☉ดั่งเงาเจ้าลับราง…เลื่อมงำอำพรางไม่เห็นเลยแม้ธุลีใจ คว้างวนค้นไป…ราวคนสิ้นไร้อยู่ไหนมิ่งมิตรกัลยา มองเดือนลับลา…ยิ่งใจเหว่ว้าปริ่มว่าชีวาม้วยมรณ์ ฟังเถิดบังอร…สดับคำวอนมาอ้อนถึงรั้วเรือนชาน อยู่ไหนเยาวมาลย์…ไยลับหลังม่านเพลงขานครวญคร่ำร่ำไร บอกว่ายากนักหัวใจ…จะพร่ำอย่างไรจักให้ตรงใจปรารมภ์ ยิ่งดึกน้ำค้างพรม…จะยิ่งหนาวลมยิ่งจมเทวษอาดูรย์ อ้าเดือนจำรูญ…เคยผ่องเพริศพูนกลับสูญเลือนดับลับลา ราวไม่นำพา…ลืมแล้วกานดาคนเคยคลอกลอนวอนฟัง แม้นเจ้าชิงชัง..ลับหลังม่านบังปล่อยคนคอยคว้างร้างลอย ให้เหงาเฝ้าคอย…ครวญเพลงเศร้าสร้อยจะร้อยพจีพลีมา สดับเถิดดวงชีวา…เสียงนั้นฟังว่าเจียนอาสัญแล้วแก้วใจ ฯ
เรือนแม่พลอย : ดั่งเงา
Filed under: กล่อมใจ, ร้อยกรอง | Tagged: กาพย์ | 2 Comments »
