@ มุมกาแฟร้านหนังสือประทีป : มิตรน้ำหมึก : เกิดมาเขียน

ยินดีกับมุมกาแฟด้วยขอรับ มีสมาชิกใหม่ ‘แอนนี่..สกายวอกเกอร์’ ผู้แสดงตนพร้อมคุณสมบัติอ่าน โลกใบเล็กฯ บันทึกฯ เขียนฝันฯ ท่านจะต้องเป็นหนึ่งในฮาร์ดคอร์เฮฟวี่เวทไม่หนักเบาหย่อนไปกว่าท่านเพลงเป็นแม่นมั่น

ขออย่าคิดเห็นไปว่ากล้วยปั่นปากมอมเลยนะขอรับ เพียงตั้งใจไว้ว่ามุมกาแฟพี่ท่านประทีปะเห็นควรพูดคุยประเด็นอันเกี่ยวเนื่องด้วยงานเขียนโดยไม่ต้องมีมุบเม้มตามบุคลิกอักษรพี่ท่านที่เก๊กใบหน้าเคร่ง(แต่ไม่เครียด)

อีกทั้งหากเกิดพลั้งปากพลาดมือไปบ้างก็คงไม่เป็นไร (เจ้าของร้านคงรับไป) วิวาทะเช่นนี้คงไปกระทำที่บอร์ดไม่ได้ (อาจโดนไม้หน้าสามแถมกระทืบบรรจง)

อย่างพี่ท่านกล่าวขะรับ

เราหาได้สงสารตัวเอง หรือต้องปลอบใจตนเอง
เราล้วนเลือกเองโดยรู้ตัวทั่วพร้อม
และมีความสุขกับสิ่งกระทำ

บางครั้งคำ ‘ทุ่มเท’ เป็นเพียงคำเท่ ทั้งที่เป็นพฤติกรรมทั่วไป นกกาออกหาอาหารทุกวัน นักปั่นหุ้นอดหลับอดนอนเฝ้าตามดูความเคลื่อนไหว ไต๋เรือหาปลาจากลูกเมียหลายเดือน คนขับรถบรรทุกเร่งทำรอบหาเงินเลี้ยงครอบครัว เจอร์ลาร์ดต้องปฏิบัติตามแผนฝึกซ้อมประจำวัน(มีบ้างหลบไปเมา) ทุกชีวิตล้วนมีทุ่มเทเป็นสรณะ

เขียนหนังสือก็ใช้ความทุ่มเท

ทุกชีวิตหากทุ่มเทด้วยความยินยอมพร้อมใจ ย่อมเป็นสุขใจและเป็นธรรมดา ที่ไม่ธรรมดาก็คือ คิดจะทำแล้วไม่ลงมือทำ

นั่นแลขะรับปัญหา

อยากมีลูกสักคน แต่ไม่ลงมือหาภรรยา อยากทำกิจการตัวเองแต่ไม่กล้าลงทุน อยากไปเที่ยวหลวงพระบางแต่จองไฟลท์ไปฮ่องกง อยากมีภรรยาเป็นนักร้องแต่ดันไปจีบนางแบบ

อืมม์ อย่ากระนั้นเลย เรามายืนบนลานชีวิตลิขิตเอง ย่ำไปบนหนทางเลือกเอง แม้คิดจะปลอบใจตนเองก็จะปลอบด้วยตัวอักษร แม้คิดหลั่งน้ำตาก็ขอหลั่งเป็นตัวอักษร(ลิขสิทธิ์พี่ท่านประทีปะ)

เขียนขะรับทุกท่าน..เขียนไปด้วยกัลล์

น้อมต้อนรับขะรับท่านอะนาคินผู้มาใหม่

คารวะ

@ ร้านหนังสือประทีป : มิตรน้ำหมึก : เกิดมาเขียน

งัวเงียยามบ่ายสวัสดิ์พี่ท่าน

ข้าพเจ้าเห็นทีจะต้องออกข้างนอกอีกแล้ว
หากขืนนั่งเขียนอยู่กับที่ มีหวังหลับเป็นแน่ (นิสัยนอนกลางวันเนี่ยแก้ยากจริง ช่วงหลังมานี่คุยกะท่านย่าน้อยลงแล้วนะพี่ท่าน ยังติดมาจนได้..มิน่า..มิน่า..)

เจอกรณี ‘ก่อนฟ้าสาง’ ของน้าหงาเข้า ขออนุญาตข้าพเจ้าปากบอนสักหน่อยเถิดขะรับ

พี่ท่านคิดว่าชื่อสำคัญแค่ไหน?

