แรมทาง : ลันตา..ในเงาความทรงจำ

คลื่นใหญ่ (ต่อ)
พวกเพื่อน ๆ ตัดสินใจออกจากเกาะ(โดยเฉพาะสาว ๆ) แต่ท่านเซ้งไม่ยอมกลับผมจึงตกกระไดพลอยโจนกับมันไปด้วย  เรารอข่าวสารช่องทางเดียวจากซีเล็ก  อย่างน้อยยืนยันว่าเรือเฟอร์รี่สามารถข้ามฟากได้ตามปกติแล้วเพื่อนจะได้ออกเดินทาง  รอจนเย็นได้รับข่าวยืนยันเรื่องเรือเฟอร์รี่..เพื่อน ๆ จึงเดินทางกลับ

แรมทาง : ลันตา…ในเงาความทรงจำ

คลื่นใหญ่
ถึงกำหนดวันนัดหมายที่เพื่อน ๆ จะแวะมาเยี่ยม  เราเก็บซากปะการังบนหาดมาร้อยสร้อยเวลคัม การ์แลนด์ (ไม่ลืมที่จะสัญญากับซีเล็กว่าจะโยนกลับคืนหาดหลังเสร็จพิธีต้อนรับ) แต่รอแล้วรอเล่าเลยเวลานัดยังไม่เห็นรถเพื่อนโผล่มา  โทรฯ ก็ติดต่อไม่ได้  พวงมาลัยปะการังเลยรอเก้อ

แรมทาง : ลันตา..ในเงาความทรงจำ

เข้าอุทยานฯ
หลังอาหารเช้าเราออกเดินทางเข้าอุทยานฯ ระหว่างทางผมเห็นซีอาร์วีของคุณนาจอดอยู่ข้างบ้านแต่เจ้าตัวไม่อยู่  คิดว่าจะลองคอยดู
เราแวะนั่งเล่นที่ร้าน Drunken Sailor สแน็คบาร์ที่มีพี่น้องสองสาวจากกรุงเทพฯ เป็นเจ้าของ  พี่สาวมาทำงานโรงแรมจึงชวนน้องสาวเปิดร้านโดยเช่าที่จากชาวบ้าน  ลงทุนไปร่วมสามแสนสร้างใหม่ทั้งหมด พวกเธอเล่าว่ายังไม่ทันเปิดร้านเป็นทางการก็โดนไฟไหม้  ต้องรื้อสร้างใหม่  จนเสร็จออกมาเป็นร้านอย่างที่เห็น โครงสร้างไม้ชั้นครึ่งรูปทรงกลมบนฐานปูนทาสีขาวสลับฟ้า ประดับด้วยนานาอุปกรณ์ตกแต่งอารมณ์ทะเลจากจตุจักร  พวกเธอบอกว่า Drunken Sailor เป็นชื่อดอกไม้ชนิดหนึ่งไม่ใช่กะลาสีขี้เมา  เราได้แต่ร้องอ๋อ (เกิดมาไม่เคยได้ยินชื่อดอกไม้ขี้เมาอย่างนี้  ยกเว้นร้านเมาดอกไม้ที่ท่านจี-รานำมาเมาเสียหลายตอน)

แรมทาง : ลันตา..ในเงาความทรงจำ

กลับเข้าลันตา
เรามาถึงศาลาด่านตอนใกล้ค่ำ  คิดกันว่าจะยังไม่เข้าอุทยานฯ เพราะคืนนั้นมีถ่ายทอดบอลพรีเมียร์(สองคนบ้าบอลพอกัน)  เราวนเวียนหาร้านนั่งดูบอลได้แล้วปักหลักซดเบียร์เชียร์บอลจนจบจึงหาที่หลับนอน

แรมทาง : ลันตา..ในเงาความทรงจำ (๒)

