การเดินทางของนิยายเรื่องหนึ่ง

จอห์น สไตน์เบ็ค เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงเพื่อนรัก ปาสคาล โควิซี ขณะกำลังเขียนนิยาย East of Eden โดยเล่าถึงการทำงานแต่ละวัน ความเป็นอยู่ อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ ขณะเขียนนิยาย เฉพาะอย่างยิ่งทัศนะเกี่ยวเนื่องด้วยประพันธการ
ข้าพเจ้าหารู้ East of Eden เรื่องราวเป็นเช่นไร เคยผ่านตางานของ จอห์น สไตน์เบ็ค น้อยจนนับนิ้วไม่เกินมือ แต่สำหรับจดหมายเหล่านั้นข้าพเจ้าอ่านจบไปแล้วรอบหนึ่ง
เหมือนบันทึกประจำวันทั่วไป เพียงนี่คือบันทึกประจำวันของนักเขียนระดับโลก
ลงวัน, วันที่, บรรยายกิจวัตรประจำวันแต่เช้าจวบค่ำ ผ่านเรื่องราวเหตุการณ์ทั้งในจินตสกลและโลกความจริงรอบตัว
จากวันที่ ๒๙ ม.ค.๑๙๕๑ ถึง ๑ พ.ย.ปีเดียวกัน เขาเขียนบันทึกสุดท้ายไว้สั้น ๆ ว่า
วันนี้ผมควรจะจบมันลงเสียทีคุณคงเห็นว่านี่จะกลายเป็นวันที่ผมตื้นตัน แต่ผมก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดจนสุดความสามารถ
แล้ว East of Eden ก็สำเร็จลง
ระหว่างนั้นมีเรื่องราวมากมายผ่านเข้ามาจนทำให้การเขียนล่าช้า หลายอย่างไม่เป็นดังตั้งใจ แต่ทั้งหมดคือประสบการณ์รอนแรมไปในโลกจินตนาอันจักหาแผนผังแผนที่นำทางไม่มีเลย
ก่อนสิ้นปีข้าพเจ้าหวังมีนิยายฝึกเขียนอีกสักเรื่องเพื่อจักจดจำไว้ว่าเวลาปีนี้หาได้ผ่านไปโดยเปล่าดาย เหลืออีกเพียงสี่เดือนกับนิยายสองร้อยหน้า หากจะเขียนให้จบภายในเวลาข้าพเจ้าต้องเขียนอย่างน้อยวันละสองหน้า คิดดูแล้วหาเป็นเรื่องลำบากยากเย็นเลย
แต่ประสบการณ์เตือนย้ำว่าเมื่อถึงเวลาลงมือทุกอย่างใช่อยู่ในการควมคุม กระทั่งบางวันเขียนไม่ได้แม้สักบรรทัดก็มี แต่อย่างน้อยพอหวังได้ว่าเป้าหมายระดับนี้สำหรับละอ่อนนักหัดเขียนคงไม่เคี่ยวเข็ญจนเกินไป
แลสิ่งซึ่งใคร่กระทำไปพร้อมการลงมือบุกป่าฝ่าฟันไปในโลกของนิยายนั้นก็คือเขียนบันทึกประจำวันดังเช่นที่จอห์น สไตน์เบ็ค กระทำ
คิดกระทำเยี่ยงนั้นหาใช่ข้าพเจ้าหยาบใจคิดวัดรอยเท้านักเขียนใหญ่ แต่เพราะเห็นแล้วว่าการอันก่อผลดีต่อวันเวลาที่ย่ำวเนจรไปในโลกอักษรนั้นควรเอาอย่าง
ดุ่มเดินไปในป่าอักษรนั้นเปลี่ยวเหงานัก แน่ล่ะ..มีเหล่าตัวละคอนซึ่งนับวันจะรู้จักมักคุ้นกันมากขึ้นเป็นเพื่อนร่วมทาง แต่พวกเขาหาใช่นักประพันธ์ ไหนเลยจะมาสนใจแลเข้าใจความคิดเห็นเป็นไปของคนเขียนเรื่องคนหนึ่ง [...]

เลือนราง

๏ เลือนราง..เลือนราง..มองหมอกพร่าพรางแล้วจางหายเลื่อนลับวับว่างพร่างพรายเริงร่ายอยู่ในอุปาทาน
เสาะหาอันใดกันเล่า..ที่เฝ้าลิ้มรมณ์ขมหวานโลดแล่นเรียนโลกโตรกธารผ่านวารเยี่ยงวรรณวเนจร
ค้นหาสิ่งใดในตน..ดั้นด้นค้นไปใต้หมอนพลิกพ้นคนคดกี่บทตอนเรียนร้อนรู้เย็นเห็นจริง
หลับตาเสียเถิดสหาย..ปล่อยกายผ่อนใจในความนิ่งโลกกว้างทางไกลนั้นไหวติงแท้จริงเพียงผ่านหลังม่านตา ฯ
@ จี-รา
Technorati Tags: The Novelist, ธุลีดิน, กลอน

The Silence Flute : Follower

Sunset Farmer walks back homeHis buffalo follows him.
ตะวันลับฟ้าชาวนาจูงวัวกลับเข้าคอก

ท้องฟ้าซีดจางคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านสีหม่น ผืนดินผืนฟ้าที่เคยแยกส่วนยามทิวาวัน หนึ่งสีฟ้าน้ำเงินครามสูงสุดตาอีกหนึ่งถูกปกคลุมด้วยใบไม้ใบหญ้าเขียวชะอุ่ม เหมือนกำลังถูกหลอมรวมด้วยความมืดดำกรายมา
สกุณาโดดเดี่ยวส่งเสียงอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังพุ่มไม้ข้างหน้า บนท้องฟ้ายังมีบางตัวมุ่งกลับรัง จิ้งหรีดตัวแรกเริ่มกรีดปีกแล้ว
ชายชาวนาเดินดุ่มฝ่าป่าหญ้าบนคันนา ที่สะบัดหางย่างสี่ขาตามมาเป็นวัวของเขา ทั้งสองเชื่อมโยงกันด้วยเชือกเส้นหนึ่ง
ทุกเช้าชาวนาจูงวันตัวนี้ออกมาล่ามไว้กลางทุ่ง มองหาที่มีหญ้าอ่อนอุดมใกล้แหล่งน้ำและเงาไม้ ทิ้งมันไว้ทั้งวัน ย่ำเย็นแดดร่มลมตกจึงออกมาพามันกลับ มันเดินตามส่ายหัวส่ายหางอย่างว่าง่าย มันระแวดระวังจ้องตาทุกคนที่เข้าใกล้ แต่กับเจ้าของมันไม่เคยระแวงหรือทำร้าย  ชาวนาย้ายจุดให้มันไปเรื่อย ๆ เมื่อหญ้าอ่อนเริ่มแตกใบค่อยย้ายกลับมา เชือกเส้นนั้นผูกโยงวัวตัวนี้ไปยังชาวนา มันคงไม่เคยเก็บมากังวลที่เดินตามเป็นเชือกหรือเจ้าของ หัวใจที่ว่าง่ายยังคงเดินไปกลับเช่นนั้นทุกวันตามแต่ผู้เป็นเจ้าของจะเห็นควร
เมื่อคนรับซื้อมาถึง ความสัมพันธ์สิ้นสุด ไม่มีหญ้าอ่อน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีคูน้ำอีกต่อไป 
Related Articles : กระzenกระสาย กรงกับแม่น้ำ (วินทร์ เลียววาริณ)My Book Shelf : กุญแจเซน

Technorati Tags: The Novelist, ธุลีดิน, นิยายออนไลน์, [...]

The Silence Flute : Crickets’ Song

Fullmoon waving on calm water Silence nightBelonging to crickets’ song. 
นั่งมองจันทราสะท้อนเงาน้ำค่ำคืน..เป็นของจิ้งหรีดเหล่านั้น
หัวคืนขึ้นสิบสี่สิบห้าค่ำดวงจันทร์มักอ้อยอิ่งแฝงดวงอ้อยสร้อยกว่าขยับพ้นม่านเมฆก็ลอยเร่เห่ช้าอยู่ตรงขอบฟ้าหรุบเรือง แสงนวลสะท้อนเงาน้ำริกริกราวคนรักแรกพบหลังการพลัดพรากแรมปี
ในความเงียบ
นวลแสงห่อล้อมละมุนคล้ายน้ำเสียงอบอุ่นปลอบโยน ยวนใจสงัดงันไปกับความนิ่งนวลตรงหน้า ข้าพเจ้านั่งอยู่ตรงนี้ ในเงาราตรีแห่งแสงจันทรา ในสลัวรางและกระจ่างฟ้าคืนเพ็ญ สายลมเย็นโลมไล้ใบไม้ใบหญ้า ความสงบแห่งราตรีกาลผ่านใจให้แผ่วไหวช้าลง ผ่อนลมหายใจผ่าวเบาราวเรืออวนกลับจากทะเล ประดุจผืนทรายสดับเสียงเห่กล่อมจากฟองคลื่นครวญ 
การพักผ่อนเป็นอาภรณ์ของรัตติกาล อยากซุกกายอยู่ในแสงนวลของจวงจันทร์ให้นานช้า อยากนั่งมองสะกาวจันทร์ไปกว่าจะลับตา แต่วันพรุ่งไม่อาจขาดการพักผ่อนของค่ำคืนและราตรีก็หาได้เป็นของข้าพเจ้าไปยาวยืน ตลอดคืนเป็นของจิ้งหรีดพวกนั้น..
นิทรารมณ์ร่ำร้องเรียกหาแล้ว ขอบคุณเสียงขับกล่อมของพวกเจ้า..
Related Articles : กระzenกระสาย กรงกับแม่น้ำ (วินทร์ เลียววาริณ)My Book Shelf : กุญแจเซน

Technorati Tags: The Novelist, ธุลีดิน, นิยายออนไลน์, นิยายกำลังภายใน, บทกวี, บทกลอน

ด้วยรัก

จุ๊ จุ๊ เอานี่ไป!
เธอรู้มั้ย..อะไรอยู่ในนี้?นี่น่ะความรักของฉันนะคนดีมันเต็มปรี่อัดแน่นไม่แคลนคลาย
อ๊ะ อ๊ะ รับแล้วถือไว้ให้ดี!
อย่าได้คิดย่ำยี่เอาแค่ง่ายต้องประคองคงไว้ด้วยใจกายอย่าด่วนได้อย่างเห็นเป็นเล่นนะ
อ้อ อ้อ แล้วอย่าลืม!
ไม่ใช่ให้ยืมรู้มั้ยล่ะ?ให้ไปเลยเธอคนเดียวเทียวนะจ๊ะความรักน่ะด้วยหัวใจไม่รับคืน
อ๋อ อ๋อ หากเธอเบื่อ
หากไม่เหลือเยื่อใยไม่ต้องฝืนดึงสลักรักซะนะขวัญยืนแล้วจะชื่นกับใครตามใจเธอ ฯ
@ บ้านลุงอิ่ม“โปรดเติมความ(รัก)…ลงในช่องว่าง”

Technorati Tags: The Novelist, ธุลีดิน, นิยายออนไลน์, นิยายกำลังภายใน, บทกวี, บทกลอน