วันวานครบรอบคล้ายวันเกิดท่านเจ้าสำนักหนอนอีกครั้ง สำหรับนักจารอักขระ มาลัยใดฤาควรแก่การนำคารวะยิ่งไปกว่ามาลัยอักษร
OOO
เมื่อ: 2008-03-23 11:33:13
สายแดดสวัสดิ์ขอรับท่านเจ้าสำนัก
เย็นลมชายเลพัดมาเอื่อยอ่อน ยอดพร้าวยอดตองที่เคยลู่ระบัดด้วยถูกแรงลมโหมซัดมาตลอดหลายเดือน ยามนี้ยักย้ายส่ายไหวไปมาราวหนุ่มสาวพะเน้าพะนอคลอแขนซบไหล่เยื้องขยับไปในจังหวะของท่วงทำนองเนิบช้าพาเย็นใจ
เรือลำน้อยของชาวบ้านที่ต้องซบซุกอยู่ในดงมะพร้าว อาบแสงดาว หนาวลมฝนผจญหน้ามรสุมคลุ้มคลื่นซึ่งยาวนานกว่าปีไหน นานจนเด็ก ๆ ร้องไห้ยอแย พ่อแม่พากันส่ายหน้าทอดอาลัย ได้แต่รำพึง ‘ปี๊หนี้ไส่คลืนมั้นหม้ายเหงียบซักที’ เงินเก็บเริ่มร่อยหรอ ค่าขนมไปโรงเรียนของลูก ๆ เริ่มไม่พอ ยามนี้ลากรอยทรายยาวลงทะเล เรือน้อยชักชวนกันบ่ายหน้าออกทักทายผืนน้ำอย่างคึกคัก
ช่วงเวลาเลวร้ายยาวนานคงผ่านพ้นไปแล้ว
โครมโคลนคลื่นที่เคยซัดสูงจนท้นฝั่งอำลาจากไป ทิ้งซากมะพร้าวล้มถอนรากไว้เป็นแนว ฝากเศษขยะเกลื่อนหาดไว้เป็นที่ระลึก คล้ายบอกว่าปลายปีจะกลับมาเยือนอีกครา
ยามนี้ผืนน้ำเขียวฟ้าครามสงบราบเรียบเปี่ยมมิตรไมตรี นำความอุดมสมบูรณ์มาทักทายถึงหน้าหาด พวกผู้ชายออกเรือ เด็ก ๆ เก็บหอยตกปลา พวกแม่บ้านถือตะกร้าใบเล็กใช้ซ่นเท้าดันผิวทรายปลายคลื่นหาหอยเสียบ
วางอวนปู ลากหมึก ล้อมกุ้งฝอย
เริ่มงานเก็บเล็กผสมน้อยปีนี้ของพวกเขาอีกครั้ง แม้จะล่ามาร่วมสองเดือน แต่คงไม่สาย พวกเขาคงรู้ดีว่า ที่สุดหน้าร้อนก็ต้องคืนกลับมาเหมือนทุกปี ทุ่มทำงานเต็มกายเต็มกำลัง เพื่อที่ว่าเมื่อหน้ามรสุมหวนคืน เด็ก ๆ ยังคงได้หัวเราะเต็มแก้ม มีสตางค์ไปโรงเรียนเต็มอิ่ม
ข้าพเจ้าเองคงไม่ต่างจากพวกเขาสักเท่าไร
ไม่มีวิชาทะเลที่จะหาปูปลาเลี้ยงปากท้องประทังกาย ทำได้เพียงช่างเรียงอักษรซอมซ่อที่ซุกกายอยู่ในโลกโดดเดี่ยวอาศัยกะลาใบน้อยคุ้มศีรษะหลบลมมรสุมร่วมสี่เดือน
ยามนี้ฟ้าเปิด คลื่นลมสงบ คงเป็นเวลาที่ดีสำหรับการขีดเขียนเสียที..คงเป็นเช่นนั้น..คงเป็นเช่นนั้น..
