http://tuleedin.blogspot.com/2009/01/blog-post_06.html

http://tuleedin.blogspot.com/2008/12/blog-post_2424.html

๑

เสียงซอด้วงเศร้าสร้อยครวญแว่วมาจากเรือนปั้นหยาหลังใหญ่ในรั้วชบา เสียงครวญหวนไห้อาลัยหาราวจะกลั่นน้ำตาระรินไหล บางครั้งทอดทำนองลงอย่างอาลัย..บางคราถี่กระชั้นสั่นไหวราวร่ำหัวใจระรัวร้อง ทิ้งท่วงทำนองหวิวไหวปานจะสิ้นใจ แต่แล้วกลับกระชับเนิบช้าราวกับว่าความหวังเรืองโรจน์กลับคืนมา

เสียงกังวานหวานระคนเศร้าโลมไล้พรายพริ้มไปตามริมไม้ปลายหญ้าแม้หรีดหริ่งรอบเรือนยังหยุดกรีดปีกร่ำร้องเฝ้าสดับอยู่โดยเงียบงัน กลิ่นโมกหอมอ่อนล่องลอยมากับสายลม เรื่อยไล้ตะโกดัดในโอ่งใหญ่เชิงบันได ผีเสื้อราตรีขยับปีกบินรอดเชิงซุ้มประตูผ่านกรงนกแขวนชายคา สาลิกาในกรงเหลือบตากะพริบ กลับซุกหัวลึกเข้าในปีกไม่ใส่ใจ

แสงไฟแสงไต้โยกย้ายวับวอมอยู่ในเงื้อมเงารายรอบเรือนเหมือนผู้เหย้ากล่าวคำทักทายอาคันตุกะยามวิกาล

ผีเสื้อราตรีบินโฉบกระถางบัว แมลงน้อยตกใจผละกลีบละมุน ผีเสื้อโผเกาะฝาเรือน แสงไต้สะท้อนดวงตาเป็นประกายเพลิงพริบพราย

ประกายดุจเดียวกับเรือนพลอยทับทิมเม็ดเขื่องประดับซอสะท้อนแสงแวบวับยามคันซอขยับยักย้าย

หญิงสาวห่มสไบทองนั่งพริ้มตาเหนือตั่งขัดเงา มือขยับคันซออ่อนช้อยราวทิพย์อัปสรฟ้อนนาฎลีลา เสียงซอยังอ้อยสร้อยละห้อยหาเหมือนคร่ำครวญถึงคนรักที่จากไปไกลตา..

เสียงหับประตูแผ่วเบา

นางช้อนตามองขณะทอดทำนองอ้อยอิ่ง ชายวัยกลางคนยกมือปราม นางยิ้มอ่อนหวาน ลักยิ้มพริ้มเงาอยู่ชั่วครู่ก่อนจางหาย ฝ่ายชายก้าวโดยแผ่วนั่งลงข้างกาย แผ่นหลังเหยียดตรงมือทั้งสองวางเหนือเข่า กางเกงแพรเลื่อมเงาสะท้อนแสงไฟ เสียงซอทอดสำเนียงราวอาลัยลาแผ่วเบาจนเงียบหาย

“ไยไม่สีต่อ?” เขาพับเข่าวางเหนือตั่งหันกายหาหญิงสาว “ฉันแค่อยากมาฟังใกล้ ๆ”

“เกรงเสียงซอรบกวนคุณพี่” หญิงสาวประกบคันชักหาคันซอวางลงอย่างทะนุถนอม

“ไม่รบกวนดอกสไบทอง ดีเสียอีกทำงานพลางมีเสียงดนตรีกล่อม”

“แต่ทำให้คุณพี่ต้องผละงาน”

“ใครจะอดใจอยู่กับงานได้ เสียงซอเศร้าสร้อยกระนี้” เขายิ้มอ่อนโยน

“ดิฉันสีเพลงสุขต่างหาก ไยคุณพี่ฟังเป็นเศร้าเสียได้” หญิงสาวยิ้มสัพยอก

“นั่นสินะ” เขาเอื้อมฉวยนวลมือนุ่มใช้มืออีกข้างประกบลงแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านสู่ห้วงใจหญิงสาว “หรือเพราะใจฉันเศร้าสร้อย..ท่านจึงว่าใจเช่นไรดนตรีก็เป็นเช่นนั้น”

หญิงสาวเขินอายยื้อมือคืนเขากลับยึดไว้

“ไม่ทราบใจคุณพี่สิคะ” หญิงสาวดึงมืออีกครั้งกลับถูกยึดไว้แน่นกว่าเดิม “ปล่อยเถอะค่ะ ประเดี๋ยวพวกข้ามาปะเข้า”

ฝ่ายชายอมยิ้ม “ไม่มีใครดอกสไบทอง ฉันบอกให้กลับเรือนกันหมดแล้ว บนเรือนใหญ่ยามนี้เห็นจะมีก็แต่เราสอง” กล่าวจบนั่งอมยิ้มมองหญิงสาวอยู่เยี่ยงนั้น

พวงแก้มอ่อนอิ่มระเรื่อเหมือนจะแข่งแสงไต้ ดวงตากระจ่างใสส่งค้อนก่อนเสมองไปทางเงาสลัวของซุ้มประตูปล่อยแขนนวลผ่องทอดอยู่ในเกาะกุมของอีกฝ่าย

“ฉันมีของขวัญให้สไบทอง”

หญิงสาวเลิกคิ้วหันมองดวงตาอ้อนกังขา

“เป็นของที่สไบทองใคร่ได้มาเนิ่นแล้ว ฉันเสาะหาอยู่เป็นนาน”

โค้งคิ้วกิ่วโก่งงามค้อมหากัน

“สไบทองไปดูเองเถอะ..อยู่ในห้องแน่ะ”

หญิงสาวขยับกาย ชายผ้าทอสะท้อนเงาคลี่เคลื่อนเลื่อนลงสู่พื้น เยื้องกายไปทางเรือนนอน เรียวนิ้วช้อยผลักบานประตูแผ่ว..เพ่งแววตาคมมองภายในด้วยใจพิศวง

(มีต่อ)

ผมยืนมึนครู่ใหญ่ จะให้ทำไง..แล้วกัน หายไปบนฟ้าเฉย

สักพักผมเดินใจลอยกลับเข้าในร้าน ไม่มีอะไรหรอกครับจะกลับไปหาแจ็คฯ ที่วางทิ้งไว้เผื่อดื่มอีกสักอึกสองอึกสมองอาจวิ่งขึ้นบ้าง  ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนจริง ๆ

กำลังก้มหยิบขวดเหล้ามีเงาวืด  ผมล้มตัวกลิ้งไปบนพื้น น้องหนูลีน่านั่นเอง!

“อ้าวพี่! หนูคิดว่าไอ้พวกหัวขโมย” ลีนานั่งยอง ๆ ประคองผมขึ้น เสียฟอร์มไปหน่อยมัวพะวงไม่ให้เหล้าหก

“ขอบคุณครับ ลีนาเป็นไงบ้างร้านพังหมดเลย” ผมลุกยืน

“ค่ะ ไอ้สองคนนั่นไม่รู้มาจากไหน มันจะจับตัวพี่จีให้ได้ อ้าว! แล้วพี่จีล่ะคะ?”

