กล้วยปั่นวันละแก้ว

อรุณสวัสดิ์ขอรับ

หลังเฝ้าหมุนหาคลื่นวิทยุธานินทร์ที่เคยใช้เขียน ‘ฝากไปกับสายลม’ หมุนอยู่เป็นนานพบพานแต่เสียงแซ่ซ่าไม่เป็นศัพท์ เคลื่อนเข็มแดงไปสุดซ้ายสุดขวากลับมาสุดซ้ายอีกที หมุนอยู่เช่นนั้นจนอ่อนใจ ที่สุดก็ปะคลื่นใกล้เคียง แม้ยังไม่ตรงไม่ใช่เสียทีเดียว  แต่นับว่าใกล้มากแล้ว จากนั้นคงต้องค่อย ๆ ขยับวิทยุกล่องไม้ใบเล็กหมุนไปมาดึงเสาอากาศออกให้สุดลองโยกช้า ๆ  ทุกอย่างอาจเข้าทีเข้าท่าขึ้น

แล้วสายลมที่ฝากไปคงพัดรวยรินได้อย่างเรื่อยรื่น ผ่านวันคืนด้วยตัวอักษรที่เพิ่มขึ้นวันละเล็กละน้อย

หากกระทำได้เช่นนั้นนับว่าพ้นอีกหนึ่งอุปสรรคนาม ‘อารมณ์หลุด’ เสียที

ส่วน ‘กระท่อมน้อยฟังเสียงฝน..เดียวดาย’ เป็นความเรียงสำเนียงบู๊ลิ้มซึ่งรับแรงดาลใจจาก ‘เดียวดายใต้เงาจันทร์’ บทรำพึงแห่งท่านพญามังกรโบราณ เสียดายไม่อาจเสพย์รสงานความเรียงลุ่มลึกเช่นนี้ได้อีก

ยามไร้อาหารถูกปากละเลียดรส มีอยู่ทางเดียวคือปรุงเสียเอง แม้หน้าตาจะไม่ชวนชิม รสชาติออกเกินกล้ำกลืน แต่ทุกท่านย่อมทราบดี บางครั้งรสชาติอาหารหาใช่ยามรับประทาน หากอยู่ที่ตอนปรุงมีแต่ผู้ปรุงรสเท่านั้นจึงสามารถเสพย์ได้

‘คล้ายทางตันสายหนึ่ง’ เป็นบทโต้ตอบสหายท่านหวังที่สำนักหนอน ต่อข้อคุยซึ่งสหายทิ้งถามไว้ “เมื่อนิยายกำลังภายในมาถึงทางตันไยเรายังคิดเขียน?”

‘กระท่อมน้อยฟังเสียงฝน..เดียวดาย’ เดินทางมาหลายบทตอน ทบทวนโดยคลิกที่ Find under กระท่อมน้อยฯ (ใต้หัวข้อบทความ)

ยามเช้าเสียงนกขับขานเริงร่า โบยบินออกหากิน ลุงเพิ่มกำลังเดินไปที่คอกปล่อยวัวออกไปกลางทุ่ง น้าสร้อยมาเก็บอวนทิ้งไว้เมื่อคืน บาวเอียดเดินไปหากาแฟเช้าที่สภาปากซอย ไอ้เบิ้มสบายไม่ต้องไปโรงเรียน นักหัดเขียนซอมซ่อคงก้มหน้าก้มตาขีดเขียนต่อ หากวันนี้สามารถได้ตัวอักษรโกโลโกโสมาสักบทสักตอน นับว่าน่ายินดีแล้วที่ยังมีลมหายใจอยู่

ขอทุกท่านมีความสุขกับการงานขอรับ

คารวะ

 

Technorati Tags: นักหัดเขียน