บุญแต่ปางก่อนคงส่งผลให้ประสบพบเจอชายหนุ่มที่อ้อนได้ไม่เสียเที่ยว (ฮา)

คิดไปคิดมาก็จริงดังคำแฟนว่า แต่ครั้นจะเปลี่ยนตั๋วเองรึก็กระไรอยู่เลยอ้อนเสียงหวาน “ตัวเองช่วยเปลี่ยนให้เราหน่อยสิ” แฟนมันก็ใจดี๊ใจดีบอก “ซื้อเองก็เปลี่ยนเองเซ่”

มันนั่งน้ำตานองอยู่ครึ่งค่อนวัน แค่เนี้ยะก็ทำให้เค้าไม่ได้..น้อยใจไม่ปล่งไม่เปลี่ยนมันแล้ว งอนแฟนไม่พูดไม่จาไปมันเสียเที่ยวนั้นเลย

ปรากฏว่าไปได้แค่ครึ่งทางขอรับ

รถทัวร์ชนรถพ่วง มันร่วงลงไปกองอยู่ข้างทาง ขาหักหน้าเละ นอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลสองเดือน

ไม่รู้ป่านนี้เลิกขี้น้อยใจรึยัง!

นะท่านคุณautนะ

… ใน บ้านของเรา (ฮา)

: )

อ่า…บอกตามตรงข้าเจ้าเป็นคนช่างโวยวายนัก
อะไรไม่รู้ล่ะ…ประมาณว่าโวยก่อนมีสิทธิก่อน
ไม่รู้บุญหรือบาปล่ะพามาเจอชายหนุ่มที่ไม่ฟังคำโวยข้าเจ้า
ข้าเจ้าโวยไป…พี่ท่านก็โวยตอบ
เล่นเอาอึ้ง นิ่ง นานหลายนาที
แล้วความเงียบก็ห่มคลุมเราไว้ คาดว่าเขาคงเหนื่อยกับการโวยตอบเช่นกัน (ฮา)
ในขณะที่ข้าเจ้าฟังคำโวยแล้วสำนึกทีละนิดๆๆ

“เค้าขอโทษ” ประโยคที่ข้าเจ้ากล่าวออกจากใจ ยากนักท่านหากคนใกล้ตัวจะเคยได้ยิน
ด้วยข้าเจ้าไม่ใคร่ทำผิดให้คาดโทษเท่าใดนัก

หากคำ “ขอโทษ” นั้นมันสมานความสัมพันธ์ให้กลับคืน
เราก็จะคุยกันดีดี๊ดีดี ถ้อยทีถ้อยระวังคำพูดที่อาจทำร้ายความรู้สึกอีกฝ่ายได้
แต่หากเขาคนนั้นยังบ่นกระปอดกระแปดไม่รู้จบ
เรื่องมักลงเอยด้วย…

ข้าเจ้าปล่อยหมัดสุดท้ายด้วยบางคำถามพร้อมน้ำตาที่ปริ่มแถวขอบตา

“พี่ไม่รักเค้าแล้วเหรอ”

บางที…เหนื่อยกับการโวยวายแล้วอาจยังต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นเป็นได้กับหญิงสาวช่างน้อยใจตรงหน้า

เอ้อ…เพราะเป็นแบบนี้สินะข้าเจ้าเลยจำยอมครองตัวเป็นโสด (ฮา)

จากตัวอย่างที่ยกมา ทำให้ต้องมาคิดอีกทีว่า การ “โวยวายกลับ” กับคนที่ควรโวยวายกลับนั้น ได้ผลดีเสมอไปรึเปล่า? นั่นประการหนึ่ง

อีกประการหนึ่ง หากเราพิจารณาแล้วเห็นว่าควรโวยวายกลับ นั่นเท่ากับเรามีสติอยู่มากทีเดียว แสดงว่าเราเลือกทำในสิ่งที่คิดแล้วว่า เป็นสิ่งที่ถูกที่ควร สภาวะจิตใจขณะนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ตอบโต้ไปด้วยโทสะ แต่ได้ปล่อยวาง หรือวางอุเบกขา กับคนคนนั้นอยู่ในที ใจไม่ได้โกรธเคือง แต่โต้กลับด้วยเพราะมีอุบายจะให้สถานการณ์ดีขึ้น

สำหรับผมการวางอุเบกขา เป็นเรื่องของจิตใจเราเองล้วนๆ ทำเพื่อความสุขทางใจของเราเองเป็นหลักน่ะครับ ใจเราควรอยู่ในสภาวะสมดุล ไม่ว่าคนอื่นจะไม่สมดุลไปกับเรายังไงก็ตาม หากเมื่อต้องตำหนิกับคนที่ควรตำหนิ ก็ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเมตตา

ที่สำคัญเมื่อใจเราวางอุเบกขาแล้ว เขาเรียกว่า สติมา ปัญญาเกิด ใครจะรู้เรายังมีวิธีนุ่มนวลอีกเป็นร้อยผุดขึ้นในหัวที่จะสามารถทำให้คนชนิดไหนก็ตาม กลายเป็นคนดีขึ้นได้บ้าง

ผมว่าอย่างนั้นนะ

ยินดีแลกเปลี่ยนขอรับ