เรไรร่อนร้อง : เราหาใช่กวีดอกที่รัก

๏ ไม่มีบทกวีดอกที่รัก เราเพียงถักสานทอก่อไยฝัน เรื่อยอักษรเรียงถ้อยร้อยรำพัน ผ่านคืนวันเพียงพร่ำประคำกรอง
๏ ไยเรียกว่ากวีเล่าที่รัก เราประจักษ์โลกเปล่านั้นเศร้าหมอง เราเติมคำแทนร่ำน้ำตานอง แปลงเสียงร้องโศกสลดเป็นบทกลอน
๏ ใครเล่าคือกวีนะที่รัก เขาอุทิศใจภักดิ์ในอักษร เขายืนยันก้าวย่างหนทางจร เขาทุกข์ร้อนเมื่อโลกถูกไฟรุม
๏ เราหาใช่กวีดอกที่รัก เราเพียงนักร่ำระบายคลายอกสุม ล้าใจหน่อยก็ค่อยค่อยร้อยกลอนกุม พอกลุ้มกลุ้มก็นั่งก่องท่องคำกลอน ฯ

Technorati Tags: กลอน

เรไรร่อนร้อง : ขวัญเรือน

๑๏ กรุ่นสายลมหอบรักจากรวงข้าว ยังกรุ่นกราวราวกลิ่นรินรินหวน คะนึงเย้าหยอกยิ้มเจ้านิ่มนวล ชะม้อยชวนชายตามาเอียงอาย

เรไรร่อนร้อง : ปางพี่รักเจ้า

๏ ปางพี่รักเจ้าเฝ้าทวนเทวษถวิลเหมือนสายธารน้ำใสเรื่อยไหลรินรักแก่งหินเกินกาลจะราญลง
เหมือนปรอยฝนหล่นปลิวเป็นริ้วม่าน รักแมกไม้ลดามาลย์ปานลุ่มหลง หมู่เมฆขาวเคียงกันยังมั่นคงรักท้องฟ้าธำรงมิเลือนเลย

บ้านเกิด : โต๊ะไม้ร้านกาแฟ

๏ กรุ่นกาแฟแก้วเก่าเงาอดีต ภาพสีซีดเคลื่อนผ่านราวม่านฝัน ลอยยักย้ายคล้ายเย้าในเงาควัน ริ้ววารวันผันพรายเลื่อมลายพราง
ลายไม้เก่าเล่าความเมื่อยามก่อน สำนึกย้อนเยือนเยี่ยงอยู่เพียงข้าง ภาพเด็กน้อยคนหนึ่งจึงพร่าราง ปรากฎหว่างเก้าอี้ไม่แปะป่ายปีน
คะนึงเห็นเป็นของคะนองเล่น แหงนโต๊ะไม้คงเห็นเป็นผาหิน จึงเด็กน้อยต้อยไต่คว้าไขว่ปีน หากมีปีกเหิรบินคงยินดี
จากเก้าอี้ปีนจนขึ้นบนโต๊ะ ร้องโอ้โฮะสมใจกระไรนี่ ทั้งภาคภูมิโอ่อ่าน่ายินดี มองลงไปราวเรานี้ขี่เรือบิน
เจ้าดีใจทั้งโดดแลโลดเล่น ขอบโต๊ะเห็นหมิ่นแหม่ลืมแลสิ้น ร่วงพลัดหล่นลงมาน้ำตาริน ร้องลั่นยินไปทั่วเจ้าตัวซน
จิบกาแฟแลวันวานผ่านลายไม้ เรื่องราวย้อนย้ำลายซ้ำหลายหน เจ้าเด็กน้อยเติบใหญ่ในป่าคน กลับไม่พ้นปีนป่าเหยียบบ่ากัน
ร่วงหล่นเร่เซซานกลับบ้านเกิด โลดเตลิดเลยไกลไล่คว้าฝัน ผ่านเรื่องราวผ่านโลกผ่านคืนวัน หรือเพียงผัน..ผ่านไป..ไม่เคยโต ฯ

ภาพ : ezytrip.com

กล่อมใจ : เก้าอี้ขาวในสวนแดด

-1-
ฉันเอื้อมมือลูบจับพยับแดดริ้วพวงแสดพลิ้วรับขยับไหวในเปลวร้อนบอกสัมผัสลัดสู่ใจระอุเผาเจียนไหม้ใกล้เป็นจุล