กาลครั้งหนึ่ง : คันฉ่องหฤทัย -๓-

http://tuleedin.blogspot.com/2009/01/blog-post_06.html

กาลครั้งหนึ่ง : ปฐมบท

http://tuleedin.blogspot.com/2008/12/blog-post_2424.html

กาลครั้งหนึ่ง : คันฉ่องหฤทัย

๑
เสียงซอด้วงเศร้าสร้อยครวญแว่วมาจากเรือนปั้นหยาหลังใหญ่ในรั้วชบา เสียงครวญหวนไห้อาลัยหาราวจะกลั่นน้ำตาระรินไหล บางครั้งทอดทำนองลงอย่างอาลัย..บางคราถี่กระชั้นสั่นไหวราวร่ำหัวใจระรัวร้อง ทิ้งท่วงทำนองหวิวไหวปานจะสิ้นใจ แต่แล้วกลับกระชับเนิบช้าราวกับว่าความหวังเรืองโรจน์กลับคืนมา

เสียงกังวานหวานระคนเศร้าโลมไล้พรายพริ้มไปตามริมไม้ปลายหญ้าแม้หรีดหริ่งรอบเรือนยังหยุดกรีดปีกร่ำร้องเฝ้าสดับอยู่โดยเงียบงัน กลิ่นโมกหอมอ่อนล่องลอยมากับสายลม เรื่อยไล้ตะโกดัดในโอ่งใหญ่เชิงบันได ผีเสื้อราตรีขยับปีกบินรอดเชิงซุ้มประตูผ่านกรงนกแขวนชายคา สาลิกาในกรงเหลือบตากะพริบ กลับซุกหัวลึกเข้าในปีกไม่ใส่ใจ
แสงไฟแสงไต้โยกย้ายวับวอมอยู่ในเงื้อมเงารายรอบเรือนเหมือนผู้เหย้ากล่าวคำทักทายอาคันตุกะยามวิกาล
ผีเสื้อราตรีบินโฉบกระถางบัว แมลงน้อยตกใจผละกลีบละมุน ผีเสื้อโผเกาะฝาเรือน แสงไต้สะท้อนดวงตาเป็นประกายเพลิงพริบพราย
ประกายดุจเดียวกับเรือนพลอยทับทิมเม็ดเขื่องประดับซอสะท้อนแสงแวบวับยามคันซอขยับยักย้าย
หญิงสาวห่มสไบทองนั่งพริ้มตาเหนือตั่งขัดเงา มือขยับคันซออ่อนช้อยราวทิพย์อัปสรฟ้อนนาฎลีลา เสียงซอยังอ้อยสร้อยละห้อยหาเหมือนคร่ำครวญถึงคนรักที่จากไปไกลตา..
เสียงหับประตูแผ่วเบา
นางช้อนตามองขณะทอดทำนองอ้อยอิ่ง ชายวัยกลางคนยกมือปราม นางยิ้มอ่อนหวาน ลักยิ้มพริ้มเงาอยู่ชั่วครู่ก่อนจางหาย ฝ่ายชายก้าวโดยแผ่วนั่งลงข้างกาย แผ่นหลังเหยียดตรงมือทั้งสองวางเหนือเข่า กางเกงแพรเลื่อมเงาสะท้อนแสงไฟ เสียงซอทอดสำเนียงราวอาลัยลาแผ่วเบาจนเงียบหาย
“ไยไม่สีต่อ?” เขาพับเข่าวางเหนือตั่งหันกายหาหญิงสาว “ฉันแค่อยากมาฟังใกล้ ๆ”
“เกรงเสียงซอรบกวนคุณพี่” หญิงสาวประกบคันชักหาคันซอวางลงอย่างทะนุถนอม
“ไม่รบกวนดอกสไบทอง ดีเสียอีกทำงานพลางมีเสียงดนตรีกล่อม”
“แต่ทำให้คุณพี่ต้องผละงาน”
“ใครจะอดใจอยู่กับงานได้ เสียงซอเศร้าสร้อยกระนี้” เขายิ้มอ่อนโยน
“ดิฉันสีเพลงสุขต่างหาก ไยคุณพี่ฟังเป็นเศร้าเสียได้” หญิงสาวยิ้มสัพยอก
“นั่นสินะ” เขาเอื้อมฉวยนวลมือนุ่มใช้มืออีกข้างประกบลงแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านสู่ห้วงใจหญิงสาว “หรือเพราะใจฉันเศร้าสร้อย..ท่านจึงว่าใจเช่นไรดนตรีก็เป็นเช่นนั้น”
หญิงสาวเขินอายยื้อมือคืนเขากลับยึดไว้
“ไม่ทราบใจคุณพี่สิคะ” หญิงสาวดึงมืออีกครั้งกลับถูกยึดไว้แน่นกว่าเดิม “ปล่อยเถอะค่ะ ประเดี๋ยวพวกข้ามาปะเข้า”
ฝ่ายชายอมยิ้ม [...]

เรือปีศาจแห่งดาวอาร์มอส 2 : ติดตาม

ผมยืนมึนครู่ใหญ่ จะให้ทำไง..แล้วกัน หายไปบนฟ้าเฉย
สักพักผมเดินใจลอยกลับเข้าในร้าน ไม่มีอะไรหรอกครับจะกลับไปหาแจ็คฯ ที่วางทิ้งไว้เผื่อดื่มอีกสักอึกสองอึกสมองอาจวิ่งขึ้นบ้าง  ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนจริง ๆ

Pegasus : The Space Adventure ตอน เรือปีศาจแห่งดาวอาร์มอส 1

 
สวัสดีครับทุกท่าน
จำผมได้เปล่า?ผมแอบผลุบโผล่อยูในจอเล็ก(ค.ห.)ของแม่เทพียูโรป้า คิดตามล่าแม่เทพธิดาผู้มีดวงตาสีม่วงไปสุดขอบจักรวาล จู่ ๆ หนูรินฯ หยุดเขียนซะงั้น ทำเอากระผมเหี่ยวเฉาไม่มีที่โผล่หน้าออกมาพูดคุย หลังรอนานพอดู (ปกติผมไม่มีความอดทนปานนั้นนะ แต่เพื่อหนูรินฯ ล่ะ คอยด้ายยย) ผมเลยตัดสินใจโผล่ออกมาทักทายทุกท่านที่จอใหญ่เป็นการฆ่าเวลาพอให้หายคิดถึงแม่เทพธิดา เมื่อไรเธอโผล่หน้ามา กระผมจะติดตามไล่ล่า(หัวใจ) ของเธอต่อไป
อ่า..สำหรับท่านที่ไม่เคยเจอะเจอกระผมมาก่อน
ขออนุญาตแนะนำตัวเสียหน่อย