แคร่ไม้ไผ่

แคร่ไม้ไผ่
.
เป็นเพียงแคร่ไม้ไผ่
ดูไม่หรูหรา
นั่งไม่สบาย
ทำไงได้…
..
..
ก็เป็นเพียงแคร่ไม้ไผ่ไง!

โฆษณา

About ธุลีดิน

just wanna write and live simple life am I a dreamer ?

Posted on สิงหาคม 22, 2007, in ● แคร่ไม้ไผ่. Bookmark the permalink. 119 ความเห็น.

  1. ท่านดิน.. โพสล่าสุดท่าน อีกบ้านหนึ่ง ทำไม comment ไม่ได้ล่ะท่าน ปิดหรือ?

    ว่าแต่ fluit แปลว่าอะหยัง?

  2. อ้าวววววว
    แม่จ้าวววววววว
    เขียนผิด!!!
    ..
    ..
    เดี๋ยวแก้
    เดี๋ยวแก้

    ข้าพเจ้าคิดว่าจะให้ที่นั่นเป็นมุมสงบ(ลองคิดถึงสวนหินของวัดเซ็นขอรับ)
    นั่นล่ะประมาณนั้นเลย

    ทีนี้เราท่านจะมานั่งเม้าท์กันในวัดในวาก็ดูจะกระไรอยู่ใช่ไหมขอรับ
    เลยปิดคอมเม้นท์ซะเผื่อใครผ่านไปผ่านมาจะได้ใช้เป็นที่นั่งพักอยู่กับความเงียบ
    (โดยเฉพาะข้าพเจ้าเอง อิ อิ)

    ทีนี้ล่ะจะได้นั่งแต่งไปเรื่อย ๆ โดยที่กระท่อมก็ไม่ได้ย้ายไปไหน
    นิสัยมืออยู่ไม่สุขก็ยังได้กระดุ๊กกระดิ๊ก (ลงตัวซะไม่มี)

    เรียนถามอีกอย่างขอรับท่านมุก

    ข้าพเจ้าใช้ WLW โพสท์ไปที่ Leaf terrace
    ตัวอักษรโผล่เป็นเครื่องหมายคำถาม ? หมดเลยขอรับ (ลองเข้าไปดู)
    เป็นแต่เฉพาะอักษรไทย อักษรปะกิดผ่านปกติ
    ข้าพเจ้าเข้าไปเช็คที่ option ของ leaf terrace แล้วก็ตั้งไว้ที่ภาษาไทย

    มีความเห็นไหมขอรับ?

    คารวะ

  3. เข้าไปดูแล้ว แต่.. ท่านๆ โพสไหนล่ะท่าน? ไม่เห็น ไม่เห็น ส่งลิงค์หน่อย

  4. คลิก leaf terrace ซ้ายมือใต้ the silence flute ขอรับ
    ท่านก็จะเจอ ? เต็มไปหมดเลย
    ..
    ..
    เห็นยัง?
    เห็นยัง?

  5. เขาให้ใช้กับ firefox น่ะขอรับ
    ไม่ทราบมีอะไรเพิ่มมาบ้าง?
    ขอเรียกน้ำย่อยสักกะหน่อย

  6. ท่านดิน.. มีคำถามว่า เวลาจะเปิด post ย้อนไปเรื่อยๆ ของท่านดิน.. ถ้าจะเปิดจาก wordpress จะเปิดอย่างไร

    เกิดอาการ สะดุด สะอึก กึก กึก.. หาทางไปต่อไม่ได้.. ๕๕๕

    ปล. ส่วน Bloglines Beta ใช้ได้กับ IE ด้วยมิใช่หรือ? แต่นะ.. ทำไม ท่านไม่ลองใช้ Firefox เล่า? อิอิ

  7. ยังคงงง หลังจากแวะตามลิ้นชัก.. ๕๕ แต่จะพยายามต่อไป..

    ว่าแต่.. เพิ่ม Archive ประจำเดือนให้ ๑ บรรทัดได้ไหมเจ้าคะ? แต่ว่า หากจะทำให้ผิดความตั้งใจอะไรไป.. ก็ไม่เป็นไร เพราะว่า ข้าพเจ้า ไม่กลัวหนูในลิ้นชักท่านดิน เพียงแต่ ขอเวลาไปซื้อยากันหนูก่อน

    ๕๕๕

  8. อ่า…เหรอ..
    แล้วจะลองดูขอรับ
    เพราะอะไรที่ทำให้ใช้งานง่ายขึ้นสะดวกขึ้นเราควรทำ
    นี่หลังจากเจอข้อข้องใจท่าน ทำเอาข้าพเจ้าคิดทำ page sitemap นะนั่น

    ส่วน blogline beta ข้าพเจ้าลองแล้วยังไม่รู้สึกชอบกว่าของเก่าเลยขอรับ
    แต่ยังลองไม่ทั่วเพราะมัวแต่เกลานิยาย

    ตอนนี้เสร็จแล้วรู้สึกประมาณท่านสอบเสร็จนั่นแหละ
    ได้เวลาเที่ยวเล่นล่ะทีนี้ อิ อิ

    คารวะ

  9. เห็นแล้วเจ้าค่ะ.. น่าจะช่วยได้เยอะ.. เห็นว่าจะทำ Site Map หรือท่าน?? น่าสน น่าสน..

    เอาแบบมีหัวข้อ..

    “มาใหม่สัปดาห์นี้”

    อะไรอย่างนี้ด้วยนะท่าน.. อยากได้ส่วนที่ “ล่าสุดๆ” น่ะท่านดิน

    แล้วก็ค่อยต่อตามๆ ไปตามหัวข้อที่ท่านแบ่งไว้.. แหะๆ

    ส่วน Bloglines Beta ลองแล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ ไม่ค่อยชอบ.. มันแปลกๆ มันไม่มี Keep new ด้วยเจ้าค่ะ.. แต่เวลาเกิดอยากลอง ก็จะไปลอง แล้วก็ส่ง Feedback ให้เขาไป เขาจะได้ไปแก้.. อิอิ..

  10. อืมม์…นับเป็นผู้ใช้ที่ดีงาม..ดี..งาม…
    ..
    ..
    ท่านมุกขอรับ
    ข้าพเจ้าเปิดคอมเม้นท์ไว้แต่ที่แคร่ไม้ไผ่อย่างเก่าจะดีไหมขอรับ?
    คือว่า..หาง่ายดี ไม่ต้องโยกไปย้ายมาเปิดหน้าโน้นหน้านี้ (เน็ตช้ากว่าจะเปิดได้แต่ละกน้าลุ้นแล้วลุ้นอีกน่ะท่าน)
    ..
    ..
    ส่วนหัวข้อมาใหม่สัปดาห์นี้ คิดถึง ‘บทความเข้าใหม่’ ของพี่ท่านอานันท์เลยเชียว อิ อิ
    เอ..ก็มี Recent Post อยู่แล้วนี่นา…หรือจำนวนน้อยไป??…เอ…ท่าทางข้าพเจ้าจะหาเรื่องมืออยู่ไม่สุขอีกแย้วววนะท่านนะ

  11. อืม.. นั่นก็เพื่อความสะดวกของท่าน.. ก็ได้นะเจ้าคะ.. เปิดแค่ที่แคร่.. (อันนี้เหตุผลเข้าท่า ไม่อย่างนั้น สงสารเจ้าของบล็อก ๕๕)

    แต่ว่า เวลาที่ comment มันปาเข้าไปเกือบร้อย มันไม่โหลดนานหรือท่าน?

    เปลี่ยนแคร่ ทุกๆ สัปดาห์ดีไหม? เผื่อเร็วขึ้น แล้วก็เปิดที่ให้คุยที่แคร่ที่เดียวเลย.. อิอิ..

    ใช่ๆ ท่าน Recent Post ท่านน้อยไป.. อีกอย่าง ข้าพเจ้าหาโพสก่อนหน้า Recent Post (มันได้มากสุดแค่ ๑๕) ไม่เจอ.. ทางเดียวที่คิดว่าพอทำได้ คือ เปิด Archive .. ข้าพเจ้า เข้าไปหาที่ Archive ได้…

    ฮี่ฮี่.. ข้าพเจ้าว่า.. ข้าพเจ้านี่ล่ะ หาเรื่องให้ท่านอยู่ไม่สุข..

  12. นานล่ะขอรับท่านมุกกว่าคอมเม้นท์จะเต็มจนโหลดไม่ไหว
    สักสิบหรือยี่สิบข้าพเจ้าก็เปิดแคร่ใหม่ไปเรื่อย ๆ
    เอาอย่างนี้ดีกว่านะท่านนะ

  13. ขอรับครับผม

    ปล. รู้สึกว่า แคร่นี้ จะมีแต่ข้าพเจ้าเข้ามา.. อิอิ

  14. ข้าพเจ้าแอบนั่งฟังอยู่ในมุมมืด!
    คิคิ..เจ้าค่ะ

  15. ขอรับ..
    โลกของคนเขียนหนังสือก็คงเป็นโลกในมุมมืด
    มุมที่ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา

    เป็นโลกที่หาได้มีผู้ใดเหลียวมอง
    อาจนั่งอยู่ต่ำกว่าระดับสายตาจนเกินไป
    ไม่ก็อยู่ในซอกมุมที่ลึกเกินกว่าแสงรำไรจะย่างกรายเข้าไปถึง

    เขาเฝ้ามองเรื่องราวของผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยความสนใจใคร่รู้
    นั่งจดจารอยู่ในความมืด หล่อเลี้ยงลมหายใจด้วยความหวัง
    ที่ว่าสักวันตัวอักษรเหล่านั้นอาจจะได้เดินทางออกมาสู่แสงสว่าง

    หลายครั้งที่ตัวอักษรเหล่านั้น
    ออกมาโลดแล่นอยู่ในโลกที่สับสนวุ่นวาย
    พลันหัวใจคนในมุมมืดก็ถูกฉุดออกมาจากมุมที่คุ้นเคย
    เขาหลงเพลินไปสักพัก
    แต่..สุดท้ายก็ต้องกลับสู่มุมที่เคยนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

    เพราะโลกแห่งแสงสว่างทำให้มือของเขาห่างจากตัวอักษร
    นั่นไม่ใช่โลกของเขา

    ข้าพเจ้าคงหาได้แตกต่างจากคน ๆ นั้น

    ขอบคุณคำทักทาย
    ขอบคุณความรู้สึกดี ๆ ที่นำมาฝากกันขอรับ
    (แม้ทั้งแคร่ฯ จะมีอยู่แค่สองหน่อ ข้าพเจ้าก็สุขใจมากมายแล้ว..)

    คารวะ

  16. สวัสดียามค่ำเจ้าค่ะ

    ตัวหนังสือที่กลั่นมาจากใจ
    แล้วเขียนมันด้วยความนอบน้อม
    ช่วยให้คนอ่านรู้สึกอุ่นใจ

    คนเราบางทีก็อยู่ในมุมมืด
    บางหนอยู่ในที่สว่าง
    ตัวข้าพเจ้าเอง ก็ไม่ได้อยากเป็นยักษ์ใหญ่ในเงามืดตลอดไปหรอกเจ้าคะ

    จึงต้องพยายามออกจากมุมมืดเสียบ้าง
    ซึ่งนั่นก็เป็นไปตาม กาละและเทศะ น่ะเจ้าค่ะ

    ขออภัยท่านธุลีดินด้วยที่ข้าพเจ้า แอบนั่งยองๆ อยู่ใต้แคร่ฯ เสียนาน ^^”

    คารวะ

    pattararanee

  17. กระบี่..สายหมอก..จอกชา : จิ้งจอกฟ้า
    เห็นท่านเขียนหนังกำลังภายใน แล้วเครียดแทน.. ยากเกินไป.. ข้าพเจ้าไม่คิดแตะ.. เรื่องเล่าธรรมดา ยังมึนตัวเองเลยท่าน

    กล่อมใจ : งามงอน
    ช่วงจำผิด.. ๕๕

    “เภอะนะ..คืนดีกันนะ”

    เหอๆ

    กล่อมใจ : คำใดฤา..จักเอ่ยได้ดังใจ
    ชอบร้อยกรอง (เรียกแบบนี้ใช่ไหมเนี่ย) แบบนี้.. เหมือนท่านแสนจะเคยพยายามสอนข้าพเจ้า เรื่องสัมผัส อยู่เหมือนกัน.. ใช่ อินทรวิเชียร์ฉันท์ ๑๑ หรือไม่ท่านดิน? ท่านแสนเคยสละเวลา หาวิธีการสัมผัสคำให้ข้าพเจ้าด้วย.. แต่แบบว่า .. ยังไม่สามารถ

    อ่านแล้ว สนุกดี.. เพลินปาก เพลินใจ

    ..
    ท่าน pattararanee (มีชื่อย่อๆ ไหมเ้จ้าคะ แหะๆ) พัทรรานี หรือเจ้าคะ? ไม่กล้าเขียนเป็นภาษาไทย กลัวเขียนผิดนั่นเอง อิอิ.. แอบอ่าน ก็ส่งเสียงนะเอิงเงย.. จะได้ครึกครื้น..

    :p

  18. กรรม.. จับผิดชาวบ้าน.. ตัวเองก็พิมพ์ผิด.. ๕๕

    ช่วงจับผิด*

  19. ก็แล้ว
    ช่วงจับผิด..ผิดตรงไหนอ่ะขะรับ?
    ข้าพเจ้ายังหาไม่เห็นเลย
    ..
    ..
    ฉันทลักษณ์อักษรเหล่านั้นเรียกว่า ‘ร้อยกรอง’ นั่นล่ะขะรับ
    ส่วน ‘คำใดฯ’ คงกระเดียดไปทาง ‘อินทรวิเขียรฉันท์’ ดังท่านคะเน
    ที่ว่ากระเดียดก็เพราะข้าพเจ้าหาได้ตามขนบอย่างเคร่งครัด
    (หากแม่พลอยมาเจอเข้าคงขอมือแล้วแผะด้วยไม้บรรทัดสองที)

    นับว่าท่านขุนพยายามได้ไม่เลว
    เพราะหากคิดเองข้าพเจ้าคงยังคิดไม่ออกว่านั่นเป็น อินทรวิเชียรฉันท์

    ข้าพเจ้าเพียงชอบจังหวะเช่นนั้นแล้วจดจำไว้
    โดยหาได้จำชื่อแลรายละเอียดอันใด

    ดีใจที่ ‘เพลินใจ’ ขอรับ

    คารวะ

  20. สวัสดียามค่ำเจ้าค่ะ

    ท่านธุลีดิน
    ข้าน้อยมาเสิร์ฟ ‘เส้นปลาต้มยำ’ กับ ‘พระหนังปลากรอบ’ เจ้าค่ะ
    รีบมาเหวยนะมะคะ
    ประเดี๋ยวจะเย็นชืดไปเสียก่อนเจ้าค่ะ

    😉

    ท่านมุกเจ้าคะ
    ชื่อ “ภัทรรานี” เจ้าค่ะ
    ขออภัยที่ชื่อเรียกยากไป เพราะว่าท่านพ่อมีเชื้อเจ้า (มือ) จึงตั้งมาเสียหรูหรา (หมาเห่า)
    หากว่าเรียกกันง่ายๆ ก็ “นกเอี้ยง” เอิงเอย 🙂

  21. ค่ำคืนสวัสดิ์ขอรับท่าน pat

    ว่างเมื่อไรรบกวนขอแนว treatment อีกสักหลายครานะขอรับ
    เหวยเส้นปลาก่อนล่ะ

    🙂

  22. อ้าว.. เภอะนะ ไม่ผิดหรือเจ้าคะ?? งั้นข้าพเจ้าแปลไม่ออกอ่ะจิ?

    เภอะ แปลว่า อะหยังหรือท่านดิน

    ..
    แหะๆ ขอบพระคุณที่มาเฉลยเจ้าค่ะ ท่าน(นก)เอี้ยง.. :p

  23. อ่ะ มีของฝากเจ้าค่ะ ท่านดิน.. (น่านๆ มา approve comment ข้าพเจ้าแล้วด้วย.. หึหึ)

    เหมือนหน้านี้จะอธิบายการนำเข้าโพส แต่ว่า ต้อง download โปรแกรมบางตัวมา ทำตามที่เขาอธิบายนะเจ้าคะ..

  24. ยังขมักเขม้นตบแต่งบล็อคอยู่เหมือนเดิมหรือขอรับท่านพี่

    ดีใจครับดีใจ ที่เห็นกะปิออกมาป่วนอีกครั้งแล้ว

    ด้วยมิตรภาพครับ

  25. เหอะ เหอะ เห็นแย้วว
    ขอบหฤทัยแม่นาง
    ข้าพเจ้าคงต้องไปหา font ที่ใหญ่กว่านี้สักหน่อยเป็นแม่นมั่น
    ..
    ..
    ลองโหลดมาดูแล้วขอรับแต่ไม่รู้เรื่อง ใช้ไม่เป็น (ตามประสาบ้านนอกคอกนา)
    ข้าพเจ้าว่าอีกไม่นาน blogger คงมีฟังก์ชั่นอิมพอร์ตออกมา
    หากยังชักช้ารอรี มีหวังร้าง (ก็เล่นปล่อยให้ย้ายออกได้แต่ไม่มีเครื่องมือให้ย้ายเข้า เป็นไปได้ไง!)

    ขอบพรเคณที่ค้นมาให้ขอรับแม่นาง
    ..
    ..
    ..
    พี่สองขอรับ ยามนี้ข้าพเจ้าเหมือนกับไอ้คล้าวไปหลงรักแม่บัวเผื่อนบัวผัน
    คนพี่รึสวยอวบอั๋น
    คนน้องสิก็สดใสน่ารักน่าชัง
    เป็นทั่นทั่นจะทำเช่นไร?