“พี่จีของลีนาโดนหิ้วไปแล้วล่ะ” ผมว่า

“ไปไหนคะ?” ดูเธอถาม

“ผมก็อยากรู้ ลีนาพอจะบอกอะไรได้บ้างมั้ย?” ลีนาส่ายหน้าทำเอาผมอ้าปากค้างเหมือนเดินชนประตูกระจกไม่รู้ตัว นิสัยไอ้จีหวงโลกส่วนตัวเสียกว่าบ็อกเซอร์หวงกระดูก ที่ใกล้ชิดกับมันนอกจากหญิงสาวที่มันหลีอยู่ก็มีแต่ขวดเหล้า รายแรกส่ายหน้าเสียแล้วผมจะไปถามต๋อยที่ไหน

“ลีนาช่วยพาผมไปห้องพักพี่จีของลีนาหน่อยสิ เผื่อมีอะไรให้คิดต่อบ้าง”

“ได้ค่ะ..ทางนี้” ลีนาเดินนำขึ้นชั้นสอง ผมมองไรขนบางบนแผ่นหลัง โอ..แม่เจ้า

“นี่ลีนา ถามหน่อยเถอะ ใครออกแบบชุดพนักงานกันเนี่ย?”

“พี่จีค่ะ”

ผมว่าแล้ว..บ้าเอ้ย! คิดได้ไงเว้าหน้าเปิดหลังสั้นจุ๊ด..จะบ้าตาย!

ห้องจีรานี่สมกับเป็นห้องชายโสดรกสะบัดช่อ รูปนางแบบเพลย์เมทออฟเดอะมั้นท์ของเพลย์บอยขนาดเท่าตัวจริงยืนยิ้มแฉ่งอะล่างฉ่างอยู่บนผนัง คือว่า..ทั้งห้องมีอย่างเดียวสะดุดตาผมที่สุดอ่ะนะ  นอกนั้นอะไรก็ไม่รู้รกไปหมด จะบรรยายอย่างไรดี..มีกีต้าร์นอนบนฟูกยับยู่ยี่  โต๊ะทำงานมีหนังสือแผ่นซีดีระเกะระกะ ผมก้าวข้ามข้าวของบนพื้นไปที่โต๊ะทำงาน

ลองเปิดโน้ตบุ๊ค(เผื่อมันมีภาพแจ๋ว ๆ จับพลัดจับผลูอาจมีคลิปดี ๆ เก็บไว้บ้าง อา..เป็นไอเดียที่เริดบรรเจิดนัก)

ผมกดปุ่มสตาร์ทเข้ามายดอกคิวเม้นท์..มายพิคเจอร์ ดูรูปไปเรื่อย ๆ อ่ะ! ลีนานี่นา บิกินี่แดงท็อปเลสเจิดจ้าตัดท้องฟ้าสีครามเข้ม ทรวดทรงคุณเธอราวเดินออกมาจาก FHM

“นี่ ตัวเอง มาดูนี่หน่อยดิ ที่ไหนอ่า..สวยดี?” ผมกวักมือเรียกลีนา เธอก้าวข้ามข้าวของมาก้มดูมอนนิเตอร์ โอ..หน้าอกหน้าใจแม่คุณอยู่ข้างจมูกผมนี่เองกลิ่นหอมกรุ่น ๆ ทำเอาผมใจเต้นไม่เป็นส่ำ

เธอมองภาพตัวเองในบิกินี่จิ้วนอนอาบแดดบนพื้นไฟเบอร์ขาวแสบตาของเรือยอร์ชหรู

“ดาวอาร์มอส พี่จีไปพักร้อน ที่นั่นสวยมากเหมือนสวรรค์เลยล่ะ”

“เหรอ..” ผมตาลุกเป็นไฟน้ำลายหกไม่รวยบ้างให้รู้ไป “ไปนานรึยังจ๊ะ?”

“ก่อนเริ่มลงทุนเปิดร้าน” ลีนาหันมาเม้มเรียวปากแดงแก้มป่อง “ซักปีกว่า ๆ ได้มังคะ”

“อ้อ..ดาวอาร์มอส” กลิ่นทะแม่ง “ไอ้จีมันคงหายไปในทะเลนาน ๆ แล้วทิ้งให้น้องลีนานอนอาบแดดว้าเหว่อยู่คนเดียวล่ะสิ”

“พี่รู้ได้ไง?”

“แหะ เดาน่ะ”

“แต่จริง ๆ นะ พี่จีเค้าหายไปนานกว่าจะกลับมา แต่ลีนาก็มีความสุขดีพี่จีเช่าเคบินหรูไว้ให้ มีพร้อมทุกอย่างเลยล่ะ”

“พักที่ไหนกันเหรอลีนา?”

“พี่อยากรู้ทำไม” ลีน่าเลิกคิ้วตากลมโต “พี่จีถูกจับไปที่นั่นเหรอ?”

“ไม่รู้สิ..อยากรู้เฉย ๆ เห็นสวยดี ทีหน้าทีหลังพี่จะไปบ้างไง”
ลีน่าแบะปากแดง “ลีนาไม่เชื่อพี่หรอก พาลีนาไปด้วยลีนาบอกทางให้..ลีนาจะไปช่วยพี่จี”

เวรล่ะสิ! ผมตัวคนเดียวยังไม่รู้จะเอาไงพ่วงสาวน้อยอกโตเข้าไปอีกคน โสด ๆ จะไม่ว่าสักคำ แต่นี่ เด็กเพื่อน เอากระดูกมาแขวนคอชัด ๆ พีกาซัสเอ๋ย..ผมไม่เอาไปด้วยเด็ดขาด !!

“หากไม่พาไป ลีนาก็ไม่บอกพี่ว่าภาพนั้นคือที่ไหน!” ดูเธอว่า

“ไม่ได้! มันอันตราย” ผมทำท่าขึงขัง ลีน่าสะบัดหน้าชายผมหอมพลิ้วผ่านจมูกทำเอาผมแทบสลบ “เข้าใจมั้ย! มันอันตราย!” ผมขึ้นเสียง “รีบบอกพี่มา ป่านนี้ไอ้จีเน่าไปแล้วก็ไม่รู้!”

“ไม่ให้ไปด้วย ลีนาไม่บอก”

ปัดธ่อโว้ย! เอ่อ…ไม่ได้ใส่เครื่องหมายคำพูดนะครับ คิดในใจ

ผมเรียกหอยทากมารับ  เซ็ทค่าต่าง ๆ ตั้งพิกัดเดินทางได้แต่ทำตาประหลับประเหลือกดูผู้โดยสารที่เบาะหลังกำลังคุยกับเจ้าไมเคิลบนตักสบายอารมณ์

“เรียบร้อย..หอยทาก ไปดาวอาร์มอส”

Continue

สวัสดีครับทุกท่าน

จำผมได้เปล่า?
ผมแอบผลุบโผล่อยูในจอเล็ก(ค.ห.)ของแม่เทพียูโรป้า คิดตามล่าแม่เทพธิดาผู้มีดวงตาสีม่วงไปสุดขอบจักรวาล จู่ ๆ หนูรินฯ หยุดเขียนซะงั้น ทำเอากระผมเหี่ยวเฉาไม่มีที่โผล่หน้าออกมาพูดคุย หลังรอนานพอดู (ปกติผมไม่มีความอดทนปานนั้นนะ แต่เพื่อหนูรินฯ ล่ะ คอยด้ายยย) ผมเลยตัดสินใจโผล่ออกมาทักทายทุกท่านที่จอใหญ่เป็นการฆ่าเวลาพอให้หายคิดถึงแม่เทพธิดา เมื่อไรเธอโผล่หน้ามา กระผมจะติดตามไล่ล่า(หัวใจ) ของเธอต่อไป

อ่า..สำหรับท่านที่ไม่เคยเจอะเจอกระผมมาก่อน

ขออนุญาตแนะนำตัวเสียหน่อย

กระผมนายพีกาซัส  สุดหล่อแห่งระบบดาวแอนโดรเมด้า

อายุ ๒๔ ย่าง ๒๕ ยังอ้างว้างเอกา ออกเดินทางตะลอนระหว่างหมู่ดาวกับเพื่อนซี้สุดเลิฟ ไมเคิล เอ้า! ไมเคิล แนะนำตัวซิ!

“ฮับ สวัสดีฮับ!” จอเจ้าไมเคิลสว่างวาบมีเสียงพร้อมตัวอักษร

“เออ พอแค่นั้นก่อน”

“ผมไมเคิลแอนเจลโล่” ไมเคิลยังไม่ยอมหยุด 

“บอกให้พอไง!”

“ผมเป็นคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คเวอร์ชั่นล่าสุด…”

“ไมเคิล! สลีปโหมด!” หนอยแน่ต้องให้ใช้คำสั่ง พูดดี ๆ ไม่เคยฟังนะเจ้านี่

แหะ แหะ เพื่อนซี้ผมมันเป็นโน้ตบุ๊คน่ะครับ โน้ตบุ๊คพูดได้พล่ามทั้งวัน มันผลาญพลังงานทิ้งจากการพูด ๆ ๆ ผมต้องชาร์ตแบตฯ ให้มันบ่อยจนชักรำคาญ

แต่ดีอย่าง มันช่วยให้ชีวิตของผมไม่เหงา ผมแกล้งตั้งชื่อมันว่าไมเคิลแองเจลโล่ตามอย่างนินจาเต่าการ์ตูนยอดฮิตในอดีตประชดความเชื่องช้าของมันน่ะครับ (ที่บอกเวอร์ชั่นล่าสุดน่ะเมื่อปีมะโว้) เวลาถูกถามว่าทำไมตั้งชื่อมันว่าไมเคิลแองเจลโล่ ผมตอบไปว่าเป็นชื่อศิลปินใหญ่ผู้แกะสลักรูปเดวิดอันงดงาม มันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ (ไม่ต้องสงสัยนะครับ ผมใส่โปรแกรมอารมณ์ให้มันด้วย) จุ๊ จุ๊ แต่เรื่องนินจาเต่าเนี่ย อย่างได้บอกมันเข้าเชียว เดี๋ยวมีงอน

เราออกตะลอนจากดาวโน้นไปดาวนี้ด้วยยานคู่ใจเจ้าหอยทาก

คงสงสัยว่าทำไมชื่อที่ผมตั้งแต่ละชื่อสื่อไปทางเชื่องช้า ถ้าเทียบระดับความเร็วยุคนี้เจ้าหอยทากของผมคงไม่ต่างยานโบราณที่เรียกว่าเกวียน ฮา ฮา ผมได้มันมาจากร้านขายยานมือสองที่ดาวเคออส  แรกเจอก็ไม่ปิ๊งอะไรหรอกครับ แต่พอนั่งลงแล้ว แผงควบคุมต่าง ๆ เหมือนคุ้นมือจนไม่ต้องปรับตัว ราคาก็ไม่เกินสะตุ้งสตางค์ในบัญชี(ที่มีอยู่น้อยนิด) เราเลยออกเดินทางด้วยกันจนบัดนี้

หอยทากมันเป็นยานเล็กสะเทินน้ำ สะเทินบก สะเทินอวกาศ ที่นั่งเดี่ยวไม่มีเบาะข้างค็อกพิทเต็มด้วยแผงควบคุม ด้านหลังมีเบาะพักผ่อนที่ผมใช้เอนนอน เหยียดขา ดูถ่ายทอดบอล จิบเบียร์และก็..เอ่อ อย่าพูดถึงเลย

ความจริงด้วยสมองอัจฉริยะ ผมน่าจะได้ดิบได้ดีอยู่ที่ดาวใหญ่ ๆ สักดวง  แต่ต้องต๊อกต๋อย ตะลอนอยู่อย่างนี้ก็เพราะผมรักอิสระ ไม่ชอบอยู่ในคอกคำสั่งใคร เพื่อน ๆ ที่เคยเรียนมาด้วยกันพวกมันร่ำรวยบางคนมีดาวของตัวเองแล้ว  ขณะผมซึ่งตอนเรียนทำคะแนนดีกว่าพวกมัน แทบไม่มีเหลือในบัญชีสักเครดิต ผมไม่สนหรอกนะ ชีวิตใครก็ชีวิตใครสิ ผมรักชีวิตตะลอนของผมนี่นา

ผมมีรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ จากการเรียกใช้งานจิปาถะผ่านเจ้าไมเคิล  ลงประกาศไว้ในเว็บไซท์น่ะครับ ลูกค้าบอกปากต่อปาก งานไม่ถึงกับมากแต่เข้ามาเรื่อย ๆ พอให้ผมมีค่าอะไหล่เจ้าหอยทาก(ไม่มากขนาดจะยกเครื่องใหม่เสียที) มีตั้งแต่งานส่งของเล็ก ๆ น้อย, ตามหาคนหาย, เป็นพี่เลี้ยงเด็กดื้อ, สะกดรอยเมียสวยแอบมีชู้ (ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดไว้จะเล่าให้ฟัง) อะไรอีกล่ะ โอ๊ย! ก็อย่างที่บอกจิปาถะ ผมทำหมดล่ะ! แค่ได้เลี้ยงปากท้องและท่องจักรวาลกว้างใหญ่ก็สุขใจแล้ว

ไปกับผมนะครับ ไปด้วยกัน…

เรือปีศาจแห่งดาวอาร์มอส 1

ดาวโอริออนเป็นดาวท่องเที่ยว ทั่วทั้งดวงดาวเต็มด้วยสถาปัตยกรรมโบราณที่เคยเจริญรุ่งเรื่องในอดีตกาลไกลโพ้น ทั้งยังมีป่าเขาต้นไม้เขียว ๆ หลงเหลือให้ได้ชื่นชม

ผู้คนจึงนิยมมาพักผ่อน (อย่างไรเสียออกซิเจนจากต้นไม้ย่อมสดชื่นกว่าออกซิเจนสังเคราะห์วันยังค่ำ ถึงโฆษณาจะบอกว่าออกซิเจนสังเคราะห์บริสุทธิ์กว่าก็เถอะ..ใครจะไปเชื่อ!)