ออกเดินทาง
เพื่อนชวนลงเกาะ! 
“เกาะอะไร?” ผมถาม
“เกาะลันตา” เพื่อนตอบ
“ได้เลย” ง่ายเพียงนั้น! 
พวกเราทำงานหนักกันประมาณสี่เดือน  จากนั้นจะออกเดินทางไปตามแต่ใจอยาก  ช่วงหลังมานี่พวกเพื่อน ๆ มีอันต้องแยกย้ายคนละทิศละทาง  เราไม่ได้รวมตัวกันเหมือนก่อน  แต่อากาศหนาวตอนรุ่งสาง โต๊ะน้ำชาหน้าเต้นท์ เตาของเพื่อน ชาอุ่น กาแฟ คอยเพรียกให้พวกเรากลับไปหาวันเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง 
เรานัดเจอกันที่เกาะลันตา  ผมเสร็จงานก่อนใครคิดล่วงหน้าตะลอนไปเรื่อย ๆ พวกเขาเสร็จงานเมื่อไรค่อยเจอกัน
วันออกเดินทางความรู้สึกตื่นเต้น เร้าใจแวะกลับมาทักทายเหมือนเพื่อนที่ห่างหายหน้ากันไปนาน   การเดินทางยังสถานที่ไม่คุ้นเคย ไม่รู้จักเส้นทาง ไม่รู้จักใคร ทุกอย่างเป็นของใหม่  หนทางข้างหน้าไม่รู้จะเจออะไร  ให้ความรู้สึกท้าทาย…ตื่นใจ!
ผมออกจากระโนดก่อนเที่ยง  แวะเติมน้ำมันเต็มถังที่หัวไทรเป็นปั้ม ปตท–มีร้านกาแฟใต้เงาไม้ร่มรื่น  อาศัยเงาไม้กินอาหารกลางวันที่เตรียมมา (โดยไม่ลืมสั่งกาแฟหนึ่งแก้ว) จากนั้นศึกษาเส้นทางจากแผนที่ทางหลวง  ผมกวาดตามองหาเกาะเล็ก ๆ ไปตามแนวชายฝั่งอันดามัน 
เกาะลันตาอยู่ในเขตจังหวัดกระบี่  จะต้องขับรถข้ามฟากจากที่ราบตะวันออก  ตัดแนวเขาขึ้นไปฝั่งตะวันตก  ดูระยะทางแล้วประมาณสี่ร้อยกว่ากิโลเมตร  ผมยกกาแฟสดขึ้นซดตาก็มองแผนที่ไป  สายลมเที่ยงวันกำลังเล่นวิ่งไล่จับกับเปลวแดด  กาแฟหอมกรุ่นแก้วนั้นไม่ใช่รสกาแฟเป็นรสของการเดินทางที่ผมคิดถึง–
การเดินทางเริ่มขึ้นแล้ว!  
ล่องลอย อิสระ เหมือนนกที่โผบินผ่อนคลายแต่ตื่นตัวพร้อมรับสถานการณ์และปัญหาเฉพาะหน้าทุกนาทีล้วนมีความหมายควรค่าแก่การจดจำ 
มีเส้นทางหลายสายไปยังเกาะลันตา  ด้วยความที่ไม่รู้จักมักคุ้น ผมเลือกใช้เส้นทางที่คิดว่าสั้นสุด  ผ่านบ่อล้อ ตัดขึ้นเขาควนหนองหงษ์  ข้ามฟากไปตรังเลี้ยวที่วังวิเศษ ไปทางกระบี่ (รู้ภายหลังว่าเป็นเส้นทางที่ไม่ควรใช้เพราะขึ้นเขาสูงทำให้เสียเวลา  ต่างจากทางราบแม้จะไกลกว่าแต่ไปได้เร็วกว่า)
น้ำมันเต็มถัง–ของกินเล่นวางกองที่เบาะข้าง–เครื่องดื่มนอนนิ่งในถังน้ำแข็งหลังเบาะ–
แผ่นเพลงโปรดวางเรียงรอเปิด–เปิดเพลงดัง ๆ
แล้วการเดินทางก็เริ่มขึ้นจุดหมายคือ เกาะลันตาด้วยข้อมูลแค่ที่เพื่อนบอกว่า–
“มีอุทยานแห่งชาติฯ อยู่ปลายสุด  ขับรถไปให้สุดทาง”
(รู้จักเกาะลันตาแค่นั้นจริง ๆ)
(มีต่อ)

Technorati Tags: เพิงพักริมทาง, [...]