คลื่นใหญ่ (ต่อ)

พวกเพื่อน ๆ ตัดสินใจออกจากเกาะ(โดยเฉพาะสาว ๆ) แต่ท่านเซ้งไม่ยอมกลับผมจึงตกกระไดพลอยโจนกับมันไปด้วย  เรารอข่าวสารช่องทางเดียวจากซีเล็ก  อย่างน้อยยืนยันว่าเรือเฟอร์รี่สามารถข้ามฟากได้ตามปกติแล้วเพื่อนจะได้ออกเดินทาง  รอจนเย็นได้รับข่าวยืนยันเรื่องเรือเฟอร์รี่..เพื่อน ๆ จึงเดินทางกลับ

ส่งเพื่อน ๆ ออกจากอุทยานฯ เสร็จเราเฝ้าโทรฯ เช็คด้วยความเป็นห่วงว่าจะข้ามไปได้หรือไม่  แต่โทรฯ ไม่ติด  เราผลัดกันเดินไปหาจุดที่มีสัญญาณพยายามโทรฯ เป็นระยะยิ่งไม่รู้ข่าวคราวยิ่งทำให้กังวล  ทั้งพยายามติดต่อทางบ้านกลัวคนทางบ้านจะเป็นห่วงแต่ก็โทรฯ ไม่ติด  จนประมาณ ๓ ทุ่มจึงได้รู้ว่าเพื่อน ๆ ขึ้นฝั่งโดยปลอดภัย เราฝากให้เพื่อนติดต่อทางบ้าน 

เป็นอันหมดห่วง..ทีนี้เหลือแต่เรา

ข่าวลือชิ้นใหม่บอกว่า…ช่วง ๕ ทุ่ม คลื่นจะมาอีก…คราวนี้จะสูง ประมาณ ๔๐ เมตร!

ข่าวอย่างนี้เล่นเอาผมประสาทกิน  หากสูง ๔๐ เมตรจริงก็ไม่มีอะไรเหลือ  คิดภาพตัวเองถูกคลื่นซัดแบบไม่มีทางรอดแล้วสยดสยอง! ซีเล็กชวนขึ้นไปนอนบ้านพัก  จะอย่างไรก็ปลอดภัยกว่าลานอุทยานฯ  เราตกลงย้ายข้าวของ  ช่วยกันหาที่ทางเอารถไปจอดสูงขึ้นอีกหน่อย  เพื่อนแค้มป์ฝรั่งทั้งสองขอให้ซีเล็กพาขึ้นบนเขา  พวกเขาจะนอนที่นั่น ก็เป็นความคิดที่ดี  ผมกับท่านเซ้งมองหน้ากัน  แต่ผมกลัวงูพอ ๆ กับกลัวคลื่น เราเลือกนอนบ้านพักซีเล็ก

เรานั่งหลังพิงข้างฝาคุยกันสัพเพเหระจนท่านเซ้งซีเล็กเงียบเสียง
ผมยังนั่งเงี่ยหูฟังเสียงคลื่น (แบบว่า..ประสาทรับประทาน) เฝ้าเหลือบมองนาฬิกาจนพ้น ๕ ทุ่ม..ผมนั่งหลับไปแบบไม่รู้ตัว

รุ่งเช้า

เราออกสำรวจหน้าหาด  ซากไม้เศษหินเศษปะการังกระจัดกระจายไปทั่ว  กระแสน้ำยังไหลรุนแรงยากคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก  ไม่มีใครกล้าเดินไปที่ปลายแหลม

ทุกอย่างหยุดสนิทไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาแม้รายเดียว  เราไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้างจะออกไปก็ไม่กล้าเพราะเมื่อคืนรถโฟว์วีลส์ของอุทยานฯ โดนตะปูยางรั่วตอนกลับเข้ามาพร้อมข่าวเรื่องข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนถนน

สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ ก็คือความไม่รู้และอาการหวาดผวา  ผมไม่สามารถลงไปว่ายน้ำในทะเลได้อีก..ลองลงไปแล้ว..เกิดอาการผวา..ไม่กล้าหันหลังให้ทะเล..ไม่กล้าก้มหน้าว่ายน้ำ..สุดท้ายไม่กล้าลงทะเลอีก  ตอนนอนก็หลับไปทั้งหูคอยฟังเสียงคลื่น

วันถัดมา…พี่ชาติหัวหน้าซีเล็กชวนออกไปดูข้างนอกเราจึงได้เห็นสภาพความเป็นจริง

เราโชคดีที่อุทยานฯ เป็นเนินเขาจึงรอดพ้นหายนะ  สภาพด้านนอกเสียหายยับเยินโดยเฉพาะบังกาโลว์ริมหาด บางที่เสียหายร้อยเปอร์เซ็น เราเห็นแต่ซากหักพัง  ภาพฝรั่งกำลังคุ้ยเขี่ยข้าวของบนพื้นหาทรัพย์สินของตัวเอง

ทำให้น้ำตาซึม…

พี่ชาติรับฝรั่งสองคนมีเพียงเสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นทรัพย์สินหลงเหลือไปหาเพื่อนซึ่งพักบังกาโลว์บนเนิน  เมื่อไปถึงเราจึงได้เห็นภาพข่าวจากจอทีวี  

ถึงกับตะลึง!

ความรุนแรง..ความสูญเสีย..ยิ่งกว่าเราเห็นที่ลันตาอีกหลายเท่า!

