เพลงเรือน้อย ขับร้อง : มาลีฮัวน่า รจนา : กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
☉ ครุ่นคืนเลือนเลื่อนลับกับวันเคลื่อน
ทบปีเดือนดุจกังหันลมปั่นหมุน
กระไรกันซ้ำซ้ำย่ำจนพรุน
โลกทารุณเจียนตายทุรายทุรน
ผ่านสุขทุกข์ว่ายเวียนที่เพียรพร่ำ
ถึงบอบช้ำจำเลือกกระเสือกกระสน
หวังประสพโชคชัยในป่าคน
สู้ดิ้นรนกัดฟันดันทุรัง
ล่วงปีเดือนสูญเปล่าราวเงาผ่าน
เริงกับกาลร่านหลงในกรงขัง
ภาพมายาฉาบพร่าคล้ายบ้าบัง
จะดึงดังสร้างตัวดัวยหัวใจ ฯ
☉ จนวันหนึ่งพบว่ามาผิดทิศ
สำคัญผิดคิดพลาดวาดไปใหญ่
มุ่งสมทรัพย์สร้างเงินจนเพลินไกล
ลืมหัวใจหล่นวางอยู่กลางทาง
หัวใจที่รักอักขระลิขิต
ถูกเบือนบิดเบี่ยงปัดราวขัดขวาง
จนสูญหายคล้ายว่าภาพพร่าพราง
เหลือเพียงร่างเร่ไปในเวลา ฯ
☉ มีเสียงหนึ่งเพรียกหวังจากฝั่งโพ้น
ก้องตะโกนต่อกันมั่นมาหา
จงดำรงวิถีด้วยชีวา
เต็มคุณค่าแห่งตัวแลหัวใจ ฯ
☉ จึงตัดไผ่ต่อเรือลำน้อย
ผูกตองร้อยด้วยคำทำใบไหว
มีมานะเป็นเสบียงวางเรียงไป
อุตสาหะตระไว้ให้เตรียมตน
ออกผจญเมฆร้ายที่กรายกล้ำ
ฝ่าคลุ้มน้ำคลื่นถั่งฝ่าคลั่งฝน
ฤาสายแดดแผดแสงร้ายแรงรน
เฝ้าเพียรทนท่องไปในธารา
เกิดเป็นคนควรแล้วจะแน่วคิด
ครองชีวิตด้วยจิตแสวงหา
กระทั่งพบหัวใจแลกายา
เป็นหนึ่งเดียวหาญกล้าท้าแดดลม
กระโจมดาวพราวพร่างบนกว้างฟ้า
ลมพัดพาเอื่อยร่ำพร่ำผสม
เรือลำน้อยลอยคว้างกลางโพยม
ในสายลมกล่อมเห่ทะเลดาว
เอนกายแนบแอบเสาเอาแขนหนุน
เรื่อยลมอุ่นอ่อนพัดสะบัดหนาว
ใบตองตึงขึงมั่นก็สั่นกราว
หวิวใจผ่าวหวนคนึงถึงเสียงนั้น
เสียงที่เตือนจงซื่อสัตย์ต่อชีวิต
หัวใจคิดสิ่งใดให้คงมั่น
มุ่งชีวีด้วยวิถีที่พ้องกัน
เชื่อมโลกฝันโลกจริงเป็นสิ่งเดียว
สายลมเรื่อยเอื่อนอ่อนจนค่อนเช้า
เก็บผ้าห่มกันหนาวแล้วแลเหลียว
เวิ้งน้ำยังกว้างไกลไหวไหวเกลียว
ทั้งชะเชี่ยวชลกล้าทั่ววารี
ขยับกายชักใบรับลมโบก
แล้วชะโงกมองไกลไม่ล้าหนี
เรือน้อยค่อยเคลื่อนไคลในนที
..
..
จะไปพบพี่..ที่ฝั่งโพ้น ฯ
…
น้อมคารวะ
ธุลีดิน
Filed under: กลอน | Tagged: กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
คนตัวเล็ก
ไม่มีดอกไม้…
ไม่มีหัวใจมาฝาก
มีแต่คำว่า “ร้ากกก” มากๆ
กับหมากหนึ่งกระบุงหวาย
เจ้าประคู้ณณณณณณ
ขอให้พี่ชาย
มีกิ๊กหลายๆ
ในวันวาเลนไทน์เทอญ
ใครกันฤาขะรับ?
พี่ชงพี่ชาย?
มีโพสท์วันวายทาเลนให้เม้นท์ไม่เม้นท์
แล้วนี่มากิ๊กวาเลนไทน์อารายในคารวาลัยท่านที่นับถือ
ท่านย่าเนี่ย..กลับจากฮันนี่มูนแล้วเบรอเหรอ? พักผ่อนมากมากนะขะรับ พักผ่อน พักผ่อน
คารวะ
ไม่อยากเป็นพี่ชายก็ไม่บอก
งั้นเป็นปู่ธุลีดินก็แล้วกัน
แหม…เมื่อวานเช้าตอนข้าพเจ้าแวะมาเยี่ยม ท่านยังไม่โพสท์วันวายทาเลนนี่นา ข้าพเจ้าเปิดหน้าคอมเม้นท์หน้านี้ค้างไว้ ทำงานไป จิ้มแป้นไปชั่วโมงได้ตัวสองตัว กว่าจะเขียนเสร็จปาไปเกือบสี่โมงเย็น
เปล่าเบลอสักหน่อย เชอะ!