นิยาย : ล่าเพชรพนมรุ้ง

-31-

หัวหน้ากับดวงดาวเดินทางถึงหมู่บ้านรุ่งเช้าของอีกวัน พวกชาวบ้านกรูเข้ามาถามข่าวคราว ต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ดวงดาวบรรเทาความโศกเศร้าไปบ้างแล้วครั้นถึงหมู่บ้านกลับร้องไห้ตลอดเวลา

หัวหน้าเข้าไปคารวะพ่อเฒ่าส่างคำผู้เป็นที่พึ่งทางใจของเหล่าชาวบ้าน พวกชาวบ้านพากันห้อมล้อม จากรถจนขึ้นเรือนใหญ่ของหัวหน้าหมู่บ้าน พ่อเฒ่ายังจดจำเจ้าหน้าที่อุทยานฯ หนุ่มที่แวะค้างอ้างแรมขอแบ่งอาหารและน้ำระหว่างลาดตระเวณป่าแนวตะเข็บชายแดนได้ดี

ภายหลังการปรึกษาหารือ พิธีรับสิ่งศักดิ์สิทธิ์กลับหมู่บ้านอย่างเรียบง่ายจะถูกจัดขึ้นกลางลานของหมู่บ้านในค่ำวันเดียวกัน ชาวบ้านนัดหมายนำอาหารมากินร่วมกัน จะมีการร่ายรำบวงสรวงเทพยดาอารักษ์ที่ปกป้องขุนเขา จากนั้นพวกชาวบ้านก็ลากลับ

หัวหน้าจึงได้อยู่กับพ่อเฒ่าส่างคำและดวงดาวเพียงลำพัง ผู้เฒ่าส่างคำอายุประมาณ ๗๐ ปี รูปร่างเล็ก ผอมหนังหุ้มกระดูก แววตาใส สุขภาพยังแข็งแรง

ผู้เฒ่าส่ายหน้าถอนหายใจ

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นข้าควรรับผิดชอบไม่ใช่ปล่อยให้พวกคนหนุ่มไปตาย” ผู้เฒ่าก้มหน้ารำพึง

ดวงดาวโผเข้ากอด “ปู่!….ปู่อย่าโทษตัวเองเลย”

ผู้เฒ่าลูบศีรษะหลานสาวแล้วกล่าว

“ถ้าปู่ไม่ตามใจมัน ปล่อยมันออกไปศึกษาในเมือง เรื่องเลวร้ายเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น เราอยู่กันอย่างสงบสุขมาหลายร้อยปี”

“ปู่!” ดวงดาวคิดถึงตองลีแต่ไม่อยากปล่อยความเศร้าโศกของเธอก่อความทุกข์ให้ปู่ เธอจะไม่ร้องไห้อีก เธอลุกขึ้นใช้แขนปาดน้ำตา

ผู้เฒ่าพูดกับหัวหน้า

“ข้าขอบใจมากที่ท่านนำสิ่งศักดิ์สิทธิ์คืนมาให้พวกเรา”

“ไม่เป็นไรครับลุง ลุงช่วยผมมาตั้งเท่าไหร่”

“เฮ้อ!” ผู้เฒ่าถอนใจ “มันเป็นลูกชายคนเดียวของข้าเอง ข้ามัวแต่สนใจความเป็นอยู่ของชาวบ้านจนลืมดูแลลูกชายตัวเอง ข้าทำความผิดพลาดใหญ่หลวง ตั้งแต่แม่มันเสียไป ข้ายิ่งเสียใจ จมอยู่กับความทุกข์ ลืมไปว่ายังมีคนที่ต้องการความอบอุ่นจากข้า มันอยากไปเรียนในเมืองข้าก็เลยส่งไป กลับมามันเปลี่ยนเป็นคนละคน เต็มด้วยเล่ห์เหลี่ยม โกหก คดโกง คำพูดพวกนี้ ไม่เคยมีในหมู่บ้าน อย่าว่าแต่จะหาคนนิสัยเช่นนี้เลย….มันชักนำเด็กหนุ่มในหมู่บ้านอีกหลายคนเป็นพวกแล้วขโมยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านไป” ผู้เฒ่าส่ายหน้าระอาใจ “ข้าไม่เหมาะสมตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านเลยจริง ๆ”

“ลุงอย่าโทษตัวเองเลยครับไหน ๆ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ได้คืนมาแล้ว” เขาปลอบ ชายเฒ่ายังส่ายหน้า เหมือนมีความที่ไม่อาจเอ่ยอีกมายมาย

“เชิญท่านพักที่นี่สักหลายวันอย่าเพิ่งรีบกลับ”

“เอ่อ…..” เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เวลาไล่เข้ามาทุกทีแล้ว

“ไปอาบน้ำอาบท่า พักผ่อนก่อน ไว้เจอกันที่ลานบ้านตอนอาหารค่ำ”

เขาไหว้ขอบคุณชายเฒ่า ผู้เฒ่าบอกดวงดาวนำเขาไปที่พัก ดวงดาวเดินนำไปตามทางเดินสะพานไม้ทอดไปตามป่าโปร่งเชื่อมต่อกระท่อมพัก เธอหันมาถาม

“ท่านจะพักอยู่ที่นี่สักกี่วัน?”

“ผมพักไม่ได้ยังมีภาระกิจต้องทำ”

“ภาระกิจอะไร?” เขาไม่ตอบ ดวงดาวหันมองด้วยความสงสัย เธอหยุดยืนที่หน้ากระท่อม

“ข้าขอบใจท่านที่ช่วยเหลือข้าให้กลับมาบ้านอย่างปลอดภัย”

ชายหนุ่มยิ้มยิงฟันขาว ยกนิ้วโป้ง

“แล้วเจอกันที่ลาน”

“โอเค”

ดวงดาวเลิกคิ้วสีหน้างง ๆ เดินจากไป

OOO

Technorati Tags: นิยายออนไลน์, แอ็คชั่นโรมานซ์