ปุจฉา-วิสัชนา : ประวัติข้าพเจ้า

ตอบปุจฉาท่านอิ่ม
โอ..ท่านอิ่มขอรับ
หากผู้น้อยมีประวัติเห็นทีป่านฉะนี้คงถูกสันติบาลซิวไปแล้วเป็นแท้ จึงเป็นผู้ไม่มีประวัตินี่แลเหมาะสมแล้วล่ะทั่ลล์

ปุจฉา-วิสัชนา : เขียนทำไม?

ตอบปุจฉาท่านอัม
ถึงสหายท่านอัมที่น่าอำ
“นึกแล้วนึกอีกว่าจะเริ่มต้นเขียนถึงท่านว่าอย่างไรดี ก็เริ่มมันตรงที่ว่าผมนึกแล้วนึกอีกนี่แหละ (ดูจริงใจดี)”
กล่าวเยี่ยงนี้ ความหมายระหว่างวรรคบอกข้าพเจ้าว่า “ท่านชักจะเก๋าแฮะ!” ข้าพเจ้าเองเพิ่งคิดเล่นกับภาษาทำนองนี้ ‘ล้อความรู้สึกนึกคิดของผู้พูดในไดอาล็อค’ อย่าง ‘กล่าวจบอัมโปะรู้สึกว่าจริงใจดี’ (แปลว่าแท้จริงแล้วอาจไม่จริงใจ ฮ่า ฮ่า ฮ่า)