ยังคงแวบไปมา เห็นเพื่อนใหม่มากมายคุ้นชื่อแต่ไม่รู้จัก ฮา สำมะหาอันใด กระผมหาได้กังวลใจเรื่องความแปลกหน้า เห็นมีท่านซารันย่า พี่หน่อย-สหัทยา แล้วก็… เออ ไม่ถึงห้าคนมั้งขอรับสำหรับรุ่นผม

หาได้แบ่งรุ่น เพียงแต่ยกตัวอย่างให้ฟัง

อ้อ ยังเห็นกระทาชายนามลีโอป้วนเปี้ยนอยู่ มิรู้ว่ารอคอยใคร ฮาอีก

ไม่ค่อยชอบขอรับ เพราะผมนั้น หัวใจช้าง บางครั้งก็สิงห์ อิอิ

เออว่าแต่ว่าสงสัยขึ้นมาตะหงิดว่าทำไมเหล้าไทยมันจึงนิยมใช้ชื่อสัตว์มาตั้งชื่อ ช้าง ม้า สิงห์ สิงโต หงส์ นี่ยังขาดแต่วัว กับ ควาย

ส่วนพวกฝรั่งมังค่ากลับนิยมใช่ชื่อบุคคล กับ สถานที่ บักจอห์นนี่ ลุงแจ๊กแดเนี่ยล จอห์น แมคเกรเกอร์ อัมเตล (แม่น้ำ) สัญลักษณ์ก็ดาวแดง อะไรทำนองนั้น ยิ่งพวกไวน์นี่สถานที่ตั้งล้วน ๆ เช่น เดอ ต่าง ๆ นานา อ้อ ของไทยก็ต้อง ชาโต เดอ เลย

อ้าว เมาครับเมา เล่นไปกี่ขนานกันแล้วนี่น้อ…

หากผมจะผลิตเบียร์สักยี่ห้อจะใช้ชื่ออะไรดี… เออ เบียร์บุ๊ค ดีไหมท่านพี่ BEER BOOK โลโก้รูปลายเส้นหนังสือ ข้างมีแก้วเบียร์ เอ้อ ไม่รู้ว่าจะได้อ่านหนังสือก่อนเมาพับหรือไม่

เอาละ มาเจ๊าะแจ๊เสียเวลาพี่ท่านพอสมควรแล้ว ไม่ขายกล้วยปั่นแล้วเหรอพี่ ว้า งั้นรับน้ำเปล่าแทนละกัน

คอแห้ง…

เวอร์ชั่น IE ของท่านพี่ กับผม คงไม่สัมพันธ์กับระบบ WP มันเลยไม่ปรากฏกล่องแคตาลอก ให้ใช้…

นี่ผมเลยเล่นสร้าง Draft เผื่อไว้เลย 5555

เฮ้อ บอกท่านอย่างนั้นแหละ มันยุ่งยาก แล้วผมจะดูตามแผงให้อย่างเต็มความสามารถขอรับ

ไปแระขอรับ

.

ขอให้ท่านและครอบครัว มีแต่ความสุข เย็นกาย สบายใจค่ะ

เรียนถามพี่ท่าน ผมไม่สามารถโพสต์งานลงในแคตาล็อกที่สร้างไว้ เนื่องจากwp หน้าตาเปลี่ยนไป งง ๆ มากครับ

เรียนพี่ท่าน อักษรสารนั้น หาในซีเอ็ด ยังไม่พบเลยขอรับ อีกทั้ง ไม่รู้ออกวันที่เท่าไหร่ของเดือน แล้วจะคอยเมียงมองให้เรื่อย ๆ ขอรับ

เรื่องเป็นแบบนี้ครับ คือว่าวันนี้ผมนั่งอ่าน “จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม” อ่านมาเรื่อย ๆ เป็นจดหมายที่อ่านเพลิน ได้ความรู้ ได้เห็นชีวิตของนักเขียนที่เอาจริงเอาจังกับงานวรรณกรรมมาก ๆ เรียกว่าวรรณกรรณคือชีวิตเขาเลยจริง ๆ แต่ในจดหมายบางฉบับ บางเรื่องเหมือนจะโดนเซ็นเซอร์ เหมือนมันโดนตัด กระโดดข้ามบ้าง เช่นตอนเขียนถึงคุณปราบดา หรือนักเขียนคนอื่น ๆ รู้เลยว่าจดหมายโดนตัดต่อพันธุกรรม น่าเสียดาย น่าเสียดาย แต่มองในแง่ดีคืออย่างน้อยก็ยังได้อ่าน

