อรุณสวัสดิ์ขอรับ

สิ้นมะกะราเจ้าผีตองเหลืองดินนับว่าปักหลักที่หมู่บ้านแห่งนี้ยาวนานหลังตะลอนเปิดบล็อกเลื่อนลอยสร้างขยะไซเบอร์ไว้ทั่ว 

ข้าพเจ้าพบหมู่บ้าน WP ตอนท่านไต้ฝุ่นคุ่นย้ายบ้านจากบล็อกเกอร์  พอดีกำลังหาที่ทางลงก้าวรอก้าวของหมู่มวลสหาย  ปะหมู่บ้านซึ่งถมทางสร้างถนนสะพานขุดคูระบายน้ำ  สาธารณูปโภคครบครันอย่าง WP เข้าทำเอาชอบใจ 

เลือกทำเลให้ก้าวรอก้าวยามนั้นไม่อยากผลีผลาม  ข้าพเจ้าจึงเปิดบล็อกในนาม kratomtuleedin ทดลองใช้งาน ท่าน ‘ออลเวสะเล็ก’ แวะทักทายกะเหรี่ยงหลงทาง (ยังซาบซึ้งไม่รู้ลืม) “ยินดีต้อนรับบ้านหลังใหม่” อะไรประมาณนี้ (ข้าพเจ้ายังเก็บคำทักทายแรกไว้เสมอขอรับท่านออลเวสะเล็กที่นับถือ)

ครั้นตกลงใจใช้เป็นที่ตั้งออฟฟิศบล็อกกาซีนรวมหนอนก้าวรอก้าว พบความเร็วราวเกาทัณฑ์หลุดจากแล่งของ WP ข้าพเจ้าตัดสินใจย้ายร้านน้ำชาที่บล็อกแก็งค์(ซึ่งช้าราวกิ้งกือขาบวม)ตามมาปักเสามุงหลังคาที่นี่เสียด้วยกัน ลาจากมาโดยอาลัยละห้อยหาเอาการอยู่  เพราะเพือนบ้านที่นั่นล้วนน่ารักน่าชัง  ทั้งยังเป็นบล็อกเกอร์ตัวจริงเสียงจริงหลายท่าน  (ยามนี้เหลือก็แต่แม่พลอยที่ไม่ยอมทิ้งกัน..ขอบคุณขอรับแม่พลอย)

วิ่งเล่น เดินเล่น นั่งเล่นอยู่ ณ หมู่บ้านแห่งนี้ครบปีแล้ว 

หนึ่งปีดูไม่ช้าไม่นาน  แต่กับผีตองเหลืองทำบล็อกเลื่อนลอย  กลับเป็นเวลาเนิ่นนานอย่างไม่น่าเชื่อ! ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่มาได้โดยใบตองไม่แห้งเสีย (หวิดอยู่หวิดไปก็อีตอนหลบไปพักร้อนที่บล็อกเกอร์เสียเดือนกว่า)

หนึ่งปีที่ข้าพเจ้านั่งเล่น เดินเล่น วิ่งเล่นอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้  เข้าไปทุกซอกทุกซอย  นั่งชื่นชมบ้านนั้น  ยิ้มกับบ้านนี้  หลายท่านที่เคยอยู่อันดับต้น ๆ ค่อย ๆ แผ่ว หลายท่านเงียบหายไป  (แต่บ้านท่านออลเวสะเล็กก็ยังคงอยู่) บางครั้งที่ข้าพเจ้าเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้  รู้สึกคล้ายตัวเองเป็นไอ้ตูดหมึกเดินเตะฝุ่นอยู่ในหมู่บ้าน(เหมือนไม่มีงานทำ) มองการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้านที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว 

บางครั้งทึ่งกับปรากฏการณ์แปลก ๆ ที่เกิดขึ้น  ครั้งหนึ่งมีบล็อกแนวอีโรติกทั้งภาพทั้งพาดหัว(คงยังจำกันได้) โผล่เข้ามาติดอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว(เบียดท่านนิ้วขวัญใจสาว ๆ ที่ครองอันดับหนึ่งตลอดกาล) แต่ไม่นานบล็อกนั้นก็อันตรธาน 

ข้าพเจ้าไม่ทราบอันตรธานเนื่องด้วยเหตุใด  แต่จนบัดนี้ไม่เห็นบล็อกแนวนั้นกลับมาขึ้นอันดับในหมู่บ้านอีก

นี่เอง..คงเป็นอะไรบางอย่างที่ทำให้หมู่บ้านแห่งนี้น่าอยู่น่าอาศัย  เต็มด้วยผู้คนคุณภาพ(จนก้มมองตัวเองแล้วดูมอมเหลือเกิน)

ความจริงข้าพเจ้าไม่เคยคิดถึงเรื่องหมู่บ้านน่าอยู่น่าอาศัยดอกขอรับ (เพราะคิดว่าทั้งหมดไปมาหากันได้  ไม่เห็นต้องแยกเหล่าเป็นหมู่เป็นบ้าน)  แต่บังเอิญจำต้องสร้างเรือนพักไว้ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง  พวกเล่นบังคับให้ลงทะเบียนหากจะเขียนข้อความในกล่องคอมเม้นท์(เป็นวิธีเพิ่มสมาชิกแบบเดือนห้าหน้าแล้ง..น้ำขอดคลอง) ไหน ๆ ลงทะเบียนแล้วก็สร้างบล็อกเสียเลย

แล้วก็ได้พบความแตกต่าง  

หนึ่งปีข้าพเจ้าเปิดกระท่อมโกโรโกโสที่นี่  พบว่าอากาศในหมู่บ้านสะอาด ท้องฟ้าแจ่ม  ผู้คนอัธยาศัยไมตรี  ไม่มีใครเดินผ่านแล้วโยนขยะใส่บ้านโน้นบ้านนี้ให้เจ้าของบ้านคอยเก็บกวาดพาเหนื่อยอารมณ์  ภูมิทัศน์น่าอยู่น่าอาศัย ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มแข็ง     

บ่อยครั้งข้าพเจ้ามุดศีรษะอยู่แต่ในกระท่อม  ด้วยนิสัยไม่ค่อยชื่นสมาคมเห็นคนมากแล้วตาลาย  “ดูคล้ายเอ็งคิดจะปลีกวิเวก ก็แล้วทำไมไม่อยู่ป่าเสียให้รู้แล้วรู้แรด  เข้ามาปักกรดในหมู่บ้านเฮ้ดหยัง?” (หลายท่านอาจสงกา)

เอาเถอะถึงข้าพเจ้าจะดูไม่ค่อยน่าคบหาสักเท่าไร  แต่ข้าพเจ้าก็อบอุ่นใจ  ยิ่งไปได้เห็นความแตกต่างในอีกหมู่บ้านด้วยแล้ว  กลับมานั่งจิ้มตัวอักษรที่ร้านกล้วยปั่นอย่างสุขใจ 

ข้าพเจ้าอาจมีบล็อกไว้ที่นั่น ที่นี่ เป็นด้วยสาเหตุต่าง ๆ กัน  แต่ที่เดียวข้าพเจ้ารู้สึกว่าเป็นบ้าน ก็ร้านกล้วยปั่นนี่แหละขะรับ..รู้สึกเดี๋ยวนี้เอง

OOO