บางบอน..ซอยตำแย ตอน ความนัยของเบี้ยว

ซอยตำแยเป็นชื่อซอย (แน่ล่ะต้องเป็นชื่อซอย หากเป็นชื่อถนนก็ต้องเรียกว่าถนนตำแยน่ะสิ) คนเล่าหันรีหันขวาง บ่นกระปอดกระแปด ‘ใครทะลึ่งสอดปากมาในวงเล็บฟะ’

ซอยตำแย ตั้งอยู่ถัดจากซอย 5 บางแคร์สองซอย ตอนแรกก็คิดจะให้อยู่ติดกัน แต่เผื่อ ๆ ไว้ก่อนดีกว่า(กันเหนียว) ติดนิสัยตอนเรียนหนังสือเว้นกระดาษหน้าแรกในสมุดทุกที จนทุกวันนี้ยังไม่เข้าใจ ‘เว้นไว้ทามมาย..?’ เถอะ! ช่างมันเหอะเรื่องราวผ่านไปแล้ว เว้นเผื่อไว้สักสองซอยก่อนละกัลล์
ซอยตำแยเต็มด้วยทาวเฮาส์รุ่นเรอเนซ้องส์ (เอ่..ปีอะไรดีล่ะ..?) ขอเป็นปีที่คิดถึงไปก่อน คิดออกแล้วค่อยกลับมาเปลี่ยน ทาวเฮ้าส์ที่ว่าสร้างติดกันเป็นพืด หลังคาข้างฝาดูเป็นโครงสร้างเดียวแบบที่สถาปนิกเรียกว่าโครงสร้างผสานกลมกลืน คือใช้สังกะสีเก่ามาปะ ๆ แปะ ๆ จนดูไม่รู้แยกไม่ออกว่าตรงไหนหลังคาด้านไหนข้างฝา บางทีนกกระจอกมันบินมา ตั้งใจมาอึแท้ แต่ยังงง ๆ ว่านั่นมันข้างฝาหรือหลังคาได้แต่กระดกหัวอยู่ยุกยิก ที่สุดอดรนทนไม่ได้ มันกระดกตูด ปล่อยปริ๊ดมาทีนึงแล้วบินไป โครงสร้างภายในทาวเฮ้าส์โดยมากเน้นเลสบัทมอร์ แบบว่าว่าใช้เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นเปิดพื้นที่โล่งไว้ให้มากอย่างที่มัณฑณากรเรียกกันว่าสไตล์ล็อฟ

ตอบชีวิตเลือกได้

เย็นย่ำสวัสดิ์ขอรับท่านภัทร
ต้องเรียนว่าข้าพเจ้าหาใช่นักเขียน  มุมคิดเห็นข้าพเจ้าอันเนื่องกับงานเขียนจึงไม่อาจนับเป็นสาระอันใด  นอกเสียจากหวังแลกเปลี่ยนวาจาประสาคนรักขีดเขียน  จึงขอท่านภัทรวางข้าพเจ้าไว้เสียในฟากของเสียงนกเสียงกา  ที่บางครั้งพอจะกล่อมหู หลายครั้งอาจต้องทนรำคาญ  อย่าได้ถือสาหาความเลยนะขอรับ