ติ๊ก..ต้อก..ติ๊ก..ต้อก..

ตอบยัง? ยังเหรอ..? ไม่ได้ต้องตอบก่อน! (มาก..น้อย..ปานกลาง?)

ติ๊ก..ต้อก..ติ๊ก..ต้อก..

เอาล่ะ..ตอบแล้วนะ! ถามอีก..

หากชื่อดี แต่เนื้อหาห่วย อันนี้ใช้ไม่ได้ใช่ไหม?..ตอบยัง?
หากชื่อห่วย แต่เนื้อหาดีล่ะ อันนี้หากพี่ท่านเป็นคณะกรรมการพี่ท่านจะตัดสินให้รางวัลไหม?…(ข้าพเจ้าเดาว่าให้..ถูกไหม?)

แต่หาก ให้รางวัลสามเล่ม แล้วชื่อทะแม่ง ๆ ทั้งสามเล่มล่ะ พี่ท่านจะว่าอย่างไร?

ติ๊กต้อก!

ตอบยัง? ไม่ได้ต้องตอบก่อน…อย่าเพิ่งอ่านบรรทัดถัดไปเชียวนา..ตอบก่อน…! (ตอบด้วยคำถามว่า..ทะแม่งอย่างไร?ใช่ไหม?)

เอาล่ะ..ไม่ทราบพี่ท่านคิดเห็นเช่นไร
พี่ท่านลองดูนี่สิ (คัดมาจากเรื่องจากปกจุดฯ เล่มปัจจุบัน)
ชื่อของสามเล่มได้รางวัลเรียงตามลำดับ

ปรากฏการณ์ที่ใครคนหนึ่งหายไปจากชีวิตของใครอีกคน
ลมใบ้ที่ไร้เสียง
ในวันที่วัวชนยังชนอยู่

เห็นอะไรผิดสังเกตไหมพี่ท่าน?
มันเป็นเหตุบังเอิญหรือเป็นแฟชั่นกันล่ะเนี่ย
ยังไม่ต้องเข้าถึงเนื้อหา เอาแค่ตั้งชื่อ ก็ให้สงกานักหนาว่าวรรณกรรมบ้านนี้เมืองนี้จะพาไปไหนกัน..ฮึ!

เนื้อหาสำนวนกลวิธีนำเสนอจะเป็นอย่างไรข้าพเจ้าไม่ทราบดอก
ที่แน่ ๆ เห็นแต่ชื่อ..ข้าพเจ้าว่า..กรรมการมีปัญหา

มีปัญหาแน่ ๆ พี่ท่าน

ออกไปหาอะไรซดดับงัวเงียเสียหน่อย

คารวะ

ดิลล์ (อุนจิที่ยังไม่ได้ถ่าย) (ฟังแล้ววกวนไหมพี่ท่าน พูดก็พูดเถอะ ภาษาที่ใช้ตั้งชื่อยังเลอะเทอะกันขนาดนี้ จะให้หวังอะไรกับภาษาข้างใน..แล้วยังได้รางวัล ข้าพเจ้าว่า..กรรมการมีปัญหา หากกรรมการมีปัญหาทิศทางงานเขียนก็มีปัญหาตามมา ดูซีไหลเถอะ!) (อ้าว..จบแล้วอารมณ์ยังไม่ยอมจบ..ไปดีกว่า..ไปล่ะ!)

จำกรณี ‘หม้อที่ขูดไม่ออก’ ได้ไหมขอรับ ?
คนเขียนใช้ภาษาไทยยังไม่เป็นเลย ถึงได้ตั้งชื่ออย่างนั้น
กรรมการโยนรางวัลซีไหลให้
พี่ท่านดูรายชื่อกรรมการชุดนั้นเถิด
(พูดไปก็ไม่ดี..เสียชีวิตกันไปแล้ว..แต่ผลงานยังอยู่ สามชื่อข้างบนไง!)

ไปจริง ๆ ล่ะ

พูดเช่นนี้หาได้หมายถึงข้าพเจ้าใช้ภาษาไทยเป็นนา
ขามวยขอบเวทีไงพี่ท่าน รู้ดีชอบส่งเสียง เตะ ๆ เข่า ๆ น้านน ฟันศอก!
แต่หากถูกกวักมือให้ขึ้นเวทีล่ะก็ บ้ายบาย

ไปจริงแระ!