๏ โพยมงามพร่างพร้อย…เจ้าเอย
เพลินเพ่งพิศเพียงเปรย….ไป่อ้าง
งามจันทราจักเชย………..ใช่เห็น เปรียบงาม
จันทร์งามทรามกระด้าง…..เปรียบด้วย ใจนาง ฯ๏ เรือนใจสิห่อนร้าง….รติกานท์
อวลรื่นสุคนธ์ธาร…….อิ่มด้วย
เพลงกลอนกวีสราญ…สุขแล้ว ใจเรียม
เอมรสอิ่มอกช่วย…….ชุบชีพ กวีสมัย ฯ๏ ยินสังคีตาซ้อง………เคียงเรือน
สุขยิ่งโพยมเยือน……..เยี่ยมฟ้า
นานนั้นเรียมใช่เลือน….ลับเลย นาแม่
ยังคอยอยู่เนิ่นช้า………สดับนาฎกรรม ภิรมย์ ฯ๏ มิ่งมิตรเพียงหนึ่งนั้น….มั่นใน
รสแห่งอักขระอำไพ……พร่างพริ้ง
เพลินพจน์ผ่อนพักใจ…..ผ่านโลก ล้าลาน
เนิ่นนานพ้นกาลยิ่ง……..เปรียบเยี่ยง หทัยขวัญ ฯ
Technorati Tags: ร้อยกรอง
สกัดน้ำมันวาร์นิชที่ทาบทาทับสีภาพ
ไมเนอรัลกวาดร่องรอยล้างภาพพร่า
แล้วปาดป้ายเอธานอลกลิ่นบาดตา
เจือจางแอมโมเนียมาเช็ดคราบไคล
โมงยามทำความสะอาดภาพช่างแช่มชื่น
คล้ายย้อนคืนสู่ภาพเดิมครั้นยังใหม่
ช่างซ่อมภาพรับการล้างชำระใจ
ให้สดใสอิ่มภายในและไร้ทุกข์
กำจัดความโสมมแห่งห้วงกาล
สกปรกธารการเมืองเรื่องร้ายสุข
ความเจ็บช้ำซ้ำซากตามคามคุก
ปลุกชีวาภาพพร่าให้ค่างาม
สันเขาไกลลิบลับตัดขอบฟ้า
ยะเย็นตาเมฆาลอยเคลื่อนคล้อยถาม
กลมกลืนหลอมรวมร่างกับฟ้าคราม
เงาไม้งามดำมื่นทะมึนมา
ผสมสีอะคริลิกชนิดทำละลาย
พู่กันร่ายวาดเสริมเติมซ่อมคอตซ่า
ช่างซ่อมภาพนิ่งเงียบสร้างจินตนา
คอตซ่าสร้างภาพนี้อย่างไรหนาในสันโดษ
บางคราจรดพู่กันอย่างแผ่วพริ้ว
ลอยละลิ่วริ้วฝันอันเริงโลด
หลังสะกดเก็บกลั้นรั้งความโกรธ
มิถือโทษดอกหนาชะตากรรม
พู่กันขยับย้ายเป็นไปอัตโนมัติ
ก้าวข้ามขีดจำกัดอัตตาแสนขื่นขำ
ห้วงโมงยามรื่นรมย์สมกำนัล
วิญญาณคอตซ่าบนสวรรค์ร่วมยินดี
ช่างซ่อมภาพอิ่มเอมในรสสุข
หลังปลิดทุกข์จากใจในชีพนี้
แล้วทาสารรักษาภาพไม่ให้เสื่อมสี
เหมือนรักษาจิตที่คงมั่นในตัวตน
หลังจบสิ้นกระบวนการสร้างซ่อม
ช่างภาพถอนความรู้สึกซึ่งตกหล่น
ยิ้มผูกมิตรกับอดีตทั้งสุขทุกข์ปะปน
เพื่อเดินค้นความหมายแง่งามนามชีวิต
เ พื่ อ เ ดิ น ค้ น ค ว า ม ห ม า ย แ ง่ ง า ม น า ม ชี วิ ต
- – -
เขียนไว้หลายเพลาแล้ว
หากวันนี้เพิ่งว่างจากการงานอันนำพาจึงส่งมาร่วมแจม
หากข้าพคือมิตร…ข้าพเจ้าก็ไม่เคยไปไหนไกลจากที่นี่ได้เลย
ขอเวลาเขียนต่อความสักชั่วยาม
ยินดีท่านเยี่ยมพักตร์มา
คารวะ
เป็นเก้าอี้วิเศษ..ทำให้คนนั่งถูกดูดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง