Category Archives: Lanta Memoir

แรมทาง : ลันตา..ในเงาความทรงจำ (๑๓)

หมู่บ้านสั่งก็อู้ (ผมเรียกล้อหมู่บ้านสังกาอู้ของชาวเล)

ผมเจอภาวะเสบียงเริ่มร่อยหรอแต่ไม่กล้าเอารถออกเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าวันที่เอารถออกจากอุทยานฯ คือวันกลับ  เพราะสภาพเส้นทางทำให้ทั้งเครื่องและช่วงล่างสึกหรอรุนแรงและที่กลัวสุด ๆ คือไม่แน่ใจว่าจะไปได้ตลอดรอดฝั่งโดยเฉพาะเนินแรกที่ทั้งทอดยาวทั้งเป็นโค้งสูงชันเต็มด้วยร่องหินทางน้ำกัดเซาะ  กระทั่งรถแคริบเบี้ยนฝรั่งเช่ามาบางครั้งยังติด 

แต่ผมยังไม่อยากจากไป ที่นี่สวยสงบมีซอกมุมยังไม่ได้เดินสำรวจอีกมากมาย   ความสวยงามนั้นซุกซ่อนอยู่ทุกหลืบมุม ทุกลายหิน กระทั่งรอยน้ำขังในร่องหินล้วนเต็มด้วยลวดลายงดงามละลานตา  ทั้งเริ่มรู้จักมักคุ้นกับคนอุทยานฯ ทำให้เริ่มรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป  

ที่พึ่งเดียวผมได้ระบายพูดคุยประจำวันคือซีเล็ก  ทำให้รู้ว่ามีรถอุทยานฯ ไปตลาดนัดทุกวันอาทิตย์  ผมเหมือนยกเขาพระสุเมรุออกจากอก  เพราะทุกอย่างกำลังจะหมดข้าวสารที่ได้จากวิทย์สองโลฯ เมื่อวันมาถึง อาหารกระป๋อง น้ำถังสองถังติดรถมาใช้ทั้งดื่มและหุงข้าวก็กำลังจะหมด  หากต้องซื้อน้ำดื่มขวดละสิบบาทผมล่องจุ๊นแน่ 

ผมพยายามประคองเสบียงที่เหลือให้ถึงเช้าวันอาทิตย์  แต่ไม่สำเร็จผมกำลังจะอดมะลอมมะล่อตอนซีเล็กเอ่ยชวนไปกินข้าวที่บ้านพักของเขาผมไม่มีทางอื่นให้เลือก  หากอยากพักต่อจำต้องรบกวนเพื่อนใหม่ไปก่อนด้วยความไม่สบายใจเพราะผมก็รู้ว่าซีเล็กจะต้องเก็บเสบียงอาหารของตนไว้ให้พอถึงวันอาทิตย์เหมือนกัน   

ผมเดินตามแฝดไท ธนาวุธลัดเลาะข้ามคลองแบ่งเขตพื้นที่หลักของอุทยานฯ กับเขตบ้านพักนักท่องเที่ยวซึ่งอยู่เลียบเชิงเขา  ซีเล็กนำขึ้นเนินสูง ผมก้มหน้าจ้ำตามคิดในใจ “นี่พวกเดินอย่างนี้เช้าเย็นรึนี่!” ผมคิดพลางหอบพลาง เพราะนั่นมันไม่ใช่ทางเดินธรรมดา  มันไม่ต่างกับปีนเขาแค่เกลี่ยหนทางให้เตียนแล้วเท่านั้น!

พ้นเนินขึ้นมาข้อข้องใจที่ผมสงสัยว่าพวกชาวอุทยานฯ เขาหายไปไหนกัน บ้านพักก็ไม่มีให้เห็นเป็นอันร้องอ๋อ!

