อิล่อยป้อยแอ : ที่สำนักมีอภิปรายวาทีขอรับ

ใต้เท้าขอรับ
สุดสัปดาห์ผ่านมามีการโต้วาทีที่สำนัก  จัดกันสนุกสนานตามประสากลุ่มนักหัดเขียน แลกเปลี่ยนความคิดเห็น แหย่เย้ากันเป็นที่เริงใจ ทั้งยังได้สารัตถะเก็บมาพินิจพิเคราะห์ 
น่าแปลกใจที่หามีผู้ใดยินยอมเป็นฝ่ายเสนอแม้คนเดียว  คงเนื่องเพราะหัวข้อคือ ‘หากอยากมีงานลงจงเอาใจบรรณาธิการ?’ ซึ่งขัดแย้งความสู้สึกเป็นกำลัง  หากใครยอมกระทำเช่นนั้นคล้ายกำมะลอไม่จริงใจต่อตนเอง  ต่องานเขียนของตน

อิล่อยป้อยแอ : สายซอ

ใต้เท้าขอรับ
ความทดท้อกัดกินกระผมเหมือนปลวกยกโขยงกันแทะเนื้อไม้จากข้างใน  แทะทั้งกลางวันกลางคืน  เสียงแกรก..แกรก..ดังแว่วอยู่ในหูตลอดเวลา  บอกให้รู้ว่าจิตใจเกล้ากำลังถูกทัดแทะจนรื่นรมย์ใดแทบไม่มีหลงเหลือแล้ว 

“ตึงเกินไปไม่ดี..มันจะขาด หย่อนเกินไปก็..”

วันก่อนกระผมบังอาจเรียนใต้เท้าว่าแม้แนวเรื่องดูแย่สักหน่อย  แต่เกล้าก็จะเขียน  เอาเข้าจริงเพียงจรดปลายนิ้วเกล้าไม่สามารถไปต่อได้  ไม่เข้าใจเป็นเพราะอะไร?  หรือด้วยความที่เรื่องไม่เย้าใจให้เขียน (เช่นนี้หากฝืนเขียนไปปฏิกริยาจากคนอ่านนับว่าพอคาดเดาได้)  ไม่ก็เพราะกระผมหามีเรื่องสมบูรณ์อยู่ในกะโหลก?