ผมมีเพื่อนซี้เปิดร้านเหล้าที่นี่ตั้งชื่อซะชวนเมา ‘ดรั้งเคน ฟลาวเวอร์’ (Drunken Flower) 
ทีแรกได้ยินว่ามาทำงาน(มันจบวิศวกรโครงสร้าง) ด้วยความที่โดดเดี่ยวเดียวดายเลิกงานก็แวะร้านเหล้า ไม่รู้จะกลับเคบินทำต๋อยอะไรที่นั่นไม่มีใคร(มันว่า) นั่งเมาจนง่วงได้ที่แล้วค่อยกลับ เมาจนซี้คนทั้งร้าน ว่าง ๆ นักดนตรีขาดมันโดดขึ้นเล่นแทน (ฝีมือเจ้านี่ไม่เลวตอนเรียนก็น้อง ๆ จิมมี่ เฮนดริกรวมกับคารอส ซานตาน่าแล้ว แต่คงเป็นน้องคนสุดท้อง) เมามากเข้ามันเปิดร้านเหล้าเสียเลย มันบอกว่าไม่รู้จะกลับไปทำไมเมาแล้วก็นอนแ-งที่ร้านนั่นแหละ

ผมกับคู่ซี้ไมเคิลเดินแหวกนักท่องราตรีมองหาป้ายชื่อร้าน หาเท่าไรก็ไม่เจอจนเหลือบเห็นโต๊ะเล็ก ๆ ที่วางเรียงรายหน้าร้านมีรูปดอกลีลาวดีขาว สงสัยน่าจะใช่เลยผลักบานประตูเข้าไป

ภายในโปร่งสบาย แสงอ่อน ๆ ไม่ถึงกับมืด  มีกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายกัญชาผสมธูปภารตะลอยกระทบจมูก นักดนตรีกำลังเล่น Don’t it makes my brown eyes blue เสียงเบสเหงาหงอยเหมือนเดินซึมเซาอยู่ใต้แสงสลัวของรัตติกาล ผมมองไปที่เคานท์เตอร์ ใช่มันจริง ๆ ด้วย! ผมจ้ำหา

“แจ็คออนเดอะร็อคแก้ว” ปีนนั่งบนสตูล เจ้านั่นเงยหน้ามอง

“เฮ้ย ไอ้พี!” มันร้องดังยื่นมือมาเขย่า ๆ ท่าจะดีใจเหลือประมาณ

“ฮ่า ฮ่า มาเยี่ยมว่ะ” ผมว่า “ตั้งใจจะมาตั้งแต่รู้ว่าเปิดร้านแล้วล่ะ แต่ค่าพลังงานมันแพงกว่าค่าเหล้าเลยเอาไว้ก่อนว่ะ ฮา ฮา เอาเหล้ามาอย่าให้คอยนาน!”

จีรานี่กุลีกุจอหยิบแก้วหย่อนน้ำแข็งรินแจ็คแดเนียลโยนแผ่นรองแผละแล้ววางแก้วตาม

“เป็นเจ้าของร้านประสาอะไรทำไมผสมเหล้าเองวะ?” ผมทักทาย “แล้วป้ายชื่อร้านก็ไม่มีหาแทบตาย!” ก็มันจริง ถ้าผมไม่บังเอิญเจอรูปดอกไม้บนโต๊ะ (ซึ่งร้านไหน ๆ ก็มีได้) ป่านนี้คงเดินหาเลยเถิดไปถึงไหน

“ร้านนี้ไม่รับขาจรโว้ย!” จีรานี่บอก “ที่เข้ามามีแต่คนคุ้นกัน กูขี้เกียจมีปัญหา แล้วก็..ไม่ได้มายืนผสมเหล้า มาดูความเรียบร้อยโว้ย!” มันยกแก้วขึ้นเช็ดแก้เก้อ “ว่าแต่มึงเหอะ..ตอนนี้ทำอะไร? รึยังตะลอนเป็นเจ้าไม่มีศาลเหมือนเคย” แน่ะ!..มันแขวะ

“มีกิจการส่วนตัวเล็ก ๆ โว้ย!”

“กิจการอะไร?”

“พีกาซัสซูปเปอร์อินเทลลิเจ้นท์เซอร์วิส”

“อะไรของมึง? พูดภาษาคนหน่อย”

“ก็เอ่อ..รับจ้างทั่วไป” ผมเสียงอ่อย

จีรานี่มองหน้าผม มันทำท่าเหมือนคนปวดท้องเข้าห้องน้ำ แก้มป่องเหมือนอมส้มโอเข้าไปทั้งลูก สักพักปล่อยก๊ากออกมาดังลั่น

“ฮ้า! ฮ้า! ฮ้า! สรุปว่ายังตะลอนเหมือนเดิม ฮ้า ฮ้า”

“ไม่เห็นต้องหัวเราะขนาดนั้นก็ได้นี่หว่า” ผมยกแก้วแจ็คขึ้นซดรวดเดียวหมด

“เฮ้ย! อย่าซดอย่างนั้นของแพงนะโว้ย”

“แพงแล้วเป็นไรก็ของฟรี”

“ฟรีบิดามึงสิ ๑๕๐ เครดิดจ่ายมา!”

“อ้าว..เพื่อนมาเยี่ยมทั้งที เลี้ยงเหล้าสักแก้วสองแก้วเป็นไร”

“เรื่องเลี้ยงน่ะเลี้ยงแน่ แต่ธุรกิจก็ต้องเป็นธุรกิจ..จ่ายมา”

“แหะ แหะ ไม่มีตังค์ติดตัวสักแดงว่ะ”

“กูว่าแล้ว” มันหยิบขวดแจ็คฯ รินเติมพอจูบก้อนน้ำแข็ง

“เยอะ ๆ ก็ได้ กูไม่ว่าอะไรมึงหรอก”

“เอาไปทั้งขวดซะเลยเป็นไง ไอ้ห่ะตังค์สักเก๊ก็ไม่มี”

“พี่จีเดี๋ยวหนูดูแลเอง พี่ไม่ต้องทำหรอก” ผมหันขวับไปทางเจ้าของเสียงหวานสดใส โอ..แม่เจ้า สวยหยาดเยิ้มหยดย้อย อกตูมเต่งตั้ง สะโพกผายเอวกิ่ว อย่าให้ผมบรรยายมากไปกว่านี้เลย เดี๋ยวรู้นิสัยใจคอผมหมด ที่เหลือจินตนาการเองละกันนะครับคุณผู้อ่าน

ไอ้จีของผมเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที

“ไม่เป็นไรจ้ะ เพื่อนพี่เองมันมาเยี่ยมแป๊บเดียวเดี๋ยวมันก็ไปแล้ว”

“อ้าว!” ผมอุทาน

“อ้าว..เพื่อนพี่จีหรอกเหรอคะ ทำไมรีบกลับนักล่ะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ลีนาค่ะ” ลีนายื่นมือ ผมสัมผัสมือนุ้มนุ่ม “พีกาซัสครับ ยินดีได้รู้จักเช่นกัลล์”

“ไม่กวนแล้วค่ะพี่” เธอหันบอกไอ้จี “ตามสบาย เดี๋ยวหนูไปดูแขกทางโน้น” ลีนาเดินจากไป  ผมมองตามก้นอวบพะเยิบ ๆ แล้วหรี่หางตามองไอ้จี

“พนักงานในร้านโว้ย” มันรีบบอก

“แหงล่ะ คงไม่ใช่ญาติผู้ใหญ่มึงหรอก” ผมยังคงมองหางตาจับผิดไอ้เพื่อนชีกอ  จีรานี่ชื่อมันกระเดียดไปทางอิตาเลี่ยน  แต่ใบหน้ากระเดียดทางเคนย่าเอธิโอเปีย ที่ใกล้เคียงก็ไอ้นิสัยขี้หลีนี่แหละละม้ายคล้ายคุณเลี่ยนนัก

ผมซดเหล้าหมดแก้วแล้วส่งให้จีแต่มันกลับยืนเฉย ผมเคาะแก้วกับเคาน์เตอร์

“เฮ้ย! ไอ้ฮกอย่าลีลานา” มันยังยืนเฉย ตาค้างมองประตูร้าน

“เฮ้ย!” ผมร้องเสียงดัง จีรานี่ยืนนิ่งเหมือนถูกสะกด ผมมองตามสายตา ชุดดำสองคนเดินเข้ามา มีฮูดคลุมศีรษะ ดวงตาทั้งสองคู่สว่างจ้าอยู่ในเงามืด

