เช้าวันอาทิตย์ : อำนาฎ, มนุษยกรรม

 อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน
 
-1-ทุกเช้าวันอาทิตย์ข้าพเจ้าทำหน้าที่สารถีพาแม่ไปตลาดนัดโรแมนติก(ที่สุดในโลก)(เพราะอยู่ริมทะเลเห็นดวงก่อนจันทร์ขึ้นขอบน้ำสดสวย)(บอกเผื่อผู้เพิ่งผ่านตา) นั่งซดน้ำชาไปก็อดไม่ได้(ทุกที)คิดถึงพี่ท่านไป
-1-(อีกที)เคยยินคำ ‘กวีผู้หนึ่งเขียนบทกวีตลอดเวลา เขาเขียนในใจ’ ยามนั้นข้าพเจ้าคิดไปว่า ‘เล่นคำ!’ เพียงกล่าวคำสวยให้ดูดี
ถึงตอนนี้เข้าใจคำกล่าวนั่นแล้วขอรับ
ข้าพเจ้าเองเขียนถึงพี่ท่านทุกเช้าวันอาทิตย์ นั่งซดน้ำชาตลาดนัด ตัวหนังสือที่จ่าหน้า ‘เช้าวันอาทิตย์สวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน’ เรียงร่ายออกมาคล้ายกับว่ามีพี่ท่านนั่งคุยแกล้มน้ำชาเป็นเพื่อน
ต่างนักกวีอเมริกันชนผู้นั้นหน่อยก็ที่ว่า ท่านผู้นั้นคิดเสร็จสามารถจดจำเกริ่นซ้ำกล่าวทวนอย่างแม่นยำ ส่วนข้าพเจ้าคุยกับพี่ท่านที่ตลาดนัดกลับถึงกระต๊อบ..ลืมหมดเลี้ยว!
-2- (ล่ะทีนี้)ขอบคุณสำหรับเสียงสะท้อนโศกนาฎกรรมแห่งมนุษยชาติเหตุการณ์ทั้งหมดมวลในโลกเป็นที่แน่เราไม่อาจสัมผัสแก่นไปเสียทั้งสิ้นทั้งนั้น แต่ฐานะคนเขียนหนังสือ ขอเพียงอักษรสะท้อนบางอย่างที่เราสัมผัส นั่นนับว่าทำหน้าที่อักขราจาร
ขอบคุณอีกหนึ่งเบ้าแบบอันผู้น้อยติดต้อยเดินตาม
-3-พม่ารวมชาติผสานชนกลุ่มน้อยเข้าด้วยกัน จำต้องใช้วิธีที่กระทำอยู่นี้เพื่อรักษาความเป็นชาติไว้ เพื่อเป็นต้นแบบกรณีศึกษาทศวรรษแห่งการรวมเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ (มนุษย์เพิ่งรวมชาติเมื่อสองสามชั่วคนมานี่เอง แบบเรียนประวัติศาสตร์ไทยยุคข้าพเจ้าทะลึ่งฝังหัวเด็ก ๆ ว่า ‘ไทยรบพม่า’! ระยำปู(คำสะบดของคนทะเล) นั่นน่ะอยุธยาฯรบหงสาฯ ยังไม่เป็นชาติไทยเสียหน่อย พม่าก็ยังเป็นชนกลุ่มน้อยที่รบสู้มอญไม่ได้ โฆษณาชวนเชื่อชาตินิยมของรัฐบาลกำมะลอ! มายุคนี้กำลังฝังหัวบริโภคนิยมพระคุณท่านเมริกรรม(เวรกรรม)(วงเล็บปิด)
หนทางแห่งการรวมเผ่าพันธุ์มนุษยชาติยังอีกยาวไกลหลายชั่วคน กว่าเราจะรวมเป็นมนุษย์ด้วยกัน โลกเดียวกัน ไม่แยกเขาแบ่งเรา
(อาจเร็วขึ้นหน่อยหากมีพวกต่างดาวบุก! แล้วค่อยรวมกาแลกซี่เพื่อรบกับอีกกาแลคซี่กันต่อไป)
-4-มืดสว่าง, ดีชั่ว, งดงามอัปลักษณ์, ล้วนเกื้อกูลกันและกัน ในถ้อยคำน่าชังใช่ไร้ความงามเช่นเดียวกับวรรณวัจนะหาขาดเลวร้าย
คำ ‘รัก’ นั้นสวยงาม อวลกลิ่นไอหอมหวาน หากแฝงด้วยผลประโยชน์ ความพอใจส่วนตน [...]

เช้าวันอาทิตย์ : เวทีวี

เช้าวันอาทิตย์สวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน  
โพสท์บ้านหนอนไม่ได้ล่ะสิ อิ อิ อิ

แทบทุกเช้าวันอาทิตย์ข้าพเจ้าจะไปนั่งตาละห้อยมีขี้ตาเป็นมู่ลี่กันแสงเช้าแผดตา  สอดส่ายมองชีวิตผู้คนเดินไปเดินมาเหมือนละครเวที  จ่ายค่าดูสิบบาทแถมชาร้อนหนึ่งแก้ว  ข้าพเจ้าปากไม่สุขซดชาอย่างเดียวดูจะเหลวเป๋วไปสักหน่อย  ระหว่างทางมาเพิงน้ำชาแวะหยิบปาโก๋สองตัว  เด็ดเป็นสี่ท่อนใส่ชาตักเคี้ยวกรอบ ๆ นุ่ม ๆ