Category Archives: เพิงพักริมทาง

เพิงพักริมทาง : ความในใจ

icon_memoir 

ข้าพเจ้าเองต้องฝืนกับความรู้สึกติดค้างภายในใจอยู่มากหลาย เป็นธรรมดาวัฒนธรรมไทยที่เราได้รับแกงส้มหอมกรุ่นเพิ่งปรงจากเตาส่งผ่านรั้วตำลึงชายบ้าน เราจะผ่อนแกงถ้วยนั้นใส่ชามล้างน้ำแล้วตักพะโล้ที่เพิ่งทำเสร็จลงไปเต็มชามส่งคืนให้..อาหารมื้อนั้นอิ่มใจทั้งสองบ้าน แลบอกให้รู้ว่าในสังคมน้ำจิตน้ำใจเช่นนี้เราจะไม่อดอยากเลย แกงถ้วยนั้นยังหมายถึงฆ้อน ตะปู เล็ก ๆ น้อย ๆ หยิบยืมกันไปมา ผู้ให้หาได้หวังสิ่งใดเพียงมีก็แบ่งกินแบ่งใช้ แต่แล้วฆ้อนถูกส่งคืนพร้อมมะม่วงสุก ชมพู่หวานกรอบในตะกร้า..

ข้าพเจ้ารับน้ำใจจากมิ่งมิตรมาต่อเนื่องตลอดสองปี โปสการ์ด ซีดี พัสดุภัณฑ์ หนังสือ รับอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่มีส่งตอบแม้โปสการ์ดขอบคุณ บางท่านเงียบหายไป บางท่านยังคงส่งมาทุกครั้งที่มีจังหวะโอกาส

การกระทำของข้าพเจ้าเช่นนี้ช่างไม่ต่างคนไร้ใจ ไร้มิตรสัมพันธ์ กระทั่งไร้วัฒนธรรมดีงาม

แต่กัลยาณมิตรแห่งข้าพเจ้าขอรับ โปรดได้รับทราบเถิดว่าข้าพเจ้าหาได้นั่งอยู่บนความสุขใจเลยที่กระทำเยี่ยงนั้น

ความรู้สึกติดค้างยังเป็นดังเปลวเพลิงเผาผลาญวิญญาณข้าพเจ้าให้ร้อนเร่าราวรับทัณฑ์แห่งนรกภูมิ

ก็แล้วไยข้าพเจ้าไม่ตอบไมตรีทั้งหมดให้เสร็จสิ้นไปอย่าได้ปล่อยค้างคา เมล์หนึ่งฉบับ โปสการ์ดหนึ่งแผ่น ส่งหนังสือหนึ่งเล่ม หาเป็นเรื่องเปล่าเปลืองเวลาสักเท่าใดเลย?

ข้าพเจ้ากลับไม่อาจกระทำ!

ยามรับแกงส้มร้อน ๆ หอมกลิ่นเครื่องแกงกรุ่นส่งผ่านรั้วมา ข้าพเจ้าย่อมยินดีในอ้อมอุ่นแห่งมิตรไมตรี แต่ยามนั้นมื้อนั้น ที่บ้านยังไม่มีแม้ข้าวสารจะกรอกหม้อ ผลไม้รอบบ้านก็ล้วนเพิ่งแตกช่อดอก ข้าพเจ้ายังไส้กิ่วเขียมกินเขียมใช้ไม่อาจบอกใคร ๆ จะให้ทำประการใดได้เล่านอกเสียจากเก็บถ้วยใบนั้นไว้ มาดหมายใจว่าวันหน้าจักมีกับข้าวหรืออะไรสักอย่างเต็มถ้วยส่งข้ามรั้วคืนไป

หัวใจเยี่ยงนั้นย่อมหาความปรีดาใดไม่มีเลย

พะวงอยู่แต่ว่า เพื่อนบ้านจะกังวลข้าพเจ้ารับแกงแล้วยังจะยึดถ้วยแกงไว้เสียด้วยกระไร จึงไม่ส่งคืน

ที่ทำได้ก็เพียงตะโกนขอบคุณกลับไปแล้วแจ้งว่าถ้วยนั้นขอเก็บไว้วันหลังจักคืนให้ การกล่าวเช่นนี้ย่อมบอกความหมายกล้ำกลืนฝืนใจอย่างที่สุดแล้ว นั่นคือข้าพเจ้าไม่มีอะไรจะใส่ในถ้วย !