อ่านไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงช่วงที่คุณกนกพงศ์เขียนจดหมายถึงคุณขวัญยืน คุณกนกพงศ์วิจารณ์งานของคุณขวัญยืน เรื่อง “ปัจจัยแห่งชีวิต” ในแง่เทคนิคการเล่าเรื่องน่ะครับ ผมคัดมาให้ท่านดิลล์อ่านส่วนหนึ่งแล้วกัน ดังนี้

…ผมเริ่มไปครั้งหนึ่ง แล้วโดยจินตนาการ – การเขียนคร่าว ๆ ในหัวเพื่อทำทางไปสู่ตอนจบ ผมพบว่าน้ำเสียงการเล่าไม่เป็นหนึ่งเดียวกับตอยจบ เริ่มอีกครั้ง ก็ไม่ใช่อีก ตอนนี้ผมเพิ่มไปห้าครั้งแล้ว ก็ยังไม่ใช่ ผมจึงจำเป็นต้องถอนตัวออกมา เพื่อใช้เวลาค้าหาวิธีเล่านั้นใหม่

ใช่ครับ… น้ำเสียงในการเล่ามันไปกำหนด “วิธีเล่า”

หากผมยังหาน้ำเสียงที่ว่านี้ไม่เจอ ขืนเขียนไป มันก็จะเกิดสิ่งหนึ่งตามมา ก็คือในตอนท้ายผมจำเป็นต้องบังคับขืนใจตัวละครให้เขากระทำหรือพูดในสิ่งที่เขาไม่อาจทำ ไม่น่าทำ เกินวิสัยที่จะทำ
…

ผมไม่ถนัดคัดข้อความจากหนังสือนะท่านผมพิมพ์ดีดแบบจิ้ม ๆ ท่านคงจินตนาการออกว่ามันน่าหงุดหงิดแค่ไหน ที่ต้องก้ม ๆ เงย ๆ ฉะนั้นเอาแค่นี้แล้วกัน แต่ถ้าท่านไม่รังเกียจ บอกที่อยู่ท่านมาทางน้องเมล์ของผม (nat at beourfriend dot org) ผมยินดีส่งเล่มนี้ไปให้ท่านอ่านต่อ คิดว่ามีประโยชน์ เติมไฟให้ท่านได้หลายชั่วยามทีเดียว ที่สำคัญมันพิมพ์น้อยแค่สองพันเล่มเองท่าน ผมไปได้มาจากในงานหนังสือ

ด้วยมิตรภาพจริง ๆ ไม่ลิงหลอกเจ้า
แสน โด ปิแอโร

เอาละ ต้องรีบแจวไปสาดน้ำเหล่าท่านทีละบ้าน ค่ำนี้ยังมีภาระกิจ (ดีไม่ดีคงยาวถึงวันพรุ่ง!)

คารวะ

อา…ข้าเจ้าแว้บไปม่วนอ๋กม่วนใจ๋ ‘สารคาม หน่อยเดียว
ท่านเปลี่ยนบ้านใหม่ได้รวดเร็วแต้เจียว

เรียนท่านดิลล์
ที่ท่านถามทิ้งไว้

ผมพอจะเข้าใจแล้วละว่า เหตุใดลุงเอียนจึงเปลี่ยนกลวิธีเล่าในบทที่ 9 ของ “Enduring Love”
มันเป็นเรื่องของความละเอียดละออของ “เสียงเล่า”

บังเอิญผมอ่านหนังสือ “จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม” แล้วก็เชื่อมโยงเอาเอง ระหว่างบทเทศนาของคุณกนกพงศ์ กับนิยายของลุงเอียน

คือลุงเอียนแกไม่ต้องการจะเปลี่ยนน้ำเสียงของ Joe แต่แกต้องการจะเล่าส่วนลึกในจิตใจของ Clarissa แกเลยโยกวิธีเล่า เปลี่ยนวิธีเล่าไปเลย ซึ่งทำให้ผู้อ่าน ไม่รู้สึกว่าน้ำเสียงของ Joe เปลี่ยน ในขณะเดียวกันก็สามารถเข้าไปในหัว Clarissa ได้ด้วย พอแกเสร็จสมอารมณ์หมายแล้วก็กลับมาใช้เสียงเล่าคุณ Joe ต่อไป

เอวังด้วยประการฉะนี้ เอเมน

แสน ฯ