    จะตระคองกอดทั้งสองไว้รึก็ใช่ที่
    เพราะทั่นก็มีชีวิตเดียว
    คิดเหลียวไปทางไหนก็เสียดายอีกทาง

    ช่างเคว้งคว้างละล้าละลังเสียนี่กระไร…เฮ้อ…

  26. โอ..ท่านมุกขะรับ
    ข้าพเจ้าหมดไปหลายชั่วโมงเลย
    ยังใช้เจ้าเครื่องมือที่จะ import post เข้า blogger ไม่เป็นอยู่ดี
    ตอนนี้โหลด file xml จาก WP มาไว้ในเครื่องแล้ว
    ยังไม่รู้จะส่งเข้าไปอย่างไร?
    แล้ว blogger จะรับได้อย่างไร?

    -ไอ้คล้าว คนหลายใจ-

  27. งั้น ขอเวลาข้าพเจ้าหน่อย.. จะลองแล้วมาบอกนะเจ้าคะ จริงๆ โหลดแล้วที่บ้าน แต่ว่าเน็ตช้ามาก เลยไม่ได้ลอง

    รอหน่อย รอหน่อย.. อิอิ

    คารแวะ

  28. อา…ขอบพระคุณขอรับ
    จารอ
    จารอ
    ..
    ..
    คารขะรับ

  29. พี่เถ้าขอรับ

    ผมอ่าน “ฝากไปกับสายลม : ปิยมิตร” ของท่านแล้ว

    ให้รู้สึกดื่มด่ำซาบซึ้งเหลือคณา ผิว่าจะอ่านต่ออีกสักสองบรรทัด
    น้ำตาแห่งความตื้นตันใจของพญาจรเข้น้อยเช่นผมคงได้ซึมไหล

    ถ้อยวจีของพี่ท่านช่าง…
    ลึกซึ้ง
    ไพเราะ
    สวยงาม
    เปี่ยมด้วยมิตรภาพ
    และมากด้วยจิตเมตตาเสียนี่กะไร

    เกล้ากระผมเชื่อว่า หากสายลมหอบนั้นพัดพาขบวนอักษราของท่านพี่ ล่องลอยไปสู่โสตของปิยมิตรผู้นั้นไซร้ ท่านผู้นั้นต้องตื้นตันใจอย่างสุดประมาณมิได้ ต่อความหวังดีที่พี่ท่านแนะนำไปด้วยน้ำใจอันนุ่มนิ่ม

    อา…

    คารวะขอรับ

    น้องสอ ใส่สเกต

  30. ดึกดื่นสวัสดิ์ครับพี่ท่าน

    ยามนี้เศษสมอง ของกระผม
    มันงมงมโข่งโข่ง ไม่โล่งหัว
    คิดอะไรต้องมีฝ้า ทามัวมัว
    ปวดทั้งหัว ทั้งขมอง ยกกำลังสองคูณแปดเลยขอรับ

    ตอนนี้กำลังเพ่งจิตลองศึกษาโคลงกับร่ายอยู่ขอรับ ไว้คืบหน้ายังไงจะมานั่งเล่าที่แคร่ไม่ไผ่พี่ท่าน

    ด้วยความคิดถึงขอรับ

    ปล. ทีโอทีล๊อคประตูกระท่อมพี่ท่านบ่อยเหลือเกิน

    คั่นฯ

  31. ท่านดิน.. พยายามลองแล้วเมื่อคืน แต่ว่า ไม่ได้เหมือนกันเจ้าค่ะ.. ว่าจะถามคนสร้าง software ก่อนว่า ใช้กับ WordPress.com ได้หรือเปล่า เพราะว่า คนพวกนี้ เขามักจะสร้าง software support WordPress.org น่ะเจ้าค่ะ

    ลองหาจากทางอื่น ก็เห็นแต่บอกกันว่า ถ้าจะย้ายจาก WP ไป Blogger ก็ต้อง copy/ paste ลูกเดียว..

  32. น้ำพริกใบบัวบกสวัสดิ์ขอรับท่านมุก..ขอบพระคุณสำหรับความช่วยเหลือ
    ได้แต่หวังว่า Blogger จะเห็นความสำคัญของฟังก์ชั่นนี้ก่อนที่กราฟการเติบโตของ WP จะหายใจรดต้นคอ

    ข้าพเจ้าปิ๊งไอเดีย(อีกแย้ว)

    ด้วยคำแนะนำจากท่านทำให้ข้าพเจ้าได้ใช้ WLW ที่อัพบล็อกได้อย่างรวดเร็ว
    ข้าพเจ้าจึงย่ามใจ อัพมันทีเดียวหลายบล็อกเลย อิ อิ

    ต่อไปนี้จะไม่เอานิยายไว้ในกระท่อมแล้ว แต่จะเปิดบล็อกต่างหาก ให้เป็นหนังสือนิยายหนึ่งเล่มวางไว้บนหิ้งหนังสือของกระท่อม อิ อิ ช่างไฉไลไร้สติอะไรจะปานนั้น (อย่างไรก็ยังชมชอบ Blogger ที่สามารถปรับเปลี่ยนหน้าตาได้ตามอารมณ์นี่ล่ะขอรับ WP ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ใน ศ.ต. 50 อย่างไรพิกล)

    ขอบพระคุณสำหรับทุกหัวใจช่วยเหลือพระเจ้าค่า

    คารวะ
    ดิลล์

    อ้อ..อีกสักหน่อยขอรับ ไม่ทราบท่านมุกพอจะมีผ้าเช็ดหน้าเก่า ๆ บ้างไหม
    ข้าพเจ้าจะขอยืมให้พี่สองใช้ซับน้ำตาสักหน่อย พอดีข้าพเจ้าไม่ได้ใช้ผ้าเช็ดหน้ามานานแล้ว

    ทั่นคั่นที่เคารพ…หากเข้ากระท่อม WP ไม่ได้ เข้าไปที่ ‘บ้านดิน’ นะทั่น

    คารวะ

  33. Developer บอกให้ลอง latest version

    มาช่วยๆ กันลองแล้วกันเน้อ.. ฮี่ฮี่

  34. แหะ แหะ ถ้าจะกรุณาท่านช่วยบอกด้วยเถิด
    ว่าใช้อย่างไร?

    ข้าพเจ้าไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
    เปิดขึ้นมามีไฟล์รายเรียง
    อ่านรีดมีก็ดูเหมือนพวกจะบอกแบบคุยกับคนคอเดียวกัน

    แล้วทาง Blogger ต้องเตรียมอะไรด้วยหรือเปล่าขอรับ?
    (ตอนนี้ ไฟล์กระท่อมกองอยู่ในเครื่องมันบอกว่าอยากออกไปเต็มแก่แย้ววว!!)

    คารวะ

  35. ลองไปแล้ว แต่ไม่ทำงาน.. ต้อง click ‘run’ น่ะขอรับ.. แต่ไม่เกิดอะไรขึ้น.. รอ developer ตอบอยู่

    ได้เรื่องอย่างไร จะมาบอกเน้อ

  36. ฝากไปกับสายลม : ปิยมิตร
    เขียนได้น่าอ่านจังเจ้าค่ะ.. ชอบ ชอบ.. อ่านแล้วยิ้มน้อยๆ แต่อุ่นออกมาจากใจ

    ..
    อ๊ะ เดี๋ยวนะ ท่านดิน.. ดูเหมือนท่านจะส่งโพสคล้ายๆ กัน ไปทั้งที่ WP และ Blogger เลยหรือ? มี The Chronicles เหมือนกันด้วย

    ปล. เอ่อ ท่านดิน.. ท่าว่า.. ท่านจะมีปัญหาเรื่อง การกดแป้นพิมพ์ ตัว ภ. และ ตัว ถ. นะ ท่านนะ.. ฮี่ฮี่.. มันมีผิดอีกแล้วใน “ผู้เฒ่า” .. แต่ไม่เป็นไร อ่านเข้าใจขอรับ

  37. ดีใจที่ชอบเจ้าค่ะ
    ..
    ..
    ส่วนโพสท์นั่น ข้าพเจ้าลองดูน่ะ
    ปรากฏว่า WLW ไม่ยอมโพสท์รูป(เกิดกับ Blogger แต่ WP ไม่มีปัญหา) ทำเอาข้าพเจ้าหัวปั่นอยู่เป็นนาน (ตอนนี้ก็ยังปั่นเพราะรูปไม่ยอมไป) มีหน้าต่างบอกให้ตั้งค่า FTP อ่านไปอ่านมาชักมึน เลยต้องยอมยกธง ขืนตามต่อไปไม่เป็นอันเขียนหนังสือ (โลกเรามีเรื่องให้เรียนรู้มากกว่าตัวเลขชีวิตที่เราได้มาเสียจริง ๆ นะขอรับ)

    ส่วนเจ้า Chronicles ข้าพเจ้าจัดเก็บไว้เป็นที่เป็นทางแล้ว กะว่าจะให้เป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ วางบนหิ้ง จะค่อย ๆ เกลาไปวันละตอน

    ขอบพระคุณสำหรับตรวจคำผิดขอรับ ข้าพเจ้าคงต้องกลับไปนั่งหาให้จ้าละหวั่นล่ะทีนี้

    เจอกันวันพรุ่งขอรับท่านมุก
    นิทราสวัสดิ์

    ดิน

  38. ฮึ่ย ท่านดิน.. ชอบที่เป็น function update via e-mail นะ.. น่าสนใจ.. ขอศึกษา เพื่อนำไปใช้บ้าง.. เย้ๆ :p

  39. อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านมุก

    ดีจริงวันนี้ได้คำใหม่ ฮึย..
    เขียนมาก็หลายมะม่วงตกดอก
    กลับไม่เคยผสมคำนี้สักที…
    ท่านนี่อัจฉริยะโดยแท้
    ..
    ..
    นับถือ
    นับถือ

    ได้เลยขอรับ
    ให้ข้าพเจ้าได้รับใช้ท่านบ้างไม่งั้นเดี๋ยวจะติดค้างไปชาติหน้า
    ไม่ทราบมีที่เก็บ Back up บล็อกแล้วหรือยังขอรับแม่นาง?
    (สำหรับกรณี WP ถูกบล็อกทั้งประเทศ! ว่าเข้านั่น!)

    คารวะ

  40. ไม่มีขอรับ.. แนะนำด้วย แนะนำด้วย..

    ท่านนี่ก็ของเล่นแยะนะเนี่ย.. ขนาดว่าเน็ตช้า..

    ปล. สมัคร FeedBurner แล้ว กำลังทดสอบว่า มันส่ง Feed เข้าเมล แล้วหน้าตาจะเป็นอย่างไร.. อิอิ..

    ส่วนลิงค์ ก็ใส่เรียบร้อย..

  41. อยากได้ของเล่นอีกอย่างไหมท่านดิน? เผื่ออยากลอง

    เป็นเว็บที่น่าจะคล้ายๆ กับ Delicious ของท่านนะ แต่อันนี้ ของคนไทย พัฒนาโดยเด็กไทยชื่อว่า hunt ซึ่งพัฒนาเว็บ DiaryIs ด้วยเช่นกัน 🙂

    Zickr!

  42. สวัสดีค่ะท่าน ..

    มาฝากข่าวให้ท่านและผองเพื่อนค่ะ ..
    http://www.ffc.or.th/webboard/viewtopic.php?t=752

    อ้อ มีเรื่องสารภาพว่าข้าพเจ้าเขียนก้าวก่าย เอ้ย !! พาดพิงถึงท่านไว้ที่หมู่บ้าน mBlog นะคะ
    ไปก่อนนะท่าน ..
    ก่อนที่ข้าพเจ้านั้นจะถูกบล๊อกไม่ให้เข้ามาเวปนี้อีก .. อิอิ

    สวัสดีวันหยุดค่ะ
    -มารดำเจี๊ยบ เจี๊ยบ-

  43. อา.. ขอบพระคุณมากขอรับ สำหรับ backup .. สมัครเรียบร้อย.. อิอิ

    ส่วน WLW ที่ท่านถาม.. หมายถึงว่า ขณะที่กำลังเปิด หรือว่า ระหว่างที่เปิด ที่เครื่องช้าหรือ?

    อืม.. เท่าที่ใช้มา ไม่เป็นนะเออ.. แต่ระหว่างที่ส่งโพสล่ะก็.. แน่นอนเลย.. เครื่องจะช้า กึกๆ เล็กน้อย..

    ..
    ความเร็วเครื่องท่านเนี่ย เท่าไรนิ?

    ปล. มายฟิงเกอร์ส มิใช่ “ท”ายฟิงเกอร์ส… ๕๕๕๕

  44. ฮ้า ฮ้า ม.ม้ากับท.ทหาร อยู่ใกล้กัน (สงสัยเป็นทหารม้า)
    คือว่า…
    นิ้วข้าพเจ้าก็ไม่ต่างจากขา(ตอนเบียร์ห้าขวด อิ อิ)
    ..
    ..
    ส่วนสายตาตอนนั้นน่ะหรือ?
    ..
    ..
    มิต้องไต่ถาม เอิ๊ก เอิ๊ก!
    ..
    ..
    ดีใจที่พอมีอะไรแลกเปลี่ยนท่านบ้าง

    ข้าพเจ้าโดนมาหลายรูปแบบหลายครั้ง
    ครั้งที่แย่สุดเห็นจะเป็นที่ Deedeejang ตอนนั้นข้าพเจ้าชอบบล็อกที่นั่นมาก (Blogger ยังเป็นเวอร์ชั่นแรก) ปรับเปลี่ยนทุกอย่างได้ดังใจต้องการ อีกทั้งมีเพื่อนบ้านที่ตั้งใจเขียนบล็อก (มีบล็อกทำอาหารของท่านหนึ่ง ทำได้ดูดีเสียกว่าหนังสือสอนทำอาหารบางเล่มเสียอีก นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้ารับความรู้สึกว่า บล็อกที่ทำอย่างตั้งใจมีเสน่ห์เสียกว่าหนังสือเพราะหนังสือเป็นของตาย แต่บล็อกทีได้รับการเอาใจใส่จากเจ้าของเป็นหนังสือมีชีวิต)

    ข้าพเจ้าตั้งหน้าตั้งตาขนอักษรซอมซ่อไปใส่ด้วยหมายใจจะให้เป็นห้องเก็บของ เพราะก่อนหน้าข้าพเจ้าเขี่ยตัวอักษรยึกยือไว้ที่บ้านวินทร์แต่กลับไม่เคยคิดเก็บ(โดยเฉพาะข้อความ บทกลอน ที่ร่ายสด ๆ ไว้ในคอหอ) ครั้นจะหาสักที search ดันหาไม่เจอ

    กำลังเปรมปรีย์ศรีสุขอยู่เชียวท่าน โดยไม่มีการบอกล่วงหน้า พวกปิดเฉยเลย! (ตอนนี้เปลี่ยนเป็นไดวัยจ๊าบ) ข้าพเจ้าล่ะเจ็บใจนัก ลำพังของตัวเองยังไม่เท่าไร แต่พอคิดถึงบล็อกของหลาย ๆ ท่านที่ตั้งใจทำอย่างสวยงาม สวยทั้งเนื้อหางามทั้งรูปแบบแล้วให้ยิ่งเจ็บกระดองใจ!

    ทีนี้ละไปไหนต้องหาที่ Back Up ไว้

    ก็ยังโดนอีกทั่น!

    เล่าต่อนะ
    เล่าต่อดีไหม?
    มีเวลาฟังเปล่า?
    ก็ท่านไม่ชอบอ่านยาว ๆ นี่นา
    ยังต้องไปอีกหลายที่ใช่ไหม?

    อะนะ….เล่าต่อ…

    ตอนนั้นกำลังรื่นรมย์อยู่ในบรรยากาศที่สังคมมีแต่ผู้คนวัยทำงาน เติบโตทางวุฒิภาวะ (มีบ้างบางครั้งที่เจอประเภทสับสนค้นหาพอเพิ่มสีสันในสังคม) สหายท่านหนึ่งแนะนำที่เก็บ Back Up ซึ่งสมาชิกหมู่บ้านท่านหนึ่งทำไว้

    วันดีคืนดี server ถูกขาย หายหมดทั้งกระบิ!

    ข้าพเจ้าเป็นอันเข็ดหลาบกับการฝากชีวิตบนเน็ตไว้กับกิจการขนาดย่อม
    หรือฝากไว้ที่เดียวเพราะเกิดพลาดท่าพลาดทางได้แต่ชีช้ำกระหล่ำปลี เลยต้องต้องเก็บไว้หลาย ๆ ที่(ฟังดูเหมือนประเภทอกหักแล้วเลยรักมันซะหลายคนกันพลาดอย่างไรอยู่)

    แต่ก็อะนะ

    คงมีก็แต่ในเน็ตนี่แหละที่จะหา Back Up ดี ๆ
    คอยตามเก็บให้เราตลอดเวลาโดยไม่ต้องบอกต้องกล่าว
    จัดเก็บทุกอย่างในบ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย เรียกดูได้ทันใด
    ทั้งยังมี Export Function ให้นำไปโหลดที่ใดก็ได้ตามแต่ใจ
    ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย ไม่เคยเรียกร้อง ไม่ชวนหาเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง

    มี Back Up ดี ๆ อย่างนี้ซักคนในชีวิตจริงก็คงไม่เลวนะขอรับ

    คารวะ
    ดิลล์

  45. ชอบคำว่า “หนังสือมีชีวิต” จังขอรับ ท่านดิน.. ท่านไม่ต้องตั้งชื่อบล็อกท่านว่า Blook หรือ Bloog หรืออะไรดอกเจ้าค่ะ..