มิ่งมิตรขอรับ

ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นด้วยเลยกับการกระทำไปตามมรรยาทสังคม ได้รับของสิ่งหนึ่งมาแล้วส่งคืนกลับอย่างไร้ซึ่งศุภปรารถนาใด หากกระทำด้วยเป็นไปตามมรรยาท อย่าให้อีกฝ่ายเข้าใจไปว่าไร้น้ำจิตน้ำใจ

เพียงตวัดปลายพู่กันไม่กี่ครั้งก็จะได้โปสการ์ดทำมือซึ่งข้าพเจ้าเคยนั่งทำเป็นประจำก่อนยังไม่เริ่มฝึกฝนอักขระรจนา กดแป้นอักษรไม่กี่ตัวก็ได้ข้อความสั้น ๆ แต่เหล่านั้นหาใช่สิ่งข้าพเจ้าเต็มใจกระทำเลยหากไร้เสียแล้วซึ่งอารมณ์กระทำอันแท้จริง

สองปีมานี้ ข้าพเจ้าละทุกอย่าง มุ่งหวังใช้เวลาทั้งหมดที่มีฝึกเขียนอักษรเพียงอย่างเดียว หามีกะจิตกะใจทำการอื่นใดเลย

อีกทั้งฝึกเขียนเรื่องนั้นเล่าก็สาหัสสากรรจ์นัก กว่าได้เรื่องที่อยากเขียนจากภายใน กว่าพบจังหวะเขียนของเรื่องนั้น ๆ กว่านำพาตัวละครไปให้ตลอดรอดฝั่ง และอีกร้อยแปดพันประการ ล้วนเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญเสียทั้งหมดทั้งสิ้นสำหรับผู้ด้อยเดียงสาบนหนแห่งประพันธการนี้    

ข้าพเจ้าจะล้มพับลงระหว่างทางไร้สิ้นเรี่ยวแรงไปต่อ หรือละเลิกการเดินทาง หรือจะตะเกียกตะกายคลุกฝุ่นคลุกโคลนคืบคลานไป ก็ขึ้นอยู่กับหัวใจที่จะอุทิศ

ความหนักหนาสาหัสนั้นใช่จะเป็นเรื่องควรนำมาแจงให้มิตรรักแห่งข้าพเจ้าต้องพลอยรำคาญใจเลย  เพียงหวังกล่าวผ่านให้มิ่งมิตรพอรับรู้ว่าสหายต่ำต้อยของท่านผู้ซุกกายอยู่ในเงาแห่งความเงียบงันนั้น หาได้กระทำสิ่งใดเลยนอกเสียจากเพ่งจอว่างเปล่า ขบครุ่นคิดค้นหาวันแล้ววันเล่า ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าอยู่ในวังวนแห่งอักขระวงกตซึ่งตนได้สร้างขึ้นมา ขบคิดค้นหาจนกว่าจะพบหนทางออก

บางครั้ง..ที่เขียนมาสิ้นวันกลับใช้ไม่ได้ ต้องลบทิ้ง สูญเวลาไปทั้งวัน

ท่านอาจสงสัยใจ ก็แล้วไยจึงต้องเคร่งเครียดเสียปานนั้นไยจึงไม่ผ่อนผันไปบนทางสายกลาง กระทำการอื่นเสียบ้าง?

หากละทิ้งไปกระทำการอื่นเสียนั้น ยากเย็นเหลือเกินจะกลับเข้าอารมณ์เรื่อง จะดำเนินเรื่องต่อ บางครั้งครึ่งวันแรกแทบไม่ได้อะไรนอกจากอ่านทวนบทเก่าเพียงต้องการนำอารมณ์กลับเข้าเรื่อง

ผู้คนมากหลายล้มเลิกการเดินทาง ด้วยอุปสรรคเยี่ยงนี้

มีหนทางเดียวคือจักต้องอุทิศกายใจลงไปทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่เหลือช่องว่างให้ความวิตกกังวล อ่อนล้า ท้อถอย ลังเล เข้ามาเกาะกุมยึดครองจนสูญเสียความตั้งใจเดิม

กัลยาอักษราณมิตรแห่งข้าพเจ้าขอรับ

ขอท่านพึงรับทราบเถิดว่า ถ้วยแกงได้รับมาหาได้หายไปไหน ผู้น้อยยังคงเก็บรักษาไว้ ทุกบทตอนของเรื่องเล่าที่ขีดเขียนหวังแจ้งให้มิ่งมิตรทราบว่าข้าพเจ้าใช้เวลาไปกับขบคิดเรียงร้อยอักขระส่งมาบรรณาการ แทนคำตะโกนบอกว่าจะส่งถ้วยคืนให้วันหลัง!

แลทุกกำลังใจอันได้รับมา ผู้น้อยยังคงใช้เป็นฟอนฟืนสุมไฟ ส่งขบวนโบกี้อักษรเดินทางไป..ไปให้สุดปลายทาง

กระทั่งวันนั้นมาถึง วันอักขระซอมซ่อได้รับการรวบรวมไว้ที่เดียว ถูกส่งขึ้นไปยืนหยัดบนหนแห่งบรรณพิภพอย่างภาคภูมิ นั่นจะเป็นคำตอบให้ทุกเมล์ ซีดีทุกแผ่น หนังสือทุกเล่มที่ได้รับมา ว่าสุไมตรีแห่งมวลมิ่งมิตรหาได้สูญเปล่าเลย

น้อมคารวะ
ธุลีดิน


G

R

A

T

O

M

T

U

L

E

E

D

I

N

Advertisements