เช้าวันอาทิตย์ : หาบ

เช้าวันอาทิตย์

เช้าวันอาทิตย์สวัสดิ์ขอรับพี่ท่านท่านเพลงท่านป๋า

ตกลงเจ้า ‘หาบ’ ที่กำลังตกงานถูกซาเล้งบ้าง รถเข็นบ้างแย่งหน้าที่ แทบไม่มีตำแหน่งให้หยัดกาย นานวันดูเหมือนจะถูกหลงลืมไปพร้อมหมวกใบลานสหายซี้

ลุทศวรรษนี้ได้กลับมารับใช้มนุษยชาติอีกคราแล้วหรือนี่! โอ..ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีกระไร!

ข้าพเจ้าเคยลองหาบขอรับ ย่อเข่าเอาคานไม้ไผ่นาบไหล่ ขยับเข้ากลาง เกร็งกำลังขายืนขึ้น แล้วก้าวเดินเหยาะตามจังหวะโยกขึ้นลงของคาน (คิดว่าจะทำอย่างนั้น)

เอาเข้าจริง ไม่ยักเป็นอย่างคิด ไม่ว่าก้าวอย่างไรก็ไม่ลงจังหวะคาน ซ้ำร้ายก้าวไปก้าวไปปวดไหล่ขึ้นทุกที ต้องวางเปลี่ยนข้างไหล่ แต่ไม่ถนัด น้ำหนักโยนหน้าโยนหลัง ของในหาบแทนจะโยกขึ้นลงกลายเป็นแกว่งยังกะตุ้มนาฬิกาขาเก ต้องย้ายกลับไปไหล่ขวา สองมือช่วยประคองคานสุดฤทธิ์

ผลการทดลองครั้งนั้น ไหล่ขวาช้ำห้อยต่องแต่ง เดินไหล่ตกไปพักใหญ่ เข็ด! ไม่คิดลองคานหามคานหาบอีกเลย

คนคำนวนฤาสู้ฟ้าลิขิต คิดไม่ถึงชะตากรรมเจ้าหาบได้กลับมาอยู่ข้างกายอาชีพมีคุณที่สุดต่อระบบสังคมมนุษยชาติรับใช้สังวาสปรารถนากัลยาณี

ร้อยปีก่อน ณ ดินแดนอาทิตย์อุทัย เกอิชาจะต้องฝึกสังคีตศาสตร์นาฏศิลป์ ชงชา ร่ายระบำ นำปราโมทย์บรรเทิงรสบรรณาการแด่เหล่าบุรุษเพศ  

ร้อยปีต่อมา ณ ดินแดนสยามประเทศ โฉมงามหลังม่านราตรี  ต้องฝึกฉวยคานหาม คอนหาบ ปรับท่าร่างจังหวะเดินรับน้ำหนักแห่งดำกฤษณาที่ร้อนเร้าเริงร่ำระอุของสังคมอยู่เต็มสองหาบ

คิดถึงตอนไหล่ข้าพเจ้าระบม หาบพวกเธอแม้ดูว่างเปล่าแต่น้ำหนักบนไหล่คงไม่เบา..

ขอให้มีความสุขกับวันพักผ่อนขะรับเหล่าท่าน

คารวะ
ดิลล์

ปล. อา..ท่านเพลงขะรับ..ทุกข์ก็นอนไม่หลับ..สุขก็นอนไม่หลับ..ทำให้เป็นโรคตาบวมหัวใจพองโต หากทิ้งไว้นานอาจยังผลให้เกิดอาการโดราเอม่อนซินโดรม 

ซินแสดิลล์วินิจฉัยสมมุติฐานโรคแล้วเห็นว่า สมควรปรับหยินหยางโดยการซดขวดเขียววันละสองป๋อง รับรองหลับสบาย จากนั้นพยายามเลี่ยงทั้งสุขแลทุกข์เพราะทั้งสองล้วนก่ออปกติให้หัวใจ..

@ ร้านหนังสือประทีป : ไม่บอกกันตรง ๆ