น้อมคารวะ
ธุลีดิน
ขอคุณพระคุ้มครองท่านและครอบครัวมีความสุขสถาพร
ผู้น้อยคลานเข่านำมาลัยอักษรมาน้อมขอพรขอรับ
2008-03-23 11:33:13
ตอบเมื่อ: 2008-03-23 16:23:12
ขอบคุณสำหรับจดหมายแสนไพเราะครับ เล่าดี ภาษาดี เมื่อไรจะออกหนังสือเสียทีละครับ?
Filed under: talk2win
ท่านเจ้าสำนักอายุกึ่งศตวรรษแล้ว
อีกไม่นานขอรับ ข้าน้อยจะตามไปห่าง ๆ
คารวะ
ป.ล. ไม่มีอะไร (คิดไม่ออก)
พี่ท่านเคยได้ยินไหม?
คุณลุงอาจินต์ฯ ทำนายไว้ว่า ท่านเจ้าสำนักนี่แลจะเป็นคนไทยคนแรกที่คั่วโนเบลสายวรรณกรรม
.
ข้าพเจ้าเพิ่งมาคิดได้
คำผู้เฒ่าย่อมกว้างไกลใช่กล่าวแค่จบความ
.
อาจหมายถึงนอกจากสร้างงานอย่างต่อเนื่อง (ไม่เขียนเป็นไซด์ไลน์)แล้ว ท่านยังดูแลสุขภาพไปโดยปกติ
.
เช่นนั้น ต่อให้ปลายปากกาแหลมคมแค่ไหน เจอท่านเจ้าสำนักลับปลายปากกาอย่างมั่นคงต่อเนื่องเช่นนี้ ซ้ำยังดูแลสุขภาพสม่ำเสมอเช่นนี้
.
อย่าว่าแต่เหล่าเซียนเลย เราท่านที่กระดึ๊บตามรอยเท้าเล็ก ๆ ของท่านมา อาจมีร่วงก่อนหากขืนดื่มกันสะบั้นเช่นนี้ (เรื่องจริงนะขอรับพี่ท่าน ศิษย์พี่ที่เคารพรักท่านอ้ายฯของข้าพเจ้าได้สำแดงให้ดูตัวอย่างพอเป็นกระสายกันแล้ว..แฮ่)
.
คารวะ
ปล. คิดไม่ออกก็ยังออกเป็นอักษร นับถือ นับถือ
พักทานข้าวขะรับ..แกงส้มปลาฝักพร้า(ชื่อพิลึก)
อันเนื้อความนั้น ผมหมายถึง อายุ ครับท่านพี่…
แต่ ที่นั่นกล่าวมา ก็จริงนัก
ผมใช้ชีวิตเปลืองเกินไป (บางเสี้ยว)
เหล้ายาปลาทอด นารีไม่เกี่ยว
แต่ช่วงนี้ เอียนขอรับ ขอบอก อยากอยู่เฉยๆ ไม่ดื่ม ไม่สูบ อ่านหนังสือ มากกว่าเขียน
และคนเดียวเงียบ ๆ สถิตภายในร้าน
คิดถึงก็แวะไปเยี่ยมนะครับ รับรอง มีกาแฟ และ ชา
ป.ล. ชายก นั้นเป็นอย่างไร พี่ท่านพออธิบายบ้างได้ไหม?
อา..พี่ท่าน..
นั่นเป็นอารมณ์สวัสดีฯไม่โผล่ที่สำนักหรือเปล่า?
..
..
ตั้งแต่ย่าหนุงปิดสวนทำเอาข้าพเจ้าจ๋องหง่อย หลบไปอ่านหนังสือสองวัน กลับมาอาการก็ยังไม่กระเตื้อง
.
