ฝากไปกับสายลม : ชลัมพุ

หน้าร้านขายของชำมีท่าน้ำยาวสำหรับจอดเรือลูกค้า ป้ากลิ่นเจ้าของร้านเป็นหม้ายอยู่กับหลานสาว ป้ากลิ่นเล่าว่าสมัยลุงยังอยู่ ร้านของแกเป็นร้านอันดับหนึ่ง ท่าน้ำหน้าร้านไม่เคยร้างเรือ

กระทั่งมีถนนตัดข้ามคลองเชื่อมต่อไปพัทลุง ทุกอย่างเปลี่ยนไป เรือถูกเข็นขึ้นท่า ไม่ก็ลอยเค้เก้รั่วน้ำชุ่มตะไคร่ ผู้คนหันไปใช้มอร์เตอร์ไซค์เกิดร้านค้าใหม่ ๆ ขึ้นริมถนน

ร้านเคยคึกคักจอแจกลับกลายเงียบเหงา สินค้าในร้านแต่ก่อนเก่ายังคงขนัดคาตู้อยู่บนชั้นอย่างเซื่องซึม ด้วยความที่ซื้อสินค้าเข้าร้านเป็นเงินสด สินค้าเก่า ๆ ซึ่งไม่ได้รับความนิยมจึงยังคงยืนค้างอยู่มุมโน้นมุมนี้ จนคล้ายพิพิธภัณฑ์ของเก่าชวนชม ไม่ว่าจะเป็นตะเกียงเจ้าพายุ กังสดาลทองเหลืองลวดลายต่าง ๆ กระทั่งเตารีดทรงเรือใช้ถ่านไม้ยังวางห่อฝุ่นอยู่ในมุมลึกสุดของร้าน

ลุงป้าส่งเสียลูก ๆ ร่ำเรียนถึงฝั่ง ต่างทำงานทำการมีบ้านมีครอบครัวอยู่ในเมือง 

ป้ากลิ่นเล่าว่าลูก ๆ จะมารับไปอยู่ด้วยแต่แกไม่ยอมไป แกอยู่ของแกที่นี่มาตลอดชีวิต ร้านของชำสองห้องนี้ก็เหมือนตัวแก ตอนสาว ๆ ยังมีเรียวมีแรงลูกค้ามากมาย แต่เช้ายังไม่ทันเปิดร้านก็ยินเสียงเคาะประตู ย่ำค่ำปิดร้านแล้วยังไม่แคล้วต้องเปิดขาย รายรับที่ได้ก็ไม่ใช่ใช้ทำอะไร ส่งเสียพวกมันไปเรียนสูง ๆ ส่งไปจนแทบหมดเรี่ยวแรง ป้ากลิ่นว่า..ทั้งร้านและตัวแกแก่ชรามาด้วยกัน เป็นธรรมดาแก่เฒ่าแล้วใครจะมาสนใจ ก็ต้องอยู่เงียบ ๆ ไปอย่างนี้ ลุงตายที่นี่ แกก็จะตายที่นี่

รอเพรงก้าวขึ้นท่า ข้าพเจ้าจึงคล้องเชือกเรือไว้กับหัวเสา เสียงป้ากลิ่นร้องทักมาจากในร้าน

“พรือบ๋าวดิ๋น เอ่าไหร้มั้ง?” หมายถึงต้องการซื้ออะไรบ้าง ข้าพเจ้าตอบไปว่า

“จะหาผ้าถุงให้น้องเขาสักผืนครับป้า”

“ดาย..” ป้ากลิ่นพยักหน้าเดินไปทางตู้กระจกมีผ้าถุงวางซ้อนทับบนชั้น เพรงหันมองข้าพเจ้าแล้วก้าวเข้าไปในอวลเงาซึมเหงาของห้วงเวลาที่ถูกลืม

“เอาแบบเย็บถุงแล้วนะครับป้า” ข้าพเจ้าบอกป้าแล้วนั่งคอยที่เก้าอี้ไม้หน้าร้าน ป้ากลิ่นเดินออกมาถามไถ่

“พรื่อมั้ง..เห้นหว่าโรงงานหมั้นหม้ายยอมอีเปิดห้ายดาย”

“เปิดไม่ได้หรอกครับป้า” ข้าพเจ้าขยับให้ป้านั่งข้าง  “ตรงนั้นบุกรุกพื้นที่ชุ่มน้ำ ผมถ่ายรูปพร้อมรายละเอียดส่งให้ทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว”

“พันพรื่อวังวังมั้งหน้าบ๋าวดิน..ได้ยินหว่าหมั้นอีเอ๋าเหรื่องโหมลแก๋นนำ” ป้าบอกให้ระวังตัวไว้บ้าง

“ครับ..ขอบคุณครับป้า”

“ได้แล้วค่ะ” เพรงถือผ้าโสร่งปาเต๊ะเดินออกมา

“เท่าไรครับป้า?”

“หร่อยหยี่สิ้บ”

“เท่าไหร่นะคะ?” เพรงถาม ข้าพเจ้าล้วงมือในย่าม “ร้อยยี่สิบ” แต่ไม่ทันเพรง

“ค้อบใจหน้าหล้านสาว” ป้ากลิ่นกล่าวขอบใจ เพรงยิ้มแบบที่ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่าความรู้สึกเช่นไรจึงสามารถบันดาลมุมยิ้มเยี่ยงนั้น

“แควนเห้อบ๋าวดิ๋น?”

ข้าพเจ้าอึ้ง บอกไปว่าไม่ใช่ใจหาได้ต้องการกล่าวเช่นนั้น บอกว่าใช่ก็ไม่ถูกต้อง ข้าพเจ้าได้แต่ยิ้ม ทั้งรู้ว่ายิ้มก็เป็นคำตอบชนิดหนึ่ง แต่นั่นเป็นคำตอบตรงใจข้าพเจ้าที่สุดแล้ว

“หยูกันนานนานหน้าบ๋าวดิ๋น”

“ครับ ขอบคุณครับป้า” ข้าพเจ้าลาป้าเดินนำเพรงมาลงเรือ

“ป้าว่าอะไรเหรอพี่ดิน?”

“ปล่าว..ไม่มีอะไรครับ แกให้พรตามประสาคนแก่” ปลดเชือกจากหัวเสาแล้วยึดเรือมั่นไว้  เพรงแหย่ขาลงเรือด้วยท่าเดิม เรือพายพลอยสั่นไปตามขาของเพรง นั่งลงประจำที่เสร็จเธอหันมาส่งยิ้มเจื่อน

“ป้าแกลืมใส่ถุง”

“คนที่นี่เขารู้กันครับพี่ซื้อของไม่เอาถุงก๊อปแก๊ป”

ข้าพเจ้าผลักเรือออกจากท่า เราพายไปช้า ๆ ไม่นานก็ถึงปากคลอง แต่คลื่นทะเลสาบลูกใหญ่  จึงต้องล้มเลิกแผนพายเรือเลาะชายฝั่งอย่างน่าเสียดาย

เราจอดเรือกินกลางวันใต้เงาไม้ใหญ่ปากคลอง จากนั้นจึงขึ้นไปเดินเล่นชมทิวทัศน์ทะเลสาบที่วัดปากบาง บ่ายคล้อยจึงพายกลับ

ถึงบ้านเรือตะวันเริ่มอ่อนแรง เงาไม้ทอดยาวข้ามฝั่งคลอง เพรงเห่อผ้าถุงนุ่งทับกางเกงเลเดินขึ้นลงเรือโดยข้าพเจ้าไม่ต้องช่วงพยุง เธอวุ่นถามหานู่นนี่พักใหญ่ “มีฆ้อนไหมคะ?” “ตะปูล่ะ!?” “แผ่นไม้?” “มีเชือกไหม?”

ข้าพเจ้าพลอยวุ่นหาข้าวของให้เธอไปด้วย ครั้นเพรงไม่เรียกหาสิ่งใดแล้วจึงบอกเธอว่า

“พี่จะไปเอาผักที่แปลงลุงเพิ่ม เพรงคอยอยู่นี่สักพักนะ”

เพรงพยักหน้า “พี่อย่าไปนานนะ..เพรงกลัว”

“ครับ” จากนั้นข้าพเจ้าปั่นจักรยานไปซื้อผักลุงเพิ่มซึ่งอยู่ใกล้กัน ลุงเพิ่มบอกข่าวเรื่องโรงงานเหมือนป้ากลิ่นได้ยินมา  ข้าพเจ้าไม่อาจอยู่คุยนานเพราะเป็นห่วงเพรงจึงรีบลากลับ ได้ผักบุ้งสดมากำใหญ่ ยังไม่ถึงเรือยินเสียงตอกตะปูแต่ไกล

เพรงนุ่งผ้าถุงดูอย่างไรไม่เหมือนสาวชาวบ้านไปได้เพราะผิวขาวผิดหญิงสาวละแวกนี้  เธอก้มหน้าก้มตาตอกแผ่นไม้ตรงหน้า ลอนผมผูกรวบเริ่มร่วงลุ่ย ข้าพเจ้าจอดจักรยานเอ่ยถาม

“ทำอะไรครับ?”

“ไม่บอก”

ข้าพเจ้าเสเดินเฉียดเข้าไปดู เพรงรีบจับแผ่นไม้พลิกคว่ำ ข้าพเจ้าจึงเดินเลยไปท้ายเรือ ปอกกระเทียมเตรียมผัดผักบุ้งตำน้ำพริกสำหรับมื้อเย็น เสียงตอกตะปูยังดังเป็นระยะ

“เก่งจัง..ตอกตะปูเป็นด้วย”

“เพรงเคยออกค่ายสร้างอาคารเรียนให้เด็ก ๆ มาแล้วนะ” เธอบอกเสียงสดใสส่ำเสียงฆ้อนสัมผัสหัวตะปู

เช่นนี้เอง..จิตสำนึกเราจึงสนิทสนมราวถูกหลอมจากเบ้าเดียว หัวใจอุทิศตนให้สังคมนั้นประดุจเมล็ดพืช  จะต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมเหมาะสมจึงแตกต้นอ่อนออกมาหยัดยืนบนผิวโลก มิฉะนั้นก็จะคงสภาพเมล็ดแห้งอยู่เช่นนั้น กระทั่งบางเมล็ดถูกแมลงกัดแทะจนเสียหาย ไม่อาจงอกงามได้อีกเลย กลายเป็นคนที่มีแต่หัวใจเห็นแก่ตัว ทำทุกอย่างเพื่อตนเองไม่สนว่าหลังละสังขารกลายสภาพคืนสู่ดินสู่น้ำแล้วทิ้งผลร้ายไว้ให้คนรุ่นหลังให้โลกที่เคยอาศัยอย่างไรบ้าง

สักพักได้ยินเสียงเพรงร้องเรียกข้าพเจ้าจึงโหนตัวไปหน้าเรือ

เพรงยืนยิ้มยิงฟันขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง

“เพรงตั้งชื่อให้เรือของพี่แล้ว” เธอชี้มือ

“เหรอ..” ข้าพเจ้าหันมองไปทางหน้าเก๋ง มีแผ่นไม้ห้อยจากขื่อหลังคา เพรงตอกเชือกขดไปมาเป็นตัวอักษร ‘บ้านชลัมพุ’ ข้าพเจ้ารำพึง

“ชลัมพุ”

“ชอบไหม?” เพรงขยับยืนข้างกาย “แปลว่าน้ำ”

นาทีนั้นข้าพเจ้านึกอยากกระทำบางสิ่งที่จิตใจบอกว่าไม่ควร ความขัดแย้งเช่นนี้สะกดกายให้นิ่งชาเสียราวไม่รู้สึกรู้สา อยากบอกให้รู้ว่าข้าพเจ้าตื้นตันเพียงใด  ปริศนาซึ่งข้าพเจ้าเสาะหาคำตอบมานาน ไยข้าพเจ้าจึงคล้ายเลื่อนลอยเหมือนคนไม่มีบ้าน ไม่มีความผูกพันกับที่อยู่อาศัย เห็นร่างกายเป็นบ้านอยู่ที่ใดบ้านก็อยู่นั่น เป็นเพราะข้าพเจ้าไม่เคยตระหนักถึงการพึงพาระหว่างกัน บ้านช่วยคุ้มแดดฝน ผู้อาศัยช่วยซ่อมแซมดูแล ทั้งสองเป็นของกันและกัน การตั้งชื่อคืนชีวิตให้บ้านในหัวใจข้าพเจ้า..

“ไม่ชอบเหรอ..?” แว่วเสียงค่อยอยู่ข้างกาย  ข้าพเจ้ากล่าวโดยริมฝีปากแทบไม่ขยับ

“ขอบคุณครับ”

ที่อยู่อาศัยของข้าพเจ้าเป็นเพียงเพิงกันแดดลม ไม่เคยคิดเอาใจใส่ไปกว่าดูแลความสะอาด รักษาสภาพคงเดิม ไม่เคยมีข้าวของตกแต่งอื่นใดนอกเหนือไปจากต้องใช้งาน นาทีนั้นเรือลำน้อยไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป  กลายเป็นเรือที่มีชีวิตมีลมหายใจ และมีชื่อแล้ว..ชลัมพุ..เพรงยิ้มยกแขนขึ้นปัดปอยผม

“บ้านของพี่ชื่อชลัมพุ..”

“ไม่ใช่ครับ…” ข้าพเจ้าขัด เพรงหันมอง ดวงตาคมใสจ้องข้าพเจ้านิ่ง ถ้อยคำแผ่วเบาโบยบินคล้ายพิราบขาวโผออกจากกรง “..บ้านของเรา”

ความรู้สึกซึ่งไม่อาจฝืนต้านฉุดมือข้าพเจ้าโอบเธอ เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนพี่ชาย เพรงอิงศีรษะข้างกาย ริ้วแห่งความนิ่งงันพลิ้วไหวอยู่บนแผ่นป้าย ข้าพเจ้ามีคำพูดมากมายอยากกล่าวออกไป  กลับยินเพียง “ขอบคุณครับ..” 

OOO
(มีต่อ)
Picture : ห้องภาพหนอน

Technorati Tags: นิยายออนไลน์