    หนังสือมีชีวิต

    เพราะเชียว.. ชอบ

    ..
    เอ.. ตอนเขาจะยกเลิกการให้บริการ เขาไม่บอกก่อนหรือท่านดิน? น่ากลัวอ่ะ.. ๕๕๕

    แต่ไม่ค่อยเกรงว่า ข้อมูลที่เขียนไปจะหายดอกเจ้าค่ะ

    ๑. เลือก host ที่ใหญ่หน่อย ไว้ใจได้.. หรือว่า มีการ update ข่าวคราว ให้เตรียมตัวเรื่อยๆ ก็น่าจะปลอดภัยในระดับหนึ่ง

    ๒. หากว่า มันจะต้องหายไปจริงๆ ก็คิดว่า นั่นคืออดีต ที่แม้จะหอมหวาน และน่าเก็บไว้เป็นความทรงจำ.. มันก็ได้จากหายไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ คือความหอม ความหวาน ในใจ.. ขอรับ.. (อิอิ)

    .
    .

    ไม่อยากจะเชื่อ ว่าอ่านจบเจ้าค่ะ ถึงแม้ท่านจะเขียนยาวก็ตามแต่.. ๕๕๕

    ขอบคุณเจ้าค่ะ 🙂

  46. อรุณสวัสดิ์ค่ะ

    แค่จะบอกว่า ขอยืมข้อความ…

    ข้าพเจ้าโดนมาหลายรูปแบบหลายครั้ง
    ครั้งที่แย่สุดเห็นจะเป็นที่ Deedeejang ตอนนั้นข้าพเจ้าชอบบล็อกที่นั่นมาก (Blogger ยังเป็นเวอร์ชั่นแรก) ปรับเปลี่ยนทุกอย่างได้ดังใจต้องการ อีกทั้งมีเพื่อนบ้านที่ตั้งใจเขียนบล็อก (มีบล็อกทำอาหารของท่านหนึ่ง ทำได้ดูดีเสียกว่าหนังสือสอนทำอาหารบางเล่มเสียอีก นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้ารับความรู้สึกว่า บล็อกที่ทำอย่างตั้งใจมีเสน่ห์เสียกว่าหนังสือเพราะหนังสือเป็นของตาย แต่บล็อกทีได้รับการเอาใจใส่จากเจ้าของเป็นหนังสือมีชีวิต)

    ไปแปะที่ The Book of Phoenix นะเจ้าคะ

    ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ

    ภัทร

    ปล. ชอบคำเดียวกันเลยค่ะ ท่านมุก ^__^

  47. เรียบร้อยแล้วท่านดิน backup เกลี้ยง.. ยกเว้น comment ประมาณ ๒๐๐ กว่าอันที่ทำยังไง มันก็ไม่ยอมไป..

    ของท่านมันไปครบไหม?

  48. กาแฟเย็นสวัสดิ์ขะรับพี่ท่าน

    ไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยียนกันตั้งนาน พี่ท่านสบายดี?
    มาเห็นบ้านของพี่ท่านแล้วก้อดชื่นชมมิได้ ด้วยมีผลงานมากมายเจงๆ แสดงว่าพี่ท่านคงขยันน่าดู ต่างกับผู้น้องยิ่งนัก ช่วงนี้บ้านหลายหลังที่สร้างไว้หยักไย่ไต่เต็มไปหมด เพราะมัวแต่ไปหมกตัวอยู่ใน multiply ซึ่งรู้สึกจะเหมาะกับจริตของผู้น้องกว่าบ้านหลังอื่น

    ถ้ายังไง ว่างๆ ก้เชิญพี่ท่านและสหายเข้าไปเยี่ยมชมกันบ้างนะขะรับ แต่น่าเสียดายที่มันจะคอมเม้นต์ไม่ได้ถ้าไม่ใช่สมาชิก

    แล้วผู้น้องจะแวะมาเยี่ยมใหม่

    ทุศีล

  49. ท่าน patฯ ขอรับ…ด้วยความยินดี
    อ่า…Back Up Comments เหยอ…ลืมคิดไปอ่ะขะรับท่านมุก (ขอบคุณที่เตือน)
    หลวงจีนต้องชีวิตท่านเป็นเช่นไรบ้าง? เงียบหายไปนานเปิดร้านของตัวเองหรือยัง? (หลายวันก่อนพัดลมเครื่องข้าพเจ้าเจ๊งคิดถึงท่านจับใจ (อิ อิ หากไม่มีเรื่องเดือดร้อนรับรองไม่มีคิดถึง)

    multiply เหรอท่าน? แล้วจะโผล่ไป แต่เคสล็อคอินทุกครั้งเนียละเอียดอ่อนนะทั่น มันเหมือนกับเปิดร้านโชว์ห่วยสักร้านแล้วดันเปิดประตูหน้าร้านไว้บานเดียว จะซื้ออะไรเดี๋ยวส่งของให้ห้ามเข้ามา ลูกค้ารีบ ๆ หายหมด อย่างไรอย่างนั้นเจียวนะทั่น

    แต่ก็เถอะนะ ความสุขของการทำบล็อกอยู่ที่ความตั้งใจทำต่างหาก

    ข้าพเจ้าคาดหวังจะเห็นบล็อกของนักอนุรักษ์ที่รวบรวมข้อมูลข่าวคราวของวงการอนุรักษ์
    ไม่ว่าจะเป็นลิ้งค์ที่เกี่ยวข้อง ความเคลื่อนไหวต่าง ๆ
    เป็นคอนเซ็ปบล็อกทีมีสโคปกว้างมาก
    หากท่านค่อย ๆ ทำขึ้นมาต้องมีสักวันที่เป็นบล็อกใหญ่อัดแน่นด้วยข้อมูลครบครัน

    ข้าพเจ้าหวังรอดูต้นกล้าอนุรักษ์ที่จะเติบโตแผ่กิ่งก้านสาขากว้างใหญ่ขึ้นเป็นต้นอนุรักษ์ที่มั่นคงแข็งแรง
    ข้าพเจ้าหวังเกินไปหรือไม่ทั่นหลวงจีนต้องที่เคารพ

    คารวะ
    ดิลล์

  50. มีงงเล็กน้อยขะรับพี่ท่าน ที่ว่าต้องล็อคอินทุกครั้งเนี่ยหมายถึงตอนเปลี่ยนไปดูหน้าอื่นใช่มะขะรับ อันนั้นแก้ไม่ยากขะรับ แค่ติ๊กที่หน้า sign in ตรงช่อง remember me เอาไว้ก้เรียบร้อยโรงเรียนหลวงจีนแล้วล่ะขะรับ

    แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก้คงเป็นอย่างที่พี่ท่านว่า จะยากหรือง่ายคงไม่สำคัญเท่าความตั้งใจที่จะทำ ถึงแม้ว่า multiply จะมีข้อด้อยตรงการกลุ่มผู้สมาชิกที่ค่อนข้างจำกัด แต่ก้อย่างที่บอก มันเป็นบล็อกผู้น้องถูกจริตและสนุกับมันที่สุดแล้ว

    ส่วนความหวังที่พี่ท่านหวังไว้ ข้าพเจ้าเองก้หวังไว้ว่าจะเห็นเช่นกัน และเชื่อว่าในอนาคตไม่ไกลเราคงจะได้เห็นมันเป็นจริงขึ้นมา

    อ้อ! ปลายปีนี้ข้าพเจ้าคิดว่าคงได้ฤกษ์เปิดร้านเป็นของตัวเองแล้วล่ะพี่ท่าน ตอนนี้ยังต้องอยู่ช่วยงานที่สตูลไปก่อน เพราะท่านปู่ท่านดันลงสมัคร-สท.-ผู้น้องเลยได้รับหน้าที่แบ่งเบางานท่านอีกบานเลย เฮ้อ!

    คาราบาว

    ทุศ๊ล

  51. สวัสดีจ้ะกะปิ

    มะลิกลับมาแล้ว คิดถึงกะปิจัง

    กลับมาคราวนี้มะลิตั้งใจจะไม่ให้ป่วยอีก จะได้ไม่ขาดเรียน
    ไม่ได้มาเยี่ยมกะปิเสียหลายวัน หวังว่ากะปิคงสบายดี

    ช่วงที่มะลิไม่อยู่ กะปิคงไม่เหงาเพราะกะปิคุยเก่งมีเพื่อนเยอะ

    มะลิเองช่วงนี้เรียนหนัก ครูให้การบ้านมาทำเยอะเลย
    ทั้งวิชาภาษาไทยของครูธุลีดิน วิชาศิลปะของครูอัมโปะ และวิชาภาษาอิตาเลียนของครูหนุงหนิง
    มะลิไม่รู้จะทำวิชาไหนก่อนดี

    แค่นี้ก่อนนะ มะลิขอตัวไปทำการบ้านก่อนล่ะ แล้วจะมาคุยด้วยใหม่
    กะปิดูแลตัวเองด้วยล่ะ

  52. กระบี่..สายหมอก..จอกชา

    โอ

    มาแล้ว

    เป็นโอกาสดีที่ข้าพเจ้าจะได้ติดสอยห้อยตามแต่ต้นๆ

    วิธีการเขียนเรื่องยาวๆท่านทำอย่างไรหรือ
    คิดพลอดเรื่องคร่าวๆแล้วค่อยๆลุยไปเรื่อยๆหรือเปล่าขอรับ?

  53. ลมเปลี่ยนทิศสวัสดิ์ขอรับท่านอัม

    หลายวันมานี้เป็นช่วงลมย้ายฟากจากตะวันออกเป็นตะวันตก
    ให้สัญญาณว่าฝนกะลังจะมาแล้วนะ (เป็นหน้าฝนอย่างเอาจริงเอาจังของใส้ติ่งสยามประเทศขอรับ)
    แต่ข้าพเจ้าซวยหนีเสือปะตะโข่ง โดนภูมิแพ้เล่นงานสะบักสะบอมมาจากบินไปพักร้อนที่ฮูกันด้า
    กลับขนำคิดว่าจะฟื้นเสียหน่อย ปะอากาศเปลี่ยนแปลงเข้าจังเบอร์เล่นเอาอ่วมอรทัยเจียวล่ะท่าน (ทำไมต้องเป็นอรทัยด้วยขอรับ? ทำไมไม่เป็นพิศมัย อุไร หรือนคประไพ)

    กระบี่..สายหมอก..จอกชา หรือ?

    อิ อิ เจรจาแล้วให้กระดากปากขอรับท่านอัม ข้าพเจ้าหาเรื่องปวดกบาลให้ตัวเอง(อีกครั้ง) ด้วยการคิดหวังจะสานชะลอมอักษรเรื่องยาวโดยร้อยเรื่องสั้น (ร้อยที่แปลว่าสอดร้อยนะขอรับไม่ใช่ร้อยเรื่อง! ขืนคิดเขียนร้อยเรื่องคงเสร็จชาติหน้าตอนพลบ)

    ร้อยเรื่องสั้นที่เป็นเอกเทศไม่เกี่ยวข้องไม่ต่อเนื่อง แต่สุดท้ายจะเห็นร่อยรอยต่อของกันและกันแล้วโครงเรื่องใหญ่ก็จะผุดขึ้นในห้วงสำนึกผู้ผ่านตา จากนั้นก็จะเกิดพุทธิปัญญาร้องอ๋อ…มันเป็นเช่นนั้นเอง อิ อิ แลตอนสั้น ๆ นั้นก็คิดหวังจะให้เป็นเรื่องสั้นที่สั้นจุ๊ดจู๋ โดยอ่านจบในเวลาอันรวดเร็ว (เหมาะเหม็งกับชีวิตคลิกเดียวได้ดังใจ) ในความสั้นจู๋นั่นยังต้องบรรจุไว้ด้วยอารมณ์ ความขัดแย้งในจิตใจ มุมคิด และเรื่องราว เอาล่ะสิทีนี้!

    นั่นล่ะขอรับเรื่องปวดกบาลที่ว่า

    แทบมองไม่เห็นทางทำเช่นไรให้สัดส่วนดังกล่าวบรรจุอยู่ในตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด
    อีกทั้งจะโยงเรื่องสั้นจู๋เหล่านั้นเข้าด้วยกันอย่างไรให้เกิดโครงเรื่องใหญ่ขึ้นมา?

    ทั้งหมดเป็นความเร้าใจชนิดหนึ่ง!

    ข้าพเจ้าไม่รู้หนไม่เห็นทางดอกขอรับ
    ไม่มีพล็อตไม่มีอะไรอยู่ในกะโหลกกลวง ๆ เลย (นอกจากขี้เลื่อยเจ้าประจำ)
    ไม่มีแม้แต่ชื่อฉายาพวกเขาเหล่านั้น
    เพียงเตาะแตะตามแสงไฟดวงเล็ก ๆ ไป

    ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าคันปากยิกจึงชวนเจ้าดวงไฟคุย

    “เฮ้..แกชื่ออะไร?”

    มันตอบว่า

    “ความเร้าใจไง…จำไม่ได้เหรอ..ความเร้าใจ!”

    หากกระทำสำเร็จดังหมายมั่น นั่นจะเป็นคำตอบให้ทั่นสำหรับ กระบี่..สายหมอก..จอกชาขอรับท่านอัมที่เคารพ

    ส่วนหนูมะลิน่ะ
    เย็นนี้หนูอย่าลืมบอกคุณแม่หนิงด้วยนะ
    ว่าไม่ได้จ่ายค่าเทอมมาหลายงวดแล้ว (ครูดินเขาทวงมาจ้า)

    เอ่อนะท่านหลวงจีนต้องข้าพเจ้าก็งง ๆ ไม่ได้เข้า Multiphy เสียนาน(ก็เพราะเวลาจะเขียนคอมเม้นท์พวกต้องให้ล็อกอินก่อนทุกทีกระทั่งบล็อกของเราเอง…ได้ไง!) ค่ำนี้จะแวะไปหาขะรับ

  54. ชอบกะปิจัง…
    จิ้มมะม่วงเปรี้ยวๆ กิน อาหร่อยนัก…

  55. ชอบที่ท่านแตะตอบ.. ชอบชอบ.. ข้าพเจ้า ชอบข้าวคลุกกะปิ

    ๕๕

  56. ถึง ด.ช. กะปิ

    เราเป็นเพื่อนใหม่ ย้ายมาจากที่อื่น
    เราเห็นกะปิมีเืพื่อนเยอะ และกะปิมีเรื่องเล่าเยอะแยะ
    เราขอเล่นด้วยได้ไหม
    เราสัญญาว่า เราจะไม่ดื้อ ไม่ซนจ้ะ

    จาก เพื่อนใหม่

    ปล. เราเขียนเก่งไหม แม่เราชมทุกวันเลยนะ

  57. ท่านดิน

    ช่วงนี้ขี้โกงใหญ่แล้วนะ
    ขุดเอาจดหมายจากเพื่อนๆ กะปิมาลง
    เขียนตอนใหม่ให้อ่านได้แล้วท่าน

  58. โอ้โห้กะปิ นี่เธอยังเก็บจดหมายของกระป๋องเอาไว้อีกหรือ

    เรานึกว่ากะปิทำหายไปหมดแล้ว

    เอาไว้ว่างๆ เดี๋ยวกระป๋องจะเขียนจดหมายมาหากะปิอีกนะ

    รักษาสุขภาพด้วยละกะปิ

    และเหมือนเดิม อย่ากินนมมาก เดี๋ยวเมา

    ด้วยรักจ๊ะ

    -กระป๋อง ปองรักเธอไปทุกชาติ-

  59. สหายที่เคารพขอรับ

    เน็ตกลางอากาศของข้าพเจ้าขัดข้อง(อีกแย้วว)สามวันแล้ว
    วันนี้บึ่งแมงกะไซด์มาบ้านเพื่อน (ไม่ได้โพสท์แล้วจะลงแดง)
    ..
    ..
    หากผู้น้อยหายไปโปรดได้รับรู้ว่า เข้าเน็ตไม่ได้จ้า!
    ..
    ..
    คารวะ
    ดิลล์

  60. รับทราบเจ้าค่ะ

    ส่วนต้นฉบับกระบี่อ่านมาสามวันแล้ว
    อ่านเท่าไหร่ก็ไม่จบเสียที อย่างกับมีรากงอกแน่ะ
    ว่าแล้วก็ขอตัวไปอ่านต่อ ชะแว้บบบบ

  61. คุยกันก่อนนอน : กรรมลังใจทำไมใน Bloglines อ่านไม่ออกท่านดิน..

  62. อ้าว…เหรอ…
    ข้าพเจ้าไม่ได้ Feed บล็อกตัวเองไว้เสียด้วย
    เออ…ทำไมล่ะเนี่ย!

