ใต้เท้าขอรับ
วันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน กระผมเข้าสำนักร่วมเดือน เขียนจดหมายมายังใต้เท้าฉบับนี้เป็นฉบับที่สิบสอง บั้นต้นตั้งใจไว้ว่าจะเขียนทุกวัน แต่บางวันอ่อนเพลียเป็นกำลัง หลายครั้งขี้เลื่อยในกะโหลกกระผมไม่ยอมทำงานเอาเสียเลย จึงจดหมายมาหาใต้เท้าด้วยจำนวนฉบับห่างไกลไปจากจำนวนวันเสียปานนั้น
กระผมเกลาเรื่องเก่าที่ใต้เท้ากรุณายัดใส่ย่ามมาสำเร็จเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย นับเป็นการดีที่ได้พบว่าตนเองนั้นยามเริ่มฝึกเขียนพร่องพลาดไปจุดใดบ้าง ทักษะการเขียนยามนี้แม้ยังไม่อาจผุดโผล่ออกจากโคลนตม แต่ครั้นกลับไปดูที่เขียนไว้เก่าก่อน ยังสามารถมองเห็นข้อผิดพลาดและแก้ไข
หากเป็นเช่นนั้น ยามนี้ขอเพียงเขียนเรื่องไป เมื่อผ่านจำนวนอักษรมากขึ้นทักษะของเราก็จะงอกงามขึ้นตามลำดับ ถึงตอนนั้นสามารถกลับมาแก้ไขข้องบกพร่องของตนได้เองดังเช่นเพิ่งกระทำสำเร็จไป
คงไม่มีงานใดสมบูรณ์แบบเสียแต่แรกเริ่ม ฟังว่าแม้งานท่านปรมาจาร์นักเขียนทางเมืองจีนผู้ได้รับการยกย่อง หลังตีพิมพ์ผ่านไปหลายปี ท่านยังกลับมาแก้ไขจุดพร่อง ตัดส่วนเกินเติมส่วนขาด คงมีงานเขียนชนิดเดียวที่ไม่อาจปรับปรุงแก้ไข นั่นคืองานซึ่งท่านผู้รจนาได้อำลาโลกไปแล้ว
เสร็จเรื่องเกลาก็เหลือเรื่องใหม่ที่กำลังจะเริ่ม
เริ่มลงมือวันใดกระผมจะเขียนมาเรียนเล่าความตามพระคุณย้ำไว้ “งานเขียนเป็นเช่นการขุดวัตถุโบราณ เอ็งจะต้องค่อย ๆ ใช้เกรียงแซะปาดไปช้า ๆ เบามือ และระมัดระวัง เอ็งไม่มีทางล่วงรู้ว่าที่ฝังอยู่ใต้ดินนั่นคืออะไร? ใหญ่เล็กแค่ไหน? เริ่มที่ใด? จบลงที่ใด? นั่นจึงเป็นความเร้าใจของการขุดค้นประการหนึ่ง”
พระคุณขยับกล้องยาเส้น พ้นควันออกปาก “เอ็งต้องเรียนรู้จักใช้แปรงใช้เกรียงให้ถูกขนาดเพื่อให้งานขุดค้นดำเนินไปอย่างราบรื่น เอ็งต้องอดทนไม่ว่าฝนจะตกฟ้าจะร้อง ผ่านวันเวลาอยู่กับงานข้างหน้าไปทีละวัน กระทั่งวัตถุโบราณชิ้นนั้นโผล่ขึ้นมาอวดโฉมอย่างเต็มรูปเต็มร่าง แล้วเอ็งจะภาคภูมิใจ”
ใต้เท้ายิ้ม และกล่าวย้ำว่า “เอ็งจงเขียนรายงานทุกความรู้สึก ทุกอารมณ์ ทุกอุปสรรคที่ผ่านพบระหว่างการขุดค้นส่งมาให้ข้าอย่าได้ขาดคร้านเสีย” กระผมยกมือพนมรับด้วยเกล้า ใต้เท้าสำทับว่า “ใช้เวลาศึกษาที่สำนักให้เต็มที่ เขียนเรื่องจบวันใดข้าจะรับกลับมาเข้าราชการสนองพระเดชพระคุณ”
เป็นกรุณาต่อเกล้ากระผมยิ่งแล้ว อิล่อยป้อยแอหาได้มีความรู้ใดติดตัว การที่พอจะเขียนอักษรมาได้ก็ด้วยรับกรุณาจากใต้เท้า ชีวิตน้อย ๆ ของเกล้าหาทำการใดคล่องมือไม่ว่าจะปลูกไม้หรือต่อเรือน เหลือก็แต่ตัวอักษรเหล่านี้ที่กระผมหวังฝากชีวิต เกล้ากระผมจะเพียรฝึกเขียนไม่วางมือ
กราบแทบเท้า
อิล่อย ป้อยแอ
Filed under: อิล่อยป้อยแอ | Tagged: จดหมาย
