กระบี่ทลายฟ้า : ๓๕. หนึ่งในใต้หล้า (อวสาน)

ดวงตากลมใสเปียกปอนของหลิวน้อยเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง
พลันอุทาน “กระบี่ดาวตก!”

เงาร่างขาวก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า
ลมกรรโชกขับไล่ละอองหมอก
อาภรณ์ขาวพลิ้วไสว
เค้าหน้าคมเข้มสงบนิ่งราวผู้บรรลุโมษธรรม
แววตากร้าวแกร่งเพ่งมองร่างที่ทรุดอยู่บนพื้นส่งเสียง

“หลิวน้อย”

หลิวน้อยตื่นจากภวังค์นางจดจำดวงตาคู่นั้น
นางจดจำคนที่ขานชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนั้นได้ดี
หลิวน้อยร่ำร้อง “กระรอกน้อย!” นางรีบลุกขึ้นโผไปกอดมันด้วยความยินดี