-31-

หัวหน้ากับดวงดาวเดินทางถึงหมู่บ้านรุ่งเช้าของอีกวัน พวกชาวบ้านกรูเข้ามาถามข่าวคราว ต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ดวงดาวบรรเทาความโศกเศร้าไปบ้างแล้วครั้นถึงหมู่บ้านกลับร้องไห้ตลอดเวลา

หัวหน้าเข้าไปคารวะพ่อเฒ่าส่างคำผู้เป็นที่พึ่งทางใจของเหล่าชาวบ้าน พวกชาวบ้านพากันห้อมล้อม จากรถจนขึ้นเรือนใหญ่ของหัวหน้าหมู่บ้าน พ่อเฒ่ายังจดจำเจ้าหน้าที่อุทยานฯ หนุ่มที่แวะค้างอ้างแรมขอแบ่งอาหารและน้ำระหว่างลาดตระเวณป่าแนวตะเข็บชายแดนได้ดี

ภายหลังการปรึกษาหารือ พิธีรับสิ่งศักดิ์สิทธิ์กลับหมู่บ้านอย่างเรียบง่ายจะถูกจัดขึ้นกลางลานของหมู่บ้านในค่ำวันเดียวกัน ชาวบ้านนัดหมายนำอาหารมากินร่วมกัน จะมีการร่ายรำบวงสรวงเทพยดาอารักษ์ที่ปกป้องขุนเขา จากนั้นพวกชาวบ้านก็ลากลับ

หัวหน้าจึงได้อยู่กับพ่อเฒ่าส่างคำและดวงดาวเพียงลำพัง ผู้เฒ่าส่างคำอายุประมาณ ๗๐ ปี รูปร่างเล็ก ผอมหนังหุ้มกระดูก แววตาใส สุขภาพยังแข็งแรง

ผู้เฒ่าส่ายหน้าถอนหายใจ

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นข้าควรรับผิดชอบไม่ใช่ปล่อยให้พวกคนหนุ่มไปตาย” ผู้เฒ่าก้มหน้ารำพึง

ดวงดาวโผเข้ากอด “ปู่!….ปู่อย่าโทษตัวเองเลย”

ผู้เฒ่าลูบศีรษะหลานสาวแล้วกล่าว

“ถ้าปู่ไม่ตามใจมัน ปล่อยมันออกไปศึกษาในเมือง เรื่องเลวร้ายเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น เราอยู่กันอย่างสงบสุขมาหลายร้อยปี”

“ปู่!” ดวงดาวคิดถึงตองลีแต่ไม่อยากปล่อยความเศร้าโศกของเธอก่อความทุกข์ให้ปู่ เธอจะไม่ร้องไห้อีก เธอลุกขึ้นใช้แขนปาดน้ำตา

ผู้เฒ่าพูดกับหัวหน้า

“ข้าขอบใจมากที่ท่านนำสิ่งศักดิ์สิทธิ์คืนมาให้พวกเรา”

“ไม่เป็นไรครับลุง ลุงช่วยผมมาตั้งเท่าไหร่”

“เฮ้อ!” ผู้เฒ่าถอนใจ “มันเป็นลูกชายคนเดียวของข้าเอง ข้ามัวแต่สนใจความเป็นอยู่ของชาวบ้านจนลืมดูแลลูกชายตัวเอง ข้าทำความผิดพลาดใหญ่หลวง ตั้งแต่แม่มันเสียไป ข้ายิ่งเสียใจ จมอยู่กับความทุกข์ ลืมไปว่ายังมีคนที่ต้องการความอบอุ่นจากข้า มันอยากไปเรียนในเมืองข้าก็เลยส่งไป กลับมามันเปลี่ยนเป็นคนละคน เต็มด้วยเล่ห์เหลี่ยม โกหก คดโกง คำพูดพวกนี้ ไม่เคยมีในหมู่บ้าน อย่าว่าแต่จะหาคนนิสัยเช่นนี้เลย….มันชักนำเด็กหนุ่มในหมู่บ้านอีกหลายคนเป็นพวกแล้วขโมยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านไป” ผู้เฒ่าส่ายหน้าระอาใจ “ข้าไม่เหมาะสมตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านเลยจริง ๆ”

“ลุงอย่าโทษตัวเองเลยครับไหน ๆ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ได้คืนมาแล้ว” เขาปลอบ ชายเฒ่ายังส่ายหน้า เหมือนมีความที่ไม่อาจเอ่ยอีกมายมาย

“เชิญท่านพักที่นี่สักหลายวันอย่าเพิ่งรีบกลับ”

“เอ่อ…..” เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เวลาไล่เข้ามาทุกทีแล้ว

“ไปอาบน้ำอาบท่า พักผ่อนก่อน ไว้เจอกันที่ลานบ้านตอนอาหารค่ำ”

เขาไหว้ขอบคุณชายเฒ่า ผู้เฒ่าบอกดวงดาวนำเขาไปที่พัก ดวงดาวเดินนำไปตามทางเดินสะพานไม้ทอดไปตามป่าโปร่งเชื่อมต่อกระท่อมพัก เธอหันมาถาม

“ท่านจะพักอยู่ที่นี่สักกี่วัน?”