อยากนำคำท่านมากล่าวเสียด้วยเหลือเกิน (คิดถึงก็แวะไปเยี่ยมนะครับ รับรอง มีกาแฟ และ ชา)
.
การมีบล็อกนั้นดีเช่นนี้เอง
.
เรายังสามารถอยู่ในโลกส่วนตัว ส่งงานออกสู่โลกภายนอกคราใด เท่ากับคำทักทายมิตรสหายไปพร้อมกัน
.
ท่านอัพบล็อกวันใดฟีดข้าพเจ้าก็จะวิ่งไปเคาะหน้าร้านทันที ฉะนั้นโดยมากข้าพเจ้าแวะด้วยเหตุสองประการ ท่านแปะงาน และคิด(ไม่)ถึง
คารวะ
ปล. ชายกเนี่ยมาจากไหนอ่าขะรับ? มิเคยยิน!
เห็นด้วยกับคุณวินทร์
ออกหนักสือซะทีเถิดพ่อคู๊นนนนนน
อักขระของท่านมันบ่มจนสุกงอมแล้วขอรับ
อยากอ่านเป็นเล่มเต็มแก่
ผมไม่ชอบอ่านในคอมป์มันปวดลูกตาจี๊ดๆ
สำหรับกระผมว่า กระผมว่าใช้ชีวิตเปลืองไปไม่หน่อยแล้ว
ทั้งกิน ทั้งสูบ
แม้ทุกวันนี้ จะสูบซองนึงได้ สี่ถึงห้าวันแล้วก็ตาม
กระผมเคยทำได้ดีกว่านี้คือ อาทิตย์ละซอง
กล่าวไปก็ให้อายนัก
เพราะกระผมเคยบอกกล่าวไปนักต่อนักว่า จะเลิก
ยิ่งเดี๋ยวนี้ยิ่งดื่มทุกอาทิตย์ ส่วนใหญ่จะดื่มกับพ่อ
ในช่วงสองเดือนกว่าๆมาแล้ว กระผมมึนกลับบ้านแทบทุกศุกร์
ตอนนี้นะขอรับท่านพี่ทั้งสอง
กระผมอยากรู้ว่า นักเขียนที่มีลูกท่านแบ่งเวลามีนั่งเขียนงานได้ยังไง
กระผมมีเวลาคิดเขียนงานน้อยลงไปเยอะเลยขอรับ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียนนะ แต่ว่าอยากอยู่อยากเล่นกะลูกมากกว่า
เวลาพ่อกับแม่พาลูกออกไปตลาดบ้าง ไปเที่ยวห้างบ้าง
กระผมเป็นรู้สึกบ้านมันวังเวงๆ ยังไรบอกไม่ถูก
ในฐานะที่ท่านทั้งสอง อาวุโสมากกว่ากระผม
จึงอยากขอคำแนะนำสักนิดขอรับ
สวัสดีขอรับ
อ้าว..สหายท่านป๋า!
ท่านเล่นจ่ายบอลจับยากหยั่งงี้ ยุ่งล่ะสิทั่น
.
ข้าพเจ้าขอปล่อยผ่าน
ดูพี่ท่านประทีปะจะชู้ตว่าไงขะรับ
.
คารวะ
ขอบพระคุณสำหรับคำนิยมขะรับท่านอัม ชมกันอย่างนี้รักกันตายเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า
.
ภรรยาแข็งแรงเป็นปกติแล้วนะท่าน?
.
รบกวนท่านลากไม้เท้าท่านย่าออกมาทีเถิดขะรับ
.
คารวะ
ชายก หรือเปล่าขอรับ 555
ป๋าไอซ์ เล่นมาถามคนมีภรรยาน้อย (1 คน) แถมยังไม่มีลูก แล้วจะตอบไงล่ะหว่า
????
ขอยืมคำท่านเจ้าสำนักหนอนมาพูดอีกที
“นั่นสิ…เมื่อไรจักออกหนังสือเล่าท่านดิน”
แต่ก่อนอื่นกลับมามีอารมณ์เขียนเรื่องที่ค้างไว้ต่อสักทีเถิดท่าน
เรื่องออกหนังสือสำหรับผู้น้อยจิ๊บจิ๊บขะรับ ไม่เคยคิดใส่ใจเลย เพราะไม่มีปัญญาลงทุน หุ หุ ปล่อยให้เป็นปัญหาของเทพ(สำนักพิมพ์)ไป
.
แต่เรื่องรักษาอารมณ์เขียนเรื่องให้คงเส้นคงวาไปให้ตลอดรอดฝั่งนี่สิ กลุ้มกบาลจริง
.
อยากรู้นักจะต้องเขียนอีกกี่เรื่องจึงจะเขียนได้อย่างน้ำไหลไฟดับ ไม่ใช่เขียนแบบน้ำประปาอบต.อยู่อย่างนี้..ฮ่วย!
หรือข้าพเจ้าจะต้องออกไปเสาะหาแม่หญิงเพรงตัวจริงมานั่งสบตา จึงจะสามารถบิ้ลต์อารมณ์เรื่อง พอจบก็บอกเธอว่า “นี่ตัวเอง เราเขียนเรื่องจบแล้วนะ เอาไว้เจอกันเรื่องใหม่ แต่เรื่องหน้าเป็นกำลังภายใน รอหน่อยนะตัวเอง”
.
เอางั้นดีไหมขอรับทานเพลง
.
รับกาแฟแก้วนะขอรับ
คารวะ
แล้วชายกเนี่ยอารายอ่า..?
เอ… แล้วผมไปได้ยินมันมาจากไหนวะเนี่ย
อ้อ สงสัยจากจดหมายนักเขียนหนุ่ม เด๋วกลับไปทวนหาก่อน
ว่ามันชาอะไร ยก หรือชัก หรือ..
555
อา…ท่านดิน…รู้แล้ว…ทำไมตอนต่อไปจึงมิออกสักที
เพราะในนิยายมันเดินทางมาถึงตอนที่แม่หญิงเพรง เธอออกจากโลกเสมือนมาพบพี่ดินแล้วนี่เอง
ทว่า…ตอนนี้พี่ดินของข้าเจ้าดันสร้างแม่หญิงเพรงเธอในโลกความจริงไม่ออก แม่นก่เจ้า
การเสาะหาแม่หญิงเพรงตัวเป็นๆ มานั่งสบตา นับเป็นกำกึ๊ดที่ดีไม่น้อย
ทว่า…ข้าเจ้าเกรงว่าหลังจบจากเรื่องนี้ท่านคงมิอาจเขียนถึงเรื่องอื่นใดได้อีก
หากท่านตกอยู่ในบ่วงรักนั่นแล้ว (ฮา)
บ้านข้าเจ้านี่เป็นน้ำปะปาจังหวัดที่ไหลเป็นจังหวะเลยนะท่าน เริ่มสตาร์ทตั้งแต่ห้าทุ่มเป็นต้นไปยันตีห้า
แหม…มันช่างไหลรู้เวลาข้าเจ้าเขียนงาน
แต่ตอนนี้น้ำเริ่มน้อยท่าน บิ๊กซีใกล้บ้านดูดน้ำไปหมด บางวันมันเลยไม่ไหลเอาซะดื้อๆ งั้นล่ะ
.
.
.
ชาชัก ของ ปัตตานีหรือเปล่าท่านประทีป
ชาชักแม่นก่อพี่ทานประทีป ข้าเจ้าชักมึนกำเมืองสับสนไปหมดเลี้ยว อีสานเหนือใต้คนไตคือกัลล์แม่นก่อ จะนั่นข้าเจ้าว่าชาชักคักคักอีหลี ชาชักแน่แล่ว
เมาสหล๊อบก่อนล่ะ