งขึ้นลงแทนหมากที่โยนก่อนเก็บไง

  244. เอ …เหตุใด คอมเม้นท์ ใน เอนทรี ไม่ได้ ล่ะครับ ทั่นพี่ดิน
    … หรือ ทั่นพี่ ไม่ต้องการ …

    อีกประการหนึ่ง ทั่นพี่ทำอย่างไร
    ตัวหนังสือ จึงน่าอ่านอย่างนั้น

    แม่เพลง …
    วันนี้ ผมทำผัดผักกินเองที่บ้าน กินกับ Camera rice!
    น่าหม่ำเชียว …

    ยังกินเนื้อไม่ได้ … แต่ก็ไม่ได้ทุกข์ใจอะไร

    อ้อ .. วันนี้ ได้หนังสือมาเล่มหนึ่ง
    แอบรักเป็นพี่สาวมานาน … ยิ่งหลงควันธรรม ยิ่งรัก

    เสาวลักษณ์ คุยกับ แม่ชีศันสนีย์

    อารมณ์รักกรุ่นๆ หอมไม่แพ้กาแฟ ทีเดียว
    (กาแฟก็ยังกินไม่ได้ … )

    แต่ก็ไม่ได้ทุกข์ใจอะไร

    : )

  245. ท่านพี่ เอาฟ้อนต์พิมพ์ดีดลงได้ยังไง

    ผมก๊อปในWP แล้วมันไม่ยักเป็น เป็นฟ้อนต์บังคับของบล็อกเสียอย่างนั้น…

    แคลสสิคดีครับผม

  246. แฮ่..สองท่านเป็นบล็อกเกอร์คุณภาพ
    แต่ดูเหมือนพี่ทั่นทั้งสองยังไม่ยอมใช้ WLW (ย่อจาก วินโดวส์ไลฟไรเตอร์)
    ลองดาวน์โหลดไปใช้ขะรับ นั่นเป็นโปรแกรมที่ทำให้การอัพบล็อกเป็นเรื่องบันเทิงเริงใจโดยแท้ สะดวกดาย อ็อปชั่นเพียบ ติดขัดตรงใดให้สอบถามผู้น้อยได้ทันที (ตอบไม่ได้ดอกขะรับ แต่จะถามท่านมุกให้อีกที e e e )

    http://get.live.com/writer/overview

    พี่ทั่นขุลล์ป่วยไข้อันใดจึงกินเนื้อไม่ได้ ดื่มกาแฟไม่ได้ อ่านหนังสือธรรมะ ขอได้แถลงไข

    คารวะ

  247. ย่ำรุ่งสวัสดิ์สหาย

    มาตาแป๋วๆ โหลดด้วยคน คิ้กๆๆ

    นั่นสิเจ้าคะ…ท่านขุนอรรถเป็นอะไรหรือ
    หรือที่ไม่สบายหนก่อนทำให้ท่านยังกินเนื้อและดื่มกาแฟไม่ได้

    ใจเป็นนายกายเป็นบ่าว อ่านหนังสือธรรมะแล้วก็ต้องนำพาด้วยหนาท่าน

    โกโก้ร้อนๆ สักถ้วยไหมท่านดิน

  248. โอ๊ะโอ..
    คลาดกันไม่กี่นาที

    โกโก้สักแก้ว แล้วเริ่มวันใหม่กัลล์เลยขะรับ
    ขอให้เป็นจันทร์ที่สนุกสนานขะรับมิ่งมิตร

    คารวะ

  249. อรุณสวัสดิ์ประเทศไทย…ฟูตบอลยูโร และท่านโรนัล”ดิลล์” โย่ว…ว

    ตลกร้ายก็คือตลกร้าย…คงเป็นตลกดียากขอรับ…นึกได้ไง? โยว่…ว

    ชื่นใจเหลือคณา ยามที่ลืมตา เปิดเจ้าหน้าจอบางๆ แบนๆ
    แล้วเจอถ้อยทายทักจากหมู่มิตร…ชีวิตช่างดูมีมิติดีแท้…

    เหตุฉไน? พวกท่านจึงตื่นเร็วแข่งกับเสียงไก่โต้งแถวบ้านเยี่ยงนี้…

    แหม่…เสียงหม้อต้มน้ำเดือด เบียดฝาดังกึกกักๆ พอดีขอรับ…

    คารวะด้วยมอคค่า…
    แด่สองสหาย…พ่อกาแฟ แม่โกโก้…)

  250. ฮ่า ฮ่า แม่โกโก้ ชังไฮเบบี้ ท่านมาม่าซองคงอมยิ้มแก้มตุ่ย 😉
    ทานข้าวเช้าขะรับท่านอิ่ม (เมนูเช้านี้ (เดี๋ยวดูก่อน..) ปลาแห้งทอด แหะ แหะ กินประทังชีวิตน่ะท่าน)

  251. ตื่นกันเช้าแท้ครับ พ่อแม่พี่น้องครับ

    ไม่สบายครั้งเดียวกับครั้งนี้ขะรับ
    http://culturegap.wordpress.com/เรื่องไม่ยาว-ของ-แผลไม่ส/

    ๓ เดือนนี้ ต้องเข้มงวดสุดๆ ไปก่อน

    ขอบคุณที่ … เป็นที่รัก (ซู้ดดดด! – น้ำหวาน)

    Ha !

    : )

  252. สวัสดีครับทุกท่าน โอ้ ดูท่าทางกำลังคุยกันอย่างออกรสทีเดียว
    วันนี้ตั้งใจแวะซื้อน้ำเต้าหู้ กับปาท่องโก๋ตัวโตๆมาฝากเหล่าสหาย
    ไม่รู้ว่าจะพอหรือเปล่า แต่คะเนเอาจากสายตาน่าจะพอนะ

    อยู่ได้ไม่นาน ต้องขอตัวแล้ว ไว้ว่างๆจะหอบเสื่อหอบหมอน
    มานอนอ่านอักษรของท่านนะครับ

    สุขี สุโข กับการทำงานนะครับท่านหมูดิลล์
    อ้อ ทุกๆท่านด้วย :]

  253. เอ่อ…ถ้างั้นคงต้องหายตัวหลายเพลาไปตามหาเทียนเทียนเสียหน่อยแล้วท่านดิน

  254. “เรื่องไม่ยาว ของแผลไม่สั้น”
    Located คอลัมน์ขวา ใต้ ’bout Me ครับพี่ดิน

    : )

  255. ย่ำค่ำสวัสดิ์ท่านดินและมิ่งมิตรที่รัก

    ท่าทางงานเขียนท่านดินจะลื่นไหล
    สำหรับข้าเจ้าวันนี้เห็นจักพอเพียงเท่านี้ก่อน
    ด้วยยังคงรอพ่อขุนแผนแสนสะท้านต่ออีกหนึ่งคืน
    วันรุ่งพ่อเจ้าประคุณมาอยู่ในอ้อมแขนแล้วนั่นล่ะ
    จักพากันออกสำเริงสำราญเป็นแม่นมัน

    เช่นนั้นแล้ว…ข้าเจ้าขอไปตามหาเบบี้เทียนเทียนก่อนล่ะ

    คาราวะ
    โกโก ณ เซี่ยงไฮ้

  256. แอ่ะ…ลงชื่อผิดเอาใหม่

    โกโก้ ณ เซี่ยงไฮ้

  257. ห้าทุ่มสวัสดิ์ขอรับ

    หาได้เขียนลื่นไหลดังท่านเข้าใจเลยขอรับ วันนี้ใช้เวลาไปกับเรื่องสั้นของสหายพี่สาม ศิษย์พี่ผู้มากฝึมือไม่ได้เขียนเรื่องเลยสักคำสักตัว เสร็จแล้วก็อิ่มสุขดีที่ได้ทำอะไรบางอย่างแด่สหายผู้เป็นที่เคารพรัก

    ตาลายแล้ว เจอกันวันพรุ่งขะรับท่านมาม่าซองโกโก้ ณ ปักกิ่งเซี่ยงไฮ้

    คารวะ

  258. เช้าอีกแล้ว…

    วัยผ่านวันไปเร็วเหลือเกินนะท่าน
    การอ่านเป็นงานอย่างหนึ่งของคนเขียนหนังสือ
    เอ่อ…แต่ข้าเจ้าเคยหยอกไปนะว่า
    ถ้าการเขียนคือคนรัก
    การอ่านก็คือชู้รักที่เราละเมอหา (ฮา)

    ว่าแต่ว่า…วันนี้จะใช้เวลากับคนรักหรือชู้รักดีล่ะท่าน

    สำหรับข้าเจ้า…วันนี้ไปรับพ่อขุนแผนแสนสะท้านแล้วจะซื้อถั่วลิสงมาทำถั่วเคลือบโกโก้
    ยามจับจ่ายใช้เวลากับพ่อขุนแผนแล้วจักได้…ก็เพลิดก็เพลิน

    คาราวะยามเช้าด้วยน้ำชาร้อนๆ และเวเฟอร์เซี่ยงไฮ้

  259. กุ๊กๆ…ท่านดิน

    อรุณสวัสดิ์ประเทศไทยและยามเช้าที่ดูขมุกขมัว…แถวแม่ริม
    ทางฝั่งอ่าวไทยเป็นเยี่ยงไร ? ขอรับ

    แหม่…ช่วงนี้ภารกิจสีเขียวของกระผม นั่นคือการส่งผักไปโน่นไปนี่…
    ดูคึกคักดีแท้…จนพลอยต้องกลับบ้านมานอนกรน…หลับปุ๋ย…อย่างไม่รู้ตัว …

    เวลาของโลกไซเบอร์แม้ดูน้อยลงไปบ้าง…แต่มันก็ยังเป็นแหล่งทายทัก ถามไถ่ถึงมิ่งมิตร ที่น่าพิศมัยอยู่เสมอ…

    ไม่รู้ว่าพวกท่านทั้งสอง สรรค์สร้างอักษรศิลป์… ไปถึงไหนแล้ว ขอรับ ?

    ว่าแต่ว่า…เช้านี้รับ กาแฟร้อน หรือโกโก้อุ่นๆ ดีล่ะท่าน ? กระผมกำลังจะไปชง…
    ส่วนขนมคงต้องขอแบ่งจากแม่เพลงไปพลาง…โอ้ เวเฟอร์เซี่ยงไฮ้…เสียด้วย

    อ่า….ฝนตกพร่ำเพรื่ออีกแล้ว ขอรับ…

    วันนี้ตั้งใจว่าจะเขียนถึงความหลัง(อีกแล้วหรือ?)…ทำนองเรื่อง โกโก้ อะไรประมาณนั้น

    ค่ำๆค่อยเจอกัน นะขอรับ ไปส่งผักก่อน…

    คารวะด้วยผักกาดฮ่องเต้…)

  260. โอ๊ะโอ..โอ๋ อิ่มเอม ไอ้หนุ่มรถส่งผักกับนางสาวลักแก้มยิ้มสวัสดิ์ขอรับ

    นี่หากนำเรื่องของท่านมาเขียนมีสิทธิ์ขายเป็นละครทีวี e e e e (เห็นภาพรถส่งผักสีขาวของท่านแล่นปุเลงมาเลยนะเนี่ย)

    เช้านี้ผู้น้อยไม่ได้ส่งอักษรอีกแล้ว จะต้องพาแม่ไปงานทอดผ้าป่า กลับมาแล้วจะเล่าให้ฟังขะรับ

    ขอบคุณชาร้อนแนมเซี่ยงไฮ้เบบี้ (ท่านเพลงผ่านมารบกวนทีขะรับ ช่วยดูห้อง Penfriends ว่าล็อคปากกะตูทำงานหรือเปล่า? ข้าพเจ้าเปิดผ่านฉลุยทุกที หรือว่าเข้าไปแล้วปากกะตูมันจำหน้าได้?..แท็งค์กิ้ว)

    คารวะด้วยผักชีฮองเฮา.. 😮

  261. ไม่อยากบบอกท่านพี่เลยว่า เครื่องผมยังใช้ Win Me อยู่เลย

    ฉะนั้น โปรแกรมที่ท่านแนะนำจึงเป็นหมัน–เพราะมันไม่รองรับ!!!