“ใครวะ?” ไม่มีเสียงตอบ ผมหันกลับ “อ้าว!” ไอ้จีหายตัวไปแล้ว

“ไอ้พีกูอยู่นี่” เสียงดังจากใต้เคานท์เตอร์ “มึงอย่าเอ็ดไปโจทย์เก่ากูมา ไปคอยกูหลังร้านเดี๋ยวกูตามไป” เห็นดวงตาสองคู่นั้นก็ทะแม่ง ๆ แล้ว มันไม่มาดีแน่ ผมคว้าขวดแจ็คฯ เดินไปทางปลายเคานท์เตอร์ ถามน้องลีนา “ประตูหลังร้านไปทางไหนครับ?” น้องลีนายิ้มหวานหวาม ชี้มือไปด้านใน “ขอบคุณครับ แล้วเจอกันนะครับ” แหะ แหะ ผมก็ว่าไปงั้น

หลังร้านเป็นตรอกแคบ ๆ มีแสงสลัวจากเสาไฟตรงปากทาง มีคู่รักคู่รสยืนดูดดื่มในเงามืดสองสามคู่

ตอนยกขวดแจ็คฯ ราดลงลำคอได้ยินเสียงโครมครามจากด้านใน  ประตูหลังถูกผลักผลัว  พวกนักดื่มกรูออกมา ผมคิดขึ้นได้ไอ้เพื่อนตัวแสบกันผมออกจากร้าน หนอยแน่..ไม่รู้จักพีกาซัสซะแล้ว

ผมรีบวิ่งกลับเข้าในร้าน  เห็นข้าวของกระจุยกระจาย แสงไฟวูบ ๆ วาบ ๆ เหมือนหนังเอเลี่ยนผจญพรีเดเตอร์ คนในชุดดำกำลังรุมกินโต๊ะไอ้จี จะไห้มันส์ก็ต้องสองต่อสองเซ่!  ผมมองขวดเหล้าในมืออยากเขวี้ยงใส่ไอ้คนชุดดำนั่นแต่เสียดายเหล้าที่เหลือ ผมวางขวดมองหาของเหมาะมือ ไม่มีอะไรสักอย่างเลยคว้าเก้าอี้วิ่งเข้าไปเหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวาสู้กับดาบโค้ง

“ไอ้บ้า! กูบอกให้คอยหลังร้านเสือกกลับเข้ามาทำไม!?” ไอ้จีหอบแฮ่ก ฟาดท่อเหล็กในมือปะทะคมดาบเกิดประกายไฟวิบวับ

“กูไม่ชอบคอยโว้ย!” ผมถลันหามันขณะคนชุดดำชะงัก “พวกนี้เป็นใครวะ?”

“พวกเรือปีศาจ”

“เรือปีศาจ!!” ผมทวนคำ แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เออ ปีศาจ! มึงสู้ไปก็ป่วยการ มันตายไปแล้ว”

“ไฮ้! ตายไปแล้ว!” 

“เออ!”

“แล้วมัวยืนคุยกันทำไม หนีสิวะ ไป!” ผมควงเก้าอี้ใส่ปีศาจชุดดำ ดาบโค้งถูกขาเก้าอี้หนีบบิด ผมหมุนตัวกลางอากาศทิ้งศอกลงมา กะโดนเต็ม ๆ กลับพบความว่างเปล่า  ผมร่วงลงพื้น ไอ้พวกนี้เหมือนไม่มีตัวตน  ดาบโค้งฟันตามลงมาทันที ผมกลิ้งหลบแล้วดีดตัวขึ้น วิ่งกระโดดใช้เท้ายังผนังดีดตัวตีลังกากลับเหมือนเจ็ท ลี วงดาบโค้งฟันขวางเฉียดเส้นยาแดง  ผมยืนเลี้ยงตัวบนเก้าอี้ ได้ยินไอ้จีร้อง

“ไป!”

กระโดดตีลังกากลับหลังถีบเก้าอี้ใส่ปีศาจชุดดำ(ทำได้จริง ๆ นะ ไม่ได้โม้!) จากนั้นวิ่งตามไอ้จีออกประตูหลัง

เราวิ่งไปทางปากซอยโดยมีปีศาจชุดดำวิ่งตาม จะให้ถูกต้องบอกว่าลอยตามมามากกว่าเร็วเหลือเกินนี่นา เห็นอยู่ไกล ๆ พอหันกลับจะวิ่งต่อ ผมก็ถูกถีบหน้าคะมำลงพื้น ไอ้จีถูกปีศาจทั้งคู่หิ้วขึ้นบนอากาศ

“ไอ้พีช่วยกูด้วย!”

“เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้จี พวกมันจะเอามึงไปไหน?” ผมร้องลั่นวิ่งตามไป “ไอ้จี!”

“ช่วย…..กู…….ด้วย……!!!!” เสียงไอ้จีหายไปในท้องฟ้ามืดมิด ผมจะเรียกหอยทากแต่คงเปล่าประโยชน์..มันหายไปแล้ว

continue

ดึกสงัด
วิกาลข้างแรม
ท้องฟ้ามืดมิดไร้แม้แสงดวงดาว

บรรยากาศเงียบวังเวง
ทุกบ้านเรือนต่างดับโคมไฟพักผ่อนหลับนอน ยินแต่เสียงสุนัขเห่าหอนแว่วแต่ไกล  

ตึกใหญ่สูงเด่นอยู่กลางหมู่ตึกรายล้อม โครงสร้างอิฐหินทมึนดูราวยักษ์โบราณยืนหลับใหลในเงามืด

ภายในเป็นโถงใหญ่มีแสงจากคบไฟวางเด่นอยู่กลางห้อง เมื่อขยับใกล้จึงพบว่า แสงนั่นหาใช่คบไฟ แต่เป็นแสงสะท้อนจากไข่มุกเม็ดใหญ่เจิดจ้าแวววาว

ไข่มุกล้ำค่าตั้งบนฐานสีทองเหลืองอร่ามสลักลวดลายราวเครื่องทองล้อมอัญมณี

พลันมีเส้นเชือกทิ้งปลายลงมาสะบัดอยู่เหนือมุกเม็ดงาม มีเงาร่างไหลรูดลงมาจนใกล้มุกแค่เอื้อม  มันสวมชุดดำพลางใบหน้าเห็นแต่ดวงตา ใช้ขาไขว้เกี่ยวเชือกห้อยศีรษะล้วงมือเข้าในอกเสื้อหยิบเอามุกอีกเม็ดออกมา ค่อยประคองมุกบนฐานทองช้า ๆ ขยับมุกอีกมือเข้าใกล้ สั่นเล็กน้อย มันถอนมือกลับ

สูดหายใจลึกแล้วเริ่มใหม่

ขยับมุกในมือซ้ายเข้าประชิดมุกบนฐาน อุ้งมือขวาโอบมุกบนฐานไว้ เม็ดเหงื่อเริ่มไหล มันถอนมือปาดเหงือจากนั้นยื่นลงไปประคองมุกบนฐานทองอีกครั้ง

