๏ กรุ่นสายลมหอบรักจากรวงข้าว
ยังกรุ่นกราวราวกลิ่นรินรินหวน
คะนึงเย้าหยอกยิ้มเจ้านิ่มนวล
ชะม้อยชวนชายตามาเอียงอาย

หอมเจ้าเอย..ฟอนฟางรางรางหอม
ยังแย้มย้อมเหลืองแสดริ้วแดดสาย
ชะน้ำค้างร้างรอก็เรียงราย
ชวนชะม้ายคล้ายรับการกลับมา

ใช่จะลืมทิวตาลผ่านชายทุ่ง
ลืมโค้งคุ้งลำคลองเคยล่องหา
คราบความหลังยังค้างบนคันนา
จะเลือนลาละจางได้อย่างไร

ไผ่สีสุขเสียดกอล้อลมหนาว
ขลุ่ยฟางข้าวคลอตาลมาหวานไหว
หนาวเจ้าเอยหนาวนักจนยากใจ
จะเหลียวไหนก็น่าน้ำตาคลอ

ระงมหริ่งเรไรครวญชวนวิโยค
พญาโศกคร่ำว่าพะงาหนอ
ในเพลงขลุ่ยเคยเฝ้าพะเน้าพะนอ
จะรวนล้อก็เพียงพิไรภิรมย์

รวงรังผึ้งแรมจันทร์มาพลันร้าง
ในอ้างว้างรสหวานก็พาลขม
ริ้วใบไผ่ร่วงรายในสายลม
จะเพลินชมก็ชวนพิลาปพิราม

เสียงขลุ่ยครวญหวนคลอคืนกอไผ่
เก็บหัวใจเจ็บล้าในป่าหนาม
เก็บซากฝันฟันฝ่าพยายาม
ที่ติดตามระหกระเหินเดินทางไกล

กลับคืน..ลำเนารักแนบตักอุ่น
มานอนหนุนอักขราระย้าไหว
แอบอกอ้อนอิงกรุ่นในอุ่นไอ
จะหลับไปด้วยอวลหอมในอ้อมกาย

จะร้อยรักร่วมเรือนวธุรส
ไม่มีหมดจนกว่าชีวาสลาย
กว่าเดือนดับลับหล้าฟ้าทลาย
มั่นเรือนตายหมายเคียงเพียงเจ้าเอย ฯ

๏ เห่เอย..เจ้าขวัญแก้ว….สูญสิ้นแล้วเลิศมณี
ชีพกายมลายพลี…………สดุดีพิรญาณ

สองมือเจ้าเนียนนุ่ม………กอบมือกุมก็กรุ่นกานต์
สองตาผิแต้มตาล………..กุสุมาลย์วิไลเรียง

สองแขนสิแสนอ่อน……..อุ่นอกอ้อนประอรประเอียง
สองเท้าก็ก้าวเพียง……….ประพิมพ้นบิดาพิมาน

เพียงใจเจ้ากล้าแกร่ง…….จะยิ่งกว่าศิลามิปาน
หาญห้าวผิชายชาญ………บ่มิเปรียบมิเทียบทัน

สองมือเจ้าว่างเปล่า………กับสองเท้าเข้าประจัญ
หนึ่งกายก็สามัญ…………ไหนอาจสู้ประยุทธ์ประลัย

จึงเลือดละเลงหยาด……..ย้อมหยดสาดหทัยไท
แยกร่างพิราลัย…………..พิฆาตเธอผู้เทิดธรรม์ ฯ

๏ เสียงร้องเจ้าผ่าวแผ่วแล้วเลือนลับ
สิ้นสดับลาแล้วเจ้าแก้วขวัญ
เจ็บหัวใจปวดปร่าในจาบัลย์
หมื่นแสนกันแสงโศกวิโยกครวญ

อกพ่อเอ๋ย..

ต่อแต่นี้คงมีแต่เทวษ
จะนองเนตรน้ำตาอาลัยหวน
เคยหยอกเย้ายอยิ้มเจ้านิ่มนวล
แต่ตัวน้อยต้อยชวนชะอ้อนชม

นิ้วเจ้ายังแหย่ยื้อในมือพ่อ
พ่อก็คลอรอเย้าเฝ้าประหงม
เจ้าตัวน้อยค่อยเติบใหญ่พิไลภิรมย์
หวังคอยชมเจ้าเพลินจำเริญวัย

โอ้ว่า..อนิจจามาลาลับ
จะนานนับโศกทนจนปัจฉิมสมัย
นานนองร่ำสายน้ำตาโศกาลัย
ปิ่มหัวใจจะขาดแล้วเจ้าแก้วเอย ฯ

๏ เก็บพรายหมอกหม่นหนาวของเช้าตรู่
ริมฤดูน้ำค้างปลิวคว้างไหว
ริ้วดอกหญ้าย้ายโยนอยู่เกวไกว
หยิบใบไม้โบกลาบนฝ่ามือ

ย้อนเรื่องราวแรมทางในพรางฝัน
ภาพเคยผ่านเพียงจบกันกระนั้นหรือ
ใช่ฝันยังพรายพร่างอย่างคำลือ
สมดังคือปลายทางที่ย่างไป

ผ่านเรื่องราวราญร้าวผ่านหนาวร้อน
โลกละครเคลื่อนคล้ายสายน้ำไหล
ธารเมฆเรื่อยรี่วนสู่หนใด
เป็นฟากฟ้าสุราลัยหรือแดนดิน

โอ้..อวลกลิ่นลอมฟางยังจางกรุ่น
ในละมุนอุ่นนั้นฤาพาลสิ้น
ริมลำห้วยธารใสเรื่อยไหลริน
ยังคงยินสกุณาร่าจำเรียง

รอยยิ้มทักยักย้ายของทรายขาว
ยังแย้มเย้าหยอกเอินเคยเพลินเสียง
ริ้วคลื่นคลอล้อรับอยู่เรียงเคียง
เคลิ้มสำเนียงกล่อมลานิทราดาว

บนหนทางเปื้อนฝุ่นยังกรุ่นหอม
มิตรภาพโอมห้อมในอ้อมหนาว
คราฝันร้ายค่อนคืนในขื่นคาว
ยังมีดาวทอโดมประโลมใจ

กี่บาดเจ็บเหน็บหนาวกี่คราวล้ม
มุ่งหน้าก้มมั่นมาสู่ฟ้าใส
ด้วยเพลิงฝันดั้นด้นหนทางไกล
ด้วยดวงใจอิสราวเนจร

อุปสรรคขวากขวางจะกางกั้น
ไม่เคยพลั่นหวั่นหวังลางสังหรณ์
ในกระหน่ำกรำฝนจนเปียกปอน
หรือแรงร้อนทะเลทรายจะป่ายไป

คว้าพรายหมอกหยอกเย้าของเช้าสาง
ออกเดินทางอย่างผู้พเนจรพิสัย
คลี่ฝ่ามือหยดน้ำค้างปลิวคว้างไกล
ในหัวใจอุ่นรัก..นักเดินทาง ฯ

 

ท่านคั่น : คนจร..หมอก..น้ำค้าง
Picture : www.pbase.com

Technorati Tags: กระท่อมธุลีดิน, บทกลอน, บทกวี

๏ ระงมหรีดหริ่งร้อง………..ร่ำไร
ราวว่ากรีดหัวใจ…………….ร่ำร้อง
ระรัวรุมหทัย………………..รานร้าว เจ้าเอย
หริ่งหรีดกรีดปีกก้อง……….เกลือกมีด กรีดใจ ฯ

๏ มืดมนหมองหม่นท้น……..อนธการ
ไยหนอทรมาน………………ยิ่งแล้ว
ครวญโคลงกวีกานต์………..กลืนกล้ำ
อยู่ไหนมิ่งขวัญแก้ว…………ก่องหล้า เรือนหทัย ฯ

๏ เพลงไพรประเลงพร้อง…..ลั่นไพร
ดาวพร่างพราวประไพ……….พรั่งพร้อม
อยู่เรียงเพียงครรไล…………คู่ฟ้า เคียงเดือน
อยู่ไหนเล่ารักห้อม………….ไยร้าง ช่างกระไร ฯ

๏ ฝากเดือนฝากฝั่งฟ้า………เฟือนจันทร์
ฝากรุ่งรางตาวัน………………ส่องหล้า
ฝากดินฝากน้ำอัน……………อุ่นโอบ อกแฮ
ฝากด้วยดวงใจข้า……………โปรดคุ้ม ครองนาง ฯ

๏ เพราะไกลจนเกินกล้ำ…….กว่ากาย
จักก่อเจดีย์ทราย…………….สู่ฟ้า
สุดฝันพรรณราย……………..ร้าวลุ่ม อกเรียม
บุญใดจะเทียมถ้า…………….เทียบด้วย จักทำ ฯ

๏ จำลาจำจากแล้ว……………แก้วใจ
จงสู่นิทราลัย………………….เนิ่นนั้น
สิ้นเสียงอักขระละไม…………ส่งรัก เรียมเฮย
พบกันในฝันมั่น……………….ฝากขวัญ ฝากหทัย ฯ

๏ แรมหนึ่งค่ำเดือนสิบหยิบมากล่าว
ขอบอกเล่าเนื้อความตามวิสัย
รุ่งแสงทองส่องฟ้าอยู่ไรไร
สายลมโลมปลายไม้ก็ไหวโยน

เสียงไก่ขันลั่นขานกังวานรับ
สายทองจับกระท่อมจากฟากกระโน้น
ลอยควันไฟอ้อยอิ่งอยู่อิงโอน
อุษาโชนชายแสงแรงอรุณ

แม่ตื่นมาเตรียมกับข้าวแต่เช้าตรู่
ขลุกข้างเตาเฝ้าดูอยู่ผลันผลุน
เสียงปิ่นโตตึงตังก็ดังดุน
เช้าวันบุญแรกรับการกลับมา

มีเรื่องราวบอกเล่าแต่เก่าก่อน
ในนรกแรงร้อนฟอนตัณหา
เป็นที่อยู่หมู่เปรตเวทนา
ใช้กรรมาก่อนเลยเคยกระทำ

ทรมานอดอยากปากแห้ง
ทิ่มแทงสิ้นทนจนหนำ
แผดร้องโหยหวนครวญคำ
กว่าจักจบกรรมสิ้นเวร

ครั้นถึงเดือนสิบแรมค่ำหนึ่ง
ท่านจึงปล่อยมาหาหลานเหลน
ให้เวลาสิบห้าวันกันเกณฑ์
อันเปนเพลาหาครอบครัว

ลูกหลานเหลนลู่อยู่ทางนี้
ร่มเย็นสุขดีมีบุญหัว
สำนึกก็ด้วยบรรพบุรุษตัว
ปู่ย่าตายายทั่วที่ให้มา

เตรียมส่ำสำรับไปวัด
ขนัดสดับคำธรรมเทศนา
จากนั้นรวมขนมไว้ในศาลา
หลังฉันเพลจึงมา ‘ชิงเปรต’ กัน

ที่กล่าวเกริ่นก็เพลินมาเกินแล้ว
ยินเสียงแจ้วกวักมืออยู่หือหัน
ต้องเลิกโม้รีบไปเดี๋ยวไม่ทัน
แม่เรียกฉันลั่นมาตาเขียวแล้ว! ฯ

อ่านเรื่องเล่าเจ้ากะปิไปชิงเปรต

๏ แผ่วลมรักพลิ้วหวนเมื่อจวนสาง
อุษาจางพรางหมอกหยอกเรียวหญ้า
น้ำค้างพร่างราวพรากจากนัยนา
เกลื่อนพราวฟ้ากล่นไปในสกล

ธุลีรักจากใครปลิวไหวคว้าง
มาแรมร้างลับเร่ลอยเวหน
หนาวนานนักหนักในใจจำนน
จะผ่านพ้นอ้างว้างได้อย่างไร

ค่ำคืนยืนชมจันทร์ในฝันร้าว
หม่นเงาหนาวนึกน่าน้ำตาไหล
ฝันร่อนลอยเวียนวนไปหนใด
อีกเมื่อไรจักพบประสพกัน

ธุลีดินด้อยค่าฤามาคู่
แค่เหลือบดูก็เกินจะเพลินฝัน
ดาวลอยฟ้าแลไกลวิไลวรรณ
ควรแต่เดือนเคียงกันนิรันดร์ไป

อุษารางดาวลอยจนคล้อยเคลื่อน
น้ำค้างเยือนโอบเรียวหญ้าน้ำตาไหล
ธุลีดาวพราวนภาอยู่ฟ้าไกล
หนอกระไรจะยอมคู่ธุลีดิน ฯ

๏ กลับมาแล้วคนดีตรงที่เก่า
กรุ่นลมเช้าชะน้ำค้างอย่างเหงาหงอย
หวังยังห่างรางเลือนยังเลื่อนลอย
กลับมาร้อยมาลัยรักแทบตักเธอ

เพราะหน้าที่หน่วงย้ำจึงจำพราก
กี่แสนยากหยัดสู้อยู่เสมอ
อธรรมหยันหยาบใหญ่ใฝ่บำเรอ
มันปรนเปรอพวกผองเข้าครองเมือง

หากละไว้อีกไม่นานจะผลาญชาติ
เมาอำนาจฟาดเงินเพลินทุกเรื่อง
หลอกภาพฉายฟายฟุ้งว่ารุ่งเรือง
แท้หมกเบื้องหลังทำระยำเลว

เพราะหน้าที่ประชาชนบนแผ่นดิน
หากมิสิ้นลมหายใจกายแหลกเหลว
กี่ดงแดดแผดกล้าฝ่าเพลิงเปลว
จักราญเลวโรมรันให้บรรลัย

ยังยาวนานยืดเยื้ออย่าเบื่อหน่าย
มั่นใจหมายมุ่งฝันวันฟ้าใส
มิช้านานประชาชนจักชิงชัย
นักการเมืองจังไรไร้แผ่นดิน

กลับมาแล้วคนดียังที่พัก
ขอหนุนตักพักผ่อนพอร้อนสิ้น
จักกลับไปรวมพลลบมลทิน
ให้แผ่นดินไทยคืนแผ่นดินธรรม ฯ

Drawing : อังคาร กัลยาณพงศ์

๏ ยุกยิกยึกยักขยับไหว
ยักย้ายไกวเคลื่อนเขยื้อนหยัด
ลอยหน้าลอยตาสารพัด
ชาญชั้นเชิงหัดจัดเจน

สวมผ้าอาภรณ์สดสวย
สำรวยระบำรำเล่น
แปรบทเปลี่ยนปรวนล้วนเป็น
ชาญเช่นเชี่ยวกรำชำนาญ

ขอบปากเปื้อนชาดวาดแต่ง
เด่นแดงแปร่งคำรำขาน
ตามบทบอกใบ้ได้งาน
สำราญสาระวนสาระบาย

ใบหน้าขาวผ่องยองใย
ตาไร้แววต้องส่องฉาย
เข้มขลับจับเพ่งเล็งราย
หาได้เห็นใครในสายตา

ยักยึกยักแย่ยักยัน
สายพันสรรคำรำร่า
ย้ายยึงตึงหย่อนผ่อนมา
ฟังว่าคล้ายปุถุชนคนชม

จึงเจ้าหุ่นน้อยลอยหน้า
หลงค่าเห็นตามงามสม
สวมบทเต็มบาทสาดตม
จ่อมซากอาจมอาเจียน

เริงยศหลงงำอำนาจ
คลั่งวาสนาคลื่นเหียน
ลืมสิ้นวัฏฏะผละเวียน
ถูกเสี้ยนสั่งจองครองพารา

มั่นมือกำเหมาะมีดดาบ
ต้องสาปกำสรดยศฐา
เบ่งทรามตามบทบอกมา
เงื้อง่าฟาดฟันดันทุรัง

จนละครจบเรื่องเปลื้องฉาก
เรื่องราวหลายหลากล้วนความหลัง
เจ้าหุ่นกลายซากหักพัง
คนเชิดนับตังค์นั่งฮัมเพลง ฯ

๏ โอมอดิสรวิเศษสิทธิ์ เรืองฤทธิรงค์ คงมหินทรานุภาพ บำราบหล้ามัฆวาน รานมนุษย์ระย่อ ยอบอยู่แทบบาท หวาดส่ำสยอง ครองสามโลกสิ้น นฤบดินทร์อัญเชิญเทอญ ฯ 

๏ หลั่งอุทกลงแม่ธรณี กราบองค์บดี
วิสิทธิศรีมเหศวร

ลุฤกษ์เวลาอันควร เบิกความกระบวน
แช่งบอกองค์เทพลงทัณฑ์

แผ่นดินนี้เป็นดั่งแม่ขวัญ ได้ฝากชีวัน
เราถือกำเนิดเกิดกาย

ผู้ใดบำรุงเรืองราย จงสุขสบาย
เลื่องยศลือยิ่งยืนนาน

เภทภัยบ่มาแผ้วพาน ทั้งพงศ์วงศ์วาน
สราญเปรมสุขสถาพร

ผู้ใดใจคดจงมรณ์ จบหัตถ์ไหว้วอน
องค์เทพลงทัณฑ์ทำลาย

ช่อราษฎร์บังหลวง  จงตาย
หลอกล่อประชาชน  จงตาย
ขายชาติขายแผ่นดิน จงตาย
ขายสิทธิ์ซื้อเสียง   จงตาย
ดึงฟ้าลงต่ำ   จงตาย
แก้กฏหมายช่วยพวกพ้อง จงตาย

อย่าได้ผุดได้เกิด!