    Thank you ครับ

  262. ท่านอิ่มตี้ฮัก

    เหตุใดท่านจึงเรียกมิตรรักข้าจักด้วยถ้อยชวนหิวเยี่ยงนี้ (ฮา)
    คิดเขียนความหลังหรือท่าน เอ…เค้าว่ากันว่า…คนที่ระลึกถึงความหลังเนี่ย…คิ้กๆๆๆๆ

    ท่านดินที่ร๊ากกกกกกกกกกกก (เมาแว้วววว)
    เหตุเพราะท่านบอกว่าวิสกี้นั้นต้องดื่มแบบออนเดอะร็อค
    ข้าเจ้าจึงลองชิมโกลด์เยี่ยงนั้น
    โอ้…มิมีเหตุอันใด พอดีเพื่อนชวนทำอาหารขึ้นชื่อของโอกินาว่า
    ปลาไข่ย่างแล้วบีบมะนาวกินกะสลัดแบบญี่ปุ่น
    โอ้…สุขใดจะปานเปรยเล่า

    ประตูท่านล็อคแน่นหนามาก

    ท่านประทีป…โอ้…ยัง “วินมี” อีกหรือ
    ดีแล้วล่ะท่านชนะอะไรก็ไม่เท่าชนะใจตน 555

    ดูนี่กันเต๊อะน่ารักนะ

  263. อยู่ในมุ่งสวัสดิ์ขะรับสหาย

    ป่านฉะนี้รถส่งผักท่านอิ่มคงกลับเข้าซองเรียบร้อยแล้ว ปลาไข่ย่างโอกินาว่าก็คงย่อยแล้ว ส่วนวินมีก็คงกำลังชนะใจตนไม่ยอมตนเป็นลูกไล่เทคโนโลยี่ 555 อุ๊บ! แฮ่ หัวเราะไม่ออก เรื่องนี้มันแสบสันต์จริง ๆ นะพี่ท่าน เราจะต้องจ่ายตังค์ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่โดยมากที่ได้มาก็เดิม ๆ

    ขอบคุณสำหรับผลการตรวจสอบกุญแจขะรับท่านมาม่าซองตี้ฮัก

    ขออนุญาตคุยเรื่องห้อง Penfriends สักหน่อยนะขะรับ
    เริ่มแต่ชื่อห้องเลย–เป็นความครื้มใจอย่างสุดหาที่เปรียบตอนคำนี้ผุดขึ้นในขมอง คำ Penfriends กำลังจะสูญพันธุ์เพราะสังคมเปลี่ยนไป หากสามารถนำมาใช้กับอีกความหมายอาจยังรักษาคำไว้ได้ อันที่จริงยังมีอีกคำคือ Penpal แต่ข้าพเจ้าไม่แน่ใจตัวสะกดเลยใช้ Penfriends นี่แหละชัวร์ ๆ

    ตอนที่ข้าพเจ้าโผล่ไปกระดิกหางอึ่งที่เรือนพันวาก็ด้วยท่านเพลงอนุญาตให้แสดงความเห็น อีกทั้งสำเนียงท่านยืนยันแน่นหนาแน่อยู่ว่าท่านเป็นตัวจริงเสียงจริงทางรจนาการแม่นมั่น ผู้น้อยจึงอาจหาญไม่ตักน้ำใส่กระโหลกชะโงกดูเงา

    ครั้นกระดิกไปกระดิกมาเริ่มสำนึกตน ให้รู้สึกละอายธารกำนัลขึ้นมา แต่ไม่ทราบทำเช่นไร เพราะใจที่หวังแลกเปลี่ยนมุมคิดมุมมองด้วยหัวเรื่องเกี่ยวกับงานเขียนนั้นมากอยู่ (แต่บทเรียนที่เคยได้รับมาก่อนหน้าก็ระกำช้ำใจนักหนา)

    เมื่อวานทั้งวันลังเลอยู่กับงานเรื่องสั้นของสหายพี่สาม ว่าจะทำอย่างไรดี? เนื้องานเร้าใจให้ชวนพูดคุยนัก ด้วยไม่คาดคิดเลยว่าจะมีใครหยิบเหลี่ยมมุมเช่นนั้นมาบอกเล่า ครั้นจะกระทำอย่างที่เรือนพันวาผลก็คงนำมาซึ่งความละอายใจเหมือนเก่า

    ที่สุดคิดได้!–เปิดห้องสำหรับเก็บบทวิเคราะห์แลกเปลี่ยนความเห็นอันเกี่ยวเนื่องด้วยงานเขียนสหาย โดยใส่กุญแจไว้หลวม ๆ ไม่ใช่ห้องส่วนตัวประการใด สหายที่เคารพยังสามารถเข้าออกได้ตามปกติ แต่ที่คิดแขวนกุญแจไว้เพื่อกันจากพื้นที่สาธารณะในระดับหนึ่ง เป็นระดับผู้สนใจเฉพาะทางซึ่งก็คือแลกเปลี่ยนทักษะงานเขียน

    คิดว่านั่นจะทำให้สำแดงความเห็นโดยสะดวกใจขึ้น ไม่ต้องตัดบางคำ ระมัดระวังอคติ รักษาท่าทีระดับสาธารณะ กระทั่งสูญเนื้อหาไปอย่างน่าเสียดาย หรือแม้แต่เกรงแสดงจำอวดดังข้าพเจ้ากำเริบอาการ

    ได้ความคิดเช่นนั้นเป็นอันตกลงใจเริ่มประเลงด้วย อัน-อา-เด๊ะ ของสหายพี่สาม ขอเชิญขะรับท่านเพลง พี่ท่านอานันท์ (ท่านอิ่มด้วยหากว่างจากส่งผักแล้ว) หากได้มุมมองของเหล่าท่านช่วยเสริม จะยิ่งแตกทัศนะกว้างแลไกล หลากและหลาย (โดยเข้าใจตรงกันขอรับ ไม่มีตำหนิตัดพ้อเลย หากความเห็นจะแย้งและต่างกันราวขาวกับดำ)

    ใช้กุญแจ penfriends เปิดเข้าไปก่อนขอรับ รู้สึกว่าหลังจากนั้นจะเข้าได้เลยโดยไม่ต้องใส่กุญแจอีก

    ข้าพเจ้าวางกุญแจไว้ที่เก้าอี้ ก็ด้วยยืนยันว่าหาได้เป็นห้องความลับอันใด ผู้ได้กุญแจก็คงเป็นคนที่แวะเก้าอี้นั่งเล่นนี่เอง ผู้ผ่านตาที่ไม่เคยแวะเก้าอี้ก็จะเข้าไม่ได้ นั่นนับเป็นระดับส่วนตัวที่น่าพอใจ

    สหายพี่สามสำแดงที่มาที่ไปแห่งเรื่องสั้น อัน-อา-เด๊ะ ไว้อย่างน่าสนใจ(ยังเลยไปถึงบทวิเคราะห์งานท่านเจ้าสำนักหนอนเปรียบเทียบท่านกนกพงศ์ที่ตรงใจผู้น้อยเด๊ะแต่ไม่สามารถกล่าวชัดแจ่มดังสหายพี่สามกระทำ) ลองทัศนาขะรับ

    คารวะ

  264. สิงห์สวัสดิ์…ขอรับ

    สารภาพอย่างไร้ยางอาย…ว่าขณะที่กระผมกำลังเอานิ้วสัมผัสแป้นคีบอร์ดอยู่นี้…
    โมเลกุลของเหล่าแอลกอฮอล์ คงกำลังครึกครื้นอยู่ในกระแสเลือดมิใช่น้อย…

    นานๆจะได้มีโอกาสหยิบจับแก้วใสๆ มาดวลกับเพื่อนเก่าสมัยมหา ลัย…แทนแก้วมั้กสีพาสเทลที่คุ้นเคย…

    ตั้งใจว่าจะเล่าความหลังครั้งเยาว์วัย…แบบพอให้หายคิดถึง…ไม่รู้ว่าสติและจินตนาการยังพอที่จะสัมพันธ์กันหรือไม่?… แต่ตั้งใจเช่นนั้น !

    ว่าพลางก็เริ่มหยิบฉวยกระดาษดินสอ…ระลึกความ…

    เอิ๊ก…ก สวัสดิ์ขอรับท่านดินและแม่เพลง…

    กู๊ดไนท์ จุ๊บ จุ๊บ…)

  265. ฮ่า ฮ่า ฮ่าสวัสดิ์ขะรับท่านอิ่ม

    กรึ่ม ๆ จิ้มแป้นเป็นอรรถารมณ์ที่น่าภิรมย์นัก เลื่อยไหล ไร้กังวล ราวจอมยุทธ์หาญกล้ามือขวาคว้ากระบี่ร้ายรำท่าร่างพลิกพลิ้ว มือซ้ายโอบไหสุราไผ่เขียวหอมกรุ่น

    ปลายนิ้วพลิ้วไปบนคีย์ราวดัชนิ(ไม่ค่อย)สัมพันธ์จิตใจ โยกย้ายถ่ายเทตามแต่จิตประหวัด ไม่มีมายาใดแผ้วพาน ทุกตัวอักษรล้วนบริสุทธิ์จริงใจ ไร้นัยยะซ่อนเร้นเพียงต้องใช้ผัสสะพิเศษอ่านและตีความเพราะจิ้มไม่ตรงคีย์ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

    ข้าพเจ้าเองครั้งสุดท้าย(จำได้)แผลงฤทธิ์ที่สวนอักษรท่านย่า(ท่านคงยังไม่รู้จัก เอาไว้ท่านย่าโผล่มาเมื่อไรจะแนะนำให้รู้จัก น่ารักมั่กมั่ก!) หลังจากนั้นก็ไม่เคยอีกเลย คิดแล้วกระเพาะปั่นป่วน 55555

    กู้ดมอร์นิ่งขะรับ (ท่านแปะเรือนพันวาด้วยเปล่า? เจอกู้ดไนท์ท่านเข้า ท่านมาม่าซองคงหน้าแดงไปแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า)

    เริ่มงานกลางสัปดาห์ขะรับสหาย ขอให้รื่นรมย์

    คารวะ

  266. โอ้…ท่านดินที่รักตื่นเช้ายิ่ง

    ข้าเจ้าเมาหลับตั้งแต่หัวค่ำ ท่านอิ่มมากระทำเช่นไรก็หารู้สึกไม่ท่านดิน (ฮา)
    หากท่านนี่สิโดนชายหนุ่มอย่างท่านอิ่มมาจุ๊บๆ เอาตอนค่อนคืนเป็นค่อนคืนอันรื่นรมย์ตามเจตนารมย์ท่านอิ่มเลยหรือไม่ (ฮา)

    เออแหน่ะ…ก่อนตื่นฝันแปลก
    ฝันว่าไปไหนสักแห่งแถบๆ เมืองใต้
    ระหว่างเฮฮาปรากฎร่างพี่กนกพงษ์และพี่ชมพูมาร่วมวง
    และที่แปลกคือ…พี่ชมพูถามว่าชื่ออะไร เจอกันบ่อยๆ แต่ไม่รู้จัก
    เจอแบบนี้เล่นเอาเอ๋อ เหวอ อึ้ง
    ระหว่างที่สหายยังคงดื่มกินและรื่นรมย์ในการต่อบทกวีกันนั้น
    ข้าเจ้าก็ดึงท่านเพื่อนสุดที่รักซึ่งสนิทกับพี่หนกมากระซิบถาม
    พี่หนกมาได้อย่างไร…มาได้อย่างไร
    เอ่อ…ในความฝันพี่ท่านเป็นคนนะท่านหาใช่วิญญาณไม่

    แล้วก็ตื่นมานี่แหล่ะ

    กลางสัปดาห์แล้วหรือ

    เช้านี้อยากซดอะไรร้อนๆ เหลือเกิน
    ก๊วยจั๊บญวนด้วยกันมั้ยท่านดิน ท่านอิ่ม และท่านอื่นๆ ที่ผ่านมา
    ไปล่ะ…ไปเตรียมเครื่องก่อน

    มิงกะละบาวันพระ

  267. สงสัยข้าเจ้ายังไม่สร่างเมา หากุญแจไม่เจอ

    ท่านอ่าน “เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า” ของจำลองจบกันแล้วหรือ

    รอตั้งนานจะได้ล้อมวงคุย

  268. แหะ แหะ แกล้งสหายอรุณสวัสดิ์ขะรับท่านมาม่าซอง

    วันก่อนก็แกล้งสหายพี่สามไปที บอกว่ากุญแจคือชื่อห้อง
    แบบว่าไม่ลึกจนเป็นระหัสลับดาวินชี่ ดวงตาแห่งอัศวินเทมปร้าอะไรประมาณนั้น
    และก็ไม่ตื้นจนคว้ากุญแจไปเสียบได้เลย (พี่สามคงมึนไปสองสามตลบก่อนแง้มบานประตู แต่ความรู้สึกตอนเปิดได้ไม่เลวจริงไหมขะรับสหายพี่สาม หุ หุ)

    คราวนี้วางไว้เห็น ๆ เทียวนะทั่ลล์ เพียงหยิบให้โดนเท่านั้นเอง ee ee e
    นานะ..เล่นหน่อยนะ..

    ส่วน ‘เรื่องจริงฯ’ ของท่านจำลองฯ ยังไม่ได้ผ่านตาดอกขะรับ เพียงพี่ท่านประทีปะตักบางส่วนใส่ช้อนมาให้ชิม แต่ถามจริงเถอะนะทั่น ในเครื่องหมายคำพูดเป็นชื่อเรื่องจริง ๆ หรือขะรับ? มีคำว่าเรื่องสามตัวในหนึ่งชื่อ เอาเรื่องออก เอา ‘ที่จะ’ ออก ก็จะได้ ‘บางเรื่องเหมาะเป็นเรื่องจริงมากกว่า’ เข้าท่ากว่าไหม?

    เขียนหนังสือต่อขะรับ กาแฟเบรคแล้วเจอกัลล์

    คารวะ

  269. บ่ายสวัสดิ์ท่านดินที่รัก

    แม่นแล้วพี่บ่าว คำในวงเล็บนั่นคือชื่อเรื่อง

    ถ้านะ…ถ้านะท่าน
    เราอ่านออกเสียงเน้นคำว่า “ที่”

    เรื่องบางเรื่อง-เหมาะที่-จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า

    มันให้ความรู้สึกเน้นย้ำน่ะว่าเออแหน่ะ มันน่าจะเป็นเรื่องจริงมากกว่าไอ้เรื่องแต่งจริงๆ นั่นล่ะ

    ว่ากันตามจริง เรื่องนี้น่ะจุกนะท่านนะ
    เรื่องจริงบางเรื่องควรปล่อยให้เป็นเรื่องจริงมิใช่เรื่องแต่งเพื่อบอกเล่าความจริงกระนั้นหรือ?!?

    คาราวะด้วยคอฟฟี้ไอซ์

    อา…คิดถึงป๋าไอซ์แหะ

  270. แหะ แหะ สวัสดิ์ 🙂 ขอร้าบ…บ มาแว้ว…ว น้ำเสียงใสปิ้ง…ง

    ขอบคุณมากมายที่เข้าแวะเข้าไปดูอาการพวกคออ่อน… ยังไกลนักหากจะเทียบชั้นกวียาดองแถวลากูนวิลเลจ อิ๊ อิ๊…

    วันนี้จัดสรรเวลาไม่ลงร่อง ตรงรอยสักเท่าใดนะขอรับ…ภารกิจรอบด้าน เล่นเอาไอ้หนุ่มรถส่งผักมึนงงนิดหน่อย…แต่ก็ฉลุยจนได้…

    ยามค่ำคืนดึกดื่นเยี่ยงนี้…โกโก้ที่เปิดฝาไว้นานคงเริ่มจับตัวเป็นก้อน งัดแงะ เคาะๆหน่อยก็คงชงละลายน้ำร้อนได้อยู่…เติมนมลงไป…ชอบหวานป่ะท่านดิน? โอ้แม่เพลงล่ะ…? อืม…ม ….คนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เอ๊ะ…เสร็จแล้วขอรับ…

    ชงไว้สามแก้ว…สำหรับสามคน…เอ้า…ชน…น

    แด่มิตรภาพโกโก้ ไชโย ไชโย ไชโย… ประเทศไทย รักกัน รักกัน…)

  271. บ๊ะ! ข้าพเจ้าไปนอร์ทเทิร์นฮิลล์ท่านมาโผล่ที่นี่!
    นี่หากเรายิงกล่องคอมเม้นท์ทีละสามบ้านแปดบ้านได้ก็น่าจะดีนะขะรับ

    ยินน้ำเสียงใสปิ๊งเยี่ยงนี้แสดงว่างานส่งผักไม่ถึงกับทำเอาสลบไสล นับว่าน่ายินดี
    วันพรุ่งหวังว่าจะผ่านฉลุยไม่ต้องมีมึนงงนิดหน่อยอย่างวันนี้นะขะรับ

    ขอบคุณสำหรับโกโก้ร้อน (ท่าจะอารมณ์ดีจริง ๆ แฮะ เสียงคนแก้วแว่วแต่ไกลเชีย)

    พบกันเมื่อตะวันคืนมาขะรับ

    คารวะ

  272. “พบกันเมื่อตะวันคืนมา”
    ตะวันลับลาใช่ว่าสายใยจะขาดวิ่น
    ยังคงส่งความห่วงใยให้กันเป็นอาจินต์
    ตราบชีวิตมิสิ้น…จะกลับมา

    ชอบจังครับกับวลี “พบกันเมื่อตะวันคืนมา”
    สบายดีนะท่าน :]

  273. อา..ท่านคุณนาย!
    อัพบล็อกใช่ไหมจึงได้เยี่ยมหน้ามา
    ไว้ล่วงแดดบ่ายสายลมเห่ช้า
    จะโผล่ไปน้า ไม่ปะหน้าเสียนาน(เชียว)

    ชอบเอาไปเลยขะรับยกให้ (ไม่มีหวง)
    ท่านเองก็สบายดีนะขะรับ?

    เย็นอรุณสวัสดิ์ขะรับท่าน

  274. ยามเช้าสวัสดิ๋เจ้าท่านดิน

    ตื่นพร้อมพล็อตเรื่องสั้นเลยหนา “บาปหวาน”
    แล้วจักร้อยเรียงอักษรามาให้ยลกลิ่นหวานนั่น

    โกโก้ร้อนกับขนมครกนะท่านชอบไหม
    ไปล่ะ…อยากร่างอักษร

    คาราวะ

  275. อ้อ…ลืม…

    บ้านท่านอิ่มก็เข้าได้เป็นปรกตินี่นา

    ลองใหม่ ลองใหม่

  276. ดีเลย์ สวัสดิ์ขอรับ…

    จะเป็น…เรื่องจริงไม่สมจริง หรือ เรื่องจริงผ่านใจ…อะไรก็ตาม…
    โอย…ย อ่านแล้ว…หัวใจมันลีบเล็กอย่างกับเมล็ดข้าวคัดทิ้ง…

    ว่าพลาง…ลูบหน้าอกข้างซ้าย…มันมีรอยแผลเป็นอยู่…
    แค่เอานิ้วแตะ…ก็เจ็บแปล๊บ…บ ถึงข้างใน…

    แม้จะชอบน้ำมะพร้าวสักปานไหน? แต่ยามที่เห็นใคร?
    เขาต้องเอาไปล้างหน้า…มันชวนให้ปลง ปนอาดูร ชอบกล…

    …มันเป็นเรื่องจริง…เรื่องสุดท้ายของชีวิต…กระมัง

    “เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป…”

    คารวะ…ธุลีดิน

  277. เออหนอ..เน็ตข้าพเจ้า
    ต่อติดก็บุญแล้วล่ะขะรับ
    ไว้วันพรุ่งค่อยโผล่ไปขันอีกที eee ee

    ช่วงนี้แย่หน่อย ส่งแม่เข้างานศพทุกวันกว่าถึงวันเผา
    ข้าพเจ้าเข้างานศพไม่ได้ จิตใต้สำนึกทำให้ใจเจ็บ เจ็บเหมือนถูกตอแหลมแทง

    เมื่อวานสวนกับลูกชายผู้ตาย เขาสะบัดหน้าไม่มอง ข้าพเจ้าทักเสียงจ๋อย เขาเออ ๆ ออ ๆ ผ่านไป คงนึกชังข้าพเจ้าที่ไปส่งแม่แต่ไม่เข้าไปไหว้ศพ..

    ว้า..แค่กล่าวถึงยังแย่เลย
    ไม่พูดถึงดีกว่านะท่านนะ

    เปลี่ยนเป็นโลกหมุนละไมดีกว่า รู้แค่ว่ามรณานุสติอยู่กับเราเสมอก็พอแล้ว

    คารวะ..ธุลีอิ่ม

  278. บ่ายสองสวัสดิ์จ้า

    ใบจากยาเส้น กลิ่นหอมดีแท้ๆ
    (ว่าแต่ กลิ่นมันหอมดีนัก แล้วมีผลต่อปอดเยี่ยงไรคะท่าน)

    แถมด้วยกาแฟละมุน (แต่ดันผสมยาดอง)

    เหอๆๆๆ

    ที่นั่นคงอบอวลไปด้วยธรรมชาติใบไม้ใบหญ้า
    ไม่เหมือนเมืองกรุง (เทพฯ) รถราขวักไคว่
    บรรยากาศที่เต็มไปด้วยควันพิษและคนพิษ

    คารวะจ้า

    ^^

  279. กาแฟเบรคยามบ่ายสวัสดิ์ขะรับท่านภัทร

    ข้าพเจ้าเป็นภูมิแพ้เจอควันบุหรี่เป็นเมาโดยไม่ต้องผสมวอทก้า ตากิล่า แต่กับควันใบจากยาเส้นไม่ยักเป็นไรขะรับ กลับหอมเสียอีก ควันจากไปป์เหมือนกัน

    ปะควันพิษยังไม่เท่าไร เจอคนพิษของท่านเข้าทำข้าพเจ้าสะดุ้ง
    ทางนี้รถราน้อย คนก็น้อย ความเป็นพิษพลอยถดถอยตาม แต่ก็ใช่จะไม่มีเอาเสียเลย

    นี่ข้าพเจ้าเองยังต้องผจญกับอาการคนพิษอยู่เลยขะรับ พวกแอบมาลักปลาในบ่อ ตอนนี้โลสี่สิบบาท นี่หากมันขึ้นเป็นโลร้อยตามราคาน้ำมัน พวกคงจับข้าพเจ้ามัดกับขนำแล้วบอกว่า “ขอปลาหน่อย!”

    ท่านภัทรสบายดีนะขะรับ ฟีดท่านภัทรมาแบบไม่เต็ม รบกวนช่วยปรับให้หน่อยเถิดขะรับ

    คารวะเจ้าค่ะ

  280. ฟ้าสีทองผ่องอำไพสวัสดิ์ ขอรับ

    แหม่…กะจะเจรจา…จิ้จ้ะ…ให้สนุกปากตั้งแต่เมื่อคืน…
    แต่ต้องหลีกทางให้แม่บ้าน…ให้เธอได้ใช้อินเตอร์เน็ตบ้าง…
    รักแล้วก็ต้องแบ่งปัน…อิ๊ อิ๊…)
    พลอยได้นอนเร็วกว่าปกติ…

    ต้อนรับสงครามครั้งใหม่…มีน้อยหน่ามาฝาก…
    แล้วทำไมท่านจึงวิ่งหนีละขอรับ…ท่านดิลล์

    ฝากท่านช่วยเติมความ(รัก)…ลงในช่องว่าง
    ด้วยภาษารัก…สักชุด นะท่าน…

    คารวะยามวิกฤต…

  281. ยามเช้าท่าน

    มึนๆ ชอบกลเช้านี้
    เมื่อวานมีนัดตอนเที่ยงจึงวางเรื่องสั้นที่เขียนค้างไว้
    ปรากฎว่า…กลับมาแล้วต่อไม่ได้
    เซ็งเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    พาลให้คิดเขียนสิ่งใดไม่ออก
    ขอปรับความรูสึกบิ้วท์อารมณ์เอาให้จบก่อนนะท่าน

    คาราวะ

  282. เออนะ..ใครมาเจอเข้าคงต้องรำพึงว่า ‘ไอ้สามหน่อนี่เป็นอะไรของมัน ทำหยังกะปลูกบ้านใกล้กันแค่ชายรั้ว เช้าโผล่หน้าสวัสดิ์เย็นยกสำรับกับข้าวนั่งคุย ว่าง ๆ เพิ่มรอบค่ำรอบดึกอีกสองรอบ’

    อา..ภาษารักน่ะเห็นทีจะต้องเป็นท่านมาม่าซอง ความรักในสายตาอิสตรีโดยมากหวานแหววเหมือนดอกไม้ในสวน ความรักของข้าพเจ้ามันไม่ต่างไม้หมอนรถไฟ(ขอบคุณท่านเพลง) เห็นทีไรไม่ชวนสบายตาสบายใจเอาเสียเลย..เถอะนะ..ก็จะด้านหน้าสวมชุดโชว์

    อืมม์..โลกภายนอกจึงเป็นศัตรูคนเขียนเรื่อง นะท่านมาม่าซองนะ เป็นข้าพเจ้าล่ะต่อไม่ติดเอาเลยล่ะ จึงได้ถือสานักกับเรื่องหงุดหงิดกวนอารมณ์ นอกจากทำให้เสียเวลายุ่งด้วยแล้ว ยังเสียเวลาต่อเรื่องเขียน เสียเวลาชีวิตโดยใช่เหตุ บางครั้งข้าพเจ้ายังอยากไปดวงจันทร์สักสามเดือน เขียนเรื่องยาวให้จบสักเรื่องแล้วค่อยกลับมา..ท่านว่าดีไหม?

    อดนอนสวัสดิ์ขะรับ

  283. เออแหน่ะท่านดิน ท่านคิดเช่นข้าเจ้า
    หากข้าเจ้าไม่คิดไปนั่งเขียนหนังสือบนดวงจันทร์หรอก
    เกรงเสียงตำข้าวของตากับยายจะทำให้หงุดหงิด
    เกรงอดใจไม่ไหวเอาแต่เล่นกับน้องต่ายน้อยบนดวงจันทร์ทั้งวันทั้งคืน
    ไม่ได้ขงได้เขียนกันพอดี (ฮา)

    กะว่า…อีกหน่อยหากปล่อยพันธะกิจทางนี้ได้
    จะลองไปอยู่คนเดียวจริงๆ ในที่ที่ไม่รู้จักใคร
    หากก็ต้องไม่ใช่สถานที่ที่จะทำให้เรารู้สึกอดใจไม่ไหวในการท่องเดินด้วยเช่นกัน
    โอ…ไม่ถึงกับบำเพ็ญทุกขกิริยาดอกหนา

    ข้าเจ้าเห็นเจ้าหน้าที่รถไฟนำไม้หมอนรถไฟเก่ามาทำเก้าอี้นั่งสำหรับผู้โดยสารซึ่งนั่งในสวนสาธารณะข้างสถานี
    หน้าตามันน่าเอ็นดูนักเชียวท่านดินท่านอิ่ม
    ความรักในมุมอิสตรีนั้น ขอเพียงหวาน ไม่เอาแหววได้ไหมท่าน
    บางทีความหวานที่ว่าอาจเป็นการเอาใจใส่ต่อกันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้นา
    แต่หากอีกฝ่ายมองด้วยตาคนละความรู้สึก มันอาจกลายเป็นเรื่องมากไปในพริบตาเช่นกัน

    กาแฟเย็นไหมท่านดินรับรองไม่เจือม้ากระทืบโลง

  284. ตลกร้าย…สวัสดิ์

    อิ๊ อิ๊…ขอบคุณมากมายท่านดิลล์…รวมถึงแม่เพลงด้วยนะขอรับ…

    ชอบใจเป็นพิเศษกับรูปแบบและเนื้อความ(รัก) ของมิตรริมรั้วทั้งสอง

    แค่นี้…ก็อิ่มแล้ว…เปรมใจโดยแท้…

    คารวะ ฉันเพล…)

  285. โอ้…ท่านดิน

    เช่นนี้แล้วข้าเจ้ามิกล้าให้ท่านเป็นที่รักแล้วหนา (ฮา)
    แหม้…หมดรักแล้วให้เราถอดสลักเสียนี่

    แวะมาส่งข่าวให้ช่วยเซ็นรับบาปหวานที่ตู้ไปรษณีย์ทีท่าน

    คาราวะ

  286. เงียบเสียงไปแล้วสวัสดิ์ขอรับมิ่งมิตร

    อากาศร้อนอบอ้าวข้าวของทุกชิ้นราวโดนแดดลามเลียร้อนไปเสียทั้งนั้น ไอแดดแผดผ่าวแม้มีลมผ่านก็เป็นลมร้อนชวนอึดอัด ข้าพเจ้าซุกอยู่ในกระท่อมเนื้อตัวเหนียวเหนอะ

    และแล้วพายุก็โหมกระหน่ำ

    โหมมามืดดินมัวฟ้า เหมือนจะพาข้าวของรื้อขนำให้ถล่มทลาย สายน้ำไหลเลาะเป็นทางทั่วชายฝาทั้งยังสาดเข้ามาหยดตรงโน้นเปียกตรงนี้ ข้าพเจ้าดึงหนังสือหลบจ้าละหวั่น

    เห็นโคมไฟอ่านหนังสือสว่างอยู่ก็ให้สงสัยใจคิดว่าลืมดับ แหย่นิ้วปิดสวิตช์..ไฟดูด!

    ไม่เป็นไร..ไม่ตาย! (ทำเอานิ้วชี้ชาจนบัดนี้)

    พายุฝนสาดซัดสักพักก็พัดผ่าน ทิ้งความสดชื่นของแมกไม้ใบหญ้าไว้ต่างหน้า เสียงโครมครืนเงียบหายไปแล้ว ท้องฟ้าโปร่ง ลำแสงอัสดงทอดยาวย้อมมู่ลี่เปลือกหอยเป็นสีทองเจิดจ้า สกุณาน้อยส่งเสียงร้องในพุ่มไม้ไกลตา ท้องฟ้าแดงสะท้อนเงาน้ำในบ่อ

    กำลังจะผ่านพ้นอีกวันหนึ่งแล้วสินะ

    อีกวันที่ชีวิตสูดลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ เฝ้าดูการวนเวียนเปลี่ยนไป เช้าสู่ค่ำ ค่ำคืนเช้า ครั้งแล้วครั้งเล่ากับเรื่องราวทั้งที่สามารถคาดหมายแลมิอาจคาดเดาทะยอยเคลื่อนเข้ามายวนเย้าอายาตนะเต้นเร่าไปตามแรง

    ได้เรียนรู้เพื่อทำความเข้าใจ แลปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไป
    ดุจพายุพัดผ่าน..ทิ้งไว้เพียงร่องรอย..

    เราจะกอบเก็บสิ่งใด?
    ไม่มีเลย..
    แม้ความเข้าใจ ที่สุดยังคงต้องวางลง

    เหลือเพียงลมหายใจแผ่วนี้..กำลังจะพักผ่อน..

    แล้วพบกันเมื่ออรุโณทัยย้อนเยือน
    คารวะ

  287. ยามเย็นสวัสดิ์เช่นกันท่านดิน

    ถ้อยรำพึงของท่านสร้างความหดหู่ใจชอบกล

    วันพรุ่งข้าเจ้าจะเข้าไปธุระเมืองกรุง
    ว่าจะเดินเล่นชมงานศิลปะให้ชุ่มปอด
    อาจหายหน้าสักอาทิตย์
    แวะมาบอกไว้ก่อน

    คาราวะ

    ปล.ดีแท้ๆ เชียว ข้าเจ้าไม่ใจเร็วรับเป็นโต้โผจัดเสวนา มิเช่นนั้นคงล่มตั้งแต่ครั้งแรกเป็นแม่นมั่น

  288. ซะงั้น! สวัสดิ์…

    ท่าทางสัปดาห์นี้ท่านดินอาจจะเหงาปาก…ทางโลกไซเบอร์นะขอรับ…
    เนื่องจากสหายริมรั้วมีกิจธุระกันหมด…
    เพราะพรุ่งนี้…กระผมก็กำลังตีตั๋วกลับไปเยี่ยมบ้านที่ภูเก็ตประมาณหนึ่งสัปดาห์เช่นกัน…

    เอาเป็นว่า…รักษาสุขภาพนะท่าน…
    อย่าแอบกระดกยาดองเพียงลำพัง…
    อดใจรอสหายริมรั้วก่อนนะขอรับ

    คารวะ ล่วงหาด้วยยาดอง…หนึ่งกึ๊บ…) เอ้า…กึ๊ก…ก ท่านดิลล์

  289. เอ๋า..สงสัยจะรีบจัด แป้นกระโดดซะงั้น…มันเลย ล่วงหา…(หาไรหว่า?) แทนที่จะ ล่วงหน้า อิ๊ อิ๊…)

  290. อา..เชียงใหม่ลงภูเก็ต..นับเป็นการเดินทางยาวไกล
    แลถ้าให้ดี น่าจะจับเครื่องไปโคเป็นเฮเก้น ปารีส แอลเอ แวะโตเกียว ฮ่องกง แล้วก็ภูเก็ต (ว่าแต่โคเป็นเฮเก้นเนี่ยมันประเทศอะไรอ่าทั่น?)

    ขอท่านทั้งสองเดินทางโดยสวัสดิภาพขะรับ

    ไม่ต้องห่วงทางนี้ ข้าพเจ้าจะดูแลบ้านเหล่าท่านเป็นอย่างดีมดไม่ให้ตอมไรไม่ให้ไต่ ใครโผล่เข้ามาจะตะเพิดไล่ให้หมด! 👿

    บองโวยาตขอรับท่านเพลงท่านอิ่ม

    คารวะ

  291. เน็ตใกล้หมดอีกรอบ (สามเดือน) มาทักทายก่อนนอนขอรับ

    พี่ท่าน หน้านี้มันจะทะลักแล้วนา?

  292. อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน

    วันนี้เริ่มงานช้าไปครึ่งชั่วโมง เห็นทีจะต้องลงมือล่ะ!
    ไม่ทราบพี่ท่านเปิดหน้านี้ได้อย่างรวดเร็วล่าช้าประการใดรบกวนแจ้งผลทีขะรับ หากไม่สะดวกข้าพเจ้าจะเลื่อนเก้าอี่ตัวใหม่มาแทน

    ลุยงานขะรับพี่ท่าน

    คารวะ

  293. สายสวัสดิ์ท่านดินที่รัก

    โอ…ข้าเจ้าไม่อยู่ท่านออกท่องดวงดาวกระนั้นหรือ

    แถบๆ ทางช้างเผือก ไม่ทราบสังเกตเห็นเด็กขายน้ำอ้อยบ้างไหม
    เขามาจากดาวโอไรออน เช่นกัน
    ถ้าเจอฝากบอกหน่อยว่า “แม่เพลงกึ๊ดเติ้งหาเด็กขายน้ำอ้อยจ๊าดเจ้า”

    เอ่อ…คิดถึงภาษาใต้ว่ากระไรรึ

    ไปล่ะ…ต้องรีบจัดการธุระให้ท่านแม่เสร็จก่อนวันศุกร์

    คาราวะ

    ปล.เปลี่ยนเป็นกล่องรับโปสะเอ็มรายเดือนดีไหม

  294. ที่บ้านไม่ช้านัก แต่อืด เพราะต้องไล่ลงมาจนครบ ที่ทำงานก็เร็วพอใช้ได้ขอรับ

  295. พักกลางวันสวัสดิ์ขอรับพี่ท่านท่านเพลง

    ข้าพเจ้าทะลึ่งปั่นจักรยานไปกินก๊วยเตี๋ยวหน้าโรงงาน ใช้เวลายี่สิบนาทีต่อเที่ยวกลางแดดเปรี้ยง ๆ กลับมาเหงื่อซ่กหน้าดำ(เดาเอาน่ะขะรับขนำไม่มีกระจกข้าพเจ้าไม่เคยพบหน้าตัวเองนานเท่าไหร่แล้วล่ะ…อืมม์จำไม่ได้)

    อืดไล่ลงมาจนครบนั่นเกิดกับเน็ตตราเต่าของข้าพเจ้าประจำ ตอนสัญญาณดี ๆ ไม่เป็นไร เปิดตรงคอหอเป๊ะ แต่บ่อยครั้งสัญญาณเกิดเป็นหวัดคัดจมูกน้ำมูกไหลทีนี้ล่ะ คอยนานแล้วยังเปิดตั้งแต่ข้างบนไล่ลงมากว่าครบเล่นเอาหลับไปสองตื่น

    ข้าพเจ้าทำเรื่องเบิกเก้าอี้ตัวใหม่แล้วกัลล์นะขะรับพี่ท่าน (ขอบคุณสำหรับแจ้งผลการรับชมรับฟังขะรับ)

    ‘คิดถึง’ ภาษาใต้หรือ?

    คิดว่าไม่มีนะขะรับ คนใต้ไม่หวานคำสวย ๆ ไม่ค่อยบัญญัติไว้โดยมากได้ยินทับศัพท์ขะรับ แต่ไม่ค่อยพูดกัน ครั้นจะบอกตรง ๆ ว่าคิดถึงจังเลย คนใต้จะฟังเป็นปากหวานไม่จริงใจ ถ้าจะให้จริงตรงใจคนใต้มักพูดอ้อมเป็นอื่นแบบกระโชกไปเสียนั่น แหะ แหะ อย่าเพิ่งซื้อยกโหล ข้าพเจ้าทำเป็นรู้ดีไปอย่างนั้นเอง รอถามท่านอิ่มจะดีกว่า (ภูเก็กร้อยเปอร์เซ็นต์)

    เอาล่ะ..งานรอบบ่าย…ลุย!

    คารวะ

  296. กิ๊ก กิ๊ก สวัสดิ์…ท่านดิลล์

    กลับมาแว้วขอรับ…กลับสู่โลกไซเบอร์อีกครา…ฮ่าๆ

    เป็นการเดินทางที่ทรหดดีแท้…
    รวมเฉพาะนั่งรถ ไป-กลับก็ร่วม 50 ชั่วโมง…
    (นี่ขนาดยังไม่ไปแวะที่ โคเปนเฮเก้น- เดนมาร์ก)
    รู้สึกไม่ได้ไปพักผ่อนอะไรอย่างที่ใจหวังในตอนแรก…
    แต่ก็ได้อะไรดีๆฝังไว้ในความรู้สึกเยอะแยะมากมาย…
    ว่างๆจะทยอยเล่า…ให้ฟัง…

    พรุ่งนี้แม่เพลงคงตามมาติดๆ… แล้วสิขอรับ

    สมาคม สหายริมรั้วคงได้ครื้นเครง…) หนุกหนาน…
    แค่คิดก็ยิ้มหวานใส่หน้าจอคอมแว้ว…

    แล้วยามเย็นจะเข้ามาคุยกันใหม่นะท่าน

    คารวะ…ประเทศไทย

  297. ฮา ฮา ท่านอิ่มกลับมาแว้ววสวัสดิ์ขอรับ

    แล้วจะเตรียมขนมเปี๊ยะเม็ดก๊วยจี๊ไว้แกล้มน้ำชากาแฟยามเย็นปูเสื่อนั่งริมรั้วฟังท่านเล่าการเดินทางขะรับ

    คารวะ..ประเทศผไท

  298. จิ้งหรีดตามหาแมงกะชอน สวัสดิ์

    รอนานไหมท่าน? พอดีอินเตอร์เน็ตความเร็วเต่ามันเริ่มเดินทางได้แล้ว…

    ว่าพลาง ก็ยกน้ำชา มาคารวะ

    อึก…อ้า…ย (ชาขมจัง… )

    …………………………..

    แหม…เสื่อกระจูด บ้านท่านดิลล์ สีสันลวดลายงามดีแท้…
    ยามต้องแสงจันทร์ยามแรม ๘ ค่ำ

    ระวังฝนทำชำรุด น้า…ปูกางรอตั้งแต่เย็น…

    หลับคาเสื่อรอละกัน…
    ระหว่างฟังเสียงรัฐบาลถูกซักฟอกจนเปี่อย…(แทนที่จะได้สะอาด อิ๊ อิ๊ )

    เอ๋…สงสัยที่กระดกเมื่อตะกี้…ท่าจะเป็นม้ากระทืบโรง…แหง๋ๆ

    ครอกฟี่…

  299. ก๊าบ ก๊าบ…เป็นอาบน้ำในคลอง…สวัสดิ์

    มาแว้ว…ว มารายงานตัวอีกครา หน้ากระต๊อบเดอ ลากูน และหน้าเรือนพันวา

    …………………………………….

    ย้อนถึงการเดินทางกลับบ้านที่ภูเก็ต…

    กลายเป็นว่า…ไม่ได้ไปแหลมพันวา ไม่ได้ไปไหน?
    นอกจากพาป๊ะป๋า…ไปเช็คสุขภาพ ไปทำฟัน

    ไปกอดแม่…กินแกงพริกซี่โครงหมู…ปลาทรายทอดกรอบ…น้ำพริกกุ้งแห้งคั่ว…

    ไม่ได้เหยียบทราย…ไม่ได้ฟังหรือมองคลื่น…นอกจากเสียงฝนกระทบหลังคา…เป็นวันๆ
    แต่ได้ความอบอุ่นกลับมาเต็มๆ…

    ด้วยความคิดถึง…จึงบอกเล่า

    ปล. เอ…ท่านดิลล์ หายไปไหนน้า… หรือไปยกมือลงคะแนนไม่ไว้วางใจในสภา…)

  300. เรียนท่านประธานที่เคารพ

    ข้าเจ้าไม่อาจกลับเรือนพันวาได้ตามหมายเดิม
    เหตุจากการยืดเยื้อของการประชุมสภาครั้งนี้

    ใคร่ขอเลื่อนวันพบปะทักทายสหายออกไปอีกสักสองเพลา

    จึงเรียนมาเพื่อโปรดพิจารณา

    คาราวะฮา

  301. อะ แฮ่ม งัวเงียยามบ่ายสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    ข้าพเจ้ากำลังย้ายโฮสต์อย่างหน้าดำคร่ำเครียด ไม่ทราบโชคดีโชคร้ายมีฝรั่งเข้ามาทิ้งข้อความไว้ ทำให้พบโฮสต์ Tripod ให้พื้นที่ 1000 MB แต่ Upload file Zip ไม่ได้ เลยต้องนั่งหัวปั่นอยู่นี่

    เป็นการดิ้นรนหาอิสระภาพ(ไร้เงา)อีกครั้ง ได้การอย่างไรแล้วจะไปนั่งโม้ให้ฟังที่นอร์ทเทิร์นฮิลล์ขะรับ

    คารวะ
    อา..นั่นคนติดประชุมสภา(ตัวจริง)มาแล้วไง !

  302. ทั่นดินรู้ไหม ?

    ด้วยความที่เราไม่เคยเห็นหน้าเห็นตากัน … สังเกตุการภาษาที่ทั่นใช้ ผู้น้องคิดเสมอมา ว่า ทั่นพี่นี่ท่าจะ Rolex เอ้ย low tech น่าดู !

    เอาเข้าจริง … ทั่นพี่ High low ไม่ใช่ย่อยเลยเน่อ ฮ่าๆๆ

    : )

  303. อ้อ … ไอ่กระผมแปลกใจจริงๆ ครับ ทั่นประธาน

    เมื่อก่อน แต่ไหนแต่ไรมา … หรือจะหลังจากศาลโลกตัดสิน ตัดที่ดิน แบ่งขายเมื่อปี 2505
    กระผมไม่เคยต้องใส่ พาสเวิร์ด เลยครับ ทั่นประธาน

    กระผมแม้ไม่ได้จบด๊อกเตอร์มะลกอ (อันเป็นเพื่อนสนิทกับ ด๊อกเตอร์กำมะลอ) ก็พอจะผ่านตามาบ้าง ว่า ที่แห่งนี้ ไม่เคยเป็น ที่ต้องห้าม – no man’s land – มิใช่หรือครับท่าน

    ฝากทั่นประธานไปบอก ทั่นดินที่เคารพหน่อยว่า เดี๋ยวนี้ ไม่ไว้วางใจกันขนาดนีแล้วหรือขอรับ หากเป็นเช่นนั้นจริง กระผมขอทั่นประธานกรุณาทบทวน ม. ๑๑๘ ทวิ วรรค ๕ ข้อ ๒ สรุปได้ทำนองว่า

    “แผนที่ และ รหัสผ่าน หาใช่ความลับทางราชการไม่” ขอทั่นทบทวน

    ด้วยความเคารพ

    เฉลียว อยู่(ไป)ทำไม
    สส. สัดส่วน(ไม่ดี) พรรคพลังเป็ด

    : )

  304. ทั่นประธาน … ผมขอใช้สิทธิ์พาดพิงขอรับ

    ตามที่เพื่อสมาชิกผู้ทรงเกียรติ ขออภัยที่เอ่ยนาม ทั่นประทีป กล่าวว่า “หน้านี้จะทะลักแล้ว” นั่น เห็นชอบด้วยประการทั้งปวง

    “เก้าอี้นั่งเล่น” อะไรขอทั่นไม่ทราบ มิตรรักแฟนเพลงนั่งกันเป็น โบกี้ ซะขนาดนี้ … หากทั่นประธานไม่ทำอะไรสักอย่าง การเมืองนอกสภา จะถูกตราหน้าว่า กุ๊ยข้างถนน นะขอรับ

    ด้วยความเคารพ

    เทพเทือก ส.เพลินจิต
    สส. สุราษฎร์ธานี พรรคประชาถีบกัด

    : )

  305. ทั้นพี่ ทั่นพี่
    ทั่นพี่ ไม่ต้องเฉลยแล้ว
    น้องยา นั่งอ่านไล่มา ตั้งแต่โน่น เกือบต้นเดือน
    หมดเวลาเฉียดชั่วโมง จึงพอทราบเหตุผล
    โดยเฉพาะ กรณีรหัสผ่าน ดิลล์วินชี่ !!

    อย่าว่าโง้นงี้เลยพี่ทั่น …
    นอกจากน้องชายสายญาติ ผู้เรียนศิลปากร แล้ว
    เก้าอึ้นั่งเล่น แห่งนี้ นัองยา(ไส้) สัมผัสได้ …
    ถึง “กัมมันตภาพรังสีศิลปิน” เต็มกำลัง !

    กัมมันตภาพฯ ที่ว่า ส่งตรงจาก ต่อมอาร์ติสิริส
    ที่มึอยู่ภายใน ผู้เป็นศิลปินลล์ โดยเฉพาะ

    อันบรรดาความเกรงอกเกรงใจ ถ่อมเนื้อตัว นึ่ ไมีมีใครเกิน
    รวมความไปถึง privacy เวรี่มัช นี่ น้องสัมผัสได้ ด้วยตาใน
    … มิใช่ตาเนื้อ

    รู้สึกเป็นที่อิ่มใจของน้องเสียจริง อ้าว ไหงงั้น
    ก็นัอง หยาบกระด้างเสียจะอี้
    มีพี่ๆ คอยดุดให้ ทำไมจะไม่ “สบายตัว”

    : )

  306. ซวยล่ะสิ พี่เอ๋ย
    … พิมพ์ผิดนิดเดียว เลย ข่าวใหญ่
    น้องทำผิด พี่ประหาร น้องชอบ
    น้องพิมพ์ผิด พี่เปลี่ยนใจ น้องเซ็ง(เป็ด) … พี่แฮ (ส่วนคนอื่น เขาจะฮา)

    ที่ถูกคือ …

    มีพี่ๆ คอย “ดัด” ให้ ทำไมจะไม่ “สบายตัว”

    : )

  307. อู๊ด อู๊ด ยามหมูตื่น สวัสดิ์

    ท่านดิลล์ จัดการกับ Tripod ไปถึงไหน? แล้วอ่ะ…

    ท่าทางจะวุ่นเนอะ…

    …………………………………………

    กาแฟดำสักแก้วก่อนดีป่ะ ขอรับ… หอมเย้ายวน รสเข้มฝังลิ้น…ยิ่งนัก

    เหอะๆ กระผมก็กำลังนั่งวางระบบชีวิตใหม่…เช่นกัน

    ได้เรื่องอย่างไร? จะเล่าสู่กันฟัง…อีกครา

    ความหวังเหวิด…ณ ชายรั้วตองตึง…)

  308. สายอรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ทั่ลล์ขุลล์ท่านอิ่ม

    อนึ่งข้อข้องใจพี่ท่านขุลล์คงได้รับการสมานฉันท์เป็นที่เรียบร้อยแล้วนะขะรับ

    วันวานข้าพเจ้าพยายามเอา WordPress หลายร้อยไฟล์อัพไปที่ Tripod ผ่าน FTP เพราะTripod ไม่มีฟังก์ชั่นแตก Zip จึงใช้ Filezilla อัพไปเรื่อย ๆ พยายามอยู่หลายชั่วโมงยังมึไฟล์เฟลตกค้างร้อยกว่าไฟล์จนต้องยอมยกธง

    ความหวังจะใช้ WP บนโฮสต์อื่นที่ไม่ใช่ WP.com เพื่อที่จะมีอิสระในการต่อเติ่มออปชั่นตามใจต้องการเป็นหมันอีกครั้ง

    ความแค้นใจที่เสียเวลาปลุกปล้ำเปล่า ๆ ปลี้ ไม่ได้อะไรเลยทั้งวันนั้นเกินกล่าว คงเข็ดไปอีกหลายวัน จากนั้นก็จะกลับมาหาเรื่องหาทางอีกจนได้..ข้าพเจ้าทราบดี (ก็คนมันมีลูกลิงอยู่ในหัวใจอย่างนี้)

    กาแฟสักแก้วเป็นไรขะรับพี่ทั่นขุลล์ ท่านอิ่ม

    ความอ่อนล้า..ใต้ชายคามุงจาก.. 😦

  309. โฮ่ง โฮ่ง เสือโคร่งกัดตูด สวัสดิ์ (โฮ่ง มันใช่เสียงเสือ อะเปล่า?)

    บ่ายคล้อยเย็น…อีกแว้ว ท่านดิลล์
    แหม่…เมื่อไหร่? แม่เพลงจะกลับถึงเรือนซะทีนะขอรับ
    ชุมชนชายรั้ว จะสนทนาให้น้ำหมากกระจาย…คาเสื่อกระจูด

    ครึ่งเช้านั่งเขียนบันทึกเรื่อยเปี่อยตามประสา…
    แต่สักพักสมองกลับตื้อตันอย่างกับแมลงวันพุ่งชนหน้าต่างมุ้งลวด…
    จึงถอยฉากไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์…จิบกาแฟขม…
    พลางเห็นหน้า(Avatar)ท่านลอยป้วนเปี้ยน…ยามงงๆ
    จึงคิดว่าคงเป็นการดีที่จะสนทนาผ่านสายเคเบิลอีกครา…

    …อาการคล้ายมาปรึกษา(หมอ)จิตแพทย์ แต่ปรากฏว่าหมอยังไม่มา…
    แต่แค่เห็นป้ายชื่อหมอ ก็สบายใจ อะไรทำนองนั้น…

    จึงบอกนัดนาง(พ)ยาบาลหน้าห้องไว้แล้ว…ค่ำๆจะมาใหม่นะขอรับ

    คารวะงามๆ พร้อมหมากและปูนแดง…)

  310. โอ๊ะโอ! ขอประทานโทษขะรับท่านอิ่ม ข้าพเจ้าเอาแต่ปลุกปล้ำกับธีมบล็อกทั้งวัน หนังสือหนังหาก็ไม่ยอมเขียนปลอบใจตนไปว่าวันอาทิตย์นา หยุดสักวันเป็นไร!

    อารมณ์ค้างน่ะขะรับ อยากจัดการให้แล้วเสร็จ
    จนแล้วจนรอดค่ำก็ยังไม่เสร็จอยู่ดี หาไม่เจอที่ถูกใจสักธีมขอรับ!

    ประเดี๋ยวท่านจะงงขออนุญาตเล่าย้อนหลังสักหน่อย

    คือข้าพเจ้าเปิดใช้ Free Host ไว้ที่หนึ่งขอรับ(กว่าจะหาเจอเล่นเอาคางเหลืองเช่นกัลล์) ด้วยความอยากมีบล็อก WP ที่ไม่ต้องขึ้นกับ WP.com เพราะสามารถหาโน่นนี่มาใส่บล็อกได้ดังใจ ติดแต่หา Free Host มั่นคงนั้นยากเต็มที Host ที่สมัครไว้ก็หาได้มั่นใจเต็มร้อย(ว่าง ๆ คลิกแล้วไปโผล่ที่อื่นเฉยเลย)

    ยามนี้จึงใช้เป็นที่ซุกซนลองโน่นนี่ไปเรื่อย ๆ ข้าพเจ้าเคยอยากมีบล็อกหน้าตาเป็น Magazine จึงเสาะหาทดลองใช้ Magazine Theme ทั้งหลาย

    วันนี้ก็หาซะทั้งวัน ลองจนคิดว่าธีมฟรีที่เป็น Magazine คงหมดไม่มีเหลือให้ลองแล้ว
    ไม่ได้ใจสักธีม เล่นเอาหมดแรง

    วันพรุ่งคงเริ่มอักษรวัตรดังเดิม

    คิดว่าวันพรุ่งท่านมาม่าซองน่ากลับมาแล้วท่านคงคลายเหงาล่ะ ไม่ต้องถึงปรึกษาออนไลน์จิตแพรดนะขะรับ ส่วนน้องพยาบาลน่ะห้ามมีนัด คุณหมอจะนัดให้เอง!

    คารวะสามงาม พร้อมตะไลและใบพลู.. 😉

  311. โหว่ โว่ โว เย้…

    กูด อีฟนิ่ง เอฟวี่บอดี้ ท่านดิลล์…โอ้แม่เพลง

    แหม่…กระผมเพิ่งกลับจากธุระในเมือง และไปร้านหนังสือมาขอรับ…
    อยากจะฉีกยิ้มกว้าง ผึ่งเหงือกให้แห้งจัง…

    สงสัยอิทธิพลจากคำเสียดสีอย่างในหนังสือ “ผู้ชายคนที่ตามรักเธอทุกชาติฯ” ของพี่ท่านวินทร์
    จะดลบันดาลให้คนไทยรักการอ่านมากขึ้น…คนเต็มร้านเลย โดยเฉพาะเด็กๆ
    แค่ยืนอ่านหนังสือ ไม่มีตังค์ซื้อ…พลอยกระผมแอบปลื้มจนตัวลอย…(อย่างกะเป็นเจ้าของร้าน)

    หนังสือใหม่ๆออกมาเพียบ…อ่านม่าย…ยทัน(ปลวก)จริงๆ
    ได้ติดมือมาเล่มนึง…อิ่มและ…

    ว่าแล้ว…ก็ขอตัวไปนอนสักพัก…ก่อนนะขอรับ
    คืนนี้ยกเวลาให้เป็นคืนแห่งแชมป์ยูโร 2008 นัดสุดท้าย

    พรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะขอรับ…เหล่าสหายชายรั้ว…)

  312. ก๊อก ก๊อก…ลืมบอกไปอีกอย่างท่านดิลล์

    ชอบกวีบทนั้นนะขอรับ…”เลือนราง”

    แหม่กำลังจะนอนพอดี…ขอเก็บมันไว้ใต้หมอนชั่วคราวนะขอรับ…)

  313. เหมียว เหมียว เรียกแมวเหมียว มากินปลาทู…สวัสดิ์

    ท่านดิลล์……ล ! แม่เพลง…….ง

    เอ…ชุมชนชายรั้ว เขาหายไปไหนกันน้า…?

    สงสัย…คนนึงแอบหนีเที่ยว…จนเพลินเท้า
    อีกคน…คงง่วนอยู่กับโลกไซเบอร์…จนเพลินขมับ

    อิ๊ อิ๊ ค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน…ไปจัดการเอกสารฯ ที่อำเภอฯ ก่อนนะท่าน…

    คารวะยามสายแดดเปรี้ยง…)

  314. เย็นย่ำสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    เมื่อคืนข้าพเจ้ากว่าเสร็จงานเล่นเอาหมดเรี่ยวหมดแรง ยังดันทุรังนั่งตอกเสามุงหลังคากระต๊อบบนเน็ตจนตีหนึ่งตีสอง หาเรื่องใส่กะโหลกแท้เทียวขะรับ ทำไงได้มันคาใจอยากทำให้เสร็จ

    วันนี้ออกไปธุระให้แม่ทั้งวัน เพิ่งกลับถึงกระท่อม ยังต้องเกลานิยายอีกหนึ่งตอนคงเริ่มหลังอาหารค่ำ ยังติดค้างวิเคราะห์งานท่านมาม่าซองอีกหนึ่งชิ้น ทั้งยังค้างคาใจจะจัดการกระต๊อบหลังใหม่ให้เสร็จ เฮ้อ..ข้าพเจ้าไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน มีหลังนี้อยู่ก็ดีแล้ว เสถียรทั้งยังมั่นคง ไม่รู้หาเรื่องไปสร้างหลังใหม่อีกทำไม..ท่านทราบไหมขะรับ?

    ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? จัดการเอกสารอะไร?จะขายที่หรือขะรับ? มีเหลือสักแมวดิ้นตายไหม?ผู้น้อยจะไปปลูกกระต๊อบอาศัยผักท่านประทังท้อง

    ห้าโมงแล้วขอตัวหุงข้างก่อนขะรับ

    คารวะยามสายแดดหย่อนย้อย.. 😉

  315. ตี๊บ ติ๊บ ติ๊บ…จิ้งหรีดขยับปีก สวัสดิ์

    บ้านหลังเก่า บ้านหลังใหม่ สุดแต่ใจท่านจะไขว่คว้า…นะท่านดิลล์
    พาราเม็ดสองเม็ด แกล้มยาดอง…(เตรียมปวดหัวต่อ… )

    กลับจากอำเภอเพราะไปจัดการเรื่องมูลนิธิฯ นะขอรับ

    …จะขายที่ทำแมวอะไรล่ะท่าน…ยิ่งหายากๆอยู่…)

    แต่ถ้าท่านดิลล์อยากปลูกกระต๊อบ ปลูกผัก ละก้อ…
    แปลงข้างๆยังว่างประมาณ ๑ ไร่ – ๒ แสนบาท ขอรับ
    ไปคุยกะเจ้าของสวนดู ผ่อนได้ด้วยน้า…
    อิ๊ อิ๊ ที่สำคัญ ไม่มีค่านายหน้า…)

    เอ่อ…ว่าแต่ว่า พูดเล่น หรือพูดจริงอ่ะ…ท่าน ?

    ค่อยว่ากันเนอะ…

    คารวะยามสามทุ่มเป๊ะ…)

  316. อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านอิ่ม

    แม่จ้าว! ไร่ละสองแสน!
    ผักคงแพงน่าดู 😯

    ช่วงนี้ต้องประทานโทษด้วยขะรับ ข้าพเจ้าเอาแต่มุงแฝกผูกจากกั้นข้างฝามุงหลังคากระต๊อบ ขอเวลาอีกสักวัน Akismet สำหรับดักจับ Spam ไม่ยอมทำงาน ผ่านเมื่อไรแล้วจะทดลองมุดเข้าไปนั่ง ๆ นอน ๆ คราวนี้คงได้กระท่อมปลายนาสมใจขะรับ

    คารวะ

  317. เหนื่อยสวัสดิ์ท่านดิน, ท่านอิ่มที่รัก

    โอ้…ไหนท่านอิ่มเคยว่าที่ดินแถบที่ท่านอยู่ไร่ละไม่กี่หมื่นไง
    ข้าเจ้ารึกำลังเก็บหอมรอบริบอยู่เชียว
    ไร่ละสองแสนเยี่ยงนี้แสนสาหัสนักสำหรับคนที่คิดอยากซื้อที่ปลูกบ้านทำสวนด้วยตนเอง

    เชียงใหม่อากาศหม่นๆ เศร้าๆ อย่างไรไม่รู้รีบไปแล้วจึงรีบกลับ
    เพิ่งมารู้จากพี่ยาย-แพร จารุ นี่ล่ะท่านว่าช่วงนี้พี่สร้อยแก้วก็อยู่เชียงใหม่
    ไอ้นิสัยไม่อยากโทรหาเพราะเกรงรบกวนเวลาเขียนงานนี่ ทำให้พลาดไม่ได้คุยกับเพื่อนๆ พี่ๆ หลายหนแล้ว หากก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่กล้าโทรอยู่ดี

