ฝากไปกับสายลม : คือแรงใจ

ฤดูกาลของโลกฝันต่างจากโลกแห่งความจริง ที่นี่อากาศแปรปรวนบัดเดี๋ยวมีลมบัดเดี๋ยวพายุฝน  พัดมาเพียงครู่ก็อาจหยุดนิ่งสนิทไม่มีแม้ไหวใบไม้ บางวันสามารถเขียนได้ลื่นไหล แต่บางวันกลับไม่อาจขยับมือแม้สักวรรคสักบรรทัด

ในเปรมสุขของครรลองชีวิตอย่างใจปรารถนายังมีระทมทุกข์ที่ไม่อาจกระทำได้ดังใจต้องการ คล้ายคนชเลที่รักผืนน้ำปรารถนาล่องเรือไปสุดขอบฟ้าแต่หารู้วิธีบังคับใบ ไม่รู้จักร่องน้ำสายน้ำกระทั่งทิศทางลม ที่สุดได้แต่ลอยลำไปตามยถากรรม

ยามข้าพเจ้าหน่ายใบหน้าอันครัดเคร่งของจอขาวเปล่าว่าง  ข้าพเจ้าเชื่อมต่อออกสู่โลกที่เต็มด้วยตัวอักษรละลานตา อ่านทุกสิ่งทุกอย่าง อ่านจนรู้สึกว่าโลกภายนอกช่างมีตัวอักษรมากมายเสียเหลือเกิน  มากจนแม้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่อาจอ่านได้หมดสิ้น

ข้าพเจ้าพบตัวอักษรของเพรง 

เพรงเขียนบทกวี 

ด้วยถ้อยคำหวานไหวบอกเล่าถึงหัวใจอ่อนโยนของหญิงสาว  ตัวอักษรของเพรงทำให้อักขระที่เราใช้กลับกลายเป็นท่อนไม้แข็งกระด้าง  วรรณรสแห่งบทกวีที่หากผึ้งน้อยพบพานคงไม่อาจตัดใจบินผ่านโดยไม่แวะลิ้มชิม  เพรงมองผู้คนมองโลกผ่านหน้าต่างแห่งจิตวิญญาณ เอ่ยถ้อยคำผ่านริมฝีปากแห่งวิจิตรอักษร  ประโลมโลกอ้างว้างด้วยอ้อมปีกนวลละมุนอบอุ่นและอ่อนโยน   

กับตัวข้าพเจ้าเอง  มิอาจเอ่ยขานเรียกอักษรต่ำต้อยแห่งตนแม้เศษกวี ด้วยคำกวีในจิตสำนึกข้าพเจ้านั้นสูงส่งเกินปุถุชนจะสัมผัส เป็นดั่งเทริดที่ควรน้อมเชิดไว้ก็แต่เหนือเศียร  กับตัวอักษรของเพรง  ข้าพเจ้าขานคำกวีอย่างไม่มีขัดเขินขัดคำ

คล้ายดังคลื่นกระทบฝั่ง  ก่อระลอกคลื่นต่อ ๆ กันไม่สุดสิ้น

บทกวีของเพรงประดุจสายลมที่พัดมาประโลมสระน้ำโบราณในหุบเขาห่างไกล  เสียงกระซิบแห่งสายลมก่อระลอกคลื่นอักษรลูกแล้วลูกเล่าขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เสแสร้งแกล้งแต่ง ข้าพเจ้าเขียนโต้ตอบลงไปด้วยหัวใจที่เชื่อมโยงผ่านหน้าต่างแห่งจิตวิญญาณบานนั้น ก่อเกิดงานเขียนชิ้นแล้วชิ้นเล่า

ครั้นเพรงตอบกลับมาบอกว่าเธอรออ่านอยู่  ยิ่งทำให้หัวใจซึ่งแห้งแล้งแทบไร้สิ้นแรงฝันกลับพองฟู  ตัวอักษรทะยอยออกมาราวสายน้ำไหลหลั่ง

ที่สุดข้าพเจ้าจึงได้พบว่า..เราหาได้เขียนเพื่อผู้คนมากมายที่ไหนเลย  ตัวอักษรทั้งหมดของเราเพียงเพื่อคนคนเดียว คนเดียวที่เฝ้าอ่านด้วยหัวใจรอคอย ผ่านตาทุกตัวอักษรอย่างระมัดระวัง  พร้อมสะท้อนความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาเหมือนกระจกเงาใสที่ไม่เคยบิดเบือนภาพตรงหน้า

โลกฝันข้าพเจ้ากลับคืนชีวิตชีวา ข้าพเจ้าเขียนแม้ในความฝัน   

หลังม่านแห่งความแปลกหน้าถูกคลี่ผ่าน ตัวอักษรของเราเคลื่อนหากันดุจหยดน้ำจากธารเดียวที่ถูกพรากจากกัน  จึงได้พบว่าโลกฝันของเราช่างคล้ายกันเหลือเกิน  เพรงฝันถึงชีวิตในชนบท ท้องฟ้า แสงดาว แมกไม้ สายน้ำ ลำคลอง  ครั้นข้าพเจ้าบอกไปว่าข้าพเจ้าฝังสังขารอยู่ในภาพฝันนั่น เพรงกระตือรือล้นใคร่ฟังเรื่องราวของข้าพเจ้าเหมือนเด็กน้อยตาโตรอฟังนิทานก่อนนอน  

เพรงส่งหนังสือมาให้ข้าพเจ้าหลายเล่ม ล้วนเป็นหนังสือที่ช่วยเปิดโลกการอ่านอันคับแคบของข้าพเจ้าไปสู่สวนอักษรละลานตา ช่วยเพิ่มจำนวนถ้อยคำจำกัดจำเขี่ยในกะโหลกเปล่ากลวงให้ได้ใช้ได้เลือกหยิบจับมาเรียงร้อย

ข้าพเจ้ารู้สึกติดค้างน้ำใจไม่อาจตอบแทน  ด้วยหนังสือนั้นสูงราคานักสำหรับผู้ดื่มกินความฝันเช่นข้าพเจ้า ได้แต่ก้มหน้าตั้งตาขีดเขียนอักษรทดแทนมิตรไมตรีอันได้รับมา  ด้วยรู้ดีว่าที่เพรงให้มาหาได้หวังสิ่งใดตอบแทนนอกจากอยากเห็นข้าพเจ้ารุดหน้าไปบนหนแห่งประพันธการนี้ และสำหรับข้าพเจ้า ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะควรค่าทดแทนศุภปรารถนาจากเพรงนอกจากตั้งใจเขียนหนังสือ 

เพราะนั่นคือทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามี..เพราะนั่นคือชีวิตข้าพเจ้า

OOO

Picture : ห้องภาพหนอน

Technorati Tags: นิยายออนไลน์