“ผมพักไม่ได้ยังมีภาระกิจต้องทำ”

“ภาระกิจอะไร?” เขาไม่ตอบ ดวงดาวหันมองด้วยความสงสัย เธอหยุดยืนที่หน้ากระท่อม

“ข้าขอบใจท่านที่ช่วยเหลือข้าให้กลับมาบ้านอย่างปลอดภัย”

ชายหนุ่มยิ้มยิงฟันขาว ยกนิ้วโป้ง

“แล้วเจอกันที่ลาน”

“โอเค”

ดวงดาวเลิกคิ้วสีหน้างง ๆ เดินจากไป

OOO

-30-.

หมู่บ้านองครักษ์ตั้งอยู่บนเนินเขาพนมดงรักสลับซับซ้อนพรมแดนไทย-กัมพูชา มีประชากรประมาณ ๒๐๐ กว่าหลังคาเรือน ชาวบ้านดำรงชีวิตอยู่กับธรรมชาติ ปลูกผัก ปลูกพืช ไม่รู้จักเงินตรา หรือ การซื้อขาย การทำมาหากินของพวกเขาก็คือทำไว้เพื่อกินและแจกเพื่อนบ้าน

สร้างบ้านเรือนเป็นกระท่อมมุงใบไม้ เรียบง่าย ทอผ้าใช้กันเอง พูดได้ทั้งไทยและเขมร ไม่มีศาสนา พวกเขานับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บูชาธรรมชาติดุจบิดา-มารดาผู้ให้กำเนิด ประเพณีวัฒนธรรมล้วนเกี่ยวพันระหว่างการเกิด-แก่-เจ็บ-ตายของชีวิตกับธรรมชาติ

มีผู้นำสืบทอดทางสายเลือดทำหน้าที่ถ่ายทอดคำสอนหลักความเชื่อโบราณของบรรพบุรุษต่อเนื่องมาหลายร้อยปี

พวกเด็ก ๆ ได้รับอบรมฝึกสอนการดำรงอยู่อย่างสัมพันธ์กับธรรมชาติจากพ่อ-แม่ สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ความรักความผูกพันในครอบครัวเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยพูดถึง เพราะพวกเขามีมันอยู่ในทุกลมหายใจทุกจังหวะเวลาของชีวิต จนทั้งหมู่บ้านเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

มีอ่างเก็บน้ำซับบนเขามากพอที่พวกเขาจะใช้อุปโภค-บริโภคตลอดปี ทำไร่-นาแบบขั้นบันไดตามฤดูกาล ให้ผลผลิตไม่มากแต่เพียงพอใช้บริโภคทั้งยังเหลือเก็บ แจกเพื่อนบ้าน

พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องติดต่อกับบุคลภายนอก จึงไม่มีใครได้ยินเรื่องราวของหมู่บ้านองครักษ์

OOO

-28-

ยามบ่าย…

คนในรถฟอร์จูนเนอร์ยังคงติดตามไม่หยุดพัก

ใกล้เข้าทุกทีเขารู้สึกได้ นิ้วมือที่จับพวงมาลัยของเขาเริ่มสั่น เลือดจากบาดแผลหยุดไหลแล้วถึงไม่หยุดเขาก็ไม่สนใจ เขาเคยชินกับมันแล้ว เขาอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดชีวิต เรียนรู้ที่จะมีความสุขอยู่กับมัน มีมันเป็นเพื่อน ไม่เช่นนั้นก็จะถูกมันทำลาย

เขานี่แหละ…ที่เอาชนะมันได้

ความเจ็บปวดไม่เคยทำให้เขาล้มเลิกความตั้งใจ เขาบรรลุสิ่งที่ต้องการทุกครั้ง…ครั้งนี้ก็ต้องเหมือนเดิม อุปสรรคแค่นี้ไม่มีความหมาย จัดการสองคนนี้เสีย..เอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์กลับคืนมา

ทุกอย่างก็จบ

เขาเหลือบมองสัญญาณกระพริบแล้วยิ้มเหี้ยมเกรียม

จุดกระพริบสีแดงลัดเลาะอยู่ตรงชายป่า จุดเขียวบอกตำแหน่งของเขาเคลื่อนใกล้เข้าทุกทีสักพักการเคลื่อนที่หยุดนิ่ง แสดงว่าพวกมันหยุดพัก

เขาจอดรถห่างในระยะที่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แล้วหยิบปืนยาวกับเครื่องติดตามสัญญาณ ออกเดินเท้าเข้าหาตำแหน่งจุดแดง

มันเคลื่อนที่มาทางเขา…

ดี! คนเมื่อมันจะดวงซวย อะไรก็ช่วยไม่ได้

เขาพุ่งหลบเข้าพงไม้ นอนราบลงกับพื้น กระชับปืน ประสาทสัมผัสทุกส่วนเกร็งตัว เตรียมพร้อมปิดบัญชีไอ้คนเสือก ที่เข้ามาทำให้แผนการณ์กำลังจะสำเร็จของเขาพังพินาศ

ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในดงไม้ข้างหน้า เขายกเครื่องตามสัญญาณขึ้นดู จุดแดงขยับใกล้เข้ามาช้า ๆ เขายิ้ม สอดนิ้วเข้าสัมผัสไกปืน จุดแดงขยับเข้าซ้อนทับจุดเขียว เขามองไปตามศูนย์ปืน

เบื้องหน้า…

กระต่ายตัวอวบอ้วนออกมายืนทำปากขมุบขมิบ ขนขาวที่คอมีสร้อยกระดุมเล็กๆ

OOO

-29-

ไกลออกไปบนเนินเขา จี๊ปซาฮาร่าแล่นไต่เนินโยกโยนไปมา

ดวงดาวฉวยมือจับไว้แน่น…หันไปมองหัวหน้า

เขานั่งอมยิ้มมาพักหนึ่งแล้ว..ไม่รู้คิดอะไรอยู่

OOO

-26-

มือเปื้อนเลือดแห้งเป็นแผ่นแตกสะเก็ดจับพวงมาลัยฟอร์จูนเนอร์ เขาเอื้อมมือ หยิบเครื่องติดตามสัญญาณขึ้นมากดปุ่ม หน้าจอสีฟ้าสว่างวาบ รอสัญญาณ ชั่วครู่ภาพตำแหน่งของเขาปรากฏเป็นจุดเขียว เขากดปุ่มซูมเอ้าท์สองครั้งจุดกระพริบสีแดงโผล่ขึ้นในจอ

ไปได้ไกลทีเดียว เขาคิด โยนเครื่องติดตามสัญญาณลงบนเบาะข้างแล้วเหยียบคันเร่ง

OOO

-27-

เที่ยงวัน…ที่ชายป่า

หัวหน้าจอดรถในเงาไม้ใหญ่ร่มรื่น ดวงดาวยังคงซึมเศร้า ไม่พูดจา ไม่กินอาหาร หัวหน้าทำเป็นไม่สนใจ

หากิ่งไม้ท่อนไม้มาวางต่างโต๊ะ-เก้าอี้ นำใบไม้หลากสีหลายขนาดผูกเข้ากับกิ่งไม้วางกลางโต๊ะอาหารแล้วนั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

ดวงดาวหันมอง

หัวหน้าก็ยิ่งทำท่าว่าอาหารอร่อยเหลือเกิน

ดวงดาวกลืนน้ำลายลงคอ

แล้วเธอก็ต้องตัวแข็ง

เมื่อเห็นหัวหน้าชะงักมือที่กำลังตักอาหารเข้าปาก เขาส่งสัญาณมือให้เธอหมอบลง ดาวดาวซุกเข้าในรถในจังหวะเดียวกับหัวหน้ากลิ้งตัวไปหลังไม้ใหญ่ มือขวาดึงมีดในซองข้างบู๊ตคอมแบทออกมา ยืนหลังพิงต้นไม้

เสียงที่หัวหน้าได้ยินดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ ๆ

เงียบ….

ดวงดาวซึ่งซุกตัวอยู่ใต้คอนโซลโผล่หน้าออกจากรถดูสถานการณ์ เห็นหัวหน้ากำมีดเล่มใหญ่ม้วนต้วพุ่งเข้าไปในดงไม้ ดงไม้ชายป่าที่หนาทึบล้มระเนนระนาด ใบไม้ กิ่งไม้ กระจุยกระจาย มองเห็นหัวหน้ากระโจนไปมา สักพักทุกอย่างสงบลง

ดาวดาวใจหายไม่กล้าขยับออกจากรถ เธอลองเรียกเสียงเบา

“หัวหน้า….หัวหน้า…”

เงียบ….

“หัวหน้า…” เธอเรียกซ้ำเริ่มกระสับกระส่าย

หัวหน้าก้าวออกมาจากดงไม้ เศษกิ่งไม้ใบไม้ติดเต็มหน้าเต็มตัว มือหนึ่งถือมีดสปาต้าร์ อีกมือจับรวบหูกระต่ายขาวตัวอวบอ้วนชูขึ้น

“หิวมั้ย?”

ดาวดาวหัวเราะคิกขยับตัวลุกนั่งถอนหายใจ

OOO

-16-

ในเขตป่าทึบ 
สรรพเสียงของป่าหยุดชะงักเมื่อเขาจ้ำเข้ามา  ในความเงียบเขาสัมผัสความรู้สึกมีสิ่งมีชีวิตคอยจ้องมองด้วยความสงสัยระแวดระวัง…

ตองลีเหนื่อยหอบ  เขาเร่งเดินทาง   คืนนี้จะไม่พักผ่อนหลับนอน  เขายังมีเวลานอนอีกมากมาย  ต้องทำหน้าที่ให้สำเร็จลุล่วงก่อนให้คุ้มกับชีวิตของพวกที่ยอมเป็นเหยื่อล่อ  ถ่วงเวลาให้เขาได้เดินทางกลับหมู่บ้าน

ไม่รู้พวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง  หากทำได้เขาอยากอยู่กับดวงดาว  แต่ในกลุ่มชายหนุ่มของหมู่บ้านมีเขาเพียงคนเดียวชำนาญป่าแถบนี้  เพื่อให้มั่นใจว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะเดินทางกลับถึงหมู่บ้านเร็วที่สุด  เขาจำใจรับงานนี้….

ทั้งที่อยากอยู่ปกป้องดวงดาว

แสงเดือนยามค่ำคืนแทบไม่ได้ช่วยอะไรกับการเดินทางในป่าทึบ  ทางเท้าเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านใช้เดินทางหาของป่า หลบอยู่ในเงามืด  ตองลีใช้มีดคู่กายแหวกกิ่งไม้ข้างทางจ้ำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณพงไพร

OOO

-17-

ยามเช้า
มวลหมอกลอยอ้อยอิ่ง ลูบไล้ไปบนสายน้ำเชี่ยวกรากเสียงนกร้อง…เสียงลิง  ค่าง  เสียงสายน้ำ…ระงมทั้งแนวไพร

หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นลืมตาขึ้น  เธอหลับอยู่ในรถ….หลับตลอดคืนด้วยความอ่อนเพลีย  ลองขยับตัวแต่ร่างกายเจ็บช้ำไปหมด ขยับแทบไม่ไหว  เธอเหลียวมองไปทางริมแม่น้ำใหญ่

ชายหนุ่มหมอบอยู่บนโขดหิน  ใช้กล้องส่องทางไกลกวาดมองหาตลอดแนวชายป่า

“ตองลี….”

เธออุทานเสียงแหบแห้ง  แล้วพยายามลงจากรถแต่ไม่สามารถทรงกายต้องคุกเข่าลงกับพื้น  ชายหนุ่มหันมองรีบวิ่งมาประคองเธอขึ้น “นั่งพักก่อนเถอะ อย่าเพิ่งขยับ” เขาปรับเบาะให้เธอ

“กินอาหารก่อน ร่างกายจะได้มีเรี่ยวแรง” เดินอ้อมท้ายรถ “แถวนี้เป็นมีแก่งหินน้ำตื้นพอให้เดินข้าม  เพื่อนคุณต้องมาถึงแม่น้ำตอนเช้าตรู่นี่ล่ะ  ผมจะคอยเฝ้าดู..นี่ครับ”  เขาส่งกล่องอาหารแห้งและน้ำ ให้เธอ  จากนั้นไปหมอบอยู่ที่เดิม

OOO

-18-

ตองลีเดินทางทั้งคืน  ภาพแม่น้ำใหญ่ไหลเชี่ยวเต็มด้วยแก่งหินผุดขึ้นในความทรงจำ  เขาเคยเดินป่าล่าสัตว์มาถึงย่านนี้จนชำนาญ  อีกไม่นานคงถึง จะได้ล้างหน้าพอให้สดชื่นคลายเหนี่อย  แสงรำไรส่องผ่านใบไม้  ตองลีจ้ำสักพักก็ได้ยินเสียงสายน้ำแว่วอยู่ไกล ๆ

เขาเร่งฝีเท้า

หากกำหนดทิศทางไม่พลาดเขาจะถึงฝั่งแม่น้ำตรงบริเวณที่  สามารถเดินข้ามในฤดูแล้ง  มีแต่พรานชำนาญป่าแถวนี้เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้  พวกเขาเรียกตำแหน่งนั้นว่า แก่งเสือผ่าน

มีสะพานขอนไม้ชาวบ้านสร้างไว้อยู่ไกลออกไป  ตองลีเลือกเส้นทางนี้เพื่อป้องกันดักซุ่มโจมตีหากบังเอิญพวกมันตามมา

เขาพบว่า..พลาดไปนิดหน่อย  เมื่อถึงชายป่า  แก่งเสือผ่านอยู่ไกลออกไปทางใต้  เขาวักน้ำดื่ม ล้างหน้า เติมใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วเดินเลาะฝั่งแม่น้ำ

แก่งเสือผ่านเป็นโขดหินตะปุ่มตะป่ำใหญ่บ้างเล็กบ้าง  โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมานิดหน่อย  ไล่เรียงไปเกือบจรดอีกฝั่ง  หน้าน้ำหลากแนวหินจมหายใต้น้ำ เป็นอันตรายสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับแม่น้ำช่วงนี้

เฉพาะหน้าแล้งที่โผล่ขึ้นมา  แต่การเดินข้ามไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะปริมาณน้ำมหาศาลที่ผ่านระดับตื้นของแก่งหิน  ทำให้น้ำยิ่งไหลแรง  หากพลาดอาจมีอันตรายถึงชีวิต  สัตว์ป่าที่พยายามข้ามแม่น้ำ แล้วพลาดตก  ถูกสายน้ำเชี่ยวกราก รุนแรง ซัดกระแทกโขดหินตายเป็นประจำ

ตองลีขยับย่าม กระบอกน้ำ ให้กระชับลำตัวแล้วก้าวเท้าลงไป 

สายน้ำเย็นไหลผ่านน่องอย่างรุนแรง  เขาคลำเท้าหาโขดหินก้อนต่อไป  ตองลีเพ่งสายตามองไปข้างหน้า การก้มลงมองสายน้ำจะยิ่งทำให้ตาลาย  พรานป่าบางคนเผลอมองถึงกับเข่าอ่อนทรุดลง
เขาค่อย ๆ คลำทาง ถ่ายน้ำหนักไปทีละก้าว..ทีละก้าว

คิดถึงดวงดาวป่านนี้ไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง จุดนัดพบคือหมู่บ้าน หวังให้พรรค์พวกรอเขาอยู่ที่นั่น

OOO

-19-

ไกลออกไปหลายร้อยเมตร
กล้องส่องทางไกลออโต้โฟกัส จับนิ่งที่ชายชาวป่าคนหนึ่ง

หัวหน้ารีบวิ่งนำกล้องมาให้หญิงสาวแล้วชี้ไปที่จุดไกลลิบตา  เธอยกกล้องขึ้นแนบขนตางอน  ภาพในกล้องสั่นไหว  หัวหน้าต้องช่วยพยุงกล้องไว้

ภาพเบื้องหน้าค่อยชัดขึ้น เธอร้อง

“ใช่! ใช่! ตองลี!  ตองลี!”

เธอทิ้งกล้องลงกับเบาะนั่งลงจากรถ วิ่งไปสุดโขดหิน ป้องปากตะโกนสุดเสียง

“ตองลี!  ตองลี! ตองลี!”  

OOO

-20-

ตองลีคิดว่าได้ยินเสียงดวงดาว หรือหูแว่วไปเอง  เขาหันกลับไปมองที่ชายป่า  ทันใดเสียงปืนดังขึ้น

“ปัง!”

ตองลีรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทก  เขาเซถลาล้มลงไปหาโขดหินเบื้องล่าง  แรงกระแทกทำให้เขาจุกชาไปทั้งตัว  ความเย็นของสายน้ำแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มตัวเขาไว้  รู้สึกหายเหนื่อย…
ดวงดาว..เขาได้ยินเสียง..ดวงดาว…

OOO

-21-

เสียงปืนดังก้องแนวป่า  พร้อมร่างตองลีร่วงหล่นยังกระแสน้ำเชี่ยว  ดวงดาวตะโกนร้องเรียกตองลีสุดเสียง

หัวหน้ากระโดดขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องจีปซาฮาร่าปัดท้ายข้าง ๆ ดวงดาว

“ขึ้นรถเร็ว!”

จากนั้นพุ่งลงเนินหินมุ่งไปยังฝั่งแม่น้ำ  หญิงสาวกระสับกระส่ายพยายามลุกยืนมองไปทางแม่น้ำ
ร้องเรียกตองลี!อยู่ตลอดเวลา  เสียงปืนยังดังอีกหลายนัด

หัวหน้าเร่งเครื่องยนต์พุ่งเข้าไปหาเสียงปืน

เขาจอดรถคว้าอาการ์วิ่งยิงไปยังตำแหน่งประกายไฟ  มีกระสุนปืนยิงโต้ตอบเจาะพื้นทรายข้างหน้ากระจาย  หัวหน้ากระโดดเข้าหลังโขดหิน ตั้งยิงออโต้..แล้วม้วนตัวออกสาดอาการ์กระหน่ำด้วยกระสุนหัวระเบิด  ดงไม้ในระยะกระสุนแหลกกระจุย 

เสียงปืนโต้ตอบเงียบลง  หัวหน้าวิ่งกลับมาที่รถ เร่งเครื่อง ออกตัว ดึงเบรคมือ ..ล้อหลังหยุดนิ่งขณะยังมีแรงส่ง ท้ายรถปัดเป็นวงกลม ซาฮาร่าตั้งลำ หัวหน้าอัดคันเร่ง ล้อมัดเทอร์เลนตะกุยพื้น ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย

ดวงดาวเกาะรถไว้แน่นปากส่งเสียงร้องเรียกตองลี 
สายน้ำเชี่ยวกรากพาร่างตองลี ไกลออกไปอย่างรวดเร็ว

OOO

-22-

ไกลออกไปหลายร้อยกิโลเมตร หน่วยคอมมานโดของ SPSA พร้อมเคลื่อนออกจากแค้มป์  ผู้พันในชุดคอมแบตอยู่ในรถขับเคลื่อนโฟว์วีลส์ฮัมวี่กันกระสุนคันใหญ่  เขาพลาดมาหลายครั้งแต่นั่นเป็นเพียงอดีต  ครั้งนี้..ไม่มีเปอร์เซ็นเหลือสำหรับความผิดพลาด  เขาต้องได้มันมาแน่ ๆ สั่งแชมเปญคอยไว้ได้เลย  เขาอมยิ้มกระหยิ่มใจ….คนขับหันมอง  เขาทำหน้าอีหลักอีเหลื่อเอื้อมมือไป กดปุ่ม ออน แผงหน้าจอระบบหาพิกัดผ่านดาวเทียมสว่างวาบขึ้น  จุดสีแดงเคลื่อนไหวอยู่บริเวณริมแม่น้ำใหญ่

เก่งมากหัวหน้า  แต่ผมจะปล่อยให้คุณโผล่มาฮุบปลาที่ผมเฝ้าตกอยู่ตั้งหลายปีได้อย่างไร  เขาหันไปบอกคนขับ

“ออกเดินทาง!”

หน่วยคอมมานโดพร้อมอาวุธเต็มพิกัดเคลื่อนพลออกจากแค้มป์ SPSA

OOO

-23-

จี๊ปซาฮาร่า แล่นลุยเลาะริมฝั่งแม่น้ำ  ล้อหลังสะบัดน้ำเป็นฝอยฟุ้งกระจาย

ด้านหน้าเป็นสะพานท่อนไม้ทอดข้ามแม่น้ำที่ชาวบ้านสร้างไว้ใช้ในช่วงน้ำหลาก  สะพานอยู่สูงกว่าผิวน้ำเกือบ  ๑๐๐ เมตร  หัวหน้าหักพวงมาลัยรถวิ่งไต่เนิน ๔๕ องศา  เครื่องยนต์ ๔๐๐๐ ซีซีสนองตอบเต็มกำลัง รถปีนเนินขึ้นอย่างรวดเร็ว  บุกฝ่าเข้าดงไม้ตรงไปยังเชิงสะพาน  เขากดเบรคจมคันเบรค  ซาฮาร่าท้ายปัดจอดเชิงสะพาน

ร่างตองลีคว่ำหน้าลอยลิ่วมากับกระแสน้ำ

หัวหน้าคว้าเชือกที่ท้ายรถวิ่งไปกลางสะพาน  หญิงสาวกระโดดตามวิ่งกระโผลกกระเผลกปากร้องเรียกตองลี!อยู่ตลอดเวลา

เขามองลงไปเบื้องล่าง คำนวณระยะ

ร่างตองลีกำลังจะถึงสะพาน  หากผ่านไปไม่มีโอกาสอื่นอีกแล้ว

หัวหน้าผูกเชือกเข้ากับสะพาน แล้วเอาปลายอีกด้ายมัดรวบขาตัวเอง

ความเร็วและแรงของสายน้ำพาร่างแน่นิ่งของตองลีเข้าใต้สะพาน

หัวหน้าพุ่งตัวออกไปสุดแรง

ร่างใหญ่กำยำดิ่งลงสู่แม่น้ำคลั่ง  พุ่งตรงลงไปยังร่างที่ลอยมากับน้ำ เขาคว้าแขนตองลีขึ้น  ทันทีทีศีรษะพ้นน้ำตองลีสำลักเอาน้ำคั่งในปอดออกมา  แขนอาบด้วยเลือด  ตองลีค่อย ๆ รู้สึกตัว ลืมตาพร่าเลือน ส่งเสียง ‘ควงดาว’ หญิงสาวเกาะขอบสะพานชะโงกตัวร้องเรียก

“ตองลี! ตองลี!”

“จับผมไว้แน่น ๆ” หัวหน้าเกร็งกำลัง มัดกล้ามใหญ่ทั้งท่อนแขนพองตัวร่างห้อยหัวโยนไปมา  เส้นเลือดแดงบนใบหน้าปูดโปน

สายน้ำยังคงปะทะร่างตองลีชะเลือดจากตัวเขาไปเป็นทาง  ร่างตองลีที่กำลังจะสิ้นสติอีกครั้งไม่ยอมจับมือหัวหน้ากลับใช้มือที่เหลือล้วงเข้าในย่าม  หยิบของบางอย่างยัดใส่มือเขา 
มือที่เปียกน้ำยิ่งลื่นไหล

“ชีวิต…ข้า…ไม่..สำคัญเท่าของสิ่งนี้…วานท่านนำส่ง พ่อปู่ส่างคำ..ฝากดวงดาว..ด้วย”

หัวหน้าเกร็งแขนสุดกำลัง  พยายามยึดมือตองลีไว้  แต่ตองลีไม่ยอมจับมือกลับพยายามยัดของบางอย่างใส่มือเขา  พลังน้ำไหลเชี่ยวกระชากร่างตองลีหลุด  เขาได้แต่อ้าปากค้างมองร่างไร้สติ ไหลไปตามน้ำ

หญิงสาวตะโกนเรียกปริ่มว่าจะขาดใจ  เธอหันกลับไปอีกฟากของสะพานส่งสองมือลงไปในแม่น้ำ  หวังจะดึงตองลีขึ้นมา  น้ำตาไหลนองหน้า…ร้องเรียก

“ตองลี!…..ตองลี!….ต.อ.ง..ลี…….ต…อ…ง…ลี……..ต….อ….ง….ลี”

ร่างตองลีแน่นิ่งค่อย ๆ จมหายไปกับสายน้ำเชี่ยว
หัวหน้าไต่เชือกกลับขึ้นมายืนบนสะพาน

ปาร์ค เรนเจอร์หนุ่มในชุดคอมแบทบึกบึนดุดัน  ยืนนิ่งมองหญิงสาวที่อ่อนระทวยซบหน้ากับขอนไม้  ผ่านไปเนิ่นนานเธอค่อย ๆ หันหน้ามอง  ดวงตาแดงก่ำ

เขาใช้สองมือประคองของสิ่งนั้นยื่นให้เธอ  เธอกราบลงกับพื้นแล้วรับของสิ่นนั้นมา

หัวหน้าเก็บเชือก..เดินกลับไปที่รถ  เขาอยากจะช่วยประคองเธอ ปลอบเธอ  แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ  เธอต้องยืนด้วยตัวเอง

เขาก็เคยพบกับภาวะเช่นนี้
ไม่มีใครช่วยได้..นอกจากตัวเอง

เขาสตาร์ทรถ…รอคอย

ดวงดาวชะเง้อมองไปในแม่น้ำหวังให้ร่างตองลีโผล่ขึ้นมาสักครั้ง
ว่างเปล่า…มีเพียงสายน้ำเชี่ยวกราก..ส่งเสียงหัวเราะที่เหี้ยมโหด
เธอเกลียดแม่น้ำ..มันพรากตองลีจากไป..เกลียด!

ยังมีหน้าที่-ที่เธอต้องรับช่วงต่อ  สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตองลีแลกชีวิตรักษาไว้  เธอจะต้องนำกลับไปให้ถึงหมู่บ้าน

“ลาก่อน..ตองลี..เสร็จงานเมื่อไรข้าจะกลับมาหาเจ้า….”

เธอค่อย ๆ กระโผลกกระเผลก กลับมาที่รถ

หัวหน้าเข้าเกียร์…
จี๊ปซาฮาร่า เคลื่อนตัวช้า ๆ

OOO

-24-

ไกลออกไปในพุ่มไม้ริมแม่น้ำ
ชายคนหนึ่งพยุงตัวออกมาร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
เขายืนมองรถจี๊ปแล่นจากไป…ด้วยรอยยิ้มเคียดแค้น

OOO

-25-

หัวหน้าหันมองหญิงสาว..แล้วถอนใจ  ภาระกิจของเขาลุล่วงไปขั้นหนึ่ง  เขาได้สิ่งที่ SPSA ต้องการมาอยู่ในมือ  แต่สิ่งที่เขาไม่รู้มาก่อนคือนั่นเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวบ้านในหมู่บ้านองครักษ์หมู่บ้านที่รักสงบ

หากเขาส่งมอบของสิ่งนี้ให้ผู้พัน  ใครรับรองว่าจะได้ของคืน  แต่หากไม่ให้เท่ากับเขาละเว้นไม่ปฏิบัติงานที่รับมอบหมาย  จะอย่างไรต้องลองไปคุยกับลุงส่างคำก่อน

..เส้นทางใช้รถวกอ้อมไกลกว่าเดินตัดป่า  เขายกคาสิโอจี – ช็อค ขึ้นดูวันที่  มีเวลาเหลืออีก ๑๓ วัน ไม่สิ ๑๒  คำตอบต่าง ๆ รออยู่ที่หมู่บ้าน  ไปให้ถึงหมู่บ้านก่อนแล้วค่อยคิดต่อ 

หัวหน้าเหยียบคันเร่ง

ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไล่ตามหลังซาฮาร่า

OOO

-12-
ตกเย็น

พวกที่เข้าป่าหาไผ่พากันกลับเข้าหมู่บ้าน  ตองลีกับดวงดาวแยกจากพวกมายังเรือนผู้เฒ่า 

“ไม่เห็นรถราจี” ดวงดาวเปรย

ทั้งสองขึ้นเรือน เห็นผู้เฒ่านั่งซึม ดวงดาวร้องถาม “ปู่ไม่สบายหรือ?”

ผู้เฒ่าส่ายหน้า หยิบผอบไม้ลวดลายโบราณยื่นออก  ดวงดาวมองด้วยความงุนงง  ตองลีก้มลงกราบรับผอบมาเปิดออกดู  ทันทีที่เห็นภายใน สีหน้าตองลีซีดไม่ต่างซากศพ ดวงดาวร้องถาม

“อะไรตองลี..เกิดอะไรขึ้น?”

ตองลียื่นผอบ  ดวงดาวอ้าปากค้าง..ในผอบ…ว่างเปล่า!

OOO      

-13-
“พวกเธอจึงออกติดตาม?”  หัวหน้าพูด

“มันใช้รถคันใหญ่สะกดรอยไม่ยาก” ดวงดาวกล่าว “แต่มันมีปืนพวกเราได้แต่รอโอกาส”

“พวกเธอก็มีปืน” 

“ปู่ซื้อจากพวกเขมรไว้สองสามกระบอก..เราต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัว”

“เป็นอันว่าราจีมันขโมยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำหมู่บ้านมาขายผู้พัน” หัวหน้ารักษาความเร็วรถคงที่  เอนหลังพิงพนักบิดคอเสียงกระดูกลั่นกร็อบ

“พวกเราสาบานร่วมกัน หากไม่ได้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คืนมาจะไม่ยอมกลับหมู่บ้าน..แม้กระดูก”

“ปานนั้น!” หัวหน้าหันมาเบิ่งตา 

ดวงดาวเบิ่งตากลมโตโต้ตอบ

OOO

-14-
อีกฟากของป่า
รถขับเคลื่อนโฟว์วีลส์ โตโยต้าฟอร์จูนเนอร์  กำลังแล่นตัดไปยังถนนดินลูกรัง
บางอย่างขัดข้องทำให้ไม่สามารถเร่งความเร็ว

คนขับเหลือบมองระบบนำทางผ่านดาวเทียม  จุดแดงกระพริบยังคงเคลื่อนที่อยู่ในแนวป่าทึบ  แต่อย่างไรมันก็ต้องออกจากป่าตรงช่วงข้ามแม่น้ำ เขาคิด

เขาไม่รู้ว่ามันจะเลือกจุดข้ามตรงไหน
ต้องรอดูอีกทีช่วงถึงชายป่า

ยามนี้ได้แต่ขับอ้อมไปดักรอ..แล้วจัดการมันตอนออกจากป่า

OOO

-15-
รถแลนด์โรเวอร์ของหน่วย SPSA รับผู้พันออกจากรีสอร์ทผ่านซากลุกติดไฟรถตู้บนถนน  กลิ่นไหม้เนื้อมนุษย์โชยแตะจมูก

ผู้พันมองด้วยความสยดสยองพลางนึกสงสัยว่ารถจี๊ปแสนรักแสนหวงของเขาจะเป็นไรบ้าง

เสียงวิทยุดังขึ้น  เป็นสัญญาณสายตรง ผู้พันไม่รอให้ดังซ้ำสอง

“สวัสดีครับท่าน”

“ผมได้รับรายงานว่ามีการยิงกันที่อังกอร์”

“ใช่ครับ ผมกำลังจะรายงานท่านอยู่พอดี”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เรานัดส่งของที่อังกอร์ กำลังจะสำเร็จอยู่แล้ว มีพวกไหนไม่ทราบมาแย่งไปครับ” อยู่ในมือแล้วเชียวผู้พันคิด แต่ไม่ได้พูดออกไป

“มันเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่แน่ครับ มันไล่ยิงกันสนั่น”

“แล้วของล่ะ?”

“คนของเรากำลังตามไปแล้วครับ”

“ดี…รายงานความคืบหน้าตลอดเวลา..จากนี้ไปแม้ติดประชุมผมก็จะให้โอนสายเข้ามา…แล้วเก็บกวาดที่อังกอร์ให้สะอาดด้วย”

“ครับผม”

ไม่รู้เป็นไร ผู้พันรู้สึกโล่งใจทุกครั้งวางหูจากท่านนายกฯ  ทั้งที่จริง การได้ติดต่อกับท่านบ่อย ๆ น่าจะยิ่งทำให้เขาเป็นที่คุ้นเคยของท่านมากขึ้น  นั่นย่อมหมายถึงบานประตูโอกาสทางหน้าที่การงานเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

แต่อะไรทำให้รู้สึกอย่างนั้น

ช่างมันเถอะ!

งานครั้งนี้สำเร็จเมื่อไร  อำนาจล้นฟ้าเบื้องหลังรัฐบาลเสียงข้างมากของท่านนายกฯ จะตกกับใครถ้าไม่ใช่เขา  ๖ ปีที่เขาทุ่มเทมาก็เพื่อเวลานี้

ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว… ‘มหาอัญมณีแห่งชัยวรมัน’ ในตำนาน  ขุมพลังงานยิ่งใหญ่ ที่สร้างความรุ่งเรืองให้ชนเผ่าขอมโบราณหลายร้อยปีก่อนหายไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมการสาบสูญของอารยธรรมขอมโบราณ

เขาเป็นคนแรกที่สืบเสาะจนพบเบาะแส  ทีแรกใคร ๆ ก็ว่าบ้า  โชคดีท่านนายกฯ มีวิสัยทัศน์กว้างไกล  แนวคิดล้ำไปในอนาคต  กล้าลงทุนให้เขาดำเนินการต่อจนได้พบลายแทงล้ำค่า
ผลการตรวจสอบระบุอายุกว่าพันปี

นั่นทำให้ความฝันของเขาใกล้เข้ามา..แค่เอื้อม
ไม่สิ…อยู่ในมือแล้วแท้ ๆ

คิดถึงตอนนี้ผู้พันนึกแค้นใจตัวเอง  เขากำหมัดทุบคอนโซลรถเต็มแรง
คนขับหันมองด้วยสีหน้างุนงง

รถแลนด์โรเวอร์ แล่นตรงไปยังแค้มป์ที่ตั้งหน่วย SPSA
ผู้พันสั่งรวมพลครั้งใหญ่เตรียมออกเดินทางแต่เช้า

OOO

-9-
ดวงดาวกำลังลากกระเป๋าใบใหญ่ออกจากท้ายรถ  เสียงชายหนุ่มร้องขึ้น “มาข้าช่วย” ดวงดาวตอบโดยไม่หันมอง “ไม่เป็นไรข้ายกไหว”

“นา..ให้ข้ายกเถิด”

“ขอบใจ” ดวงดาวปล่อยมือจากกระเป๋า  ชายหนุ่มคว้าหูหิ้วขึ้นคล้องไหล่ “เจ้านำทาง”

ทั้งสองเดินขึ้นเรือน บนเรือนชายหนุ่มพนมมือไหว้ผู้เฒ่า  แล้วก้าวตามดวงดาว  นำกระเป๋าวางไว้หน้าห้อง จากนั้นทั้งสองเดินกลับมานั่งลงกับพื้นเบื้องหน้าผู้เฒ่า 

ผู้เฒ่าวางโถชากล่าวว่า

“เรื่องที่สั่งให้ทำเป็นอย่างไร?”

“เรียบร้อยแล้วพ่อปู่”

“ดี..ปีนี้วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนห้าตรงกับวันสงกรานต์พอดี  ข้าคิดจัดงานให้ยิ่งใหญ่กว่าทุก ๆ ปี  ต้องเหนื่อยพวกเจ้าสักหน่อย”

“ไม่เป็นไรพ่อปู่  พวกเราดีใจเสียซ้ำที่พ่อปู่เรียกใช้งาน”

“ยังมีเรื่องรางน้ำ”

“เสียหายหลายจุด  คงมีสัตว์ใหญ่ย่ำ  อีกอย่างข้าว่าเราน่าจะเปลี่ยนลำรางให้ใหญ่ขึ้นพ่อปู่เห็นว่าอย่างไร?”

“ดีสิ! ข้าอยากเปลี่ยนมานานแล้วแต่เกรงใจพวกเจ้า  เห็นว่ารางเก่าก็ยังลำเลียงน้ำพออยู่  ครั้นรางเก่าเกิดเสียหายอย่างนี้เปลี่ยนเสียทีเดียวก็ดี”

“เช่นนั้นข้าจะเร่งเข้าป่าหาปล้องไผ่”

“เจ้าแน่ใจว่าจะเสร็จทันงานฉลอง?”

“ทันแน่พ่อปู่”

“ชวนพวกไปสักหลายคนจะได้เสร็จไว ๆ”

“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย” ดวงดาวกล่าวพลางส่งสายตาขอร้องผู้เฒ่า “นะปู่นะ”

ผู้เฒ่ายิ้มพยักหน้า

OOO

กลับมาลงโรงที่นี่..เร็ว ๆ นี้ (พื้นที่โฆษณา)