๏ โพยมงามพร่างพร้อย…เจ้าเอย
เพลินเพ่งพิศเพียงเปรย….ไป่อ้าง
งามจันทราจักเชย………..ใช่เห็น เปรียบงาม
จันทร์งามทรามกระด้าง…..เปรียบด้วย ใจนาง ฯ

๏ เรือนใจสิห่อนร้าง….รติกานท์
อวลรื่นสุคนธ์ธาร…….อิ่มด้วย
เพลงกลอนกวีสราญ…สุขแล้ว ใจเรียม
เอมรสอิ่มอกช่วย…….ชุบชีพ กวีสมัย ฯ

๏ ยินสังคีตาซ้อง………เคียงเรือน
สุขยิ่งโพยมเยือน……..เยี่ยมฟ้า
นานนั้นเรียมใช่เลือน….ลับเลย นาแม่
ยังคอยอยู่เนิ่นช้า………สดับนาฎกรรม ภิรมย์ ฯ

๏ มิ่งมิตรเพียงหนึ่งนั้น….มั่นใน
รสแห่งอักขระอำไพ……พร่างพริ้ง
เพลินพจน์ผ่อนพักใจ…..ผ่านโลก ล้าลาน
เนิ่นนานพ้นกาลยิ่ง……..เปรียบเยี่ยง หทัยขวัญ ฯ

☉ กลับมาแล้วปิ่นแก้ว…กัลยา
กลับร่วมเคียงชายคา……คู่คล้อง
กลับคืนเรือนรจนา………อย่างเคย เยี่ยงก่อน
กลับรับขวัญนิ่มน้อง…….อย่าร้าง ห่างจร ฯ

☉ แรมเดือนเรียวเกี่ยวฟ้า…ข้างแรม
แรมเลื่อนเดือนลับแกม…….ก่อนเร้น
แรมลาผงาแซม…………….ซ่อนซุก อยู่ใด
แรมใจเจ้าไยเค้น……………เข่นฆ่า คนคอย ฯ

☉ รอนรอนตะวันโอ้…..อัสดง
ลับเหลี่ยมเมฆาลง……..ห่มหล้า
วังเวงวิเวกพง…………พนาพฤกษ์ เวียงไพร
รอนใจเรียมเพียงว่า………เจียนลับ กับตะวัน ฯ

☉ คิดยิ่งครวญหวนไห้……ห่อนเว้น
นึกน่าน้ำตากระเซ็น………..ซ่านแก้ม
อยู่เดียวเหลียวบ่เห็น……….เงาเจ้า เลยแม่
วานเถิดวอนช่วยแย้ม………อยู่ไหน ดวงหทัย ฯ

☉ ไกลสุดขอบเขื่อนฟ้า….อัมพร
ไกลกว่ากายคเนจร………..สู่ได้
ไกลเกินจักคว้าคอน……….เคียนข้าง เจ้าเอย
ไกลเพียงหวังใจไกล้………เคียงคู่ สู่ใจ ฯ

☉ แสนห่วงเหินห่างสิ้น….โศกแสน
แสนล่วงวันคืนแทน………..ท่วมท้น
แสนเทวษทุกข์คราวแคลน…ขาดเจ้า คนไกล
แสนคอยกี่คราพ้น…………คืนพบ คืนเรือน ฯ

☉ วับวอมสว่างวาบ……วาโย
เวียนวุ่นชยัญโต…………..แย่งย้ำ
เทียนเล่มธูปดอกโอ……..พนมอก
เสียบดอกธนบัตรค้ำ…….เวียนเข้า ในสภา ฯ

☉ ศาลสถิตที่ตั้ง….ศักดิ์สถาน
ยุติพิจารณาการ…..ก่อเกื้อ
ธรรมาเที่ยงพิธาน…เพื่อสุข ชนแฮ
แลดูกลับรกเรื้อ……อ้อแร้..ศาลพระภูมิ ฯ

☉ ลูกเอยพึงหมั่นซ้อม…ฝึกมือ
ทำจมูกบานตาปรือ………เซ่อหน้า
ตอแหลปลิ้นปล้อนคือ……องคา พยพ
โตขึ้นพ่อเอ็งว่า…………..แม่นแว้ว นายก ฯ