พวกเขาปลูกบ้านพักอยู่บนเนินลับตา อยู่ใกล้แต่ไม่ชิดกัน  คล้ายหมู่บ้านเล็ก ๆ ของชาวเขา  พวกที่มีครอบครัวสายชล ช่างโก กุ้ง ฉิม อยู่เรียงใกล้กัน บ้านป้าผู้ดูแลห้องน้ำอยู่ตรงข้ามบ้านซีเล็กที่ต้นทาง  บ้านจอย ม่อน สองไอ้หนุ่มไร้เมียอยู่แยกห่างไปทางสำนักงาน  มีศาลารวมจอกซึ่งสมาชิกกำลังประชุมเครียดในหัวข้อประจำวันวิจัยน้ำกลั่นสีใส 

ซีเล็กที่ตอนนี้เลิกเก็กแล้วพักในกระต๊อบขนาดสี่คูณแปดเมตรบอกให้ผมนั่งรอจากนั้นแกก็เข้าไปจัดแจงทำกับข้าว  ผมอึดอัดใจอยากช่วยทำแต่พวกไม่ยอม  ผมออกเดินทักทายชาวหมู่บ้านสอดส่ายสายตาสำรวจหมู่บ้านด้วยความสนใจ  บ้านช่างโกพ่อเจ้าก๊อฟที่คำพูดคำจาเป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่น ๆ ยังหุงต้มด้วยเตาไม้ฟืน  หลายบ้านไม่มีทีวีเมื่อไรคิดอยากดูหนังดูทีวีก็จะมาบ้านซีเล็กเพราะเป็นบ้านที่มีอุปกรณ์บันเทิงและยังไม่มีเมีย  ทั้งเครื่องเสียงทีวีซีเล็กจึงดูไม่จืดเอาแค่ยังส่งเสียงส่งภาพได้เป็นผ่าน     

มื้อค่ำวันนั้นผมกินผัดหมูเค็มแกงส้มฝีมือซีเล็กอย่างเอร็ดอร่อยในน้ำใจมิตรต่างถิ่น  หลังอาหารซีเล็กคว้ากีต้าร์มานั่งบรรเลงทั้งยังเสียบสายต่อเข้าเครื่องเสียงเปิดคอนเสริตเล็ก ๆ เพลงครูกรรณิการ์ที่แกะมาทุกเม็ดโชว์ฝีมือกีต้าร์แบบมวยวัดที่ไม่ธรรมดา  ผมกังวลถามว่า “ไม่กลัวรบกวนบ้านอื่นหรือ?” ซีเล็กส่ายหน้ามือลีดกีต้าร์ไปบอกว่าเขาทำอย่างนี้ทุกวันพวกนั้นชอบฟัง  ไม่น่าแปลกใจเพราะฝีมือลีดกีต้าร์เหลือเกินจริง ๆ ซีเล็กเล่าว่านี่คือกิจวัตรประจำวันของเขา  พวกคนอื่นจับกลุ่มดวลเหล้ากันมีเขาคนเดียวที่เล่นกีต้าร์และไม่กินเหล้า  และก็ดูเหมือนว่าจะมีเขาเพียงคนเดียวในกลุ่มที่เอาจริงเอาจังกับชีวิตความก้าวหน้าในงานอุทยานฯ ผมเริ่มทึ่งกับความเป็นซีเล็กที่ใช้ชีวิตร่วมกับกลุ่มคนอุทยานฯ อย่างกลมกลืนแต่คิดต่างออกไป เขาไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ผ่านอบรมดำน้ำ  ทั้งยังพัฒนาภาษาอังกฤษตลอดเวลา  สักพักนักวิจัยน้ำกลั่นย้ายที่มั่นมาร่วมส่งเสียงร้องกันครื้นเครง  เจอบางเพลงคีย์ซีผมควักเมาท์ออร์แกนออกมาแจม   

ฮาเฮกับพวกเขาจนดึกดื่นจึงได้ลากลับ 

ด้วยความที่ไม่คุ้นหนทาง ผมอาศัยไฟฉายดวงเล็กประจำตัววนเวียนหลงไปหลงมาอยู่ในความมืดพักใหญ่กว่าพบทางกลับเต็นท์  กลับมาสู่ชีวิตเปลี่ยวที่มีเพียงเต็นท์ผมหลังเดียวในเขตพื้นที่กว้างใหญ่ของอุทยานฯ แห่งชาติหมู่เกาะลันตา

Advertisements