พริบตาที่มันคว้ามุกออกจากฐานมืออีกข้างวางมุกลงบนฐานอย่างรวดเร็ว

มันเบิกตาลุกโพลงเพ่งมองมุกบนฐาน จากนั้นถอนใจสอดมุกเพิ่งได้มาไว้ในอกเสื้อ

ยินเสียงครืดคราด สักครู่มีตะแกรงเหล็กเคลื่อนจากผนังห้องเข้ามาห้อมล้อมฐานมุกไว้ มันรีบหลุบศีรษะหลุดรอดจากคมตะแกรงเหล็กหวุดหวิด แต่แล้วยังมีตะแกรงชั้นที่สองเคลื่อนมาอย่างรวดเร็ว  มันรีบม้วนตัวขึ้น เสียงตะแกรงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว  ยังมีตะแกรงชั้นที่สาม ที่สี่ ที่ห้า

มันพลิกร่างกระตุกเชือกโผทะยานขึ้นไป

มีเสียงร้องจากภายนอก “ขโมย! ขโมย!” เสียงฝีเท้าสับสนอลหม่าน ปลายเชือกถูกกระตุกขึ้นพร้อมบานประตูใหญ่ถูกผลักออก  ผู้คนถือคบไฟกรูเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

คนใบหน้ากลมรูปร่างท้วมใหญ่ศีรษะเถิกแหวกกลุ่มออกมาเลิกคิ้วจ้องมองที่กลางโถง  

ตะแกรงเหล็กแน่นหนาล้อมรอบฐานทองเหลืองอร่าม มุกเม็ดงามยังคงเปล่งประกายแวววาว

คนผู้นั้นถอนใจโล่งอก

Kratomtuleedin Production Presents

มือขโมยเทพยดากับโฉมงามเทพยงอน

ให้เสียงโดย : พันธมิตร

-55-

เบื้องล่าง

ฝูงชนสวมเสื้อผ้าหลากสีเริ่มสาดน้ำเล่นสงกรานต์กันแล้ว  สายน้ำกระจายทุกทิศทาง  เสียงหัวเราะร่าดังไปทั่ว  พวกเขาต่างเปียกปอน เย็นฉ่ำ กลางเปลวแดดระอุร้อน  น้ำในสระถูกจ้วงตักจากขันน้ำหลากสีครั้งแล้วครั้งเล่า

หัวหน้ากับดวงดาวเปียกไปทั้งตัว  พวกเขาสาดน้ำอย่างสนุกสนาน

OOO

-56-

ส่งท้าย

ก่อนหน้าเพียงเสี้ยววินาทีหรืออาจเป็นวินาทีเดียวกันในต่างมิติเวลา

“เจ้าตามข้ามาทำไม?!” องค์เทพตวาด

“ท่านนำดวงดาวมาเพื่อพิสูจน์ว่ามนุษย์เห็นวัตถุสำคัญกว่ามิตรภาพ  ผมจะมาบอกว่า…ท่านคิดผิด…เอากุญแจของท่านไป…” 

“ฮา! ฮา! ฮา! ฮา! ฮา! ฮา!”  องค์เทพหัวร่อก้องไปในเวิ้งจักรวาล

(จบ)

-54-

ดวงอาทิตย์เคลื่อนพ้นขอบบนประตูไปแล้ว
มวลเมฆคลุ้มคลั่งค่อย ๆ จาง
ท้องฟ้ายามเช้ากลับมาสดใสดังเดิม

ภายในมหาโคปุระ

อุปกรณ์อีเลคโทรนิค ต่าง ๆ กระจายเกลื่อนพื้น  บรรดารัฐมนตรี นักข่าว ที่หลบหลังกำแพงหินพากันโผล่หน้าออกมา  ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีคลานออกมาดู  เห็นผู้พันนั่งคุกเข่าตัวสั่น  ท่านลุกขึ้นยืน

“ผู้พัน!”  

ผู้พันตกใจรีบขานรับ “ครับผม!”

“ผมไล่คุณออก!” ท่านอดีตนายกฯ ผู้ผิดหวังตะคอกสุดเสียง  ความหวังหนึ่งเดียวของท่านพังทลาย ความยิ่งใหญ่ที่ฝันไว้สูญสลายไม่มีเหลือ  ท่านสะบัดหน้าเดินออกจากมหาโคปุระ

OOO

-53-

เวลา ๐๕.๔๕ นาฬิกา

ดวงอาทิตย์สีส้มสุกค่อยเคลื่อนขึ้น
ท้องฟ้าสดใส ไม่มีเมฆหมอก

ทุกคนขยับเข้าประจำที่  กล้องทุกตัวจับที่ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีผู้กำลังจะเรียกศรัทธาของประชาชนคืนมาด้วยการค้นพบพลังงานชนิดใหม่ของมวลมนุษยชาติ  ท่านชู ‘มหามณีแห่งชัยวรมัน’ ขึ้น ให้กล้องทุกตัวได้ซูมอินชัด ๆ

“ทางนี้ค่ะท่าน” นักข่าวรุมเรียก  ท่านหันหน้าส่งยิ้มให้กล้อง

ทันใดมหามณีฯ ถูกคว้าไปจากมือ

ชายคนหนึ่งกลิ้งตัวไปบนพื้นแล้วขว้างมหามณีฯ ข้ามศีรษะเหล่านักข่าวออกไปสุดแรง  พวกเขาหันมองตามอ้าปากค้าง

ทหารรักษาการณ์กรูเข้าจับตัวเขาไว้  ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีตกตะลึงเอ่ยถาม “คุณเป็นไคร?”

“มหามณีฯ ใช้ได้โดยไม่ต้องใช้แสงจากพนมรุ้งครับ” ชายหนุ่มพูด “ตำแหน่งนี้จะเปิดประตูมิติให้องค์เทพกลับมาทำลายมวลมนุษย์  ขอให้ท่านหยุดโครงการนี้เถอะครับ”

“ฮา ฮา หัวหน้า ผมไม่รู้ว่าคุณรอดมาได้อย่างไร” ผู้พันส่งเสียง “แต่คราวนี้เสร็จแน่ คุณติดคุกหัวโตแน่” ยิ้มหยันก้าวออกมา  เขาล้วงมือหยิบมหามณีฯ ขึ้น “นี่ครับท่าน..ไม่มีเวลาแล้ว เร็วเถอะครับ” เขาแสยะยิ้มเหลียวมองชายหนุ่ม  ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีรับมหามณีฯ แล้วก้าวประจำที่

ดวงอาทิตย์สีส้มแผดแสง ขยับสูงขึ้นเรื่อย ๆ เครื่องจับสัญญาณแสงส่งเสียง ปี๊บ! ปี๊บ! ทีละองศา ตามการเคลื่อนขึ้นของดวงตะวัน  ลำแสงค่อยขยับเข้าสู่บานประตู

เจ้าหน้าที่พยักหน้าส่งสัญญาณ

ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีวาง ‘มหามณีแห่งชัยวรมัน’ ลงบนตำแหน่งเหนือแท่นหินศักดิ์สิทธิ์แล้วก้าวถอยออกมา

มีเสียง

ปี๊บ!

เงียบสนิท..รอคอย  ได้ยินแต่เสียง….

ปี๊บ!

ทุกคนแทบหยุดหายใจ

ปี๊บ!

