ก ร ะ ท่ อ ม ธุ ลี ดิ น

@ ร้านหนังสือประทีป : ไม่ใส่ถุง ไม่นุ่งยาว

เช้าวันอาทิตย์ 

พี่ท่าน

สดับเรื่องนี้ทีไรผู้น้อยเลือดกายฉีดแทบกระฉูดด้วยเพลิงโทสะโมหะและเสมหะ มันง่ายคล้ายเขย่าก่อนเก็บนั่นแลพี่ท่าน รัฐบาลบ้านี่สั่งคำเดียว เลิกใช้กล่องโฟม ถุงก๊อปแก๊ป ถุงพลาสติก วัสดุพลาสติกทุกชิ้นจะต้องมีการใช้ซ้ำ เมื่อพังเสียหายให้ใส่ถังขยะแยกประเภท สั่งผู้ว่าจนถึงอบต. ใครทะลื่งทำเป็นเล่นเจอสอบวินัย

บอกประชาชีทั้งพระ,ฆราสาว อ้าว! เขียนสับกัน ทั้งแม่ชี ว่าอย่าล้อเล่นกับวัสดุพลาสติก ใช้ได้แต่ต้องไม่ใช้เป็นวัสดุสิ้นเปลืองมันฆ่ามนุษยชาติฆ่าโลกใบนี้ บาปหนาบาปใหญ่ แม้นรกก็จะไม่มีเหลือให้ตก!

อา..พูดไปก็ทำไม่ได้ใช่ไหม?

นี่ประชาธิปไตยนะเพ่! ไม่ใช่เผด็จการ (วงเล็บขยายความเสียหน่อย)(ประชาธิปไตย=ยินดีรับเงินสนับสนุนพรรคโดยสุจริต, เผด็จการ=ฟาดงบกลางเต็ม ๆ แบบไม่มีอ้อมแอ้มกระมิดกระเมี้ยนและยายเมี้ยนไม่เกี่ยว)

ข้าพเจ้าต้องทำเป็นมองไม่เห็น เอาหูไปนาเอาตาแช่อ่างเสียยามปั่นจักรยานวนเวียนอยู่ในสังคมอบต.ท่าบอน ณ ปลายไส้ติ่งสยามประเทศแห่งนี้

ถุงก๊อปแก๊ปเกลื่อนสองฟากถนน หน้าโรงงานกลายเป็นสังคมที่เติบโตตามเวรตามกรรม มีห้องเช่าเพิ่มขึ้นราวดอกเห็ดหน้าฝน กองขยะส่งกลิ่นไปกับลม (นั่นนับว่านิสัยดีทิ้งขยะเป็นที่เป็นทาง) ยังมีโยนถ้วยโฟมเรี่ยราดไปทั่ว กิน-ขายกันทุกวัน

พูดคุยกับคนทำงานการเมืองท้องถิ่นคำตอบคือ ไม่มีงบ ไม่มีที่ทิ้ง

ชาวบ้านปกติใช้การเผา

พี่ท่านคิดดู–มีไอ้เจ้าของโรงงานผลิตถุงก๊อปแก๊ปถ้วยโฟมอยู่กี่รายในประเทศนี้ที่กำลังนั่งดูตัวเลขบัญชีเพิ่มขึ้นทุกทีทุกที(เอาไว้จ่ายบริษัทยาไอ้กันตอนโคตะระพ่อโคตะระแม่เจ้าประคุณเป็นมะเร็ง) (ประทานโทษขะรับ หากอารมณ์ดูจะหยาบคายไปสักหน่อย)

คนมีจิตสำนึกปรับวิถีบริโภคตน มีแค่หยิบมือ ไม่ทันดอกขอรับกับกระแสบริโภคนิยมสาระเลว (มันผลิตขยะห่อทุกสิ่งทุกอย่าง สินค้าทุกชิ้นขายมาพร้อมขยะ!) ไม่ทันดอกขอรับกับชาวบ้านที่พวกเขาไม่ฉุกคิด

มีแต่การกระทำที่เป็นระบบ กดดันภาครัฐ รณรงค์ภาคเอกชน เข้าไปให้ถึงระดับท้องถิ่น โฆษณาชวนเชื่อทางทีวี(กระแสบ้าบอปลุกง่ายนักทีกระแสดี ๆ ทำไมจึงขี้เซาอย่างนี้!) ทุกกระทรวงสั่งการไปในทางเดียวกัน กระทรวงศึกษาบรรจุสำนึกดูแลขยะให้เด็ก ๆ ฝึกที่โรงเรียนนำไปใช้ที่บ้านและหมู่บ้านตน กระทรวงสิ่งแวดล้อมผลิตถังแยกขยะวางทุกจุดทั่วประเทศ  กระทรวงมหาดไทยสั่งตำรวจคุมเข้มใครทิ้งขยะไม่เลือกที่เอาเข้าคุก! กระทรวงกลาโหมส่งหน่วยสวาทคอมมานโดแทรกซึมเข้าทุกพื้นที่ใครเผาพลาสติกยิงทิ้ง!

การชื้อขายสินค้าแถมขยะ จะต้องมาพร้อมมาตรการกำจัดและรีไซเคิลขยะ ต้องกระทำพร้อมกันเหมือนการเลือกตั้งทั่วไป..ทั้งประเทศ

หลังสดับนักการเมืองท้องถิ่นแล้วดูเหมือนทางออกปัญญานี้มีทางเดียว–ปล่อยไปตามเวรตามกรรม!

ข้าพเจ้าหงุดหงิดเลือดกำเดาแทบทะลัก!

ว่าจะทำพาสะปอร์ตวีซ่ายอมจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินไปยูไนเต็ตสเตตสักที จะไปตามซุปเปอร์แมน สไปเดอร์แมน มนุษย์ค้างคาว มาจัดการระบบขยะประเทศนี้เสียที มันหงุดหงิดเต็มที

ข้าพเจ้าตั้งอกตั้งใจอรรถาธิบายให้นักการเมืองท้องถิ่นผู้นั้นฟัง

“ทางการไม่ทำอะไรเราก็ทำเองได้” ข้าพเจ้าว่า

“ลงทุนซื้อถังขยะวางไว้ให้ทุกบ้าน แยกเป็นขยะเศษอาหาร และขยะแห้ง บริการล้างถังสะอาดสะอ้านน่าทิ้ง เก็บทุกวัน คิดค่าบริการวันละบาทต่อบ้าน ขยะอินทรีย์นำไปผลิตปุ๋ย  ขยะแห้งแยกประเภทขายอีกที รับทั้งขึ้นทั้งล่อง”

พี่แกฟังแล้วยังทำหน้างง จากนั้นตามมาด้วยอุปสรรคนานัปการ จนข้าพเจ้าตะหงิด ๆ ทำแมล่งเสียเองดีมั้ง? รายได้เห็น ๆ ลูกค้า ๕๐๐ รายคูณ ๓๐ เป็นหมื่นห้า ขายขยะอีกสักห้าพัน เป็นสองหมื่นต่อเดือน หักทุนและค่าใช้จ่ายหมุนเวียนเดือนละหมื่นเหลืออีกหมื่น เข้ากระเป๋า

ความหงุดหงิดใจที่เห็นถ้วยโฟมเกลื่อนกราดจะได้หมดไปเสียที หมู่บ้านที่อยู่อาศัยสะอาดตา  (ประมาณว่า–ตั้งตนเป็นหน่วยรีไซเคิลประจำหมู่บ้าน)

ผลต่างเห็นชัด และส่งผลยิ่งกว่าทำตัวเป็นคนรักษ์โลกสะพายย่ามไม่ใช้ถุงก๊อปแก็ปถ้วยโฟม เพราะบางครั้งทำแค่นี้เริ่มรู้สึกเหมือนนิ่งดูดาย มีหนทางทำได้ผลกว่านี้–ทำไมไม่ทำ!?

มาถึงช่วงสุดท้ายแล้วพี่ท่าน อดทนอีกสองสามบรรทัดขะรับ

นั่นล่ะ..คืออานิสงส์ที่ผู้น้อยบังเอิญพบท่านเจ้าสำนัก
‘พึงตระหนักหน้าที่ตน’
หลักการเดียวปรับใช้กับทุกเรื่องชีวิต

หากเป็นเมื่อก่อน ขยะทั้งตำบลท่าบอนเสร็จข้าพเจ้าแน่!
ข้าพเจ้าจะเปิดโรงแยกขยะมันเสียเลย มีโชว์รูปจัดวางสินค้ารีไซเคิลสภาพดีทุกชนิด ให้มันรู้กันไป..ทิ้งได้ทิ้งมา จะจับขายให้หมดเชีย!

แต่ยามนี้เข้าใจแล้ว

หน้าที่เขียนหนังสือก็จงคิดจงเขียนไป โลกนี้มีเรื่องให้ทำมากมายเกินไปแล้ว

เพียงกระทำหน้าที่ตนเต็มกำลัง เมื่อคิดเป็นนักเขียนนิยาย เอ็งก็จงเขียนนิยาย เอ็งจะเขียนนิยายขยะ นิยายรีไซเคิลก็เรื่องของเอ็ง แต่อย่าทะลึ่งไปเป็นหน่วยรีไซเคิลขยะประจำหมู่บ้าน เพราะนั่นไม่ใช่นักเขียนนิยาย

ข้าพเจ้าจึงจำทนดูเจ้าพวกถ้วยโฟมถุงก๊อปแก๊ปสองข้างทางนอนเอกเขนกส่งยิ้มเหยียดริมฝีปากเย้ยกระดองใจอยู่อย่างนั้น  ยามข้าพเจ้าปั่นจักรยานผ่านพวกมันเสียงหัวเราะเยาะหยันระงมเชียวพี่ท่าน ข้าพเจ้าบางครั้งมีหงุดหงิดตะโกนกลับไป

“เออ..คอยก่อนเถอะพวกมึง..อีกไม่นานกูก็ตายแระ!”

คารวะ  

ปล. พี่ท่านไม่ใส่ถุง..ระวังไว้หน่อยก็ดีนะขอรับ..เป็นห่วง..เป็นห่วง..