วันต่อมาเราช่วยกันเก็บเศษขยะจนอุทยานฯ อยู่ในสภาพสะอาดตาเหมือนเดิม  แต่…ทุกอย่างหยุดสนิท

จนผ่านวันส่งท้ายปีเก่าที่เคยคิดกันว่าต้องเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวก็เงียบสนิท  ไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาแม้รายเดียว  ขณะผ่านคืนวันเงียบเหงา  คุณนามาลาด้วยน้ำตาไม่อยากจากไปแต่ครอบครัวมาตามเพราะความเป็นห่วง  ผมกับท่านเซ้งอยู่ผ่านช่วงปีใหม่มาอีกหลายวัน  เราก็ตัดสินใจกลับ

OOO

บทส่งท้าย:
วันเวลาเดินทาง?
หรือว่าชีวิตเราเดินทาง?

ผมเคยสงสัยว่า..หากเราอยู่นิ่ง ๆ เราจะเดินทางได้มั้ย?

แล้วผมก็ได้คำตอบ

กับการเดินทางของผม..ผมแทบไม่ได้ไปไหนไกลเลย
ผมใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะลันตา

เรื่องราวต่าง ๆ ผ่านมา-ผ่านไป เกิดขึ้น-จบลง

ล้วนนำชีวิตผมเดินทาง..ผ่านความสุข..ความเศร้า..ดีใจ..เสียใจ..
ผ่านความรัก..ความชัง..ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่..ความเห็นแก่ตัว..ฯลฯ

เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป…
ก็ได้คำตอบว่า..ทั้งหมดล้วนเป็นภาพมายา…

ทุกอย่างล้วนผ่านพ้น

แม้เราอยู่นิ่ง ๆ ทุกอย่างก็จะเดินทางผ่านพ้นเราไป

ผมเรียนรู้ที่จะเลือกเก็บไว้แต่สิ่งดี ๆ 
พยายามคิดและกระทำสิ่งดีต่อผู้คนรอบข้าง

เผื่อว่า..สักวัน..เมื่อเราเดินทางย้อนอดีตได้..
เราจะได้นั่งดูภาพสวย ๆ…ความทรงจำดี ๆ

…ด้วยกัน

-จบ-

ขอบคุณ 

พี่สุมิตร… สำหรับประสบการณ์ของนักอนุรักษ์และคำชวนไปแค้มป์ถ้ำที่พวกเรายังใจไม่ถึง

พี่ชาติ…สำหรับเหล้าทุกแบน..มิตรภาพทุกหยด

คุณริน…สำหรับอาหารอร่อยทุกจานที่พวกเราไม่เคยได้ช่วยล้าง  และเบต้าดีนที่ผมไม่ได้คืน 

ช่างโก…สำหรับเบ็ดที่ผมทำติดโขดหินบ้าง…ติดปากปลาปักเป้าไปบ้าง

กุ้ง, สายชล, จอย, ม่อน,….ที่ทำให้วันเวลาของผมไม่เงียบเหงา

เหล่า F4 ที่ช่วยกันกวาดลานทุกวัน (จนรากไม้โผล่ขึ้นมาให้ผมเดินสะดุดหัวทิ่มยามค่ำคืน)

เป็ดและภรรยา…สำหรับการช่วยเหลือ…บทเรียนเรื่องขับ Off Road และ ข้าวผัด, ราดหน้าอร่อยทุกจาน

วิทย์…สำหรับข้าวสาร ๒ กิโลแรก

ป้า…สำหรับการดูแลทำความสะอาด

อุ๊….คงเป็นคุณแม่คนใหม่แล้ว

ขอโทษ…ฉิม…ผมไม่ได้แวะเยี่ยมที่ ร.พ.

และสุดท้าย..ซีเล็ก..ผู้สอนให้ผมรู้จักมิตรภาพที่เต็มหัวใจ..

ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันรักษา..ต้นไม้ทุกต้น..ก้อนหินทุกก้อน..ทรายทุกเม็ด..สรรพสัตว์ทุกตัว..ให้คงอยู่กับอุทยานฯของเรา

-ธุลีดิน-
๕ มกราคม ๒๕๕๑

ขอพรคุณพระคุ้มครองท่านสหัทยาให้ทุกอย่างผ่านพ้นด้วยดีแข็งแรงในเร็ววันขอรับ

คลื่นใหญ่

ถึงกำหนดวันนัดหมายที่เพื่อน ๆ จะแวะมาเยี่ยม  เราเก็บซากปะการังบนหาดมาร้อยสร้อยเวลคัม การ์แลนด์ (ไม่ลืมที่จะสัญญากับซีเล็กว่าจะโยนกลับคืนหาดหลังเสร็จพิธีต้อนรับ) แต่รอแล้วรอเล่าเลยเวลานัดยังไม่เห็นรถเพื่อนโผล่มา  โทรฯ ก็ติดต่อไม่ได้  พวงมาลัยปะการังเลยรอเก้อ

กว่าพวกเพื่อน ๆ มาถึงก็ย่ำเย็น  สอบถามได้ความว่าต้องไปรับเพื่อนอีกคนนอกเส้นทางทำให้เสียเวลาไปเยอะ  มาถึงกุลีกุจอเตรียมอาหาร  ผมกับเซ้งเห็นของสดของคาวที่พวกเพื่อน ๆ เตรียมมาเล่นเอาตาลุก  เพราะเรากินแต่อาหารกระป๋องสลับผัดผัดกับปลาแห้งมาหลายวันแล้ว เพื่อนที่มาสมทบเป็นหนุ่มฉกาจฉกรรจ์สองหน่อ ที่เหลืออีกสามล้วนสาวสาวสดสวยรวยจิตวิญญาณแม่บ้าน (คงเป็นคุณสมบัติที่ผู้คนมองเมิน พวกคุณเธอยังคงสดโสดจนทุกวัน) สามสาวช่วยกันเตรียมกับข้าวอย่างรู้มือรู้หน้าที่  ผมอาสาแสดงวิทยายุทธ์หุงข้าวด้วยเตาแก็สไม่ต้องเช็ดน้ำด้วยความมั่นใจเพราะฝึกทุกวันผจญทั้งข้าวแฉะข้าวดิบมาแล้ว 

กว่ากับข้าวกับปลาจะพร้อมพรักท้องฟ้าก็มืดมิด  พวกเราดินเนอร์กันกลางลานหญ้าใต้แสงจันทร์ล้อมแสงเทียน  ไม่ทราบเป็นเพราะหิวจัดหรือฝีมือปรุงอาหารถึงรสของสามสาว  ดินเนอร์มื้อนั้นอร่อยเป็นพิเศษเป็นมื้อแห่งความทรงจำครั้งหนึ่งในทริปนอนกลางดินกินกลางหญ้าของพวกเรา

หลังพวกผู้หญิงไปพักผ่อน  เราร่ำเมรัยกันต่อตามประสาจอมยุทธ์ที่นาน ๆ เจอคู่มือทัดเทียม  เพื่อนซี้ใจถึงหอบหิ้วเหล้าป่าฝ่าด่านตำรวจมาฝากชาวอุทยานฯ เรื่องราวที่เหลือไม่อาจจดจำ 

ผมมารู้สึกตัวอีกทีล่วงสายของวันต่อมา  ปรือตากวาดมอง  เห็นท่านเซ้งนอนหน้าตาดูไม่จืดอยู่ในเปล

พวกสาว ๆ กำลังเตรียมอาหารเช้า ส่วนเราเหล่าจอมยุทธ์ไม่มีใครยอมขยับตัว  กระทั่งอาหารเสร็จจึงได้คืบคลานไปจ่อมก้นซดข้าวต้มกุ้ยฝีมือสามสาว

หลังอาหารสาย..

ชาวคณะเตรียมตัวจะขึ้นเขา  ผมกำลังเก็บข้าวของเข้าท้ายรถกันพวกลิงลงมารื้อ ได้ยินเสียงคล้ายเครื่องบินขับไล่บินต่ำผ่านหัว ผมเงยดูไม่เห็นอะไร  มีเสียงเรียกจากพวกสาว ๆ ชี้มือไปทางหน้าหาด  ผมมองตามเห็นคลื่นซัดป้ายอุทยานฯ ผมอุทาน “สูงขนาดนั้นเชียวเรอะ!” แต่ไม่สะกิดใจอะไร  เพราะหลายวันมาแล้วที่มีพายุลมคลื่นรุนแรง  พวกสาว ๆ ร้องว่า “ไปดูกันเหอะ!” ผมส่ายหัว “ไปเถอะตาม..” ยังไม่ทันจบเสียงเครื่องบินดังมาอีกครั้ง เห็นกำแพงมืดทะมืนกำลังเคลื่อนเข้าหาด  จากนั้นเป็นเสียงโครมสนั่น คลื่นซัดป้ายอุทยานฯ ที่หน้าหาดซึ่งอยู่สูงจากระดับหาดทรายท่วมหัวอีกครั้งน้ำทะลักขึ้นมาบนลาน  คราวนี้ไม่ต้องมีใครชวนใคร พวกเราวิ่งตรงไปหน้าหาด

เจอฝรั่งสองคนหน้าตาแตกตื่นกำลังสวมเสื้อ  ตอนคลื่นมาพวกเขาคงกำลังอาบแดด  ลมพัดแรงซึ่งก็เป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว  ที่แปลกไปก็คือน้ำริมหาดแทนที่จะซัดขึ้นลงตามแรงคลื่นกลับกระเพื่อมคล้ายน้ำในสระหรือในกะละมัง  ขณะเฝ้าดูน้ำกระเพื่อมรอคลื่นลูกต่อไป  ได้ยินเสียงโครมทางหาดหิน เห็นฟองคลื่นซัดผ่านแนวเตยทะเลเข้ามา  กำลังมองหน้ากันคิดจะวิ่งไปดูด้านหาดหิน  น้ำทะเลก็ถอยแห้งลงไปจนเห็นปะการัง  เห็นผิวท้องทะเลจนสามารถลงไปเดินได้  น้ำที่ลดถอยลงไปถูกกลืนหายน้ำส่วนบนกลายเป็นกำแพงมหึมาเคลื่อนกลับเข้ามา  พวกเราวิ่งหนีกันหน้าตั้ง!

คลื่นโถมซัดเนินหาดที่สูงท่วมหัวอีกครั้งแต่ไม่รุนแรงเท่าครั้งก่อน  พวกเราวิ่งกลับมาดู น้ำถูกแยกเป็นสองส่วน ส่วนใกล้หาดดูเหมือนคลุ้มคลั่งขุ่นข้นเป็นสีแดงเกิดน้ำวนเป็นวงกว้าง  แต่ห่างออกไปกลางทะเลกลับนิ่งสงบเรือที่ลอยลำด้านนอกยังคงลอยนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ได้ยินเสียงปะทะฝั่งหาดหินอีกครั้งพวกเรารีบวิ่งไปดู  ยังไม่ถึงหาดก็ต้องพากันเผ่นเพราะคลื่นยกท่อนซุงมหึมาฝ่าแนวเตยทะเลกลิ้งหลุน ๆ มา  วิ่งหลบคลื่นแล้ววิ่งกลับไปดู  ทะเลด้านหน้าประภาคาร..น้ำขุ่นแดงหมุนวนเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ…

เราได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น!

แรงคลื่นซัดคันหินทางขึ้นเนินประภาคารกลายเป็นร่องน้ำ(ดูภาพประกอบ–ด้านขวาเป็นทางขึ้นเนินประภาคารด้านซ้ายเป็นลานหญ้าที่พวกเราลงเต้นท์ด้านหน้าคือหาดหิน ทะเลด้านหลังคือหาดทราย  ก้อนหินกลางภาพสูญหายไป) ฝั่งหาดหินยังมีคลื่นโถมเข้ามาอีก ๒-๓ ครั้ง ขณะที่ฝั่งหาดทรายคลื่นใหญ่หยุดไปแล้ว…เหลือแต่กระเพื่อมขึ้นลง  แต่ก็ยังมากพอที่จะอัดปริมาณน้ำเข้ามาในร่องน้ำอุทยานฯ..น้ำเอ่อจนถึงบริเวณลงเต้นท์ของฝรั่งทั้งสอง  และดูเหมือนว่าอีกไม่นานจะท่วมถึงจุดที่พวกเราลงเต็นท์ เพื่อนขยับรถหนีขึ้นไปบนเนิน

เรานั่งรวมตัวกันฟัง ว. ของซีเล็กเผื่อจะได้รู้ข่าวบ้างว่าเกิดอะไรขึ้น!

คลื่นใหญ่ยังคงโถมซัดโขดหินด้านประภาคารดังสนั่น  ขณะฟองขาวแตกกระจายขึ้นสูง(ลองดูรูปประกอบ–ความสูงของคลื่นอยู่ที่ครึ่งเนินประภาคาร) ฝรั่งหยิบปลาปักเป้าที่โดนคลื่นซัดขึ้นมาไปปล่อยลงน้ำ  แต่ชะตากรรมของเจ้าปลาน้อยลำบากแน่เมื่อคลื่นยังปั่นป่วนอย่างนี้

พวกเราเฝ้ารอกันพักใหญ่…ไม่มีวี่แววคลื่นจะโถมเข้ามาอีก  เหลือแต่ระลอกกระเพื่อมขึ้นลง

วิทยุคลื่นสั้นของอุทยานฯ ที่ซีเล็กใช้เป็นเพียงการติดต่อภายใน  เราแทบไม่ได้รับรู้ข่าวสารภายนอกเลย  ที่โต้ตอบเป็นข่าวรับฟังต่อ ๆ กันมาว่า..น้ำท่วมศาลาด่าน  ข้างนอกผู้คนพากันวิ่งหนีโกลาหล  เรือเฟอร์รี่ล่ม  ยิ่งเพิ่มความสับสนไปกันใหญ่

(ครั้งหน้า–จบ)

เข้าอุทยานฯ

หลังอาหารเช้าเราออกเดินทางเข้าอุทยานฯ ระหว่างทางผมเห็นซีอาร์วีของคุณนาจอดอยู่ข้างบ้านแต่เจ้าตัวไม่อยู่  คิดว่าจะลองคอยดู

เราแวะนั่งเล่นที่ร้าน Drunken Sailor สแน็คบาร์ที่มีพี่น้องสองสาวจากกรุงเทพฯ เป็นเจ้าของ  พี่สาวมาทำงานโรงแรมจึงชวนน้องสาวเปิดร้านโดยเช่าที่จากชาวบ้าน  ลงทุนไปร่วมสามแสนสร้างใหม่ทั้งหมด พวกเธอเล่าว่ายังไม่ทันเปิดร้านเป็นทางการก็โดนไฟไหม้  ต้องรื้อสร้างใหม่  จนเสร็จออกมาเป็นร้านอย่างที่เห็น โครงสร้างไม้ชั้นครึ่งรูปทรงกลมบนฐานปูนทาสีขาวสลับฟ้า ประดับด้วยนานาอุปกรณ์ตกแต่งอารมณ์ทะเลจากจตุจักร  พวกเธอบอกว่า Drunken Sailor เป็นชื่อดอกไม้ชนิดหนึ่งไม่ใช่กะลาสีขี้เมา  เราได้แต่ร้องอ๋อ (เกิดมาไม่เคยได้ยินชื่อดอกไม้ขี้เมาอย่างนี้  ยกเว้นร้านเมาดอกไม้ที่ท่านจี-รานำมาเมาเสียหลายตอน)

เก้าอี้หนังเทียมยัดโฟมเม็ดเอนหลังนั่งสบาย  พวกเรานั่งเล่นนอนเล่นคลายก๊อกให้เวลาไหลไปเหมือนไม่ต้องการใช้  เสื้อสายเดี่ยวกางเกงเลของพวกเธอกับร้านน่ารักอย่างนั้นเย้าอารมณ์เจ้ากะลาสีชวนเมาใจนัก! 

กว่าคุณนาจะกลับล่วงเย็นย่ำ หลังแนะนำให้รู้จัก  ท่านเซ้งสนิทสนมกับคุณนาอย่างไม่ต้องใช้เวลาปรับตัว  ไม่ต้องรอให้คุณนาชวนซ้ำสอง เราคว้าอาหารทะเลที่คุณนาติดมือมาไปช่วยกันจัดการทันที 

ค่ำคืนนั้นได้กีต้าร์จากเพื่อนร่วมธุรกิจทัวร์ถ้ำของคุณนามาร้องบรรเลง  ผ่านค่ำที่น่าจดจำอีกคืนหนึ่ง     

เช้าวันถัดมาจึงเข้าอุทยานฯ

ผมยังไม่หายกังวลใจ  ทั้งที่เชื่อมือเพื่อนแต่เพื่อความไม่ประมาทก่อนถึงเนินแรกจึงได้บรรยายสรุปให้ท่านเซ้งรับทราบไว้ก่อน “เฟืองท้ายมันลูกเล็กเลยไม่มีแรงส่ง ระวังไว้หน่อยนะเว้ย” ผมพยายามทำเสียงปกติกลัวท่านเซ้งจะหาว่าไม่เชื่อมือ ท่านเซ้งส่งเสียงอือ  “หากไม่ไหวเจ้าหน้าที่อุทยานฯ เขาบอกให้เร่งรอบเครื่อง” ผมแปะยันต์ไว้ที่หน้าผากเพื่อนด้วยความกลัวสุดฤทธิ์ ท่านเซ้งพยักหน้างึกงึก  พารถขึ้นเนิน

ด้วยความช่ำของเขา แค่เครื่องยนต์ส่งสัมผัสว่าเริ่มหมดแรงท่านเซ้งเร่งรอบเครื่องทันที เครื่องร้องลั่นจากนั้นอัดพรวดขึ้นเนินไปอย่างคนเคยมือกับเส้นทางออฟโร้ด  ท่านเซ้งพารถตะลุยเนินสมราคาคุยแต่ก็คงได้อารมณ์ขับที่เร้าใจไปบ้างไม่มากก็น้อย

เข้าอุทยานฯ เราลงเต็นท์ตรงจุดเดิม  ผมพกของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากชาวอุทยานฯ โดยเฉพาะเป็ดคนที่มีบุญคุณจนไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร เป็นเพราะผมคุ้นเคยกับทุกคนอยู่ก่อนท่านเซ้งจึงไม่ต้องทำความรู้จักสวมรอยกลมกลืนไปเลยเนียน ๆ   เราใช้ชีวิตกับชาวอุทยานฯ จนคล้ายเป็นคนอุทยานฯ ไปด้วย พวกเขาทำอะไรเราทำนั่น บางครั้งติดเรือยางแล่นฝ่าคลื่นไปเกาะไผ่  ท่านเซ้งสวมเสื้อยืดสีเข้มแขนกุดดูกลืนไปกับเสื้อปาร์คเรนเจอร์ของชาวอุทยานฯ  บางครั้งเราเอาเรือคายัคออกไปพายเลาะเลียบเกาะ ตกค่ำชนแก้วเฮฮากับสมาคมวิจัยน้ำกลั่น   

หากไม่มีกิจกรรมอะไร  เราใช้ชีวิตด้วยกิจวัตรเดิม ๆ ตื่นแต่เช้า เตรียมอาหาร กินอาหาร จากนั้นผมจะหอบอุปกรณ์เขียนรูปไปนั่งที่โต๊ะมีซีเล็กผูกเปลอยู่ข้าง ๆ บางครั้งพวกสี่สาวเอฟโฟร์หลังกวาดลานเสร็จก็แวะนั่งคุย   ส่วนท่านเซ้งหนีบเปลญวนกับหนังสือไปหน้าหาด  คล้อยบ่ายเดินกลับมาสมทบมีเรื่องเล่าอีโรติกที่พบเห็นบนหาดมาฝากไม่เคยขาด

ทุกวันนี้คิดถึงการไปผูกเปลนอนอ่านหนังสือหน้าหาดของท่านเซ้งแล้วยังหวาดเสียว  วันนั้นหากไม่ใช่เพราะพวกเพื่อนแวะมาท่านเซ้งไม่รู้จะเป็นอย่างไร?

Campers ฝรั่ง

จนถึงวันนี้ผมได้ทำสถิติลงเต็นท์อุทยานฯ นานสุดไปแล้ว  คิดว่าคงอีกนานกว่าจะมีคนมาทำลายสถิตินี้ลงได้…แม้แต่ตัวผมเอง!

ชีวิตเรียบง่ายไม่ต่างจากนักบวช  ปรุงอาหารง่าย ๆ  กินข้าว ล้างจานด้วยน้ำเปล่า ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่เคยคิดถึงทีวี  ตัดขาดจากการรับรู้เรื่องราวภายนอก  ดำเนินชีวิตเดิม ๆไปกับแสงตะวันตั้งแต่ขึ้นจนลับขอบฟ้า

ช่วงสุดสัปดาห์จะมีสีสันขึ้นมาครั้งหนึ่ง  เมื่อนักท่องเที่ยวคนไทยมาลงเต็นท์บ้าง  พักบ้านพักบ้าง  ยามเย็น..ที่เคยเงียบสงบกลับคึกคักจอแจ  ยามค่ำ..ที่เคยวังเวง สว่างจ้าด้วยแสงไฟอุทยานฯ เปิดบริการนักท่องเที่ยว  บางสุดสัปดาห์ถึงกับมีรถตู้จอดเปิดคอนเสิร์ตดังลั่น  ส่วนมากพอเช้าวันอาทิตย์ก็พากันกลับ

มีก็แต่ฝรั่งสูงอายุคู่หนึ่ง  ที่ดูท่าว่าจะมาทำลายสถิติของผมโดยเฉพาะ  อยู่มาหลายวันแล้วยังไม่มีทีท่าจะกลับ  ดูเหมือนทั้งคู่จะบินข้ามโลกมาเพื่อลงเต็นท์ที่ลันตาโดยเฉพาะ ทั้งสองจ้างรถเข้ามาส่งแบบเที่ยวเดียวขนน้ำอาหารแห้งมาเต็มอัตราศึก  ปฏิบัติวัตรเดิม ๆ ตกเย็นทั้งสองจะหิ้วเก้าอี้พับตัวเล็กไปนั่งมองดวงอาทิตย์ตกด้วยกันทุกวัน

พวกเขาจ่ายค่าเครื่องบินข้ามฟ้าเพื่อมานอนกลางดินกินกลางทราย
คงต้องมีความหมายอะไรบางอย่างให้ขบคิดแน่ ๆ

ภาพคนล่วงวัยทั้งคู่นั่งหันหน้าไปทางดวงตะวันกลมโตที่กำลังลับขอบฟ้า
เหมือนนั่งชมอุปรากรวงใหญ่  ฝังใจผมเสมอมา

เมื่อขบวนนักท่องเที่ยวจากไป
เราเหลือเต็นท์ของฝรั่งคู่นี้เป็นเพื่อน

เป็นเพื่อนที่รักษาระยะห่างอย่างพอเหมาะพอดี  ไม่เคยลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของกันและกัน  ยิ้มให้กัน..แบ่งผลไม้ให้กัน..

อยู่อย่าง Camper ผู้รักสันโดษด้วยกัน 

OOO

ขอพรคุณพระคุ้มครองท่านสหัทยาให้ทุกอย่างผ่านพ้นด้วยดีแข็งแรงในเร็ววันขอรับ

กลับเข้าลันตา

เรามาถึงศาลาด่านตอนใกล้ค่ำ  คิดกันว่าจะยังไม่เข้าอุทยานฯ เพราะคืนนั้นมีถ่ายทอดบอลพรีเมียร์(สองคนบ้าบอลพอกัน)  เราวนเวียนหาร้านนั่งดูบอลได้แล้วปักหลักซดเบียร์เชียร์บอลจนจบจึงหาที่หลับนอน

สำหรับการเดินทางจาริกของผม  ถือที่หลับนอนประเภทโรงแรม, รีสอร์ทเป็นบาปอย่างร้ายแรง  ไม่เคยต้องการเสียค่าใช้จ่ายกับการหลับสบายไม่รู้เนื้อรู้ตัว  สู้เอาค่าใช้จ่ายจำนวนนั้นไปนั่งซดเบียร์บนหาดทรายจนเช้ายังรู้สึกว่าคุ้มค่ากว่า

ผมไม่เคยเห็นด้วยกับผู้คนในเมืองที่ออกไปหาธรรมชาติเพื่อพักผ่อนแต่ยังโหยหาห้องนอนติดแอร์  ที่นอนนุ่ม ๆ อุ่น ๆ เหล่านั้นน่าจะเหมาะกับนักธุรกิจที่เดินทางติดต่อการค้า  พวกเขาต้องการพักผ่อนอย่างเต็มที่ให้พร้อมสำหรับภารกิจวันพรุ่ง  เพราะพวกเขาไม่ได้มาพักผ่อน!

ท่านเซ้งอาจจะคิดเห็นไปในทางเดียวกัน  เราเวียนหาที่เอนหลังอยู่พักใหญ่  เจอลานโล่งหน้าห้องน้ำสาธารณะของตลาดนัดมีไฟสว่าง  ดูแล้วเข้าทีมีห้องน้ำไว้ใช้งานตอนเช้า  สองคนลงคะแนนเสียงเอกฉันท์เป็นอันจอดรถซดเบียร์โม้กันจนไม่รู้ใครเงียบเสียงไปก่อน
ฟ้าสว่างรำไรตอนผมลืมตา ปรับเบาะขึ้นคิดเปิดประตูรถออกไปฉี่  แต่ต้องตะลึง!

มองผ่านกระจกหน้ารถออกไป…มีผู้หญิงหลายคนกำลังนุ่งกระโจมอกอาบน้ำ!

มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ไม่ใช่มุกหลับฝันนะครับเรื่องจริง! ผมอึกอักไม่รู้จะเอาไงโผล่ออกไปกลัวพวกผู้หญิงกระเจิงเดินผ่าเข้าไปกลางวงกระโจมอกก็กระไรอยู่ อาศัยต้นไม้ละแวกนั้นก็ไม่ได้   ผมผลุบหัวเอนเบาะกลับลงไป กวาดตามองจึงได้เข้าใจ  ถัดจากห้องน้ำสาธารณะเป็นที่พักชั่วคราวของคนงานก่อสร้าง      

ผมกลั้นฉี่รอจนพวกคุณเธออาบน้ำเสร็จ  จึงเป็นเวลาของเรา

จากนั้นออกตระเวณแวะโน่นนี่ตามแต่ใจ  ลันตามีถนนหลักเพียงสายเดียว  ร้านค้าประเภทหนึ่งที่สะดุดใจผมคือ Re-production Art ซึ่งเห็นเกลื่อนที่ป่าตอง เฉวง ที่ลันตาเห็นอยู่สามสี่ร้าน  ผมตั้งใจจะแวะดูให้ครบทุกร้าน  ทีแรกก็เกรงใจคู่หูกลัวจะเบื่อเพราะท่านเซ้งไม่ใช่คนแนวทางศิลปะและดูจะเป็นการเอาแต่ใจเกินไปหากใช้เวลาแวะเฉพาะที่ตนสนใจโดยไม่ไถ่ถามสหาย  นายเซ้งเออออไปไหนก็ไป ผมจึงใช้เวลาแวะเวียนดูงานศิลปะเหล่านั้น  พูดคุยกับคนเขียนรูปเพราะอยากรู้วิธีคิด วิธีทำงานของพวกเขา  ท่านเซ้งก็ร่วมแจมด้วยอย่างไม่มีอาการเบื่อหน่าย บางจังหวะยังพูดคุยถามข้อสงสัย  ผมแปลกใจถามท่านเซ้งไปว่า "เฮ้ย! สนใจเรื่องทำนองนี้ด้วยเรอะ?" ท่านเซ้งบอกว่านี่เป็นวันพักผ่อนของเขา  เขาพร้อมจะรับรู้ทุกเรื่องราวที่พบ  ทำเอาผมอึ้งกับหลักคิดของเพื่อน   

เราขับรถส่ายตามองไปเรื่อย ๆ เจอที่ไหนน่าสนใจ? ชอบร้านไหน? อยากกินอะไร? เราแวะหมด จนถึง Hucha-Hut ซึ่งผมหมายตาไว้  

Hacha-Hut เป็นที่พักเล็ก ๆ มีห้องรวมหนึ่งหลัง บังกะโลสองหลัง ด้านหน้าติดถนนเป็นมุมขายของจิปาถะธูปเทียนเครื่องประดับผ้าบาติกจากอินเดีย  เข้าไปนิดเดียวเป็นหาดทรายใต้ร่มไม้  มีเคาวน์เตอร์บาร์  ตั่งยกสูงกับหมอนขวาน  ดำเนินกิจการโดยหุ้นส่วนวัยรุ่นผมยาวพูดลากเสียงสำเนียงแบ็งค์ค็อคเคี่ยน
Hach-Hut ทำเราตัดสินใจเถลไถลข้างนอกอีกคืนไม่ยอมเข้าอุทยานฯ ผมไม่ได้ทรยศต่อหลักการเรื่องที่พัก  แต่เป็นเพราะที่พักเล็ก ๆ แห่งนี้น่าสนใจจริง ๆ โดยเฉพาะสาวญี่ปุ่นนักดื่มสองคนที่ชนเบียร์เขียวกับเราอย่างกะดื่มน้ำเปล่า

ได้ที่พักแน่นอนแล้ว  ผมก็ออกตระเวนแวะเวียนร้านขายรูปต่อจนฟ้ามืดก็ยังนั่งคุยอยู่กับนักดื่มกินอุดมการณ์ผิวคล้ำผมยาวที่ไม่ยอมเขียนรูปโหลเพื่อผลิตขาย  เขาเจรจาด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนไร้ความมั่นใจ  ทุกถ้อยคำมีรอยยิ้มเล็ก ๆ แถมคนฟัง  น้ำเสียงจะแจ่มชัดขึ้นเมื่อเอ่ยถึงงานเขียนที่เขารัก  เขารักที่จะเขียนภาพในแนวของ “ถวัลย์ ดัชนี” ใช้เวลานานกว่าจะเสร็จสักรูปและอีกไม่รู้เมื่อไรจึงจะขายได้สักรูป  รายได้จากการเขียนรูปไม่พอยังชีพเขาจึงต้องใช้เวลาส่วนหนึ่งไปเป็นลูกจ้างทัวร์ช้างเดินป่า  ว่างจากทัวร์จึงกลับมาเขียนรูป..เขายังคงยืนยันจะก้าวเดินตามวิถีของเขาต่อไป 

ผมได้แต่มองหน้าท่านเซ้ง  แค่วันเดียวเราพบเรื่องราวชีวิตที่ต่างกันราวฟ้ากับก้นเหว  ก่อนแวะคุยกับนักเขียนรูปแนวถวัลย์ ดัชนีผู้นี้เราเพิ่งคุยกับไอ้หนุ่มแต่งตัวดี มีร้าน Re-Production Art ขนาดสามห้อง  จอดโพล์คเต่า สกูตเตอร์เวสป้าลายดาเมเชี่ยลไว้หน้าร้าน พูดคุยด้วยมาดนักธุรกิจงานศิลป์อย่างรู้กลไกแนวโน้มการตลาด  มาดมั่นภาคภูมิในการเติบโต(ทางการเงิน)ของตน  ผมสอบถามด้วยความสนใจถึงเส้นทางสร้างเนื้อสร้างตัว  เพราะคนที่เดินบนถนนศิลปะแล้วยังประสพความสำเร็จด้านการเงินด้วยนั้นนับเป็นแบบอย่างที่น่าศึกษา 

"เมียผมเป็นคนที่นี่  ร้านนั่นก็ของพ่อตา" เขาว่าพลางชี้ไปที่ร้านอาหาร-เครื่องดื่มอยู่ติดกัน

แม้จะเดินบนเส้นทางสายศิลปะเหมือนกันแต่วิธีคิดที่แตกต่างกำหนดรูปแบบการดำเนินชีวิต  "ท่านว่าสองคนนี้ใครประสพความสำเร็จในชีวิต?" ผมถามท่านเซ้งหลังเราลานักดื่มกินอุดมการณ์ ท่านเซ้งส่งเสียงอืมม์ในลำคอ  ผมมองหน้า "นั่นคำตอบเหรอวะ?" ผมถาม ท่านเซ้งส่งเสียง "อืมม์"   

เหตุที่ผมตั้งใจแวะพูดคุยกับนักเขียนภาพศิลปะลอกเลียนแบบเหล่านี้  เป็นเพราะผมสงสัยตลอดมาว่าทำไมพวกเขาจึงยินยอมเผาเวลาชีวิตทิ้งไปโดยสร้างงานที่ไม่มีวันได้เซ็นชื่อลงบนชิ้นงาน การกระทำเช่นนี้ไม่สูญเปล่าหรือ? ทำไมไม่สร้างงานที่เป็นงานของตัวเองจริง ๆ หากกล่าวโดยรุนแรงก็เหมือนขายวิญญาณให้การค้า  เป็นเพียงเครื่องจักรผลิตงานเขียนไปวัน ๆ กว่าจะตาย! 

ผมใช้เวลาทั้งวันทำความรู้จัก..ทำความเข้าใจวิธีคิดจากเหล่าเครื่องจักรผลิตงานศิลปะ  และพบว่าพวกเขาก็มีชีวิตมีความจำเป็นในแบบของเขา  อาจบางทีไม่ว่าจะเขียนรูปอยู่ในเงาของคนอื่นหรือออกมายืนเบื้องหน้ารูปตนในงานแสดง  พวกเขาก็ต่างเขียนรูปเดียวกัน นั่นคือ รูปชีวิต    

การเดินทางของผมถ้านับระยะทางใน ๑ วัน ไม่ได้ไปถึงไหน

แต่ในด้านลึกแล้ว..ผมเดินทางเข้าไปสัมผัสวิธีคิด วิถีชีวิต ปัญหา ที่มาที่ไปของเหล่าผู้เลือกเส้นทางสายนี้  ผมรู้สึกเต็มอิ่มกับการใช้เวลาผ่านไป  ต่างกับการเดินทางดูเข็มไมล์เป็นหลัก
ไปไกล ๆ เพื่อไปดู, ถ่ายรูป, แล้วก็กลับ  เป็นความรู้สึกอิ่มที่ได้ขยายชีวทัศน์ในการเดินทางของผมให้กว้างออก

บ่อยครั้งผมเคยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขาดหายไปจากการเดินทางท่องเที่ยว

แล้วผมก็พบมันที่ลันตาภาพที่ผมเดินดูหรือขับรถผ่านไหนเลยจะมีมิติด้านลึกเหมือนได้แวะทักทายพูดคุยกับคนเขียนภาพ
เราแวะกินก๊วยเตี๋ยวเส้นปลาแล้วกลับมานั่งซดเบียร์ ที่ “Hacha”

ตื่นเช้าอย่างสดชื่น..แสงสว่างเรื่อ ๆ ส่องลอดช่องหน้าต่างโค้งมนเข้ามาให้ความรู้สึกเหมือนตื่นขึ้นที่ “Little India”

ออกเดินทาง

เพื่อนชวนลงเกาะ! 

“เกาะอะไร?” ผมถาม

“เกาะลันตา” เพื่อนตอบ

“ได้เลย” ง่ายเพียงนั้น! 

พวกเราทำงานหนักกันประมาณสี่เดือน  จากนั้นจะออกเดินทางไปตามแต่ใจอยาก  ช่วงหลังมานี่พวกเพื่อน ๆ มีอันต้องแยกย้ายคนละทิศละทาง  เราไม่ได้รวมตัวกันเหมือนก่อน  แต่อากาศหนาวตอนรุ่งสาง โต๊ะน้ำชาหน้าเต้นท์ เตาของเพื่อน ชาอุ่น กาแฟ คอยเพรียกให้พวกเรากลับไปหาวันเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง 

เรานัดเจอกันที่เกาะลันตา  ผมเสร็จงานก่อนใครคิดล่วงหน้าตะลอนไปเรื่อย ๆ พวกเขาเสร็จงานเมื่อไรค่อยเจอกัน

วันออกเดินทางความรู้สึกตื่นเต้น เร้าใจแวะกลับมาทักทายเหมือนเพื่อนที่ห่างหายหน้ากันไปนาน   การเดินทางยังสถานที่ไม่คุ้นเคย ไม่รู้จักเส้นทาง ไม่รู้จักใคร ทุกอย่างเป็นของใหม่  หนทางข้างหน้าไม่รู้จะเจออะไร  ให้ความรู้สึกท้าทาย…ตื่นใจ!

ผมออกจากระโนดก่อนเที่ยง  แวะเติมน้ำมันเต็มถังที่หัวไทรเป็นปั้ม ปตท–มีร้านกาแฟใต้เงาไม้ร่มรื่น  อาศัยเงาไม้กินอาหารกลางวันที่เตรียมมา (โดยไม่ลืมสั่งกาแฟหนึ่งแก้ว) จากนั้นศึกษาเส้นทางจากแผนที่ทางหลวง  ผมกวาดตามองหาเกาะเล็ก ๆ ไปตามแนวชายฝั่งอันดามัน 

เกาะลันตาอยู่ในเขตจังหวัดกระบี่  จะต้องขับรถข้ามฟากจากที่ราบตะวันออก  ตัดแนวเขาขึ้นไปฝั่งตะวันตก  ดูระยะทางแล้วประมาณสี่ร้อยกว่ากิโลเมตร  ผมยกกาแฟสดขึ้นซดตาก็มองแผนที่ไป  สายลมเที่ยงวันกำลังเล่นวิ่งไล่จับกับเปลวแดด  กาแฟหอมกรุ่นแก้วนั้นไม่ใช่รสกาแฟเป็นรสของการเดินทางที่ผมคิดถึง–

การเดินทางเริ่มขึ้นแล้ว!  

ล่องลอย อิสระ เหมือนนกที่โผบิน
ผ่อนคลายแต่ตื่นตัวพร้อมรับสถานการณ์และปัญหาเฉพาะหน้า
ทุกนาทีล้วนมีความหมายควรค่าแก่การจดจำ 

มีเส้นทางหลายสายไปยังเกาะลันตา  ด้วยความที่ไม่รู้จักมักคุ้น ผมเลือกใช้เส้นทางที่คิดว่าสั้นสุด  ผ่านบ่อล้อ ตัดขึ้นเขาควนหนองหงษ์  ข้ามฟากไปตรังเลี้ยวที่วังวิเศษ ไปทางกระบี่ (รู้ภายหลังว่าเป็นเส้นทางที่ไม่ควรใช้เพราะขึ้นเขาสูงทำให้เสียเวลา  ต่างจากทางราบแม้จะไกลกว่าแต่ไปได้เร็วกว่า)

น้ำมันเต็มถัง–
ของกินเล่นวางกองที่เบาะข้าง–
เครื่องดื่มนอนนิ่งในถังน้ำแข็งหลังเบาะ–

แผ่นเพลงโปรดวางเรียงรอเปิด–เปิดเพลงดัง ๆ

แล้วการเดินทางก็เริ่มขึ้น
จุดหมายคือ เกาะลันตา
ด้วยข้อมูลแค่ที่เพื่อนบอกว่า–

“มีอุทยานแห่งชาติฯ อยู่ปลายสุด  ขับรถไปให้สุดทาง”

(รู้จักเกาะลันตาแค่นั้นจริง ๆ)

(มีต่อ)