๏ โอมเทวะบันดาล ชาญอาญาสิทธิ์ เรืองฤทธิ์ลงทัณฑ์ บั่นเศียรให้สิ้น เสี้ยนลิ้นสะบั้น ตัดขวัญให้ขาด ครอบครัวเครือญาติระส่ำระสาย อย่าหมายคืนสุข จงทุกข์เคืองเข็ญ อย่าได้เห็นเดือนตะวัน จงตกนรกโลกันตร์ ไปชั่วกัปกัลป์ ขอองค์เทพลงทัณฑ์ ตายชั่วสามวันเจ็ดวันเทอญ ฯ

Picture : เรือนแม่พลอย

เอ่อ..เออ..เหงิง..เออ..
เอ่อ..เออ..เหงิง..เออ..
ชะ..เหงิงเอ้ย!

วณิพกพเนจร
(ลูกคู่) วณิพกพเนจร
ร่ำรวยแรมรอนมาขอทานท่านกิน
(ลูกคู่) ร่ำรวยแรมรอนมาขอทานท่านกิน

หนุ่มใหญ่ใจหาญชำนาญชิน
ฉลาดหลักแหลมแกมโกงกิน
ลูกเต้าก็มีทั้งโอ๊กพิน
จำขอโบยบินลักลาไกล
(ลูกคู่)
หนุ่มใหญ่ใจหาญชำนาญชิน
ฉลาดหลักแหลมแกมโกงกิน
ลูกเต้าก็มีทั้งโอ๊กพิน
จำขอโบยบินลักลาไกล

ตาแกบอด
(ลูกคู่) ตาแกบอด
มองไม่เห็น
(ลูกคู่) มองไม่เห็น
ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น
ชีวิตลำเค็ญหนอนายกไท
(ลูกคู่) ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น
ชีวิตลำเค็ญหนอนายกไท

เอ้ออออ…

ว่า..เกิดมาแต่ตัวล่ะฉันไม่กลัวหรอก
พ่อแม่ก็เคยบอกอย่าไปกลัวใคร

จึงพากเพียรก่อร่างล่ะก็สร้างตัว
จนคนเขารู้ทั่วผ้าไหมไทย

จากนั้นจึงสัมปทานคลื่นมือถือ
ล่ะโอ้โหอื้อฮือรวยกันยกใหญ่

หันไปทุ่มลงทุนส่งดาวเทียม
กิจการไปได้เลี่ยมรวยมันเข้าไป

จึงบ่ายหน้าคว้าดาวเอามาไว้ในมือ
ให้ผู้คนเริ่มระบือคือความหวังใหม่

ลงการเมืองลองเล่นเป็นศิลปะ
บ๊ะชิชะไหลกันเชียวนะท่านพ่อใหญ่

ลองสักพักรู้แกวก็แจ๋วล่ะสิ
จึงตั้งพรรคเสียทีเป็นไทยรักไทย

กวาดต้อนเหล่ามุ้งมุ้งมุ่งมารวมกัน
ทั้งเสือสิงห์สารพันมากันทั้งไพร

นโยบายหรูหราประชานิยม
ประชาชนก็ชื่นชมชะมันถูกใจ

เลือกตั้งเสร็จกวาดคะแนนมากันเป็นเบือ
อย่างนี้จะมีเหลือเรอะสภาไทย

จึงเป็นรัฐบาลใสสะอาด
มันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดราวปลาร้าในไห

ประเทศชาติน่าจะรุ่งล่ะฟุ้งเฟือ
แต่กลับหัวสากกะเบือเอ๊ะมันยังไง!

หากอยากรู้ตามมาดูกันอีกที
วันนี้เหนื่อยแล้วละสิ..ขอคราไคล

เอ้ยยยย…

หากอยากรู้ตามมาดูกันอีกสักที
วันนี้เหนื่อยแล้วล่ะซี..ลาไปก่อนเร็วไว

หนุ่มใหญ่ใจหาญชำนาญชิน
ฉลาดหลักแหลมแกมโกงกิน
ลูกเต้าก็มีทั้งโอ๊กพิน
จำขอโบยบินลักลาไกล
(ลูกคู่)
หนุ่มใหญ่ใจหาญชำนาญชิน
ฉลาดหลักแหลมแกมโกงกิน
ลูกเต้าก็มีทั้งโอ๊กพิน
จำขอโบยบินลักลาไกล

ตาแกบอด
(ลูกคู่) ตาแกบอด
มองไม่เห็น
(ลูกคู่) มองไม่เห็น
ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น
ชีวิตลำเค็ญหนอนายกไท
(ลูกคู่) ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น
ชีวิตลำเค็ญหนอนายกไท

Picture : ezytrip.com