  63. ม้อร์นิ่งเจ้าค่ะ

    กระท่อมฯ โฉมใหม่ งามจริงเอย

    คำนับเจ้าค่ะ

    ^__^

  64. โอ้.. ตอนแรก นึกว่า จะเปลี่ยนแค่คำอธิบายบล็อก “โอ๊ะ-โอ” คำนี้รวมเอาความรู้สึก….” แต่นี่ เหมือนว่า เปลี่ยน theme ไปด้วยเลยนิ

    เอ.. เหมือนท่านใช้ theme ที่เพิ่งออกใหม่หรือเปล่านา.. ที่มี ๓ คอลัมน์

    ฝากไปกับสายลม : การร่ำลาของคุณลงเวิร์ค

    เข้าไปอ่านผ่าน proxy ได้.. แต่จะเข้าไป login แล้วใช้งาน อันนี้ไม่แน่ใจ เพราะว่า ลองเอง แล้วมันขึ้น ERROR: Cookies are blocked or not supported by your browser ข้าพเจ้าเลยไม่แน่ใจ ว่าคนอื่นลอง แล้วได้หรือไม่

    ท่านเคยลองส่งโพสผ่าน WLW ทั้งๆ ที่ TOT บล๊อค WP บ้างไหม? ที่บ้าน ที่ทำงาน ไม่บล๊อค ส่วนเวลาเล่นที่ทำงานแม่ ก็บล๊อคบ้าง ไม่บล๊อคบ้าง เลยยังไม่ได้ลองสักที.. กำลังคิดว่า อาจจะทำได้.. คือส่งโพสผ่าน WLW ทั้งๆ ที่ TOT มันบล๊อค WP นี่ล่ะ

    ยังไม่เคยลองสักที

    ..
    เอ่อ.. ว่าแต่ “กะปี” คละคลุ้งเลยนะท่านดิน.. ๕๕ ที่ท่านนำมาลง เหมือนในหนังสือเลยไหม? (คือว่า ไม่เคยอ่าน แต่เคยได้ยินเขาพูดกันหนาหู ท่าทางว่าดี)

    คือเป็นพวก เข้าใจอะไรยากน่ะท่าน.. อ่าน The Little Prince ที่หลายคนว่าดี.. อ่านแล้ว ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ.. ยังมีอยู่เลย เอาไว้ ใจโล่งๆ โปร่งๆ และไม่ขี้เกียจ คงหยิบมาอ่านใหม่อีกที (เพราะนั่นคือการอ่านเมื่อ ๒ ปีก่อนโน้นแหน่ะ.. ๒ ปีผ่านไป ข้าพเจ้าอาจจะอ่านได้เข้าใจมากขึ้น ก็เป็นได้)

    คุยกันก่อนนอน : กรรมลังใจ

    อ๊ะๆ เล่นกีตาร์.. ท่านดินนนนนนน.. เล่น อัดเสียง แล้วนำมาโชว์ สักท่อนสั้นๆ สิท่าน.. อยากได้ยิน 😀

    .
    .

    ปล. อืมๆ ชอบที่ท่านนำ RSS มาวางไว้.. เพราะท่านมีหลายสำนักเหลือหลาย นำมาวางไว้ ง่ายต่อคนติดตามเจ้าค่ะ.. ฮี่ฮี่

    หลายสำนักพำนัก จริงๆ นะเออ

    ปปล. ท่านดู จูมง วีรบุรุษ กู้บรรลัง หรือไม่? เห็นชอบพูดเรื่อง เขียนหนังกำลังภายใน เผื่อจะชอบหนังเกาหลี ๕๕ สนุกนะท่าน..

  65. ซันเดย์สวัสดิ์ขอรับท่านมุก ท่านpat

    เจ้าไมเคิลคล้าว (ตัวที่นั่งทำหน้าเจี๊ยมเจี้ยมอยู่หน้ากระท่อมนั่นล่ะ)โดนไวรัสเข้าเต็มเปา ข้าพเจ้าจำต้องนำ (เหม่ดีนะมีคำว่าต้องคั่นกลางไม่งั้นล่ะก็ไมเคิลเอ๋ย)ไปฟอร์แมท ทำเอาข้าพเจ้าย่ำแย่อะไรต่อมิอะไรที่ดาวน์โหลดไว้หายหมดเลย

    อ่า…ท่านมุกเจ้าคะ คือว่า..ที่ท่านกล่าวถึงคงเป็นเรื่องของหนูกะทิเจ้าค่ะ (อนุญาตหน้าแตกสามนาที อิ อิ) ส่วนเจ้ากะปินั้นข้าพเจ้าเจตนาเขียนเลียน (อยากจะมีคำ ‘ล้อ’ด้วยจัง)ด้วยความที่หมั่นไส้เจ้าหนูกะทิเด็กแก่แดดนั่น (นังหนูเรียนโรงเรียนวัดแต่ดันรู้เรื่องโรคกล้ามเนื้อเสื่อมละเอียดยังกะเรียนแพทย์ปีสี่)

    อืมม์..เจ้าชายน้อย..อย่างน้อยท่านมีข้าพเจ้าเป็นเพื่อนล่ะ สิบปีที่แล้วข้าพเจ้าไม่รู้เรื่องอย่างไรพลิกดูอีกทีตอนนี้ก็ยังไม่รู้เรื่องอย่างนั้นเลยขอรับ
    แต่ข้าพเจ้าชอบเจ้าชายน้อยนะ เพราะแกสอนว่า หากจะเขียนหนังสือดี ๆ สักเล่ม ต้องเขียนให้ไม่รู้เรื่อง เหอะ เหอะ

    เอ่อ..มีหลายบ้านเหยอ..นานะก็คนมืออยู่ไม่สุข

    คารวะ
    ดิลล์

    อ้อ!..ที่กระต๊อบข้าพเจ้าบ่มีทีวีขอรับ ไม่ได้ดูมาปีกว่าแล้ว

  66. ฝนตกหนัก ไม่หนักใจเท่าฟ้าลงเปรี้ยงๆ
    Test test

  67. แป๊ววว .. เออเนอะ.. เห็นกะกะ เหมือนกัน.. ๕๕๕ ขออภัย.. บอกแล้วว่ายังไม่ได้อ่าน

    ปล. ข้าพเจ้าไม่ได้ตบแต่งบ้านแต่อย่างใดเจ้าค่ะ ส่วนที่เพิ่มปฎิทิน ก็เพิ่มมานานแล้วเหมือนกัน

    ที่จะเพิ่มบ่อยๆ เห็นจะเป็น Linkroll ต่างๆ ทำให้ยาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะเจอ link ที่คิดว่า ชาวบ้านอาจจะเห็นว่ามีประโยชน์ ก็จะเอามาแปะไว้.. (เผื่อตัวเอง อยากใช้ด้วย)

    🙂

    อยากกินข้าวคลุกกะปิ แต่แพ้อาหารทะเลย เลยอด -_-“

  68. แล้วใครวาดภาพประกอบให้เจ้าคะ? วาดเองเหรอ?

    ไม่มีอะไรดอกขอรับ ชอบ.. อิอิ

  69. ความสุขของกะปิ : จดหมายจากเพื่อน ๆ ของกะปิ

    มะลิอินเตอร์หรือท่านดิน?

    “อุบส์…”

    ฮี่ฮี่

  70. จะแวะมาบอกว่าส่งบทวิจารณ์กระบี่ฯ ไปให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะเจ้าคะ

    ระยะนี้อาจผลุบๆ โผล่ๆ เน็ตที่บ้านเข้า WP ไม่ได้อีกแล้ว
    เจอกันเมื่อชาติต้องการเจ้าค่ะ

    ป.ล. ก้าว 20 ส่งต้นฉบับภายในวันที่ 24 เน้อเจ้า

  71. ขอบพระคุณที่ตักงาม ๆ ขอรับท่านย่า
    ข้าพเจ้ายังชีพจรลงเท้า
    พรุ่งนี้ค่ำ ๆ จึงจะกลับถึงขนำ
    วันมะรืนกระมังชีวิตจึงจะกลับเข้าสู่ปกติวัตร
    ..
    ..
    ไม่ต้องรอเมื่อชาติต้องการขอรับ
    (ก็แล้ววันนี้วันที่เท่าไรกันเนี่ย???)

    ท่านมุกขะรับ เจ้ากะปิมันวาดของมันเองขะรับ
    แล้วข้าพเจ้าจะบอกให้ว่าท่านชอบ…มันคงยิ้มแป้น

    คารวะ

  72. ดึกดื่นสัวสดิ์ขอรับพี่ท่าน

    หายไปหลายวันขอรับช่วงนี้ กำลังอยู่ระหว่างตั้งใจเขียนอะไรให้มันยาวๆดูสักที ออกมารูปไหนจะแวะมาบอกกล่าวขอรับพี่ท่าน

    ปล.ตามอ่านกะปิอยู่ขอรับ

    ด้วยความคิดถึง

    คั่นฯ

  73. ท่านดิน.. ทำอารายยย

    [h3] under renovation!! [/h3]

  74. อ้าวกรรม.. มันไ่ม่อ่าน code นี้แฮะ.. กะทำให้ตัวใหญ่สักหน่อย.. เง้อ.. ๕๕

  75. ฮา ฮา หน้าแตกอีกแย้ว อิ อิ อิ อิ อิ อิ อิ
    ..
    ..
    feed เจ๊งขะรับท่านมุก ข้าพเจ้าต้องเอาเข้าเอาออกเสียนานกว่าจะใช้ได้ดังเดิม (ยิ่งเน็ตช้า ๆ อยู่ด้วย) แล้วยังต้องโหลด WLW ใหม่ตั้งค่าใหม่ โอ้ย! อะไรต่อมิอะไรต้องเริ่มใหม่หมดเลยทั่น !
    ..
    ..
    เพิ่งเสร็จจากภารกิจรับใช้พระมารดา
    ไม่ได้เขียนหนังสือเสียหลายนาน
    วันนี้จัดข้าวของ..วันพรุ่งคงได้เริ่มโพสท์
    ..
    ..
    เพิ่งเข้าไปที่ yahoo เห็นข้อความจากท่าน
    ข้าพเจ้าหาได้คิดเปิดบล็อก(ในความหมายทั่วไป)ให้มากบ้านดอกขอรับ
    เพียงจะทำให้แต่ละบล็อกเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม เช่นรวมบทร้อยกรอง หรือ นิยายสักเรื่อง ที่มีหน้าตาอารมณ์ของเขาเอง จากนั้นค่อยนำมาวางบนหิ้งหนังสือที่บล็อกอันเป็นเช่นบ้าน (ก็อย่างบล็อกกระท่อมเนียล่ะขะรับ)

    แต่ก่อนไม่บังอาจทำเช่นนั้นเพราะต้องเสียเวลาไปมากมายกับการอัพบล็อก ครั้นมาได้ WLW (อันนี้ต้องขอบพระคุณท่านหลาย ๆ ท่านเชื่อไหม ข้าพเจ้าไปโหลดมาจาก ไมโครซอฟ ยังใช้งานไม่ได้เลย แต่พอโหลดจากลิ้งค์ท่านคริตกลับใช้ได้! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านป่านนี้ข้าพเจ้าก็ยังไม่สามารถทำอย่างที่ตั้งใจ ต้องขอผ่านคารวะไปยังท่านคริตด้วย) ถึงยามนี้ข้าพเจ้าอัพบล็อกได้หลายบล็อกพร้อมกันใช้เวลาเพียงย้ายหน้าเท่านั้นเอง ทั้งยังไม่ต้องปรับแต่งอะไรอีกแล้ว เวลาที่เคยเสียไปอย่างเปล่าดายยามนี้นับว่าหมดปัญหา

    ความตั้งใจที่จะทำบล็อกแต่ละบล็อกให้เป็นหนังสือแต่ละเล่มบนหิ้งหนังสือของบ้าน จึงได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

    นับว่าโลกเขียนหนังสือสนุกขึ้นมากหลายเจียวขะรับท่านมุกที่เคารพ

    ไม่ได้โผล่หน้าเสียหลายเพลา โผล่มายังเห็นใบหน้ายิ้มแป้นของท่านซำเหมอ ขอบคุณ..ขอบคุณ..

    คารวะ
    ดิลล์

  76. ว่าแล้วว่าลืมทำไร ข้าพเจ้าก็นะ.. อ่านจนของดองจะหมด ก็ไม่ยอมกลับบ้าน เพราะเหมือนลืมทำอะไร.. ที่แท้ ลืมคุยกับท่านดิน.. ๕๕๕ พอดีลืม tick ‘Keep new’

    มาม๊ะ มาคุยกัน

    เอ่อ.. คุยไรดีหนอ.. แบบว่าเย็นนี้ เล่นที่ทำงานเสียเลย เพราะว่า ต้องรองานจาก supplier ด้วย.. รอไปรอมา ก็เล่นไปด้วย.. พอกลับบ้านแล้ว ก็นอน..

    อารมณ์ “ชิ้ง” เนี่ย.. หนังจีนชัดๆ เลยขอรับท่านดิน.. ๕๕๕ ทำให้ยิ้มได้เสมอเลย เวลาคุยกับท่านเนี่ย (เหมือนเวลาอ่านคอมเมนต์ท่านสอ ก็ยิ้มเหมือนกัน ๕๕๕ มาคนละแนวก็จริง)

    จริงๆ จะว่า ข้าพเจ้าเป็นคนคุยเก่งก็ได้ ไม่เก่งก็ได้.. เพราะไม่คุยกับคนไม่สนิท หน้าตาแบบว่า หมาเรียกพี่ อะไรเทือกนั้น ๕๕

    ให้ขีดๆ เขียนๆ อย่างนี้ ถนัดกว่า

    แต่ก่อน ตอนได้เล่นเน็ตใหม่ๆ ขยัน chat มากมาย.. ตอนนี้ คาดว่า หมดวัย.. เจอใครหน้าใหม่ๆ มาทัก.. คุยไม่ค่อยออก เว้นเสียแต่คนที่คุยกันผ่านบล็อกบ้างแล้ว..

    นึกไม่ออกเลยว่า แต่ก่อน ที่คุยกับใครก็ไม่รู้ มาถามว่า เธอเป็นใคร อายุเท่าไร เรียนอะไร ผู้หญิงหรือผู้ชาย .. ทำไม่เป็นแล้วขอรับ..

    ..
    บ่จอยเล็กน้อยในหลายๆ วันนี้ เพราะว่า คุยกับแม่ไม่ค่อยรู้เรื่อง.. (อ่า.. ขอรับ ในบล็อกววันนี้ มีแรงบันดาลใจจากแม่ นั่นเอง แหะๆ) เลยเก็บกดเล็กน้อย..

    หวังว่า ได้เขียนไป คงได้แง่คิดจากผู้มาเยือนหลายๆ ท่าน

    ..
    ฉะนี้แล

    ปล. คำถาม.. ว่าทำไม ใน ก้าวฯ ถึงไม่ใส่เป็น Contributor แทนที่จะ ให้ใครสักคน ไปแปะให้ล่ะเจ้าคะ? หรือว่า ต้อง edit ก่อน?
    ปปล. วันนี้แพล่มแยะ.. ไม่ว่ากันนะขอรับ.. ฮิฮิ

  77. ดึกดื่นค่อนคืนสวัสดิ์ขอรับท่านมุก

    แหะ แหะ ท่านเล่นล้อภาษาโบราณรึ!

    หนังจีนเหรอ!?
    ท่านดูเรื่องอะไรอ่ะขะรับ..โปเยโปโลเยเปล่า??
    จึงได้จัดหนังจีนไว้ในประเภท ‘ซึ้ง’
    ..
    ..
    แต่ท่านแองจี้(ไม่ทราบขานนามท่านถูกหรือไม่)มาเที่ยวนี้ ‘ซึ้ง’จริง ๆ นาท่าน ปกติเธอจะพูดสั้น ๆ คอยจิ้มคอยแหย่ ดูเหมือนขี้เล่นแต่ยามนัยน์ตาสหายฉายวาวเศร้าสร้อย เธอก็จะรับแววนั้นในทันที

    ที่สำคัญ..เราจะต้องมองให้เห็น ไม่มองผ่านเลยไป
    “มีแต่มิตรแท้ ที่เห็นความเศร้าในแววตาเรา”

    ขอบพระคุณท่านที่ช่วยเฉลยที่มาที่ไป(ข้าพเจ้าเองก็ทำเป็นเล่น..แต่ถามจริง ๆ)เช่นนี้ก็เบาใจ

    เรื่องคุยแช็ท..นั่นเป็นข้อดีของท่านอย่างเหลือหลาย

    ท่านผ่านภาษาแช็ท แต่หาได้ทำให้ภาษาเขียนของท่านพลอยเซแซ็ด ๆ ตัวอักษรท่านยังมีอาการโน้มเอียงไปทางช่างเขียนเสียซ้ำ

    สำหรับ ‘ก้าวฯ’คอนทริบิวเตอร์? ท่านหมายถึงเขียนร่วมในบล็อกเดียวกันใช่ไหม?

    เรื่องนี้ข้าพเจ้าเคยชงลูกตั้งโด่งให้คณะก่อการโดดตีลังกาตบแล้ว
    ได้ความว่า..งานในก้าวฯ ต้องการบรรทัดฐานระดับหนึ่งซึ่งไม่อาจปล่อยวางให้โพสท์แบบตัวใครตัวมันได้..ตัวอย่างเช่นตัวข้าพเจ้าเอง เขียนผิด จิ้มนิ้วไม่ตรงคีย์พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกเป็นประจำ (ขนาดอ่านทวนสองรอบยังมีหลงตา..ไม่เชื่อท่านคอยดูหนนี้..ก่อนซับข้าพเจ้าจะทวนอีกรอบแต่รับรองยังมีตัวผิด อิ อิ)ทั้งภาษาที่บางครั้งไปคนละทิศใช้คำผิดความหมาย เว้นวรรคตอนมั่ว (พอยัง?..เอาอีกไหม?) มีพี่ท่านอานันท์กรุณาช่วยกรองให้จึงได้งานออกมา

    แต่นั่นล่ะ..เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าไม่สบายใจจนทุกวันนี้ ก็เพราะข้าพเจ้าโพสท์ไม่ไหว งานหนักจึงตกอยู่ที่สหาย ครั้นคิดจะช่วยแบ่งเบาข้าพเจ้าก็เข็ดหลาบแล้วกับเน็ตซุปเปอร์ฮ่วยของข้าพเจ้า (คงโดนแอร์การ์ดแย่งสัญญาณไปหมดน่ะขะรับ ข้าพเจ้าใช้ gprs ต่อตรงกับมือถือ) การโพสท์แบบตามใจอาตมา กับการโพสท์แบบมีเงื่อนไขเวลาคอยขีดเค้น แบบหลังมีความเครียดอยู่ด้วยขะรับ เรื่องนี้พวกเราเป็นหนี้ท่าน Plin อย่างไม่รู้จะกล่าวเช่นไร (ไม่รู้จักใช่ไหมล่ะ? มองหาลิ้งค์ในก้าวฯ เองละกัลล์)

    หรือท่านมีคำแนะนำใดที่สามารถโพสท์ก้าวฯได้โดยภาระไม่ตกอยู่กับคน ๆ เดียวกรุณานำออกมาแลกเปลี่ยนเถิดขะรับ จักเป็นพระคุณยิ่ง ด้วยประการฉะนี้แล

    คารวะ
    -จิ้งจกเดียวดาย..ใต้เงา(ไฟแสง)จันทร์-

    (ว่าแล้วก็เอาเลย..network ไม่มีสัญญาณตอบรับ ข้าพเจ้าคงต้องเก็บไว้ซับวันพรุ่ง)

  78. อารายยยยย ท่านดิน.. “ซึ้ง” ไหน.. ข้าพเจ้าบอกว่า “ชิ้ง”

    อะชิ้ง อะชิ้ง อ่ะ.. ก็เห็นท่านพิมพ์ว่า “ชิ้ง” ในโพสนั้นนิ.. งึ งง

    ๕๕๕๕

    ..
    ที่ภาษาไม่วิบัติ เพราะว่า ช่วงทีขยันแช็ท ความวิบัติมันยังไม่ระบาดน่ะท่านดิน.. ตอนนั้น ทุกคน ใช้ภาษาปกติ .. แล้ว ก็ อ้อ เออ.. ตอนนั้น แช็ทภาษาปะกิด.. อิงลิช น่ะขอรับ ๕๕๕ เล่น Yahoo Chat เมามัน.. เล่น ICQ บ้าง แต่ไม่มาก เพราะว่า add ใครไม่ค่อยเป็น หาแล้วงง จะทักใคร ถ้าเล่นใน Yahoo จะเข้าไปเล่นใน Public Chat Room คุยกันกลุ่มใหญ่..

