กระท่อมน้อยฟังเสียงฝน..เดียวดาย : คล้ายคิดเขียน

-1- สิ้นเดือนนี้สหายจะลาออกจากงาน ข้าพเจ้าหารู้ไม่ปัญหาชีวิตปัญหางานมากน้อยเพียงใด เป็นเช่นไร ยินเพียงเสียงร่ำร้องจากบางมุมของหัวใจสหายต้องการเขียนหนังสือ ชีวิตประจำวันกลับไม่เปิดโอกาสให้กระทำอย่างใจต้องการ

อิล่อยป้อยแอ : อุทิศตน

ใต้เท้าขอรับ
เกล้ากระผมขอประทานโทษที่หายหัวไม่ส่งข่าวคราวเสียหลายเพลา  เป็นด้วยสำนักเริ่มจะคึกคักขึ้นมา  มีการจัดเสวนาสุดสัปดาห์เป็นครั้งสองแล้วขอรับ  เหล่าสหายนักหัดเขียนแวะเวียนขึ้นเวทีสำแดงลิขิตทัศน์อย่างครื้นครึก

อิล่อยป้อยแอ : ที่สำนักมีอภิปรายวาทีขอรับ

ใต้เท้าขอรับ
สุดสัปดาห์ผ่านมามีการโต้วาทีที่สำนัก  จัดกันสนุกสนานตามประสากลุ่มนักหัดเขียน แลกเปลี่ยนความคิดเห็น แหย่เย้ากันเป็นที่เริงใจ ทั้งยังได้สารัตถะเก็บมาพินิจพิเคราะห์ 
น่าแปลกใจที่หามีผู้ใดยินยอมเป็นฝ่ายเสนอแม้คนเดียว  คงเนื่องเพราะหัวข้อคือ ‘หากอยากมีงานลงจงเอาใจบรรณาธิการ?’ ซึ่งขัดแย้งความสู้สึกเป็นกำลัง  หากใครยอมกระทำเช่นนั้นคล้ายกำมะลอไม่จริงใจต่อตนเอง  ต่องานเขียนของตน

อิล่อยป้อยแอ : สายซอ

ใต้เท้าขอรับ
ความทดท้อกัดกินกระผมเหมือนปลวกยกโขยงกันแทะเนื้อไม้จากข้างใน  แทะทั้งกลางวันกลางคืน  เสียงแกรก..แกรก..ดังแว่วอยู่ในหูตลอดเวลา  บอกให้รู้ว่าจิตใจเกล้ากำลังถูกทัดแทะจนรื่นรมย์ใดแทบไม่มีหลงเหลือแล้ว 

“ตึงเกินไปไม่ดี..มันจะขาด หย่อนเกินไปก็..”

วันก่อนกระผมบังอาจเรียนใต้เท้าว่าแม้แนวเรื่องดูแย่สักหน่อย  แต่เกล้าก็จะเขียน  เอาเข้าจริงเพียงจรดปลายนิ้วเกล้าไม่สามารถไปต่อได้  ไม่เข้าใจเป็นเพราะอะไร?  หรือด้วยความที่เรื่องไม่เย้าใจให้เขียน (เช่นนี้หากฝืนเขียนไปปฏิกริยาจากคนอ่านนับว่าพอคาดเดาได้)  ไม่ก็เพราะกระผมหามีเรื่องสมบูรณ์อยู่ในกะโหลก?

อิล่อยป้อยแอ : นายกฯ ประชาธิปไตย

ใต้เท้าขอรับ
ผู้นำประเทศยุคนี้มีชื่อว่านายกรัฐมนตรีขอรับ  สยามประเทศ เอ่อ..ประเทศไทยได้นายกรัฐมนตรีคนใหม่เป็นที่เรียบร้อยหลังการเลือกตั้งทั่วประเทศ (เกิดขึ้นก่อนกระผมมาถึงประมาณหนึ่งเดือน)