    หนังสือ “สาบอีสาน” ย้ายวันเปิดตัวมาเป็นวันที่ ๔ กรกฎา นี้ที่โฮมมูนมังเมืองขอนแก่นน่ะท่าน
    ตอนแรกว่าจะไม่ไป ชักเริ่มขี้เกียจ คนทำภาพประอบไม่สำคัญเท่าไหร่กับการเปิดตัวหนังสือหรอกเนอะ ไม่ไปงานเค้าก็ไม่เสียหายอะไร (ฮา)
    หากพี่มาโนช พรหมสิงห์ว่าจะมา ข้าเจ้าจึงชักลังเล อยากไปแสดงความยินดีที่พี่ท่านได้รางวัล “รพีพร” เป็นคนแรก
    น่าชื่นใจจริงๆ กับรางวัลสำหรับคนที่มีความมุ่งมั่นในการทำงานด้านวรรณกรรมเยี่ยงนี้

    คุยมากแล้วเหนื่อย ไปนอนอ่านหนังสือก่อนล่ะ
    วันที่ลงเมืองกรุงนั้นได้ “ทุ่งมหาราช” มา ด้วยอ่านบทวิจารณ์ของชูศักดิ์ ภัทรกุลวนิชย์ ในวารสารรายสามเดือน “อ่าน” แล้วใคร่อยากอ่านนัก พร้อมด้วยคำถามที่ว่า หนังสือนอกเวลาเรียนนี่เค้ามีรายชื่อให้เราอ่านกันตรงไหน ท่านดินพอทราบไหมเจ้าคะ
    ข้าเจ้าจำได้แม่นยำตั้งแต่ชั้น ม.๑ ยัน ม.๖ ไม่เห็นมีรายชื่อหนังสือนอกเวลาเรียนอะไรมาให้รู้เลย
    ถามเพื่อนหลายๆ คนต่างโรงเรียน ก็ไม่มีใครเคยได้อ่าน “ทุ่งมหาราช” สักคน
    ท่านดินล่ะ ท่านอ่านหรือยัง อ่านแล้วรู้สึกเช่นไร
    อ้อ…แล้วท่านอ่านวารสารรายสามเดือนที่ข้าเจ้าว่านี่หรือยัง คิดเห็นเป็นเช่นใดกับหนังสือหัวใหม่จาก “ฟ้าเดียวกัน”
    ตอนแรกข้าเจ้าว่ามันแพงเอาการกับราคา ๒๐๐ บาท สำหรับคนที่ไม่มีรายได้ประจำอย่างข้าเจ้า
    หากเมื่อได้อ่านก็เห็นว่ามันคุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไปเหมือนกัน

    คาราวะยามใกล้หิว

  318. โอ๊ะโอสวัสดิ์ขะรับ

    กลับมาแล้วสินะ เจอคำทักทายเต็มด้วยน้ำเนื้อเยี่ยงนี้เองชักนำนิ้วข้าพเจ้าขีดเขียนมา ด้วยความสงสัยว่าคนเขียนหนังสือเขาทำไมจึงร่ายได้เป็นวรรคเป็นเวร ก็แล้วทีเราไยจิ้มคำสองคำก็หมดสต็อกแล้ว ไม่รู้จะเรียบเรียงอักษรต่อไปอย่างไรดี ขมวดความคิดมากระจุกกันอยู่คอขวดแก้ไม่ออกไม่รู้เอาเรื่องอะไรออกมาก่อนหลัง

    ท่านกลับมาแล้วท่านอิ่มคงหายคิดถึงล่ะทีนี้

    การได้มีมิตรรักแวะถามไถ่เรื่องหนังสือที่ได้มา หนังสือที่กำลังอ่านทำให้อักษรากาศวนเวียนรอบตัวดีแท้ เล่าให้ฟังเถิดขอรับว่าได้หนังสืออะไรมา เนื้อหาเป็นอย่างไร? ชอบไม่ชอบตรงไหน? ข้าพเจ้าตาโตหูกระดิกเสมอยามได้ยินเรื่องเล่าเยี่ยงนี้ เนื่องเพราะตัวเองนั้นอาภัพการอ่าน ตัดงบซื้อหนังสือมาร่วมสามปีแล้วขะรับ ยิ่งหนังสือเรียนอ่านนอกเวลานั่นยิ่งแล้วใหญ่ วัยเด็กหากมีอาจารย์อย่างท่านไพฑูรย์ธัญญาวรรณภาวะข้าพเจ้าปัจจุบันคงเติบใหญ่กว่าเป็นอยู่นี้

    พักเที่ยงแล้ว..ทานข้าวขอรับท่านมาม่าซอง ท่านอิ่ม
    แกงส้มปลาช่อนสัปรสฝีมือแม่

    บ่ายนี้จะจัดการกระต๊อบที่สร้างค้างไว้ให้เสร็จ แล้วต่อด้วยวิเคราะห์เรื่องสั้นท่านมาม่าซอง(ที่ค้างไว้เช่นกัลล์) หากเสร็จสมอารมณ์หมายค่ำนี้คงส่งได้

    -คนไม่มีรายได้ประจำเหมียนกัลล์-

  319. หรีดหริ่งร่ำไรสวัสดิ์ท่านดินตี้ฮัก

    เอานี่มาฝาก

    http://www.prachatai.com/05web/th/home/12703

    คาราวะ

  320. แฮก แฮก แฮก หมาวิ่งเล่นจนหอบ สวัสดิ์

    ในที่สุดเธอก็กลับมา…แม่เพลงแห่งเรือนพันวา

    แหม่ พอบอกว่า ไร่ละสองแสน เล่นเอาท่านทั้งสองร้องเสียงหลงเชียว…

    โธ่ กาลเวลามันเปลี่ยน อะไรก็เปลี่ยน…ตอนมาคราแรกมันแค่ไร่ละสามหมี่น…
    พอมีถนนหลวงตัดผ่าน มันก็กลายเป็นอย่างนั้นแหละท่าน…แข่งกับวิกฤติน้ำมัน…

    อาทิตย์หน้า…กระผมก็จะลงมือ ปลูกเรือนอยู่เป็นหลักแหล่งจริงจัง…อยู่ที่แม่แตงแล้วล่ะท่าน
    บ้านพักแม่ริม อีกประมาณสองเดือนคงต้องร้างลา เพราะหมดวาระการทำงาน…

    ยังนึกๆอยู่ว่า…เราอาจขาดการติดต่อกันสักพัก…เพราะไม่แน่ใจว่าระบบอินเตอร์เน็ตทางกระโน้น
    มันเป็นเช่นไร? อาจได้พึ่งพาอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ย่านตลาดไปพลางหากสบโอกาส

    แต่ช่างเฮอะ…มันยังมาไม่ถึงหนะท่าน…

    ส่วนหนังสือ…เอ้ย…วารสารรายสามเดือน “อ่าน” ไอ้กระผมก็ไปเปิดๆแง้มมาและ…
    ชอบมากมายเช่นกัลล์ เรียบๆ สบายตายามอ่าน หารดูแล้วตกประมาณเดือนละ เจ็ดสิบบาท
    โอเคอยู่นะ ว่าจะสมัครสมาชิก รอให้ย้ายชีวิตแบบนิ่งๆคงได้ สนับสนุน…

    อ๊ะ! ได้เวลาส่งของแล้วผองท่าน…ไปและ เจอกันยามค่ำๆ…เน้อ

    คารวะ ชุมชนชายรั้วที่รัก….)

  321. กราบเรียนท่านผู้ใหญ่บ้านชุมชนชายรั้ว

    ฟังว่าท่านจะลงมือปลูกเรือนเป็นหลักแหล่งแล้วให้ครึ้มใจนัก ข้าเจ้าจนบัดเดี๋ยวนี้ยังไม่มีเรือนเป็นหลักแหล่งเลยขะรับ อาศัยขนำปลายนาพอกันแดดฝนมาหลายปีดีดักแล้ว ยังงง ๆ อยู่เหมือนกันไม่ผูกพันกับสถานที่จนรู้สึกเป็นบ้านสักที

    ความรู้สึกที่กำลังจะมาถึงในอาทิตย์หน้าคงดีไม่หยอก ว่างแล้วนำมาบอกมาเล่าสู่กันฟังด้วยนาขะรับ

    นี่แน่ะท่านผู้ใหญ่!

    ลูกบ้านน้อยขนแฝกลากปล้องไผ่ไปนั่งผูกกระต๊อบอยู่ชายป่า ที่ตรงนั้นร้างไร้ผู้คน เห็นว่าคงสงัดเหมาะแก่การนั่งขีดนั่งเขียนไปตามยถา นาน ๆ คงจะมีพวกหาของป่าผ่านมาสักที ได้กระทำการตอกลิ่มไม้ผูกเป็นเก้าอี้ไว้ให้สหายชุมชนชายรั้วแวะนั่งจิบชากาแฟรับลมเย็นปลายนาสรวลเสเฮฮาตามประสาคนริมรั้ว

    ยังอยู่ระหว่างเบต้า ลองนั่ง ๆ นอน ๆ ดูทีเป็นไรแล้วรบกวนชี้แจงแถลงไขว่ากระต๊อบหลังใหม่เป็นเช่นไร เพื่อผู้น้อยจะได้ทบทวนว่าสมควรย้ายดีหรือไม่? (ก้มหน้าก้มตาสร้างมาสามวันสามคืนเจียวล่ะทั่น)

    http://tuleedin.myokhost.com/blog/

    คารวะ

  322. เอ๋…ใครกันผู้ใหญ่บ้านน่ะท่านดิน

    เข้าไปดูแล้วเรือนใหม่ท่าน มันก็ใช้ได้
    ดูผ่านนะยังมิทันพิศ

    กับอีกทีในHi5 ป๋าไอซ์แอดข้าเจ้ามาจึงได้ตามรอยไปยังเรือนท่านหลังนู้น
    เงียบกริบ ลมใบไม้มิกระดิกเลยหรือท่าน (ฮา)

    คาราวะยามหิว(อีกแล้ว)

  323. แกร่ง กราก…จานใบพัด เหมือนจะหลุดจากตัวพัดลม สวัสดิ์

    ไปกระต๊อบชายป่า มาแล้วละท่านดิลล์ เงียบสงัดสมคำร่ำลือ…
    สีน้ำตาลพาสเทล ละมุนใช่หยอก
    แล้วตกลงท่านจะอยู่ที่ไหน?เป็นหลักล่ะขอรับ…ได้หิ้วปิ่นโตไปวางถูกที่…

    เอางี้ท่านดิลล์ชอบสไตล์ไหนล่ะ?
    เลือกเล้ย…กระผมตามไปได้ทั้งนั้นแหละขอรับ…

    เดี๋ยวพาหมาไปจูงเดินก่อนแล้วค่ำๆ เจอกันอีกทีนะท่าน…)

  324. ค่ำคืนสวัสดิ์ขอรับสหายชายรั้วและหญิงรั้ว

    ท่านอิ่มขะรับ ข้าพเจ้าคิดไหว้วานท่านช่วยตรวจสอบสักหน่อยน่ะขะรับว่ากระต๊อบหลังใหม่เป็นอย่างไรบ้าง? เปิดช้าเร็วอย่างไร? แบบว่าเปิดจากเน็ตข้าพเจ้ามันอืดเต็มทนขะรับ ลองเปิดพร้อมกับที่อื่น ๆ ชาวบ้านเขาโหลดครบหน้าหมดแล้ว เจ้ากระต๊อบสีน้ำตาลพาสเทล(เหรอ? เพิ่งรู้นะเนี่ย ข้าพเจ้าพยายามหาสีดินขะรับ แก้แล้วแก้เล่าตั้งนาน)มันยังหน้าขาวอยู่เลย แต่พอเปิดหน้าแรกได้แล้วหน้าอื่น ๆ ก็ไม่ชักช้าแล้ว

    ยังเหลือ Avatar โหลด Plug in แล้วแต่ต้องเอาโค้ดไปใส่ตรงโน้นตรงนี้ข้าพเจ้าตาลายไปต่อไม่ไหวต้องหยุดไว้ก่อน

    ส่วนอยู่ที่ไหนนั่น ข้าพเจ้าจะไปนั่ง ๆ นอน ๆ กระต๊อบใหม่สักพัก เดี๋ยวจะนประกาศไว้หน้าแรกนะขะรับ ทดลองใช้งานดูหากไม่มีอันใดติดขัดก็อยู่ไป แต่หากติด ๆ ขัด ๆ ค่อยกลับกระท่อมน้อยหลังเดิม

    ท่านมาม่าซองขะรับ

    พูดถึง Hi5 แล้วยังเจ็บใจมันไม่หาย ข้าพเจ้ารับแอดมาจากใครสักคนนี่แหละด้วยความที่นิสัยเสียอยากรู้มันคืออะไร?เลยคลิกมั่วเข้าไป คลิกไปคลิกมามันส่งข้อความชวนแอดไปให้ทุกเมล์แอดเดรสที่มีอยู่เลยขะรับ ข้าพเจ้าตาเหลือกแก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว

    จนป่านนี้ข้าพเจ้าก็ยังไม่รู้ว่าเจ้า Hi5 เนี่ยมันทำประโยชน์อะไรได้บ้าง? ใช้ประโยชน์กับงานเขียนได้ไหมขะรับ?

