Category Archives: Inside
มองข้างใน : นักเดินทาง..น้ำค้าง..และสายหมอก
๏ เก็บพรายหมอกหม่นหนาวของเช้าตรู่
ริมฤดูน้ำค้างปลิวคว้างไหว
ริ้วดอกหญ้าย้ายโยนอยู่เกวไกว
หยิบใบไม้โบกลาบนฝ่ามือ
ย้อนเรื่องราวแรมทางในพรางฝัน
ภาพเคยผ่านเพียงจบกันกระนั้นหรือ
ใช่ฝันยังพรายพร่างอย่างคำลือ
สมดังคือปลายทางที่ย่างไปผ่านเรื่องราวราญร้าวผ่านหนาวร้อน
โลกละครเคลื่อนคล้ายสายน้ำไหล
ธารเมฆเรื่อยรี่วนสู่หนใด
เป็นฟากฟ้าสุราลัยหรือแดนดินโอ้..อวลกลิ่นลอมฟางยังจางกรุ่น
ในละมุนอุ่นนั้นฤาพานสิ้น
ริมลำห้วยธารใสเรื่อยไหลริน
ยังคงยินสกุณาร่าจำเรียงรอยยิ้มทักยักย้ายของทรายขาว
ยังแย้มเย้าหยอกเอินเคยเพลินเสียง
ริ้วคลื่นคลอล้อรับอยู่เรียงเคียง
เคลิ้มสำเนียงกล่อมลานิทราดาวบนหนทางเปื้อนฝุ่นยังกรุ่นหอม
มิตรภาพโอมห้อมในอ้อมหนาว
คราฝันร้ายค่อนคืนในขื่นคาว
ยังมีดาวทอโดมประโลมใจกี่บาดเจ็บเหน็บหนาวกี่คราวล้ม
มุ่งหน้าก้มมั่นมาสู่ฟ้าใส
ด้วยเพลิงฝันดั้นด้นหนทางไกล
ด้วยดวงใจอิสราวเนจรอุปสรรคขวากขวางจะกางกั้น
ไม่เคยพลั่นหวั่นหวังลางสังหรณ์
ในกระหน่ำกรำฝนจนเปียกปอน
หรือแรงร้อนทะเลทรายจะป่ายไปคว้าพรายหมอกหยอกเย้าของเช้าสาง
ออกเดินทางอย่างผู้พเนจรพิสัย
คลี่ฝ่ามือหยดน้ำค้างปลิวคว้างไกล
ในหัวใจอุ่นรัก..นักเดินทาง ฯ
