คลังเก็บบล็อก

ยามไร้พระพายพัด..รำเพย

ilmale

๏ เพ็ญโสมกระจ่างฟ้า….จวงจันทร์
ลอยลิ่ววิลาวัณย์……….แจ่มหล้า
เมฆยังคลอเคียงกัน……เกยอยู่ คู่เคย
อยู่ไหนเล่าขวัญข้า…….ไยร้าง ห่างไกล ฯ

๏ พระพายเคยผ่านแผ้ว…พจนีย์
พัดแผ่วแว่ววลี…………ห่อนเว้น
เย็นสายลมวจี………….เวียนแวะ รจนา
แลกลายอักขระเล่น……เป็นเพื่อน มาเสมอ ฯ

๏ สงัดเงียบเสียยิ่งแล้ว…..สหายเอย
สายลมเคยรำเพย……….แผ่วพลิ้ว
ยามนี้หยุดพัดเลย……….ราวสิ้น แรงลม
ลืมแล้วเคยเริงริ้ว………..แรมรส อักขระละไม ฯ

๏ เจ็บปวดแลป่วยไข้…….ใช่ไหม?
จึงไม่อาจพัดไกล………..กว่ากลั้น
หนักเบาเป็นฉันใด……….ใคร่รู้ จริงแฮ
ห่วงใยกังวลนั้น………….เนิ่นช้า ยิ่งถวิล ฯ