    ส่วนเรื่องเงียบนั่นคงเป็นไปอย่างนั้น ธรรมชาติข้าพเจ้าชอบอยู่เงียบ ๆ เจอะคนมาก ๆ แล้วหูอื้อตาลาย ไปสร้างกระต๊อบอยู่ชายป่า นั่งเขียนหนังสือไปเรื่อย ๆ แต่เพราะข้าพเจ้าผูกพันกับชีวิตบนเน็ต ไม่คุ้นชีวิตที่นั่งเขียนแล้วใส่ซองส่งบรรณาธิการ ต่อไปคิดว่าจะก้มหน้าก้มตาเขียนนิยายทำกระท่อมธุลีดินให้เป็นที่รู้จักฐานะบล็อกนิยายสำหรับคนชอบอ่านนิยายออนไลน์ ส่วนตัวข้าพเจ้าก็ซุกศีรษะอยู่ในกระท่อมปั่นตัวอักษรไปเรื่อย ๆ

    มีสหายแวะทักทายก็สุขใจแล้วขะรับ

    แวะหาข้าพเจ้าที่กระท่อมหลังใหม่นะขะรับ (วันพรุ่งข้าพเจ้าออกเดินทางสี่วัน คงหายหน้าช่วงกลางวันแล้วจะโผล่หายามค่ำคืนขะรับ)

    คารวะ

  325. ดีเซล สี่สิบสี่บาทแล้วหนา สวัสดิ์

    ตามที่ท่านดิลล์ไหว้วานให้กระผมทดลองตรวจสอบ(ความเร็วช้า)กระต๊อบหลังใหม่
    ปรากฏว่า ยังมีบางจุดตอกตะปูไม่เรียบร้อยนะท่าน…
    ไม่แน่ใจว่าจะต้านลมยามหน้าฝนได้ดีแค่ไหน?นะขอรับ
    (บางทีเปิดไม่ขึ้น-เช่นเมื่อคืน…
    บางที่เปิดค้างไว้นานกว่าจะขึ้น-เช่นเมื่อวานกลางวัน…
    บางทีก็เปิดขึ้นทันที-เช่นตอนนี้… )
    คาดว่ามันยังไม่เข้าร่องเข้ารอย…รอให้คนมาอยู่ประจำมันคงดีขึ้นหน่ะท่านดิลล์

    ส่วนไอ้เจ้า Hi5 กระผมก็มีนะท่าน…
    แต่ก็ไม่ได้ใช้มันเลย เพราะยัยแม่บ้านสุดที่เลิฟ
    คุณเธอสมัครไว้ให้บอกเอาให้กะผมได้อัพเดทถึงเพื่อนผอง
    ใครๆที่เราไม่ได้เจอนานๆ สุดท้ายมันก็จะได้เจอ…เธอว่างั้น…
    แต่จนแล้วจนรอดกระผมก็ไม่ได้อัพโหลดภาพอันใดลงไป…
    ยัยแม่บ้านฯ เธอจึงจัดการสวมรอยเยี่ยงเว็บมาสเตอร์
    ตอบ-รับ ทำแทนให้หมดยามมีใครส่งข้อความมาถึง…
    กระผมชอบwordpressมากกว่าเป็นไหน?
    บอกตามตรงว่าโดนใจ วัยทองกว่าเยอะ นะขอรับ…ว่าป่ะ?

    ได้เวลาอีกแล้วท่านดิลล์ไปก่อนนะขอรับ

    คารวะด้วยชาจีน…ป่านเดิม…)

  326. หวัดดีคะท่านเถ้า…

    วันนี้ไม่ค่อยจะมีเวลาต้องขอโทษไว้ก่อนนะ…

    ได้รับจดหมายของท่านหลายวันแล้ว อ่านตั้งสามรอบ
    ลายมือท่านสวยเชียว แต่ในเส้นสายบอกได้ว่าท่านมีความเป็นศิลปินอยู่มาก

    แล้วข้าพเจ้าจะเขียนตอบกลับไปนะ
    การคบกันเป็นสหาย แค่รู้ใจเป็นอันใช่ได้ไม่จำเป็นต้องใช้อักษรให้ยุ่งยาก(กลัวท่านเสียเวลา)

    คิดถึงซำเหมอ ตะเอง

  327. ขอบพระคุณช่ออักษรที่นำมาฝาก

    พี่ท่านสบายดีนะครับ ฝนฟ้าฟากฝั่งโน้นคงสงบแล้ว

    ตอนนี้ผมริจะเขียนเรื่องสั้นส่งพานแว่นฟ้าดู มารูว่าเขาประกาศรับก็จวนจะปิดแล้ว

    แต่ก็ปั่นกลอนส่งไปก่อน(เอาไว้ลุ้น) ส่วนเรื่องสั้นนั้นมีพล๊อตอยู่แล้วเลยอยากจะเขียน(เอาไว้ลุ้นอีกเช่นกัน)

    แล้วจะแวะมาเยื่ยมบ้านใหม่พี่ท่านอีกนะครับ

    ด้วยความระลึกถึงเสมอ

    ปล.ฝากข้อความไว้ในบ้านใหม่พี่ท่านไม่ได้ ลองสามครั้งแล้วไม่เป็นผล ขอแปะไว้บ้านนี้นะครับ

  328. มันเป็นเช่นนั้นเอง สวัสดิ์ ท่านดิลล์

    แหม่…เหมือนฝันไปเลยนะขอรับ จู่ๆ ตื่นขึ้นมาแล้วกระต๊อบชายป่า ก็ถูกรื้อซะงั้น…
    อยู่ที่ กระต๊อบตรงลากูน นี่แหละท่าน มันแข็งแรงดีอยู่แล้ว…

    กระผมและแม่เพลง ยังไงก็มาเยี่ยมเยียนได้สะดวกเช่นเคย…

    เอาผกากรอง(ดอกขี้ไก่)มาฝากหนึ่งกำมือ เผื่อบนโต๊ะทำงานท่านดิลล์จะได้สดใสขึ้นมาบ้าง

    แล้วจะมาเยี่ยมใหม่พร้อมน้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง
    ไปแหละท่าน…

    คารวะยามเย็น

  329. อยากกินอะไรเดี๋ยวทำให้ท่านดิน

    ต้อนรับกลับคืนขนำ

  330. เอาน่า ไงที่ตำบลนี้ มิตรสหายอุ่นหนาฝาคั่งนะพี่ท่าน

    ‘ผมเอง

  331. ท่านที่คั่นฯ แล้วพบกันที่รัฐสภานะขอรับ

  332. ยามเช้าสวัสดีท่านดินที่รัก

    เป็นอย่างไรบ้างท่าน
    นอนหลับสบายดีไหมกับขนำเก่านี่
    เอาน่าอย่างน้อยท่านก็คุ้นเคยกับมันดีอยู่มิใช่หรือ

    คาราวะด้วยข้าวต้มปลากระพงและน้ำชาจีนใส่ใบเตย

  333. อรุณสวัสดิ์ขอรับทุกท่าน ขอจัดการธุระปะปังก่อนแล้วจะกลับมา

    คารวะ

  334. แหม พี่ท่านประทีปฯนี่พูดได้โดนจาย

    ย่ำบ่ายสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน

  335. ปล.ผมได้ลุ้นแค่กลอนการเมืองเท่านั้นแหละครับ เรื่องสั้นส่งไม่ทัน

  336. เสาร์สวัสดิ์ ท่านดิลล์

    หายต๋อม…ไปไหนล่ะท่าน ดูวุ่นๆอยู่ใช่ไหม? ขอรับ

    ส่วนไอ้เกล้ากระผมเพิ่งหอบสังขารผอมบาง กลับลงมาจากดอย ที่โครงการหลวงหนองหอย…
    อากาศกำลังดีนะท่าน หมอกจางๆ หนาวเย็นพอให้ขนลุกในบางเวลา…

    แล้วจะโพสต์ภาพไว้ให้ท่านดิลล์และแม่เพลง สูดอากาศผ่านสายเคเบิล…อีกครา

    รักษาสุขภาพนะขอรับ…

    คารวะด้วยอโวคาโดคครีมสลัด…)

  337. ทดสอบทำไมหรือท่านดิน?

  338. แหะ แหะ แหมหนูจัมไมซ่างซัก
    wp ไม่ยอมให้ข้าพเจ้าใช้ที่อยู่ใหม่น่ะขะรับ
    เปลี่ยนทีไรพวกส่งไปหลังบ้านทู้กกกที

  339. เข้ามาต่อเพลงวนิพกหนาทั่นดิลล์

    เมื่อดวงตาของฉันมันมืดมิด
    และชีวิตฉันยิ่งมืดลง

    แถมความรักไม่เคยจะมั่นคง
    ขอร้างไกลไม่หวนกลับคืนมา

    ออกยํ่าไปบนทางของไฮโซ
    ทั้งวันทั้งคืน ทุกเวลา

    ขอเศษเงิน เจ็ดหมื่นล้าน (ของกู) คืนมา
    เพียงเมตตา ไอ่กระผม บ้าง เป็นค้างคาว !

    : )

  340. มะกี้เค้าส่งข้าพเจ้าที่หลังบ้านหรอกฤๅเจ้าคะ ?
    มิน่าล่ะ ! เหาะข้ามประตูมาทีไรให้มึนกลับไปทุ๊กกกกที – -”

    .
    .

    สบายดีนะท่าน ?

  341. ร้อยพันหมื่นบทเพลงบรรเลงผ่าน
    เครื่องกระจาย-เสียงสาร สื่อเสียงใส
    สู่ช่องหู เตลิดสู่ ห้องหัวใจ
    ยิ้มน้อยใหญ่ถูกวาดใส่ใบหน้าชน

    ส่งความสุขผ่านบทเพลงมิเร่งเร้า
    ปล่อยใจเคล้าดนตรีมิมีสน
    งานหนักกองตรงหน้ายอมท้าชน
    ขออุทิศกายตนให้ดนตรี

    …..

    หายหน้า แต่ยังหายใจนะครับท่าน :]

  342. นานแสนนาน…สวัสดิ์ ขอรับ ท่านดิลล์

    …คิดถึงมากมาย อยากระบาย ความคิด(ส่ง)ถึง
    มีหลายเรื่องราว อยากเล่า เป็นกระบุงเชียวล่ะ ท่าน!

    แล้วจะหมั่นกลับมาเยี่ยมสหายชายรั้วบ่อยๆ นะขอรับ

    จุ๊บ จุ๊บ 🙂

    ค่ำคืนวันศุกร์ 21 พย. 51
    ริมหน้าต่างชั้น 12 อาคารบางกอก บิสิเนส เซ็นเตอร์, เอกมัย

  343. ข้าไม่คุ้นเคยเลยท่านดิน บ้านหลังใหม่ของท่าน

    ไม่รู้ว่าข้าจะเจรจากับท่านได้หรือเปล่า

    แต่ให้ท่านดินล์ไปงอลไว้ที่บ้านพี่แตะ

    เลยอดที่จะตามมาไม่ได้ ตอนนี้บ้านข้าได้ปัดกวาดอยู่เรื่อยๆ

    ถ้าท่านพอจะมีเวลาพอก็แวะไปทานน้ำได้น่ะครับ

    กลับบ้านหลังนี้ได้แล้ว ข้าพเจ้าไม่คุ้นบ้านใหม่ท่านเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: