ยินท่านเพลงกล่าวถึงมาลีฮวนน่า ข้าพเจ้าชอบแต่ฟัง หาเคยคิดขบเคี้ยว แต่มีเรื่องเล่าอยากโม้กับเหล่าท่าน
ครั้งหนึ่งเคยใกล้มาลีฮวนน่าแบบเต็ม ๆ ตอนข้าพเจ้าไปสวมวิญญาณเด็กล้างแก้วอยู่ที่วัดพิกุลทอง พัทลุงขอรับ
ด้วยตำแหน่งล้างแก้วนั้นมีตำแหน่งคุมโต๊ะชากาแฟควบมาเป็นแพ็คเก็จ จู่ ๆ มีชายไทยรูปร่างสูงใหญ่ผมสั้นผิวผ่อง ตรงเข้ามายกมือไหว้ไอ้เด็กล้างแก้ว
“ขอกาแฟแก้วครับ”
ข้าพเจ้าจัดแจงรินกาแฟร้อน วางซองน้ำตาลครีมบนจานรอง หันมอง อ้าว!! “ไม่ได้สิ พี่ไหว้กระผมไม่ได้ กระผมต้องไหว้พี่” ข้าพเจ้าว่า รีบยกมือไหว้ ฝ่ายโน้นไม่ยอม
“ไม่ได้ครับผมต้องไหว้พี่”
“อ้าว..” ข้าพเจ้าเถียง “ไม่ได้ครับ พี่ระดับไหนแล้วจะไหว้กระผมก่อนได้ไง!”
ฝ่ายโน้นยังไม่ยินยอม วางแก้วลงยกมือไหว้อีกที ข้าพเจ้ากระโดดหลบ จากนั้นรีบพนมมือ แต่ยังช้าไปสองก้าว โดนฝ่ายตรงข้ามแหย่ขาเข้ามาขวาง ทำให้ฝ่ามือของข้าพเจ้าไม่สามารถประกบกันได้ ขณะข้าพเจ้ากำลังงงไม่รู้ทำไง ฝ่ายตรงข้ามพนมมือไหว้ทันใด ข้าพเจ้าตกใจตาเหลือก ก้มหลบ ไหว้ฝ่ายตรงข้ามพุ่งผ่านเส้นผมเส้นยาแดง ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เป็นภาพสโลโมชั่น แล้วฉีกยิ้มนิดหน่อย จากนั้นปล่อยไหว้ออกไปอย่างรวดเร็วราวประกายไฟ (ขึ้นย่อหน้าใหม่ดีกว่านะ!)
ฝ่ายโน้นเห็นท่าไม่ดี พลิกตัวหลบ ข้าพเจ้ารีบตามประชิดคว้าแขนของเขาไว้ข้างหนึ่งป้องกันเหตุสุดวิสัยแล้วรีบประกบฝ่ามือไหว้ไปอย่างนอบน้อม
ฝ่ายตรงข้ามหน้าเจื่อยจ๋อยราวโลกทั้งโลกได้พังพินาศลงไปแล้ว จากนั้นก้มหน้ารับแก้วกาแฟจากข้าพเจ้า “ขอบคุณครับ” แกว่า คอตกไหล่ห่อเดินจากไป
ข้าพเจ้ายืนยิ้ม มองตามด้วยความชื่นชม ‘คนอะไรถ่อมเนื้อถ่อมตัวปานนั้ลล์’
นั่นล่ะ มาลีฮวนน่าที่ข้าพเจ้าปะแบบเต็ม ๆ ขอรับพี่ท่านท่านเพลงสหายท่านป๋า (เรื่องจริง..ไม่ได้โม้!)
OOO
จ่ายค่าขำเป็นรอยยิ้มละหนาท่านดิน
อ้อ…ช่วยจ่ายค่าต้นคิดเรื่องคืนข้าเจ้าด้วย คิ้กๆๆ
เปิดบ้านเสียทีสิเจ้าคะจะได้ตามไปจ่าย