๏ เห่เอย..เจ้าขวัญแก้ว….สูญสิ้นแล้วเลิศมณี
ชีพกายมลายพลี…………สดุดีพิรญาณสองมือเจ้าเนียนนุ่ม………กอบมือกุมก็กรุ่นกานต์
สองตาผิแต้มตาล………..กุสุมาลย์วิไลเรียงสองแขนสิแสนอ่อน……..อุ่นอกอ้อนประอรประเอียง
สองเท้าก็ก้าวเพียง……….ประพิมพ้นบิดาพิมานเพียงใจเจ้ากล้าแกร่ง…….จะยิ่งกว่าศิลามิปาน
หาญห้าวผิชายชาญ………บ่มิเปรียบมิเทียบทันสองมือเจ้าว่างเปล่า………กับสองเท้าเข้าประจัญ
หนึ่งกายก็สามัญ…………ไหนอาจสู้ประยุทธ์ประลัยจึงเลือดละเลงหยาด……..ย้อมหยดสาดหทัยไท
แยกร่างพิราลัย…………..พิฆาตเธอผู้เทิดธรรม์ ฯ๏ เสียงร้องเจ้าผ่าวแผ่วแล้วเลือนลับ
สิ้นสดับลาแล้วเจ้าแก้วขวัญ
เจ็บหัวใจปวดปร่าในจาบัลย์
หมื่นแสนกันแสงโศกวิโยกครวญอกพ่อเอ๋ย..
ต่อแต่นี้คงมีแต่เทวษ
จะนองเนตรน้ำตาอาลัยหวน
เคยหยอกเย้ายอยิ้มเจ้านิ่มนวล
แต่ตัวน้อยต้อยชวนชะอ้อนชมนิ้วเจ้ายังแหย่ยื้อในมือพ่อ
พ่อก็คลอรอเย้าเฝ้าประหงม
เจ้าตัวน้อยค่อยเติบใหญ่พิไลภิรมย์
หวังคอยชมเจ้าเพลินจำเริญวัยโอ้ว่า..อนิจจามาลาลับ
จะนานนับโศกทนจนปัจฉิมสมัย
นานนองร่ำสายน้ำตาโศกาลัย
ปิ่มหัวใจจะขาดแล้วเจ้าแก้วเอย ฯ
Filed under: ก็แค่คนนั่งมอง | Tagged: ร้อยกรอง