แล้วลำแสงก็เคลื่อนเข้าสู่จุดศูนย์กลางของแก้วผลึก
แก้วผลึกรวมแสงที่ผ่านเข้าเป็นแสงความเข้มสูงพุ่งเป็นเส้นตรงผ่านแก้วผลึกชิ้นต่อๆ ไป
ประกายเจิดจ้าจนหลายคนต้องหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม

ลำแสงพุ่งสู่มหามณีฯ เกิดประกายรุ้งแพรวพราวทั่วบริเวณโถงปราสาท

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง

ประกายรุ้งเปลี่ยนเป็นไอหมอกขาวจาง ขดเป็นรูปก้นหอย
แผ่นใสสี่เหลึ่ยมผืนผ้า สูง ๕-๖ ฟุต ปรากฏขึ้น
ภายในเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แต่ละช่อง มีภาพสถานที่ต่าง ๆ เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ

จากนั้นไอหมอกที่หมุนวนคล้ายก้นหอยกลายเป็นหมอกหนาฟุ้งขึ้นมาจากมหามณีฯ  พุ่งผ่านแผ่นใส  จนทั่วโถงอวลด้วยไอหมอก 

ครั้นไอหมอกจางปรากฎร่างหนึ่ง สูงสง่า สวมเครื่องทรงแบบกษัตริย์ขอมโบราณ ประทับหน้าแผ่นใส  ประกายรุ้งเรื่อเรืองรอบตัวบุรุษผู้นั้นตลอดเวลา

ร่างนั้นเหลียวมองไปรอบ ๆ บริเวณ  เขาหัวเราะเสียงดังกึกก้องขึ้นไปบนท้องฟ้า

“ฮ า!  ฮ า!  ฮ า!  ฮ า! เจ้าพวกมนุษย์! ได้เวลาอีกแล้วล่ะสิ…ฮ า!  ฮ า!  ฮ า!  ฮ า!”

ทุกคนต้องรีบเอามืออุดหู

ร่างนั้นชูสองมือขึ้น  มวลหมอกม้วนตัวอย่างรุนแรง  กรูเกลียวขึ้นสู่เบื้องบน  เร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นพลังลมรุนแรงซัดอุปกรณ์ต่าง ๆ กระจัดกระจาย พวกอยู่ในเหตุการณ์ต่างคว้าผนังหินไว้  หลายคนคว้าไม่ทันถูกแรงลมพัดร่วงลงไปเบื้องล่าง

ท้องฟ้าสดใสเมื่อครู่กลายเป็นกลุ่มเมฆหมอกทะมึนขดตัวเป็นเกลียวขนาดไหญ่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง  เพิ่มขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีศูนย์กลางก้นหอยอยู่ตรงยอดมหาโคปุระ  ในมวลหมอกมีแสงแว่บวาบตลอดเวลา

เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั้งบริเวณ  ผู้คนด้านล่างแหงนมองท้องฟ้าด้วยความแตกตื่น  พากันนั่งลงพนมมือที่สั่นกราวปากพร่ำเสียงสวดมนต์ดังไปทั่ว

เสียงท่านอดีตนายกฯ ร้องขึ้น “ยิง!”

จากนั้น อาวุธสงครามของกองทหารรักษาการณ์ ระดมยิงใส่จุดเดียว

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

กลิ่นดินประสิว เขม่าควันปืน ฟุ้งกระจายไปกับไอหมอก

ทันทีที่เสียงปืนเงียบ  มีแสงสว่าง แว็บ! จากร่างนั้นสาดออกทุกทิศทาง  พวกทหารกระเด็นลอยไปไกล

ร่างนั้นเอ่ยวาจาน้ำเสียงก้องชวนขนลุกเกรียว  “พวกเจ้าทำอะไร?  คิดขัดขืนข้ารึ!? ทายาทองครักษ์ ยังไม่รีบโผล่หน้าออกมา!”  

ดวงดาวรีบคลานเข้าไปหมอบกราบ

“เจ้าใช่ไหมนำกุญแจเปิดประตูมิติ!?”

“มิได้ ข้าน้อยพยายามมาขัดขวาง”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“มีคนของหมู่บ้านองครักษ์นำความลับไปขายคนภายนอกเจ้าค่ะ”

“อ้อ…ในที่สุดก็เช่นเคย  พวกมนุษย์ไม่มีวันอยู่ร่วมกันอย่างสงบ  แม้แต่ในพวกองครักษ์ที่จงรักภักดีต่อข้า  ยังมีคนก่อปัญหา  พวกเจ้าต้องเริ่มต้นใหม่กันอีกแล้ว”

องค์เทพชูสองมือขึ้นอีกครั้ง  เสียงกัมปนาทก้องมาจากท้องฟ้าเบื้องบน  กลุ่มก้อนเมฆที่หมุนวนขยายกว้างขึ้นจนทั่วผืนฟ้า

“เดี๋ยวก่อน!” องค์เทพชะงัก  หัวหน้าเดินเข้ามา

“เจ้าป็นใคร? กล้าดีอย่างไรมาห้ามข้า!?” ร่างที่มีแสงรุ้งล้อมรอบตวาดถาม

“ท่านล่ะเป็นใคร?  ทำไมจึงคิดว่าจัดการมนุษย์ได้ดังใจ!?” หัวหน้าย้อน

“ฮา ฮา ฮา”  องค์เทพหัวเราะลั่นเหมือนไม่มีคำพูดใดน่าขำกว่านี้อีกแล้ว

“เจ้าย้อนข้าเรอะ!?” องค์เทพตวัดมือ ร่างหัวหน้าปลิวราวเศษผ้า  กระแทกผนังหินหล่นกองกับพื้น

“ยังสงสัยอีกมั้ย?” องค์เทพถลึงตา

หัวหน้าขยับลุก “ท่านเล่นอะไรของท่าน  ผมลอยไปลอยมาแล้วท่านได้อะไร?”

“ฮา ฮา ฮา” องค์เทพหัวราะชอบใจ   “ตกลงข้าจะคุยกับเจ้า มีอะไรว่ามา”

“ท่านคือใคร?”

“ฮา  ฮา  ฮา  ข้าเจอคำถามนี้มาตลอดหลายพันปีของพวกเจ้า” องค์เทพขยับพระวรกายไปทางกลุ่มคน  พวกผู้พันถอยกรูด “ข้าคือสิ่งที่พวกเจ้าเชื่อ และศรัทธา ข้าคือโชคชะตา
ข้าคือเทพเจ้า…” ร่างสว่างเรืองยกมือเท้าสะเอวกวาดตามองทั่วโถง “ข้าคือพระเจ้า  ข้าคือซูสของชาวกรีก  ข้าคือ พระศิวะ-เจ้าแม่กาลีของชาวฮินดู  ข้าคือนิพพานของชาวพุทธ  ข้าเป็นทุกอย่างที่พวกเจ้าอยากให้เป็น”

หัวหน้าขยิบตาให้ดวงดาวแล้วมองไปที่มหามณีฯ  องค์เทพกล่าวต่อว่า

“ข้าให้โอกาสพวกเจ้ามาเนิ่นนาน  แต่สุดท้ายพวกเจ้าก็ไม่เคยเรียนรู้  สัญชาตญาณเลวร้ายฝังในตัวพวกเจ้า  ความมักง่าย  ขี้โกง หักหลัง โหดร้าย เอาแต่ได้ ไม่เคยหมดไปจากพวกเจ้า จนข้าระอา พวกเจ้าอยู่ดาวไหน ก็ทำลายดาวดวงนั้น ถลุงทรัพยากรของดาวดวงนั้นจนหมด  เอาแต่พัฒนาวัตถุแต่จิตใจกลับต่ำทรามลง  ผลของมันกลับมาทำลายพวกเจ้าเองทุกครั้ง   แต่กลับไม่เคยเรียนรู้  ข้าเบื่อสายพันธุ์พวกเจ้าเต็มที…”

ดวงดาวพุ่งตัวไปที่แท่งหินศักดิ์สิทธิ์หมายคว้ามหามณีฯ องค์เทพปัดมือเบา ๆ ร่างดวงดาวลอยกระแทกผนังศิลา หัวหน้าร้อง “ดวงดาว!” ดวงดาวคุกเข่ายันมือกับพื้นเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแล้วร้อง “พร้อมกัน!” ทั้งสองพุ่งไปยังแท่งหิน  องค์เทพยกสองมือชี้ไปยังทั้งคู่  ลำแสงสีแดงจากปลายนิ้วองค์เทพพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างทั้งสอง  ตรึงทั้งคู่ลอยค้างกลางอากาศ

“ข้าไม่มีอารมณ์เล่นกับพวกเจ้า” องค์เทพกล่าว “ข้าจะทำลายสิ่งที่พวกเจ้าเรียกอารยธรรมเสีย แล้วส่งพวกเจ้าไปดาวดวงอื่น  ไปเริ่มต้นครั้งใหม่  ดูซิว่าเมื่อไรพวกเจ้าจะได้เรียนรู้ว่า ตรงจุดเริ่มนั้นดีที่สุดแล้วกับพวกเจ้า….” องค์เทพสะบัดนิ้ว ทั้งสองปลิวกระแทกกำแพงหินอย่างแรง 

ร่างองค์เทพเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้น

ดวงดาวพนมมืออยู่กับพื้นร้องว่า “รอก่อนเจ้าคะ เมื่อพันปีก่อนท่านกวาดล้างชนเผ่าขอมโบราณเพราะจิตใจพวกเขาตกต่ำถึงขีดสุด  แต่ครั้งนี้ยังไม่เป็นเช่นนั้น  ยังมีมนุษย์ฝ่ายดีงามอีกมากที่คอยคานอำนาจฝ่ายชั่วร้าย”

“เจ้าพิสูจน์ได้ไหมเจ้าทายาทองครักษ์!?” องค์เทพกล่าวเสียงก้อง 

ดวงดาวนิ่งอื้ง

องค์เทพมองไปทางช่องประตู  สุริยเทพกำลังจะพ้นขอบประตู ท่านกล่าวว่า

“ได้!.. ข้าจะให้โอกาส  เป็นไร..พันปีของเจ้าแค่วูบเดียวของข้า  แต่เจ้าต้องไปกับข้า”  องค์เทพตวัดมือ ร่างดวงดาวลอยลิ่วมาข้างองค์  ทรงแตะมือบนแผ่นใส  แสงเจิดจ้าจากแผ่นใสดึงร่างทั้งสองเข้าไป

หัวหน้าวิ่งไปคว้ามหามณีฯ แล้วพุ่งตามไปก่อนแสงจากแผ่นใสจะวูบหาย

OOO

-52-

ปราสาทหินพนมรุ้ง
เวลา ๐๕ .๐๐ นาฬิกา
วันที่ ๑๓ เมษายน ๒๕๔๙

มหาปราสาทสว่างไสว  ลำแสงสปอร์ตไลท์รายล้อมรอบปรางค์ปราสาท  บางตัวจับนิ่ง บางตัวเคลื่อนไหวส่ายไปมา  บนลานหินคลาคล่ำด้วยฝูงชนรอดูปรากฏการณ์พิเศษซึ่งเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบปีที่แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องประตูทั้ง ๑๕ ช่อง  อีกทั้งปีนี้ตรงกับวันสงกรานต์  ลานหินกว้างใหญ่ของปราสาทหินพนมรุ้งจึงแน่นขนัดด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ

สูงขึ้นไปตามขั้นบันไดนาคราช

มีกองทหารติดอาวุธควบคุมพื้นที่โดยรอบ

กองทัพนักข่าวสื่อมวลชนทุกชนิดทั่วโลกระดมอุปกรณ์ถ่ายทอดสดมาเต็มพื้นที่มหาปราสาท  พวกเจ้าหน้าที่สถานีโทรทัศน์กำลังเตรียมการกันสับสนอลหม่าน  จู่ ๆ ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีซึ่งถูกมรสุมการเมืองบีบจนยอมถอยจากอำนาจ  นัดแถลงข่าวที่นี่  ทุกคนต่างสงสัยสอบถามว่าทำไมต้องเป็นที่พนมรุ้ง  แต่เมื่อเลขาฯ ท่านแจ้งมาว่าเป็นเรื่องด่วนระดับโลก  ทุกสำนักข่าวจึงเร่งส่งรถถ่ายทอดสดออกจากสำนักงานมุ่งตรงมาปราสาทหินพนมรุ้ง

ภายในมหาโคปุระ อุปกรณ์ไฮ-เทคถูกติดตั้งเต็มพื้นที่  แก้วผลึกทั้ง ๑๕ ชิ้น ถูกยึดด้วยแขนไฮโดรลิคสี่มุมตรงตำแหน่งกึ่งกลางของประตูแต่ละช่อง  ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์เพื่อกำหนดจุดกึ่งกลางที่เป็นจุดเดียวกันทั้ง ๑๕ ชิ้น

เหล่านักวิทยาศาสตร์ด้านพลังงานผู้มีชื่อเสียงของประเทศถูกเรียกตัวมารวมกันที่นี่พร้อมอุปกรณ์ของแต่ละท่าน  เตรียมนำพลังงานใหม่ไปศึกษา หาวิธีจัดเก็บที่มีประสิทธิภาพ  วิธีใช้ที่ได้ประโยชน์สูงสุด

ท่านอดีตนายกฯ นั่งคุยอยู่กับผู้พัน สอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับการค้นพบ ‘มหามณีฯ’ โดยมีบรรดารัฐมนตรี ส.ส. ของพรรคนั่งฟังใกล้ ๆ  

เจ้าหน้าที่ทุกจุด ประจำตำแหน่งตน  ทุกอย่างพร้อมแล้ว  รอแต่เวลาดวงอาทิตย์ขึ้นเท่านั้น

คนนอกที่ได้รับอนุญาตเข้ามาในเขตมหาโคปุระมีแต่นักข่าวกับตากล้องของสถานีโทรทัศน์ เพื่อการบันทึกภาพอันจะเป็นประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ ไม่ต่างกับ วันที่ นีล อาร์มสตรอง เหยียบดวงจันทร์

พวกตากล้องต่างยื้อแย่งตำแหน่งดีสุดที่จะสามารถถ่ายภาพตอนเห็นดวงอาทิตย์ส่องผ่านประตูทั้ง ๑๕ ช่อง  ยื้อแย่งกันอย่างโกลาหลวุ่นวายจนเจ้าหน้าที่ต้องเข้ามาจัดตำแหน่งให้สถานีแต่ละช่อง  นักข่าวสาวคนหนึ่งเข้าไปไกล้เขตหวงห้าม  เจ้าหน้าที่ส่ายหน้าด้วยความระอา  เขาไปลากตัวเธอออกมา “หากไม่เชื่อฟังผมอีกทีผมจะตัดสิทธิสถานีคุณทันที….เข้าใจมั้ย!?” เขาตะคอก  นักข่าวสาวทำหน้าเหรอหราพยักหน้าหงึกหงึก  หันมองตากล้องของเธอเขาฉีกยิ้มยิงฟันขาว แล้วยกนิ้วโป้ง

OOO