ริมรั้วตำลึง : คลองแดน

klongdan

1

๏ โค้งคุ้งน้ำลำคลองเลียบสองฝั่ง
รี่หลากไหลเรื่อยหลั่งทั้งซ้ายขวา
ทบเอ่อท้นพ้นผ่านกาลเวลา
จากวารวันหลั่นมาประจุบัน

๏ เชื่อมอดีตขีดแดนเป็นแคว้นเผ่า
ผ่านลำเนาเล่าขานมานานนั่น
ไปหัวไทร-ระโนด-ปากเหมืองนั้น
บรรจบกันคันคล้องเป็นคลองแดน

๏ ดานไม้เคี่ยมยังขานตำนานถิ่น
เคยอยู่กินย่ำยืนนับหมื่นแสน
ล้วนไปมาค้าขายไม่ขาดแคลน
ลำคลองแดนหลากล้นคนสัญจร

๏ เรือหางยาวลอยลำประจำท่า
คอยลูกค้าเรียงแปล้แลสลอน
เสียงเครื่องยนต์ลั่นคุ้งแต่รุ่งตอน
จวบเย็นย่ำตะวันรอนจึงโรยรา

๏ ภาพวันเก่าพร่ารางจนจางลับ
แสงไต้ดับสายน้ำไหวให้โหยหา
เหลือแต่ตอคลอฝั่งซังตายมา
หญิงชรานั่นรอหลานคลอคอย

๏ โค้งคุ้งน้ำลำคลองเลี้ยงสองฝั่ง
คงร่อยไหลเรื่อยหลั่งอย่างเหงาหงอย
คนทิ้งเหย้าข้าวทิ้งนาน้ำตาปรอย
ผักตบลอยลามทุ่งเต็มคุ้งคลอง

2

๏ สายน้ำไหลนิ่งขานยิ่งนานลึก
ปลุกสำนึกรักบ้านเกิดกำเนิดสนอง
ย้อนความหลังครั้งเก่าเล่าครรลอง
รักษ์ลำคลองคืนรากที่จากมา

๏ คืนชีพฐานชีวีวิถีพุทธ
งามพิศุทธ์พอเพียงเคียงคุณค่า
ศิลปะหัตถกรรมรำโนราห์
คืนกลับมาคู่ถิ่นให้ยินยล

๏ รอยยิ้มหญิงชรามาเติมแก้ม
ได้เย้าแย้มเยี่ยมทักอีกสักหน
ดานไม้เคี่ยมทอดพานอย่่างทานทน
เชื่อมเวลาหลากท้นค้นเรื่องราว

๑๐๏ ฟื้นชีวีชายน้ำแหล่งกำเนิด
รู้รักษ์เลิศอารยธรรมไว้ให้สืบสาว
บ้านไม้เก่ากลับคืนอีกครั้งคราว
ขึ้นโครงคร่าวรายเรียงเคียงฝั่งคลอง

๑๑๏ สายน้ำไหลรินเอื่อยมาเรื่อยหลั่ง
คล้ายรรรเรียงเสียงสั่งยังฝั่งสอง
ปลูกสำนึกรักถิ่นแผ่นดินทอง
เป็นแดนคลองเด่นเลิศเถิดคลองแดน ฯ


About ธุลีดิน

just wanna write and live simple life am I a dreamer ?

Posted on เมษายน 24, 2010, in poem. Bookmark the permalink. ใส่ความเห็น.

การแสดงความเห็นถูกปิด

%d bloggers like this: