ขนำข้าพเจ้ามีจิ้งจกเต็มไปหมด อันที่จริงเราก็อยู่ร่วมอย่างเงียบสงบขอรับ พวกมันไม่เคยร้องสร้างบรรยากาศสยองวิเวกเหมือนตุ๊กแก ข้าพเจ้าก็ไม่เคยไปวุ่นวายอะไรกับพวกมัน ปล่อยมันไต่มุ้งไต่ข้างฝาหาแมลงกินไปตามเรื่อง
แต่ขี้ของพวกมันสิขอรับ!
พวกมันขี้ไปทั่วไม่ดูตาม้าตาเรือ จะกินข้าวต้องระวัง นั่ง ๆ ก็ขี้ใส่หัว(แถมมีเยี่ยวกลิ่นน้ำปลาตาตราทิพรสเป็นแพ็คเก็จ) มันพากันขี้ทิ้งไว้ให้ข้าพเจ้าต้องกวาดไม่เว้นวัน กลายเป็นกิจวัตรเหมือนพวกมันจ้างข้าพเจ้าไว้เป็นคนงานกวาดขี้ด้วยค่าจ้างต่ำกว่าอัตราแรงงานชนบทคือเสียงร้องกล่อมใจ ต๊อก ๆ เป็นครั้งคราวซึ่งก็หาสร้างภิรมย์อันใด 
บนพื้นยังพอทำเนากวาดง่าย แต่ตามซอกโน่นนี้หากเว้นปัดกวาดสักพักเป็นเต็มไปหมด คิดก็ให้อิดหนาระอาใจ ข้าพเจ้าได้แต่สงสัยไม่ก่อประโยชน์แก่กันแล้วมันจะมาอยู่ร่วมทำไม? คิดถึงสัจธรรมทุกสิ่งในโลกล้วนพึ่งพาอาศัยเด็ดดอกไม้กระเทือนถึงดวงดาว ข้าพเจ้าพยายามคิดถึงผลดีที่มีเจ้าจิ้งจกพวกนี้อยู่ในขนำ
คิดไม่ออกเลยขอรับ!
และแล้ววันหนึ่งก็มีพระเอกขี่ม้าเขียวมาช่วย
ไม่ต้องสงกานะขอรับว่าทำไมจึงไม่ขี่ม้าขาวอย่างชาวบ้านร้านตลาดเขา ก็เพราะเจ้าพระเอกตัวนี้มันสีเขียว
งูเขียวขอรับ!
เมื่อก่อนเห็นงูเลื้อยเข้าขนำข้าพเจ้ารีบตะเพิด วันนั้นเกิดอารมณ์สุนทรีย์อยากเห็นงูเลื้อยในขนำคิดไปว่าดูเป็นธรรมชาติดี และแล้วก็พบภาพที่ข้าพเจ้าสะใจแทบปรบมือโห่ร้องเหมือนตอนพ่อพาข้าพเจ้าไปดูหนังโรงเก้าอี้ไม้ฝาสังกะสี พอพ่อสมบัติมาช่วยแม่เพชราทีผู้คนปรบมือกันกราว (ปานนั้น!)
งูเขียวมันไล่งับจิ้งจกขอรับ ไอ้พวกนายจ้างช่างขี้ของข้าพเจ้าแล่นหนีกันสับสนอลหม่าน เพดานขนำที่ดูเงียบสงบเกิดโกลาหลราวมียูเอฟโอมาร่อนลง
ได้ผลขอรับ ประชากรจกลดจำนวนลงอย่างเห็นได้ชัด ขี้ที่เคยต้องกวาดวันละหลาย ๆ ตัน เป็นอันเหลือหรอมแหรม ข้าพเจ้ากินข้าวไม่ต้องคอยระวังนั่งเขียนหนังสือก็สบายอุราโดยมีเจ้างูเขียวมาคอยดักจับจิ้งจกทะเล่อทะล่าอยู่บนเพดาน
อย่าเพิ่งลุกจากเก้าอี้ขอรับ!..เรื่องราวยังไม่จบแค่นั้น
และแล้ววันหนึ่งขณะข้าพเจ้ากำลังนั่งเขียนหนังสือเพลิน ๆ ก็มีอันสะดุ้งโหยง
ขี้ขอรับ! ขี้หล่นลงมาปาดหูแผละไหล่ เป็นขี้เหลวกลิ่นชวนเอียนชวนอ๊อก เงยดูเป็นเจ้างูเขียวตัวนั้นนั่นเอง ข้าพเจ้าคว้าไม้ไล่มันไปเสียจากขนำด้วยอารมณ์ฉุนปานเตียวหุยกลางทัพ รีบล้างน้ำฟอกสบู่ แต่ล้างอย่างไรก็ไม่สิ้นกลิ่น ยังคงโชยคลื่นเหียนอยู่โรยหืน (ลองคิดดู บนไหล่ปลายจมูกนี่เอง)
ข้าพเจ้านั่งทบทวนสัจธรรม สรรพสิ่งต่างพึ่งพาอาศัยไม่มีผู้ใดอยู่โดยเดียว ไม่ว่าจิ้งจกหรืองูเขียว ข้าพเจ้าคงพึงพาอะไรบางอย่างจากพวกมัน ว่าแต่มันอะไรกัลล์ ยังนั่งคิดอยู่เลย..ยังนั่งงงอยู่เลยขอรับ..●
Filed under: The Note Book | Tagged: The Note Book