    โตๆ มา MSN นิยมกว่า เพราะเพื่อนใช้ และหมดวัยทักคนแปลกหน้า โดยไร้สาเหตุ เลย.. ใช้ MSN เสียเยอะ

    .
    ..

    ๕๕๕ อืมๆ สงสารท่านอานันท์ ฮี่ฮี่..

    ท่าน Plin (อ่านว่าอย่างไร? พลิน?) หรือขอรับ.. แวะไปบ้านท่านเหมือนกัน แต่ว่า ด้วยความที่ Bloggang ไม่มี RSS .. ข้าพเจ้า เลยไม่ได้ติดตาม.. แหะๆ ที่มีอยู่ก็เป็นร้อยแล้ว.. กว่าจะกวาดหมด..

    ..
    .
    เช้านี้มา สิ่งแรกที่มองหา คือคำสนทนาที่ท่านจะมาหย่อนไว้

    ท่านทั้งนอนดึก ทั้งตื่นเช้า.. ไม่ง่วงหรือเจ้าคะ?

    อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ.. วันศุกร์แล้ว

    วันอาทิตย์ ข้าพเจ้าเปิดเทอม.. เย้ๆ

  79. ฝากไปกับสายลม : จดหมายจากขอบฟ้า

    อ๊ะแหม.. พอมี WLW ท่านก็ลงโพส ๒ ที่เหมือนกันเลยนะเจ้าคะ..

    แล้วทำไมใน Bloglines โพสใน WP มันไม่เต็ม เห็นท่อนหนึ่ง แล้วก็ให้ Read more.. แต่ของ Blogger เห็นหมดเลย (หวาย โป๊ ๕๕๕ ไม่เกี่ยว)?

    ๕๕๕ มาป่วนแล้วจากไป

  80. แดดสายสวัสดิ์ขอรับ

    อ่า..
    ข้าพเจ้าพิมพ์ไปว่า ‘ซิ้ง’ รึ!?…แม่จ้าววววว!!!

    ท่านย่าฯช่วยดูนิยายให้บอกมาว่ามีคำผิดอีกเยอะ (แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยนะว่าตรงไหน?)เล่นเอาข้าพเจ้าแทบลมจับ นั่นน่ะ..ทวนมาสามรอบแล้วนะทั่น ทวนจนข้าพเจ้าแทบจะอ๊อกออกมาเป็นไอ้กระรอกน้อยอยู่แล้ว

    เห็นทีจะต้องเลิกมองจอขาว ๆ สักพักเพราะดูท่าตาจะย่ำแย่แล้วจริง ๆ

    ๑. อ่านบล็อกภาษาปะกิดของท่านแล้ว อึ้ง! (สระอึ คอนเฟิร์ม) มิน่าท่านจึงมีสหายหน้าตาฝาหรั่ง ฮิ ฮิ ฮิ (รบกวนทิ้งลิ้งค์ให้อีกสักคราเถิดขะรับ ข้าพเจ้าลืมadd. feed เลยกลับไปไม่ถูก)

    ๒. พี่ท่านอานันท์พลังงานเหลือเฟือ (เชื่อเถอะ ฮึ ฮึ ฮึ)

    ๓. ข้าพเจ้าไม่เข้าใจว่าทำไมบล็อกสัญชาติไทยจึงไม่เปิด feed ไว้ให้ เรื่องเล็ก ๆ ที่มีความสำคัญใหญ่หลวง ลองคิดดูหากต้องโหลดบล็อกสหายสิบบล็อกเพื่อไปพบว่ายังไม่ได้อัพจะเป็นเช่นไร?

    นั่นยังไม่รวมเวลาที่ใช้ไปในการผ่านตาบล็อกที่เราสนใจอีกมากมาย
    ข้าพเจ้าจึงพลาดบล็อกสหายไปอย่างน่าเสียดายโดยเฉพาะที่ bloggang

    ๔. ข้าพเจ้านอนหัวค่ำตื่นเช้าพร้อมเสียไก่ขันเป็นนิสัยแล้ว เว้นแต่บางครั้งอย่างคืนวาน มียุงเข้ามาขอรับบริจาคเลือด มันกัดเสียจนข้าพเจ้าไม่เป็นอันหลับอันนอน ต้องลุกขึ้นมาส่งมันไปเกิดใหม่ แล้วเลยนอนไม่หลับ นั่งคุยกับเจ้าไมเคิลไป กว่าจะโงกเงกอีกทีปาเข้าตีสาม แต่ก็ตื่นเช้าปกติ ง่วงกลางวันแน่ ๆ ไม่เป็นไรขะรับ ง่วงก็เอนหลังนอนกลางวันสบายดี แบบว่าง่วงก็นอน หิวก็กิน กระหายก็ดื่ม(น้ำเปล่า)น่ะขะรับ ชีวิตข้าพเจ้ากลับสู่ดินเสียไม่ต่างจากเหล่าสหายเพื่อนบ้าน เห็นอยู่ข้าง ๆ ขนำนี่ก็กำลังเล็มหญ้าอยู่ขะรับ

    ๕. ท่านทั้งเรียนทั้งทำงานทั้งยังมีงานอดิเรกเป็นบล็อกเกอร์คนดัง นับว่า time management ท่านเหลือกำลังมิเสียทีที่เรียน ATM

    ๖. วุ้ย! หลายข้อจริง!

    ข้าพเจ้าหาได้เจตนาโพสท์สองที่ดอกขะรับ แต่อย่างที่เรียน ใช้ WLW แล้วทำให้ง่ายเสียจริง จึงคิดว่าทะยอยเก็บไว้ที่ Blogger ด้วยดีกว่า เพราะไหน ๆ ก็ไม่สามารถอิมพอร์ตไฟล์ได้แล้ว เอาไว้เวลาคันไม้คันมืออยากแต่งหน้าตากระท่อมจะได้ระบายอารมณ์ที่ Blogger

    ข้าพเจ้าเคยอยากมีเว็ปไซด์ของตัวเองที่จัดรูปแบบหน้าตาได้อย่างใจต้องการ หาก Blogger ใช้งานได้คล่องอย่าง WP ก็จะเยี่ยมเลย แต่ตอนนี้สองที่มีข้อดีข้อด้อยที่หักล้างกันแล้วเสมอ ข้าพเจ้าพบว่าหาได้มีแต่ข้าพเจ้าที่คันคะเยอย้ายไปย้ายมา ยังมีBlogger อีกหลายที่ลังเล และย้ายไปย้ายมาระหว่างสองหมู่บ้านนี้

    ๗. ที่เห็นหมดใน Blogger เป็นเพราะคำสั่ง read more เป็นโค้ดที่ข้าพเจ้าใส่เพิ่มเข้าไป หน้าแรกยังมีข้อความเต็มแต่ซ่อนไว้ ไม่เหมือนของ WP ที่หน้าแรกมีแค่นั้นจริง ๆ

    โอววว…เจ็ดข้อ!
    เอาไว้คราวหลังข้าพเจ้าจะจิ๊กหน้ากากแบ็ทแมนของเจ้าหนูข้างบ้าน
    แล้วมาเจอกัลล์ขะรับ

    คารวะ
    ดิลล์

  81. ๕๕๕ มาเสียยาว.. ได้ข่าวว่านี่แค่คอมเมนต์ เหมือนจะยาวกว่าโพส เสียแล้ว ท่านดิน :p

    ท่านใช้จอ ๑๙ นิ้วสิเจ้าคะ.. หรือไม่ก็ขยายให้ตัวโตๆ หน่อย.. ไม่ผิดแน่ ไม่ปวดตาด้วยนะ.. จริงๆ

    ๑. ตอนนี้ บล็อกนั้นทำเป็น Gratitude Journal บ้างเล็กน้อย.. ทำให้เขียนง่ายด้วย เพราะเขียนเป็นข้อๆ ไป.. กำลังอินกับบ้านนั้น แต่เหมือนไม่ได้กลับไปเขียนเท่าไร.. ว่าแล้ว วันนี้เขียนดีกว่า.. ส่วนลิงค์ เดี๋ยวส่งให้ทางเมลนอขอรับ.. อิอิ

    ๒. ท่านอานันท์เนี่ย.. อาชีพหลักคือนักเขียนเลยหรือเปล่า ท่านดิน? ทึ่งคนที่เขียนอะไรได้เป็นเรื่องเป็นราว เป็นหลักเป็นการ อย่างท่านๆ ทั้งหลาย.. ชอบๆ .. ยากตรง เขียนอย่างไร ให้คนอ่านติดตามนี่ล่ะ.. แฮ่…

    ๓. ใช่ๆ ท่าน.. ก็มีบล็อกหลายอัน ที่บังเอิญเปิดไปเจอ เป็น Bloggang แต่ก็ทำได้แค่ bookmark ไว้ที่ firefox บ้าง ที่ WP blogroll บ้าง.. แต่มักไม่ค่อยได้แวะไป..

    การที่มันมาโผล่ที่ Bloglines ช่วยได้เยอะจริงๆ ได้เห็นหัวข้อ ได้ดองไว้อ่านวันหลัง ไม่ลืม.. (เน้นเรื่องดองจริงเล้ยยย)

    ๔. เจ้าค่ะ.. ท่านทุ่งธุลีดิน.. 🙂

    ๕. ว่าจะเปลี่ยนจากเรียน ATM ไปเรียน TOA ละ.. ๕๕๕ มายังไง ATM ก็ไม่ต้องเอาเวลาไปทำอย่างอื่นนี่ท่าน.. ไม่เล่นเกม (เพราะเล่นไม่เป็น) เล่นเน็ต ก็เล่นพวก webboard อย่าง pantip ไม่ค่อยเป็น.. เข้าไปแล้วลายตา แต่ขอบอกว่า กำลังพยายามลองเข้าไปเมียงมอง เพราะเห็นคนเล่นเยอะเหลือเกิน.. แถมตอนนี้ปิดเทอม.. สบายยฉุดๆ

    ๖. อืมๆ ว่าจะถามหลายที .. ท่านเรียนพวกเขียนเว็บมาหรืออย่างไร เห็นท่านชอบตบแต่งเว็บ เล่นอะไรเยอะๆ .. หรือศึกษาเองขอรับ?

    ๗. ช่างค้นหาจริงๆ จนท่านปรายต้องสอบถามท่านเลย ๕๕๕ ดีๆ

    ..
    เมื่อคุยกับท่านจนครบ ๗ ข้อแล้ว
    ข้าพเจ้าไปทำงานต่อดีกว่า..

    ลั้ลลา..

  82. แกงเทโพสวัสดิ์ขอรับท่านมู้กกกกกกกก

    ฮา ฮา มี ลั้ลลา ฮา ฮา อารมณ์ดีร้ายกาจ
    เดี๋ยวดูก่อนถามอะไรไว้อีกบ้าง?
    ..
    ..
    อา..
    ๑. คอมเม้นท์ยาวกว่าโพสท์เป็นโลโกสินค้าของละอ่อนนักหัดเขียนที่ได้รับอานิสงส์มาจากสหายพี่ผู้กรำอักขระที่เคารพสองท่าน เป็นการฝึกจับประเด็น..เดินประเด็น.คุมประเด็น..และสุดท้ายปิดประเด็น

    ทั้งหมดเกิดขึ้นจากความตั้งใจฝึกปลายนิ้วให้พลิ้วลายอักษรจนกว่าจะได้ดังใจ เหมือนใช้พู่กันจนอยู่มือ ภาพสีน้ำที่เสร็จจะได้ไม่เลอะเป็นโคลน หรืออ่อนจนกลืนหายไปในเนื้อกระดาษ

    ข้อพึงระวัง : จะต้องเกิดจากจิตเจตนาฝึกฝนโดยบริสุทธิ์ใจ มิใช่อวดสำแดงอัตตามิฉะนั้นจะหลงทิศหลงทาง หากออกทะเลไปล่ะก็จะกู่ไม่กลับ เหอะ เหอะ

    ข้อสองเลยดีกว่า

    ๒. ขืนเป็นจอ ๑๙ นิ้วข้าพเจ้ากระเตงไหล่ทรุดกันพอดีสิทั่น!
    ขนำข้าพเจ้าไม่มีประตูให้ล็อค ไปไหนต้องคอยแบกเจ้าไมเคิลไปด้วย นี่ก็กำลังคิดหาที่เล็กลงจะได้เบาแรง แต่นั่นสินะตัวอักษรก็ต้องเล็กลงอีกน่ะสิ ว่าแต่ตัวอักษรขยายใหญ่-เล็กตามขนาดของจอหรือขะรับ?

    (อย่าถามว่าทำไมไม่ทำที่ล็อคประตูเชียวนา…ทำไปก็เสียเวลาเปล่าขอรับข้างฝามันเป็นจาก)

    เอาล่ะ..ต่อไปจะยอมเสียเวลาเปลี่ยนฟอนท์ อ่า..ในกล่องคอมเม้นท์เปลี่ยนไม่ได้ ต้องเขียนใน notepad แล้วเอามาแปะ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ชอบนี่นา..แบบว่าไม่ได้บรรยากาศน่ะทั่น..แต่ก็อ่ะนะ..เขียนถูกต้องย่อมมาก่อน แล้วจะใช้ notepad ขะรับ

    ๓. ช่วยขยายความ Gratitude Journal ให้สักหน่อยสิขอรับ

    ๔. พี่ท่านอานันท์จะเป็นนักเขียนอาชีพในอนาคตอันใกล้ ยามนี้อ่านหนังสือไปพลางเขียนไปพลาง ต่างจากเราท่านก็แค่เราท่านหากคิดจะอ่านหนังสือคงต้องไปซื้อหา..(ที่ยืมเพื่อนแล้วไม่คืนไม่นับ) แต่พี่ท่านอานันท์อ่านฟรี อ่านแล้วยังได้ตังค์ !

    ๕. เขียนอย่างไรให้คนติดตามอ่าน!!!?

    เครื่องหมายตกใจสามอัน ตามด้วยเครื่องหมายคำถามหัวกลม ๆ หัวเดียว
    หากใช้ประโยคนี้เป็นหัวเรื่องดูท่าจะเข้าข่ายฮาวทู

    ข้าพเจ้าคิดว่า แค่คิดก็เกิดปัญหาแล้วขอรับ
    หากเริ่มต้นเขียนด้วยคำถามประโยคนี้
    ก็เหมือนคิดเดินทางไปเชียงใหม่ แต่เลี้ยวไปทางโคราช
    ดีไม่ดีอาจมีออกกำปงทม (อยู่ไหนอ่า?)

    สายตาอันต่ำต้อยของข้าพเจ้ามองว่า เพียงสนุกที่จะเขียน (และอยู่ในกรอบอันควร)แล้วเขียนไป..เขียนไป..แค่นั้นเอง

    หากมีคนติดตามอ่าน นั่นก็เพราะว่าเราเป็นมนุษย์ในโทนเดียวกัน หาได้เป็นข้อพิสูจน์อันใดมาแต่บรรพกาลว่า การมีคนติดตามอ่านคือเขียนดี

    เคล็ด(ไม่)ลับ : (เคล็ดรอเรือหรือลอลิงอ่าทั่น?) การเขียนให้มีคนติดตามอ่านตามหลักการของธุลิดินอินสแตนท์โปรเฟสชั่นนอลไรท์ติ้งอินสติวตูชั่น อิ อิ อิ อิ ก็คือ เขียนในที่ ๆ มีคนโทนเดียวกับเรา วันก่อนที่ท่านเขียน ‘เต้า’สังเกตเปล่า ข้าพเจ้ารับรองว่าช่วงนั้นเคาน์เตอร์ขึ้นไฟแลบ และแน่นอนหนึ่งในจำนวนนั้นคือผู้น้อยดิน อิ อิ อิ อิ อิ

    ๖. สำหรับสหายที่ Bloggang แล้วเพื่อความสะดวก(ของข้าพเจ้าเอง)ข้าพเจ้าล่ะอยากชักชวนพวกเขามาอยู่ WP ให้หมดเจียวขะรับ เกรงอยู่อย่างเดียว..กลัวจะมีกระซิบข้างหูว่า…เฉือก 😦

    ๗. พันทิปน่าสนใจ แต่ก็เป็นสัจธรรม ที่ไหนคนมากก็เรื่องมากตามมา

    ๘. กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วตอนนั้น จีโอซิตี้ส์กำลังบูม มีเปิดให้เข้าไปจับจองพื้นที่ว่างเปล่าแยกเป็นหมู่บ้านเข้าไปเดินชมแล้วให้ตื่นตาตื่นใจนัก ข้าพเจ้าก็เลยจับจองพื้นที่กลางอากาศสร้างฝันเล็ก ๆ อยากมีเว็บไซท์ของตัวเอง บั้นนั้นต้องเทฐานเรียงอิฐกันเองทีละชิ้นละชิ้น โหลดไฟล์เป็นร้อย วันดีคืนดีลิ้งค์เกิดหาย รื้อหากันให้จ้าละหวั่น เล่นเอาปวดเศียรเวียนเกล้า โชคดีหรือร้ายก็ไม่รู้ที่ข้าพเจ้าถูกอัปเปหิออกจากกทม.เสียก่อน

    ลุมาบั้นปัจจุบัน เชื้อเก่า ๆ คงสปอร์ตกค้างขะรับ จึงได้มืออยู่ไม่สุขเสียจริง ๆ

    ๙. ได้รับใช้ท่าน ‘ปราย เป็นบุญของผู้น้อยยิ่งแล้ว ยังไม่ได้ส่งให้ท่านเลย..อา..ขออนุญาตไปรื้อกล่องเก็บโค้ดก่อนล่ะ!

    ลั้ลลา..ลา..

  83. ฮ้าววววววว ง่วง (จริงๆ นะ)

    ฟัง(อ่าน)ท่านผู้รู้เรื่องการตบแต่งบล็อคคุยกันแล้วง่วง

    หากพูดถึงเรื่องนี้ละก้อ
    นายสอ ขอยกมือ แล้วตะโกน

    “คูคับ ขออนุญาตเข้าห้องน้ำคับ” สถานเดียว

  84. คุยอะไรกันอยู่ขอรับ .. คิดถึงเลยแวะมาเยียม 🙂

  85. อรุณสวัสดิ์ขอรับสหายพี่สอง..ท่านจิตปัน

    มีบล็อกไว้ก็ดีเช่นนี้นะขอรับ
    ยามสายลมแห่งความคิดถึงวูบผ่าน
    ยังได้แว่บมาหย่อนคำทักทาย

    แลสหายท่านอื่นก็ได้พบเห็นว่าเราสุขสบายดี
    เท่านี้ก็ยิ้มกริ่มแล้วขอรับ

    เสาร์สวัสดิ์..ขอให้เป็นวันที่ดีขะรับทุกท่าน

    คารวะ

  86. หิวข้าวสวัสดิ์เจ้าค่ะ

    อ๋อย.. แกงเทโพ.. ข้าพเจ้าโปรดมากกกกกกกกกกกก… แต่หาแบบอร่อยๆ ทานไม่ค่อยจะได้เลย.. เจอที ก็รีบตะครุบ (เอ่อ.. เหมือนหมาไปเสียแล้ว) รีบสั่งมากิน

    ทำมาเผื่อด้วยสิเจ้าคะ.. อิอิ

    รอ รอ..

    ๑. ๕๕๕ ทำไมคำตอบเกี่ยวกับคอมเมนต์ยาว ถึงไปทางวาดภาพได้นา.. :))) ต้องไม่แสดงอัตตา อืม อืม ต้องไม่แสดงอัตตา

    ๒. โอ้.. ต้อง “พก” เลยหรือขอรับ.. อืม.. ๑๙ นิ้วคงไม่ไหว.. จริงๆ ๑๙ นิ้วทำให้จอละเอียดขึ้น ไม่ได้ทำให้ตัวใหญ่ เพียงแต่ว่า เวลาตั้งค่า ให้ตัวหนังสือเป็นตัวใหญ่ ท่านก็ยังได้เห็นข้อความด้านซ้ายขวาเต็มที่ โดยที่มันไม่ล้นออกไปข้างใดข้างหนึ่ง.. (ซึ่งข้าพเจ้าว่า การที่มันล้นไป ทำให้ต้องมาคอยขยับจอไปซ้ายขวา เวลาอ่านให้ครบข้อความ.. ฮา.. ข้าพเจ้าขี้เกียจนั่นเอง)

    โอ้ๆ ท่านลอง จอแบบกว้าง ก็ได้ (ภาษาคอมเขาเรียกอะไรกันหนอ..) ข้าพเจ้าใช้ ๑๔ นิ้ว(มั้ง) แต่เป็นจอกว้าง.. คิดว่า ถ้าทำตัวใหญ่กว่าปกติมากหน่อย ก็คงจะไม่ล้นจอกว้างๆ นี้แต่อย่างใด

    อีกอย่าง ไม่แน่ใจว่า IE (browser) ขยายตัวหนังสือให้ใหญ่ได้เท่าใด แต่ Firefox ทำได้เยอะมาก พี่ที่เรียนด้วยกันชอบมากทีเดียว เพราะขี้เกียจเพ่งตัวเล็กๆ

    ๓. Gratitude Journal ก็เหมือนกับการที่เราเขียนขอบคุณ สิ่งต่างๆ ในแต่ละวันน่ะเจ้าค่ะ เขาว่ากันว่า จะช่วยเกลาจิตใจ ให้เรามีความคิดแบบ positive เพราะเรามักคิดถึงแต่เรื่องดีๆ

    อันนี้ ได้ยินครั้งแรก มาจาก “หนูดี” หรือ วนิษา เรส เธอเป็นคนที่ค่อนข้างดังมากในเวลานี้ เมื่อเอ่ยถึง “อัจริยภาพสร้างได้”

    ไม่ได้เขียนเพื่อให้เป็นอัจริยะดอกนะขอรับ เพียงแต่ข้าพเจ้า จำไม่ได้แล้วว่าหนูดี เธอบอกว่า เพื่ออะไร เพียงแต่ข้าพเจ้าเห็นว่า เขียนเพื่อสร้าง positive thinking ได้ ก็เลยสนใจ

    ๔. โอ้.. หรือขอรับ คนจะเป็นนักเขียนอาชีพได้อ่านฟรีด้วยหรือ.. อือ อือ ดีจัง.. รอให้ข้าพเจ้าขยันอ่านก่อนดีกว่า :p

    ๕. จริงอยู่ ว่า การจะเขียนอะไร อาจจะไม่ต้องคำนึงถึงว่า จะมีคนอ่านมากเท่าใด หากเพียงแค่คนกลุ่มเดียวกัน มาแวะเวียนอ่าน ก็น่ายินดีแล้ว.. ขอเพียงสนุกอ่าน สนุกเขียน.. ก็น่าพอใจแล้ว

    แต่คนกลุ่มเดียวกัน ก็ใช่ว่า จะชอบอ่าน งานเขียน ในลักษณะเดียวกัน ในที่นี้ คือ.. โวหารสำนวนการเขียน..

    สำนวนโวหารที่แตกต่าง ถึงแม้จะเล่าเรื่องเดียวกัน ก็อาจจะมีคนอ่านต่างกลุ่มเล็กน้อย.. ข้าพเจ้าเดาเอา.. อิอิ

    ข้าพเจ้า เลยคิดว่าท้าทาย หากจะต้องมาคิดว่า เขียนอย่างไร ให้มีผู้สนใจอ่าน เพราะการใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย ลึกซึ้ง หรืออื่นๆ ส่งผลต่อกลุ่มผู้อ่าน.. โทนเดียวกัน แต่ชอบอ่านภาษาง่ายๆ หรือ ภาษาที่ซับซ้อน.. ก็แยกกลุ่มย่อยได้อีก

    มั้ง.. ๕๕๕๕

    เคล็ด อย่างที่ท่านเขียน ถูกแล้วขอรับ..

    ๖. ที่ Bloggang ก็เหมือนจะมีคนติดตามอยู่เยอะ.. ย้ายบ่อยๆ เดี๋ยวคนตามงานท่าน Plin จะงงเอา ..

    ๗. ข้าพเจ้าเลยเข้า pantip สัปดาห์ละครั้งเอง ส่วนมาก เพราะว่า ลืมเว็บนี้ไปเลย.. ไม่ใช่กิจวัตรที่ทำประจำ..

    เว็บที่ต่อเน็ตเมื่อไร ต้องเข้าก็มี Gmail, WP, Bloglines นี่ล่ะ

    ๘. Geocities ก็เคยเล่น.. (สงสัยเราวัยเดียวกันน่ะขอรับ) เพราะเด็กๆ เคยลองเรียนการเขียน HTML เลยลองเล่น (สงสัยเราวัยเดียวกันน่ะขอรับ) แต่ว่า พอโตๆ ก็ห่างเหิน แล้วพอไปที่ทำงาน.. เว็บนี้โดนบล๊อคเสียอีก.. อดไป

    มิน่าเล่า ท่านถึงมีความสามารถในการ “ค้นหา” “ของเล่น” สม่ำเสมอ.. ๕๕๕

    ดีเจ้าค่ะ ดี.. มีอะไรหนุกๆ ก็มาบอกกันบ้างเน้อ

    ๙. หวังว่าคงไปตอบท่านปรายแล้วนะขอรับ..

    ล๊าาา ลา…
    (พิมพ์อย่างนี้บ่อยๆ นึกถึง ลาล่า กับ ลูลู่.. ท่านดินรู้จักไหม?)

    ปล. ระหว่างที่ท่านรอไมเคิลเปิด Bloglines ข้าพเจ้า .. ข้าพเจ้า ก็กำลัง คุยกับท่านทางนี้นี่ล่ะ.. พิมพ์ระวิง ระวิง.. วิ้ง วิ้ง.. บรื้อ บรื๊อออ

  87. “เราเมื่อไม่มีทางรอดแน่แล้ว หวังเจ้าจะเห็นแก่วันเวลาที่ชุบเลี้ยงตอบเราเรื่องหนึ่ง”
    —>ใช่(เมื่อเรา)หรือปล่าวขอรับ?

    “ได้ท่านถาม?”
    —> “ได้ ท่านถาม?” ตรงนี้เว้นวรรคแล้วความหมายจะเข้าใจได้ง่ายกว่าเดิมไหมขอรับ จริงๆแล้วเรื่องการเว้นวรรคนี่ผมก็ยังงงๆอยู่เหมือนกันขอรับ
    ว่าเราควรจะเว้นตอนไหนอย่างไร มีกฏที่ตายตัวหรือเปล่า หรือว่าดูที่ความหมายเป็นหลักขอรับ?

    “ข้ารับปาก เจ้าจะไม่ได้ยินเสียงข้าอีกตลอกกาลนาน”
    —>ตรงนี้
    ชัวร์ป๊าบ! (ตลอก)ต้องเป็น (ตลอด) แหง๋ๆ

    เรื่องเริ่มตื่นเต้นแล้วครับ(ถึงแม้ว่ายังดูไม่ออกว่าท่านดินจะพาเดินไปทิศทางไหนก็ตาม)

    ขออนุญาตตามติดคอยสังเกตการณ์ขอรับ

  88. ปล. สงกะสัยคุณมุกจะปักหลักจ้อที่นี่แล้วกระมังคุยกันมันหยด อ่านจนตาลาย ขอตามท่านสอไปเข้าห้องน้ำล่ะ บ่ฮู้เรื่องเลยเน่อ~~~~~

  89. โอ..ท่านอัมที่เคารพ..นี่ไงบรรยากาศอันข้าพเจ้าถวิลหาเสียยิ่งกว่าโซดารัญจวนครวญหาวิสกี้ เอ่..ไม่ดี! เอาใหม่!

    เสียยิ่งกว่า..แม่นางรจนาถือมาลัยชายตาหาพระสังข์ อิ อิ อิ (ได้ไหม?)

    การช่วยกันทักท้วงของเราก่อประโยชน์โภชน์ผลขึ้นมากมาย
    ทั้งต่อผู้ทักผู้ถูกทักแลผู้ทึกทัก (อิ อิ ผู้คนหลังเป็นมุก วงเล็บอีกที ที่ไม่ใช่ท่านมุกนะขะรับ วงเล็บปิด)ตลอดจนผู้ผ่านตาทีสนใจการเขียนอักขระไทย
    เราหาได้สัพพัญญูรู้ไปหม้ดดด เพียงหวังนำเอาหางอึ่งอันคุดคู้มากระดิ๊กแลกเปลี่ยนกันไปมาพอได้อารมณ์ครื้นเครง

    ด้วยหวัง(ลม ๆ แล้ง ๆ)ว่าหากนำเอาหางอึ่งของเรามาต่อกัน อาจยาวเป็นหางมังกือขึ้นมาสักวัน

    เอาล่ะตาปรือเต็มทีแล้ว โม้มากประเดี๋ยวพิมพ์มั่วปล่อยไก่ออกมาเพ่นพ่านให้ท่านมุกเหน็ดเหนื่อยไล่จับอีก อิ อิ

    ๑. เมื่อเรา…แม่นแล้วขะรับ แต่นั่นล่ะหัวใจของนิยายกำลังภายในเจียวทั่น ข้าพเจ้าพลิกอ่านกำลังภายในสายพันธุ์ไทยทีไรให้หงุดหงิดใจ เพราะภาษาที่ใช้ไม่ใช่ภาษาต้นเค้ากำลังภายในอันท่าน ว.ณ เมืองลุง ได้จารไว้จนเกิดอัตลักษณ์เฉพาะที่ผ่านตารู้เลย..นี่คือกำลังภายใน เป็นสำนวนภาษาเก่า แต่อ่านแล้วจะไม่เหมือนกับภาษาเก่าของนิยายไทยอย่างของไม้ เมืองเดิม เพราะอะไรฤา???

    จุดสำคัญคือ รูปแบบภาษาตามไวยากรณ์ภาษาจีนขอรับ ข้าพเจ้าหาได้รู้ภาษาจีนแม้สักเจ็กหนอซาสี่ แต่ผู้ที่อ่านกำลังภายในมาระยะหนึ่งจะคุ้นรูปแบบภาษาเช่นนี้ (ลองถามนักภาษาศาสตร์เกียรตินิยมอันดับทริปเปิลหนึ่งตะละแม่ย่าหนุงดูขะรับ ท่านอ่านกำลังภายในสองสามเรื่องก็จับเค้าตรงนี้ได้เลย)

    จากท่าน ว. ณ เมืองลุง ผ่านมายังท่าน น. นพรัตน์ ครั้นผนึกรวมกับสำนวนภาษาของท่านมังกรโบราณโก้วเล้ง เกิดรูปแบบภาษาที่เพลิดแพร้วไม่ต่างแพรพรรณอัญมณี เป็นลีลาภาษาที่มีเสน่ห์เหลือหลาย สายธารภาษาเส้นนี้จะน่าเสียดายหากต้องขาดสายขาดตอนไร้ผู้สืบทอด

    ๒. วรรคตอน…บั้นต้นข้าพเจ้าเว้นวรรคตามจังหวะการพูด ได้รับการุณยท้วงติงจากพี่ท่านอานันท์ที่เคารพในวาระเข้าร่วมขบวนก้าวฯ บอกว่าเว้นเช่นนั้นทำให้อ่านสะดุด หากเป็นประโยคเดียวกันเขียนติดกันไปเลย คนอ่านเขาจะรู้เว้นวรรคเอง

    ข้าพเจ้าเอ๊ะใจ (แบบว่าไม่เชื่อขะรับ) ลองเปิดหนังสือดู ปรากฏว่าเป็นเช่นพี่ท่านอานันท์กล่าวจริง ๆ ไม่มีธรรมเนียมเว้นวรรคตามจังหวะหายใจ หรือตามใจตนขอรับ แต่เป็นการเว้นโดยรูปประโยค

    กล่าวยาวไปกว่านี้ไม่ได้เพราะผู้น้อยก็กำลังต้องอ่านโดยสังเกตการเว้นวรรคจนกว่าจะคุ้นเคยรูปแบบที่เป็นมาตรฐานตีพิมพ์ (รับรองท่านได้ว่า จนป่านนี้พี่ท่านอานันท์ก็ยังคงปวดเศียรเวียนศีรษะกับการเว้นวรรคของข้าพเจ้า)

    แต่อานิสงส์จากการได้รับมุทิตาจิตครั้งนั้นก่อการก้าวเดินให้หนอนน้อยดินได้กระดึ๊บไปอีกหนึ่งก้าว (น้อมคารวะพี่ท่านขะรับ)

    ส่วนจะเป็น “ได้ ท่านถาม” หรือ “ได้ท่านถาม”
    (ข้าพเจ้าชมชอบแบบแรก แต่นั่นล่ะตามอารมณ์ชมชอบเห็นจะไม่ได้)
    ไว้ข้าพเจ้าเปิดกระบี่เย้ยยุทธจักรดูสักเที่ยวแล้วจะกลับมาเรียนท่านอีกครา (แปลว่าไม่รู้เหมียนกัลล์)

    ๓. ส่วนชัวร์ป๊าบ! นั่น แป๊งเลย! หลุดจนได้ ขอบคุณ..ขอบคุณ

    พุธที่ผ่านไม่มี ‘บันทึก’ ใช่ไหมท่าน? (feed ของท่านไม่มีโผล่)
    พุธหน้ามีไหม? ข้าพเจ้าทิ้งเสื่อจองที่ไว้หน้าบ้านท่าน ตากน้ำค้างหลายวันเกรงจะเปื่อย

    คารวะ

    อา..ขออนุญาตฝากความถึงท่านมุกสักหน่อย (เผื่อท่านแว่บเข้ามาตอนเช้า)
    เห็นเก้าข้อของท่านยาวสมใจพระเดชพระคุณ
    แต่ข้าพเจ้าไปต่อไม่ไหวแย้ววว
    ขอตอบข้อเก้าก่อนละกัลล์…ยังไม่ได้ส่งเลยขะรับ แหะ แหะ
    ส่วนลาล่า ลูลู่ บ่ฮู้จ๊ากกก บอกแล้วไงว่าอย่าขอหมอลำ ฮึ!

    แล้วจะกลับมาใหม่วันพรุ่ง
    มุดเข้ามุ้งล่ะ วิ้ง..วิ้ง..(มันเสียงยุงรึเปล่าเนี่ย!)

    z z zzz zz z z z

  90. โซดารัญจวนคร แปลว่าอะไรหรือท่านๆ อ่านแล้วแหม่งๆ เหมือนแปลว่า ได้เวลาลิ้มรสสุรา(เมรยมัชช.. –เขียนต่อไปจะต้องเขียนผิดแน่นอน)

    ๕๕ ดีที่วงเล็บบอกไว้.. กำลังคิดว่า.. ข้าพเจ้าน่ะ ไม่ได้ทึกทักนะ.. (หรือเปล่าหว่า)

    ท่านสอ กับ ท่านอัม อย่าเพิ่งงง เพราะว่า ข้าพเจ้ารีบเขียนยาวๆ ก่อนจะเปิดเทอม (วันนี้) เพราะว่า เมื่อเปิดแล้ว เวลาฝอยคงน้อยลงไปแยะ

    ว่าแต่.. ท่านอัม.. ท่านอัพฯ บล็อกท่านหรือยังเอ่ย?? ทำไมไม่เป็นจั๊กที หือ?

    ..

    อ๊ากก ทำไมท่านดินไม่รู้จัก ลาล่า ลูลู่ล่ะ.. อ้อ.. เออ ไม่มีทีวีนิ? ปีกว่าๆ.. เฮ้ยท่าน.. แต่เขาดังมากว่าปีแล้วนา ข้าพเจ้าว่า..

    แต่เอาเถอะ.. ให้ท่านอัม เป็นลาล่า ให้ท่านสอ เป็นลูลู่ ดีกว่า

    ๕๕

    ป่วนเช้าสวัสดิ์
    สุขสันต์วันอาทิตย์ขอรับ

  91. หน้าต่างบน หรือว่า หน้าต่างล่าง หรือ?

  92. ชัคเกรดซันเดย์สวัสดิ์ขะรับท่าน

    หน้าต่างอะไรฤา?
    ..
    ..
    ให้สองท่านเป็นล่าล่ากะลูลู่
    คิดถึงท่านแสนขึ้นมาเจียวขะรับ
    หากเป็นยามที่ท่านแสนยังว่างเช่นผ่านมา
    รับรอง ท่านจัดปาร์ตี้ให้สองท่านได้แด็นซ์กระจาย ฮา ฮา
    ..
    ..
    เล่นยี่สิบคำถามกับท่านอีกดีกว่า

    ๑. คอมเม้นท์ยาว..ไปโผล่เป็นวาดภาพ สำแดงว่าข้าพเจ้าโม้มั่ว อิ อิ อิ

    ๒. โอ..ข้าพเจ้าเพิ่งเล็งเห็นคุณประโยชน์ของจอไวด์สกรีนก็หนนี้
    หนต้นข้าพเจ้าขัดตาน่าดูด้วยเห็นว่าใช้แค่ดูหนัง อีกทั้งกลายเป็น
    แฟชั่นอินเทรนด์หาประโยชน์มิได้

    ๓. อยากเรียนท่าน…ข้าพเจ้าเคยปลื้มกับโพสสิทีฟติ้งกิ้งด้วยค่านิยมที่ฝรั่งนำมาเอ่ยอ้างเป็นหลักเป็นการ เอาเข้าจริงข้าพเจ้าเกลียดคนกลุ่มนี้เข้ากระดูกดำ พวกนี้มองโลกด้านเดียว เห็นแต่ด้านดีไม่ยินยอมมองด้านร้าย
    ก่อปัญหาทั้งการร่วมงาน และติดต่อสื่อสาร ที่แย่หนักก็คือปัญหาสังคม

    ตัวอย่างง่าย ๆ ก็พวกที่ยังให้โน่นให้นี่ช้างในเมือง จนคนช้างยกโขลงกันเข้าเมืองไม่เลิกรานั่นไง…

    บาล็านซ์ติ้งกิ้งจึงน่าจะเป็นสิ่งที่นำมาวิเคราะห์พูดคุยกัน มองโลกให้เห็นทั้งสองด้าน ไม่หลับตาข้างเดียวไม่หลอกตัวเอง และรู้ที่จะเลือกมองด้านใดด้านหนึ่งในจังหวะกาละเทศะที่เหมาะสม

    ต่อเนื่องข้อสาม : ข้าพเจ้าเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเป็นอัจฉริยะ
    แต่มนุษย์ตัวน้อยถูกทำหมันอัจฉริยะภาพจากมนุษย์ตัวโต
    จากนั้นมนุษย์ตัวน้อยที่กลายเป็นมนุษย์ตัวโตก็จัดแจงทำหมัน
    มนุษย์ตัวน้อยต่อ ๆ กันไป ในนามของ ‘ความรักและห่วงใย’
    (งงไหม?)

    ๔. พี่ท่านอานันท์อยู่วงการสื่อสิ่งพิมพ์น่ะขะรับ

    ๕. แม่นแล้ว วิเคราะห์ได้สนุกคิดมั่กมั่ก

    ๖. ช่าย..ท่านเป็นblogger ตัวจริงเสียงจริงคนหนึ่ง

    ๗. ทราบใช่ไหม? gmail มี pop3 ท่านสามารถเปิด outlook เชื่องต่อ gmail โดยไม่ต้อง log in
    อ่า..แต่ท่านใช้ หมาป่าไฟนี่นา…

    ๘. ขอรับตอนนั้นปวดกบาลมากต้องมั่วโค้ดเอง ยังไม่มี frontpage / dreamwaver แต่ยามนี้ไม่มีอะไรหลงเหลือ ความร้ายกาจของเทคโนโลยี่ก็คือ สิ่งที่ท่านรู้วันนี้จะกลายเป็นขยะทันทีชั่วกระพริบตา
    ข้าพเจ้าไม่เคยสนใจอีกเลย การระบายลมหายใจไล่เก็บขยะมาสะสมเพียงเพื่อโยนทิ้งในวันถัดไปคงไม่ใช่เรื่องน่าสนุกนักสำหรับฤาษีเฝ้าอาศรมเช่นข้าพเจ้า

    ๙. อ้าว…ยัง!
    วันนี้ต้องจัดการ

    ท่านขอรับ
    วันวานข้าพเจ้าเจอท่าน Zuki เล่นมุกสัมภาษณ์ตัวเองแล้วชอบใจนัก
    หากมีการยิงแทคให้สัมภาษณ์ตัวเองกันสักบล็อกละสิบคำถามน่าจะไม่เลวนะทั่น..คิดเล่น ๆ ขะรับ

    กินข้าวล่ะ ไข่เจียวขอรับ (เมนูประจำ)

    คารวะ

  93. สายัณสวัสดิ์ขอรับ

    อ่าน ใจกวี จนจบ กะจะปรบให้ท่านเสียหน่อย…

    หากไม่เห็นว่า เขียนโดย กวีศรี-กวิสรา

    😀

  94. อ้าว..พี่ท่าน!
    นี่เป็นมุกหรือเป็นจริงขะรับ!?
    ..
    ..
    เอ่..หรือการนำที่มาวางไว้ตอนหน้าทำให้เกิดเข้าใจคลาดเคลื่อน
    แต่ก็ไม่เป็นไรขอรับเพราะลายกลอนท่านกวิสหวานไหวเสียเหลือเกิน
    ..
    ..
    ปรบมือได้เลยขะรับ
    ปรบเถอะ
    ปรบถอะ
    😦

  95. ตะแล๊บแก๊บสวัสดิ์ขะรับ

    ผมไม่ได้มาแลกเปลี่ยนความรู้อย่างที่ท่านกล่าวชมนาท่านดิน

    แต่ตั้งใจมาเพื่อ อ่าน ติดตาม เก็บเกี่ยว ซอกแซก ดูด ก๊อปปี้
    ความรู้ไปจากท่านตะหาก และถ้าผมจะได้ทำประโยชน์บ้างก็
    โดยการจับหาคำผิด เผื่อจะได้เบาแรงท่านสักจิ๊ด (หรือเปล่าหนอ)

    และที่สำคัญจะมีโอกาสไหนที่จะได้ติดตามนักเขียนที่กำลังท้าทาย
    งานเขียนเรื่องยาวแบบก้าวต่อก้าวอย่างนี้ (ขอบพระคุณคนที่คิดบลอคขึ้นมาเน่อ)โปรดอย่าได้แย้ง โปรดอย่าได้ถ่อมตนว่าท่านเป็นเพียงนักหัดเขียน
    เจ้ากระรอกน้อยเป็นเครื่องพิสูจน์ขอรับ ว่าท่านก้าวข้ามจุดนั้นมาแล้ว

    ขอแสดงทัศนะสักหน่อยขอรับกับประโยค
    “ได้ ท่านถาม?” หรือ “ได้ท่านถาม?”
    ตามประสาคนชอบวาดภาพ ชอบมองอะไรแป็นภาพ

    แบบแรก “ได้ ท่านถาม?”
    ผมเห็นภาพจอมยุทธ ตะเบ็งเสียงคำ “ได้”ดังๆ ต่อด้วย “ท่านถาม”ดังปานกลาง อารมณ์ประชดนิดๆ หยั่งเชิงหน่อยๆ

    แบบสอง “ได้ท่านถาม?”
    ผมเห็นภาพจอมยุทธ ตะเบ็งเสียงรวดเดียวเลย ไม่มีอารมณ์ประชด มีแต่การหยั่งเชิงเท่านั้น

    ถูกผิด กฏเกณฑ์ มีอย่างไรมิอาจทราบ รู้แต่อ่านแล้วคิดได้แบบนี้
    อย่างที่บอกล่ะท่านดิน ผมไม่มีความรู้ มีแต่ทัศนะความรู้สึกมาแลกกับท่าน

    ส่วนเรื่อง ‘บันทึก’ กับวันพุธนั้นเกิดอาการลมปราณติดๆขัดๆขอรับ
    มันเริ่มมาจาก เวลามีไม่มาก
    พอเวลามีไม่มาก จึงต้องเค้นประเด็นที่จะต้องเขียนออกมาในเวลาจำกัด
    พอไปเค้นมัน สมองก็เลยตื้อ นึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไร ประเด็นไหนดี

    อาการแบบนี้ไม่ต้องมีข้ออ้างอะไรมาแก้ตัวให้สวยหรูดอก
    เขาเรียกว่า ‘อาการของคนที่ยังไม่พร้อมจะเขียน’ ขอรับ
    เพราะถ้าพร้อมเมื่อไหร่นั้งกินข้าวไปก็เขียนไปได้ แบบท่านเจ้าสำนักไงขอรับ

    ผมเลยคิดว่าน่าจะใช้เวลาหาอ่านหนังสือสะสมไปเรื่อยๆก่อนน่าจะเป็นประโยชน์กว่าขอรับ

    คารวะสอง จ๊อกๆ(แบบว่าหิวข้าวน่ะท่าน)

    ลาล่า

  96. ย่ำค่ำสวัสดิ์ขอรับ

    เอ้า.. ได้เวลามาคุยกับท่านดินแล้ว.. ก่อนจะต้องลี้ไปทำรายงานต่อ (เรียนวันแรก ก็ได้เตรียม presentation หน้าห้องเลยเจ้าค่ะ)

    ๓. อืม ความคิดท่าน เป็นทางสายกลางใช่ไหมเจ้าคะ มัชฌิมาปติปทา (เขียนอย่างไร ใครใคร่รู้ วานแก้ด้วยเน้อ.. แค่หา “ฌ” ก็หมดไป ๑ นาที แหล่วขอรับ)

    มองอะไร อย่ามองเพียงด้านเดียว ต้องมองให้ครบ ๓๖๐ องศา รอบด้าน รอบตัว เพื่อจะได้เท่าทันความคิดตนเอง และใจตนเอง (กระมัง)

    ทำให้คิดว่า น่าจะตั้ง Catagory ขึ้นอีกสักอัน นอกจากจะมี Gratitude แล้ว.. ข้าพเจ้าน่าจะมี Pessimism แล้วเปลี่ยน Gratitude เป็น Optimism .. จะได้เขียนอะไร ๒ ด้าน.. ให้คนเขียนมึนเอง.. ฮี่ฮี่

    ขอบพระคุณที่ชี้แนะ เปิดช่องทาง ให้หาเรื่องเขียนได้ เดี๋ยวจะเปลี่ยนเลย

    เพราะว่า ข้าพเจ้าเอง ใช่ว่า จะเที่ยวขอบคุณคนอื่นไปทั่ว.. บางที ก็ควรปลดปล่อย ความคิดไม่แง่ลบออกมาเสียบ้าง..

    ส่วน.. “การทำหมัน” ที่ท่านกล่าว.. ขอบอกว่า “งง” อย่างแรงขอรับ..

    ๔. เหมือนท่านย่าน่ะสิ ท่านดิน.. สักครู่นี้ ท่านสอ (หรือมีอีกนามว่า ลูลู่ เพราะเห็นว่า ท่านอัม ยอมรับเป็น ลาล่า แล้ว ฮี่ฮี่) เพิ่งไปหย่อนมุกขำขันให้อ่าน ว่าด้วยเรื่อง “คาน” แล้วบอกว่า มาจากที่ท่านย่าเขียน.. ทึ่ง ทึ่ง.. ทึ่งไม่หาย

    ๗. ข้าพเจ้ามี Seamonkey ฮี่ฮี่ เครือญาติกับ Firefox นั่นล่ะท่านดิน.. แต่ว่า ไม่ถนัดเท่าใดนัก.. นานๆๆๆๆๆๆๆ ใช้สักที

    ..
    ท่านหมายถึง Zukimedia ใช่หรือไม่? ท่านอยากให้มีสัมภาษณ์หรือ? หึหึ.. 😀

    เดี๋ยวมีเมื่อไร ท่านเป็นเหยื่อรายแรก แน่นอน.. มิต้องห่วง

    .
    ได้เวลาจอระรี ไปทำรายงาน.. หากว่าคิดไม่ออก จะแว้บมาเขียนโพสสักหน้า ดีกว่า..

    คารวะ
    ลิงโลด

  97. ฮู้ยยยยยยย คุยกันเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้าน ไม่เกรงอกเกรงใจคนบ้านใกล้เรือนเคียงบ้างเล้ยยยยย

  98. แวะมาบอกว่า.. เปิ่นอีกแว้วว..

    ไม่ใช่ หนุงหนิง ที่เป็นท่านย่า ของเรา.. แต่เป็น หนุงหนิงอื่น (อันว่าด้วย ชื่อขายยกโหล.. เอิงเงย)

    ป่อย… แป่ววว _”_

  99. ไหนๆๆ ดูถี ถกเถียงกันเรื่องไรบ้างเนี่ย

    อืมม์ พี่เถ้าท่านกำลังสาธกยกกระทู้กะพี่ท่านลาล่า(อัมฯ) เรื่องจังหวะจะโคนของการใช้คำอยู่หรือขอรับ

    เกล้ากระผมชูจั๊กแร้สนับสนุนความคิดของพี่ลาล่าจั๊งหนับ นับว่าเหมาะสมดีแล้วขะรับกระผม

    ว่าไปแล้วก็น่าสงสารพี่ลาล่าจังเน๊าะ หิวข้าวจนท้องร้องจ๊อกๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์นังคุยกะพี่เถ้าที่กินข้าวกะไข่เจียวแต่ไม่ยักกะมีจิตเมตตาเรียกน้องๆ นุ่งๆ กินด้วยบ้าง

    .
    .

    คุณน้องลิลลี่เจ้าค่ะ

    มัชฌิมาปติปทา ของคุณน้องนั้น ต้องสะกดแบบนี้ “มัชฌิมาปฏิปทา” เจ้าค่ะ

    เออ ไวเหมือนกันนี่แฮะ คุณน้องลิลลี่แอบมาปล่อยไก่ตัวเท่าห่าน แต่ก็รีบมาตามจับคืนไวเหลือเกิน

    ไม่นับถือไม่ได้แล้ว

    -ลูลู่ รูปหล่อ-

  100. คือผมน่ะกำลังจะเขียนบอกท่านว่า เอ..หนนี้ท่านเปลี่ยนไปนะ ทำไมเขียนได้ผิดแปลกไปจากลักษณะของ ธุลีดิน

    นี่..เป็นไง ผมน่ะจำสำเนียงเสียงท่านได้นะ

    อรุณสวัสดิ์เบิกฟ้าขอรับ

    ป.ล.

    ไม่ใช่มุก แต่ผมกวาดสายตาไม่ดีเอง อิอิ

  101. ประทีป จิตติ

    เออท่าน…

    ผมกำลังเช้าใจอะไรท่านผิดหรือเปล่า

    ใจกวี…ที่นำลงนี้เป็นคอมเม้นต์ของท่านที่ตอบในบ้านกวีศรี…

    กร๊าก… ท่านเขียนเปลี่ยนไปจริง ๆ นั่นแหละ…

  102. แกงส้มผักสมรมอรุณสวัสดิ์ขอรับทุกท่าน

    อิ่มข้าวเช้าแล้วจัดแจงย้ายตะโพกมาที่แคร่เผื่อว่ามีสหายทิ้งร่องรอยไว้
    ปรากฏเจอเหล่าทั่นนั่งกันหน้าสลอน (หากเป็นแคร่จริงคงพัง!)

    ความดีของแคร่คงเป็นอีตรงนี้ล่ะขะรับ ได้ปะกันพร้อมหน้า(แม้จะโผล่มาต่างกรรมต่างวาระ) ทั้งยังได้ต่อ-ตอบปุจฉา-วิสัชนากันไปมา ล้วนก่ออรรถประโยชน์อุดม

    ท่านมุกแหย่ มัชมา (ซวยเลย!..ฌ กะเฌอ ฌ กะเฌอ) มัชฌิมาปฏิปทา ไว้พี่ท่านสองนักธรรมเอก(ซึ่งคงไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าทั่น)ก็มาไขวิสัชนาให้ในฉับพลัน ทั้งยังชูจักกะแร้ แหย่มุมคิดกรณีวรรคตอน “ได้ ท่านถาม”

    ข้าพเจ้าเองก็หาให้ความสำคัญกับ ‘ความรู้’ แล ‘หลักการ’ อันใดดอกขอรับท่านอัมที่เคารพ ดังคำท่านปราชญ์ไอส์ไตน์กล่าวไว้ “ความรู้ไม่สำคัญเท่าจินตนาการ” (อ้างอิงถูกต้องไหม(หว่า)ขะรับพี่สอง) หลักการความรู้เป็นเพียงข้อสรุปชั่วคราวสักพักก็ถูกหักล้างโดยหลักการใหม่ ๆ ความรู้ใหม่ ๆ

    เพียงเราเข้าใจแล้วว่า ทุกความรู้ใหม่ หลักการใหม่ล้วนงอกงามเติบโตขึ้นจากเมล็ดพันธุ์และดินอุดมแห่งความรู้เดิมหลักการเดิม

    ความรู้หลักการเหล่านั้นเมื่อถูกบันทึกจัดสรรปันแบ่งหมวดหมู่
    กลายเป็นของตายที่มีไว้ให้ศึกษาเรียนรู้

    ความคิดเห็น, ทัศนะ, จึงเป็นของเป็น
    ที่รู้จักนำความรู้เหล่านั้นมาประยุคปรับใช้ จนเกิดแนวทางใหม่นวัตกรรมใหม่

    ได้แลกเปลี่ยนทัศนะนั่นล่ะขะรับ สนุก!
    (หากแลกเปลี่ยนความรู้เมื่อไร ข้าพเจ้าคงมีอันต้องนั่งหุบปาก ฟังลูกเดียว อิ อิ)

    ข้าพเจ้าเพียงหวังเรียนรู้ตัวโน้ตพิ้นฐานจากนั้นก็ยัง(บังอาจ)หวังจะสดับกังสดาลเสียงแห่งสังคีตรสแปลกใหม่อันร้อยรัดบรรเลงขึ้นก็จากฐานเสียงเหล่านั้น

    ต่อเนื่อง ‘ขอแสดงทัศนะ’จากท่านอัม ผู้น้อยพลอยได้ข้อสรุปว่า “ได้ ท่านถาม” แล “ได้ท่านถาม” หรือ “ได้..ท่านถาม” จะใช้เช่นไร ขึ้นกับอารมณ์ผู้พูดขณะนั้น (เห็นด้วยใช่ไหมขอรับ?)

    ส่วน ‘บันทึก’ เอาเป็นข้าพเจ้าหนีบเสื่อติดจักกะแร้ไปนั่งหน้าจอทุกหัวค่ำวันพุธแล้วกัลล์

    ท่านมุกขะรับ การที่ผู้คนยินดีชื่นชมการมองในแง่บวกมีนัยยะสำคัญ

    คล้าย ๆ ว่าสังคมเต็มไปด้วยผู้คนที่มองโลกในแง่ลบจนอ่อนล้าระอาใจ(หรือไร?) จึงเห็นการมองในแง่บวกเรื่องน่าชื่นชมน่านำมาใช้

    ลองมองในมุมกลับ หากสังคมหนึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่มองโลกในแง่บวก สังคมนั้นก็คงเกิดปัญหาจากการมองโลกเช่นนั้น แล้วผู้คนก็จะหลงใหลได้ปลื้มกับการมองโลกในแง่ลบที่มีใครสักคนแพรมเขียนขึ้นมา เช่น ตะโกนด่าทุกครั้งที่รู้สึกไม่ชอบใจ ถืออาวุธใกล้ตัว(ไม่ว่าจะเป็นมีดทำครัว ตะหลิว สากกะเบือ) ทุกครั้งที่เชิญคนแปลกหน้าเข้าในบ้าน ฯลฯ

    เห็นใช่ไหมขอรับ มองเห็นด้านเดียวล้วนมีปัญหา (ธรรมชาติจึงสร้างให้มีสองตา..เกี่ยวกันไหมเนี่ย?)

    แลหาได้เป็น ‘ทางสายกลาง’ ที่พุทธมามะกะ(อ่าเขียนไงขะรับพี่สอง?) นำมาเอ่ยอ้างอยู่ทุกบ่อย

    ข้าพเจ้าเชื่อ(โดยส่วนตัว) ว่าเดินมันทุกสายนั่นล่ะขะรับ !

    กีต้าร์หนึ่งตัว หากเล่นแต่สายกลางแม้จะครบโน้ตก็จริง แต่ขาดการประสาน แลไล่สายกันเหนื่อยขะรับ สายหกแม้จะอยู่สุดโต่งก็มีเสน่ห์ของมัน นุ่ม ลึก ทุ้ม กังวาน แลสายหนึ่งที่สุดขอบอีกด้านก็ช่างสดใส พริ้งพลิ้ว

    การไล่ตัวโน้ตขึ้นลงเป็นไปโดยง่าย และเสียงประสานที่ได้ไพเราะนัก

    ประเด็นอยู่ที่ทักษะรู้ใช้สายใดในจังหวะใด? อารมณ์เพลงแบบใด?

    คำ ‘ทางสายกลาง’ ที่นำมาใช้กันปัจจุบันก่อความเข้าใจคลาดเคลื่อน ทำให้ดูเหมือนกลาง ๆ ไม่เข้าข้างใดข้างหนึ่ง (ในอดีต..ทักษิณก็ไม่ใช่ สนธิก็ไม่เชิง..ไป ๆ มา ๆ บ้านเมืองพังกันพอดี!)

    บาล้านซ์ติ้งกิ้งอันข้าพเจ้าเอ่ยถึงจึงหาใช่ ‘ทางสายกลาง’ แต่เป็นการมองรอบด้านเห็นหลายมุมทั้งในแสงในเงาเท่าที่จะทำได้จากนั้นจึงค่อยแปลงสัญญาณภาพที่เห็นเป็นกระแสไฟฟ้าไปยังส่วนประมวลผล ส่งต่อเป็นภาษาทัศนะและการแสดงออก

    ส่วนเรื่อง ‘ทำหมัน’ นั่น เราคงยังไม่ถึงวัยน่ะขะรับ อุ อุ อุ

    ป๋าสองท่านไปหย่อนมุกขำไว้ที่ใด..ท่านมุกน่าจะทิ้งลิ้งค์ให้สักหน่อย
    ข้าพเจ้าจะได้ตามไปถูก

    เรื่องสัมภาษณ์…เพียงแว่บคิดขึ้นมาหลังอ่านสัมภาษณ์ตัวเองของท่าน Zuki น่ะขะรับ หากมีการโยนแทกบทสัมภาษณ์กันน่าจะไม่เลว แต่ต้องเป็นคำถามเร้ารอยหยัก (ประมาณท่านวรพจน์ พันธุ์พงศ์)นะขะรับ ไม่ใช่..ชอบกินข้าวกับอะไร? (ตอบ..กับทีวี) หรือ วันหนึ่งอาบน้ำกี่ครั้ง? มีแฟนครั้งแรกเมื่อไร? ก้าวรอก้าว (พื้นที่โฆษณา)

    ส่วนสัมภาษณ์ข้าพเจ้าน่ะรึ…ข้าพเจ้าไม่รอให้ท่านสัมภาษณ์ดอก
    เดี๋ยวจะเอาอย่างท่าน Zuki สัมภาษณ์ตัวเองบ้าง (ที่ยังไม่ลงมือก็เพราะตอนนี้ยังไม่ปวด.. อิ อิ อิ )

    โว้ว..โม้ยาวอย่างนี้น่าจะเอาไปโพสท์เสียก็สิ้นเรื่อง วุ้ย!

    ต้องลาแล้วขะรับ วันพรุ่งจะกลับมาใหม่ คุยกันเบา ๆ นะขอรับ (เกรงใจคนสูงอายุบ้านข้าง ๆ )

    คารวะ
    ดิน

    ปล. พี่ท่าน..ในอดีตท่านเป็นแฟนวง KISS ฤาขะรับ? (ใบหน้าอันหล่อเหลาของท่านจึงได้รับการคาดตาเช่นนั้น)ว่าแต่..สำเนียงข้าพเจ้าเปลี่ยนไปเช่นไรฤา..?

    Note : ผัดสมรม = รวมผัก

  103. วง kiss ไม่ได้รับความนิยมในรุ่นผมขอรับท่าน

    พวก Hair band นั่นแลจึงจะใช่…

    สำเนียงเปลี่ยนเป็นวัยรุ่นนมแตกพานน่ะเซ่…

    หวานเสียไม่มีละ…

    😀

  104. อืมม์ มาหนทีนี้พี่เถ้าโยนปัญญาขึ้นกระทู้ตรึม

    ไหนจะเรื่องของหลัก “ทางสายกลาง”
    ที่พี่ท่านบรรเลงในท่วงทำนองของคีย์กีต้าร์ทั้งหกสาย

    แต่ไหง๋ดันมาตกม้าตายด้วยคำว่า “พุทธมามกะ”
    ทั้งๆ ที่แค่ตัดสระอะออกตัวเดียวก็เจ๋งเป้ง

    ละเลียดลงล่างอีกหน่อย
    นั่นก็ค่อยอยู่ซะเมื่อไหร่ล่ะ
    ไม่ใช่พวงกะปะ หรือพวงกะเป๋ง
    แต่ท่านพี่เล่นละเลงประโยคอมตะของ “ไอน์สไตน์”
    คล้ายๆ ว่าจะสลับตำแหน่ง แต่แท่งความก็ยังคมขลัง
    มลังเมลืองของประโยค “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้”

    มาคิดๆ ดูเมื่อไม่กี่วัน
    กระผมก็เพิ่งสิ้น “ทักษิณ where are you?”
    ป๋าทักษิเณตร้า ก็ลั่นวาจาเอาไว้ในนั้นได้เท่ห์ไม่หยอก
    สัพยอกกะน้องหมวดเจี๊ยบผู้โฉมฉาย คล้ายๆ จะว่า…

    “เออ นี่หนู ผมละเป็นห่วงระบบการศึกษาของเด็กไทยเหลือเกิน
    โลกทุกวันนี้ต้องต่อสู้แข่งขันกันมาก
    คนที่มีความรู้ ความฉลาด มีสติปัญญาดีจะได้เปรียบ
    การศึกษาทุกวันนี้เน้นที่ knowledge อย่างเดียวไม่พอ
    แต่ต้อง understanding ความรู้นั้นด้วย
    wisdom คือปัญญาถึงจะพัฒนาและก้าวหน้าได้”

    เหม่ๆๆ พ่อคนหน้าเหลี่ยม
    จะเสี้ยมสอนน้องสุณิสาเค้าทั้งที
    ไม่ให้มีศัพท์อังกฤษปนเลยจะได้ไหม?
    หรือไง? หรือกลัวจะไม่อินเตอร์
    กลัวคนอื่นมองว่าไม่ฉลาดหรือไงมิทราบ??

    เอาหัวเหน่าตรองดูเถิดพี่เถ้าขอรับ
    อัจฉริยะหัวฟูยังเชิดชูจินตนาการ
    นักบริหารล้านเหลี่ยมยังเสี้ยมสอน
    ให้รู้จักและเข้าใจวิเคราะห์ สังเคราะห์ ข้อมูลให้เป็น
    เห็นทีพี่ท่านและน้องสอ หากเลิกป้อแล้วหมั่นมาศึกษา
    ตามวาจาของจอมปราชญ์สองท่านนี้
    จะมิฉลาดจนเกินกว่าวัว ควาย ที่ถูกหลอกหรือขอรับ?

  105. มาราตี เอ๊ย อรุณสวัสดิ์ดีกว่า

    แหม…ท่านเล่นกล่าวถึงกระผมเสียเข้นเลยเชียว…

    เพิ่งแก้งานเสร็จครับ สามเรื่องหมดพลัง (โทษฐานที่กองสุม)

    นอนละครับ

  106. แวะมาสวัสดีก่อนนอนครับ 🙂

  107. ‘บทสัมภาษณ์’

    สายสวัสดิ์ ท่านธุลีดิน

    ข้าพเจ้านั่งยองๆ อ่านมาหลายวัน

    หุ หุ หุ

    กราบลาค่ะ

  108. บทสัมภาษณ์
    ๕๕๕ ท่านดิน.. จัดการเองเรียบร้อยเลยนะ.. อ่านแล้วก็ยังงง

    ..
    เข้าใจเปรียบเรื่องทางสายกลางนะท่าน.. อืม.. เข้าใจ กระจ่าง (มั้ง)

    ไม่มีลบ ก็จะ ไม่มีบวก
    ไม่มีไม่ดี ก็จะ ไม่มีดี
    ไม่มีทุกข์ ก็จะไม่รู้ค่าความสุข

    (ไปเรื่อยละ)

    .
    น้ำเต้าหู้ สวัสดิ์เจ้าค่ะ

  109. How do you have sex in a week?

    แปลไทยฉบับดีวีดีหนังซูม

    สัปดาห์หนึ่งคุณมีกี่เพศวะ?

  110. อิ อิ เห็นไหมขะรับท่านมุก
    มีก็แต่คนเคยอ่านเคยดูจึงจะเข้าใจ อิ อิ อิ อิ อิ อิ
    ..
    ..
    ท่าน pat ทำไมไม่นั่งอ่านให้สบายล่ะขอรับ
    บอกหน่อย
    บอกหน่อย
    ..
    ..
    ท่านจิตปันขะรับ feed ข้าพเจ้าคงติดขัดบางอย่างจึงไม่มี new post ของท่านโผล่ เดี๋ยวต้อง add ใหม่

    นิทราสวัสดิ์ขอรับทุกท่าน
    คารวะ

  111. แวะมาราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ

    ข้าพเจ้าเพิ่งกลับถึงบ้าน พรุ่งนี้คาดว่าต้องออกไปทำธุระข้างนอกคงกลับค่ำอีก
    ขอบคุณสำหรับน้ำชาที่ยกมาฝากเจ้าค่ะ

    เอาไว้ว่างๆ ข้าพเจ้าจะยกมาคารวะคืน

  112. ชอบบทสัมภาษณ์จังเยย..อิอิ…ได้สัมภาษณ์อีกเมื่อไหร่อย่าลืมเอามาลงอีกนะ

  113. อิอิอิ คนถาม กะคนถูกถาม กวยโอ๊ยพอกันนิ 🙂

  114. ไร้อารมณ์ทำงาน สวัสดิ์ขอรับ

    งานการมี แต่ว่า เกิดอาการเซ็งมากๆ ทำงานไม่ออก เลยออกมาเตร็ดเตร่ตามบ้านเพื่อนๆ ใน Bloglines ว่าจะป่วนใคร ให้สนุกใจได้บ้าง ๕๕๕

    ไปป่วนบ้านคนอื่นดีกว่า.. ยังเจ๊อเพ่อไม่ออกเจ้าค่ะ..

    แวะแทะๆ

  115. อะนะ..ท่านมุกนะ
    รอยยิ้มท่านบานแฉ่งเต็มหมู่บ้าน
    ข้าพเจ้าเข้าไปหลังบ้านว่าจะรื้อโน่นจัดนี่
    เจออีกสักกรึ๊บบิชั่นนิสสส์ของท่านขึ้นไปจะแตะท่านนิ้วอยู่มะรอมมะล่อ
    ..
    ดูท่าท่านจะยึดตำแหน่งเจ้าแม่หมู่บ้าน WP เสียละกระมัง 🙂
    ..
    เดี๋ยวต้องขอสัมภาษณ์เสียหน่อย อิ อิ อิ
    ..
    สายัณห์สวัสดิ์ท่านแตะ/ย่าหนุง/tuleedin/ท่านประทีป

    ท่านย่า..เพิ่งรู้ว่าธุระของท่านคือพบปะท่านป้าวนิดา ป๋าพุ่ม ฝากความระลึกถึงสองท่านด้วยขะรับ

    ท่านแตะ..ท่านหายไปไหนมา? สบายดีไหม? การเรียนเป็นอย่างไร? ใกล้สิ้นเดือนแล้วอดทนหน่อยทั่น อิ อิ (ท่านเป็นโรคเดียวกับย่าหนุงเลย)

    ท่าน tuleedin..ใบหน้าท่านหายไปไหน?

    ท่านจิต..ข้าพเจ้าก็เพิ่งพบว่าสัมภาษณ์ตัวเองสนุกดีแฮะ รู้งี้สัมภาษณ์ไปตั้งนานและ

    ท้องอืดสวัสดิ์ขะรับ (ซัดไข่เจียวมากไปหน่อย)
    คารวะ

  116. อืม..

    อุเหม่ อะไรดลใจให้FHN มาสัมภาษณ์ท่านได้เนี่ย !!

    ฮากลิ้ง หลุนๆ เลยขอรับ

  117. มัธยมสวัสดิ์ขะรับท่านอัม

    อุเหม่! เห็นภาพเจียวนะทั่น! “กลิ้งหลุน ๆ ”
    ไปกินข้าวล่ะ
    หิว
    หิว
    หิว..หลุน ๆ

  118. อ้อ! รบกวนใช้แคร่ใหม่เด้อขะรับ
    แคร่นี้พ้นร้อยแย้ววว
    เดี๋ยวพัง!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: