-28-
ยามบ่าย…
คนในรถฟอร์จูนเนอร์ยังคงติดตามไม่หยุดพัก
ใกล้เข้าทุกทีเขารู้สึกได้ นิ้วมือที่จับพวงมาลัยของเขาเริ่มสั่น เลือดจากบาดแผลหยุดไหลแล้วถึงไม่หยุดเขาก็ไม่สนใจ เขาเคยชินกับมันแล้ว เขาอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดชีวิต เรียนรู้ที่จะมีความสุขอยู่กับมัน มีมันเป็นเพื่อน ไม่เช่นนั้นก็จะถูกมันทำลาย
เขานี่แหละ…ที่เอาชนะมันได้
ความเจ็บปวดไม่เคยทำให้เขาล้มเลิกความตั้งใจ เขาบรรลุสิ่งที่ต้องการทุกครั้ง…ครั้งนี้ก็ต้องเหมือนเดิม อุปสรรคแค่นี้ไม่มีความหมาย จัดการสองคนนี้เสีย..เอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์กลับคืนมา
ทุกอย่างก็จบ
เขาเหลือบมองสัญญาณกระพริบแล้วยิ้มเหี้ยมเกรียม
จุดกระพริบสีแดงลัดเลาะอยู่ตรงชายป่า จุดเขียวบอกตำแหน่งของเขาเคลื่อนใกล้เข้าทุกทีสักพักการเคลื่อนที่หยุดนิ่ง แสดงว่าพวกมันหยุดพัก
เขาจอดรถห่างในระยะที่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แล้วหยิบปืนยาวกับเครื่องติดตามสัญญาณ ออกเดินเท้าเข้าหาตำแหน่งจุดแดง
มันเคลื่อนที่มาทางเขา…
ดี! คนเมื่อมันจะดวงซวย อะไรก็ช่วยไม่ได้
เขาพุ่งหลบเข้าพงไม้ นอนราบลงกับพื้น กระชับปืน ประสาทสัมผัสทุกส่วนเกร็งตัว เตรียมพร้อมปิดบัญชีไอ้คนเสือก ที่เข้ามาทำให้แผนการณ์กำลังจะสำเร็จของเขาพังพินาศ
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในดงไม้ข้างหน้า เขายกเครื่องตามสัญญาณขึ้นดู จุดแดงขยับใกล้เข้ามาช้า ๆ เขายิ้ม สอดนิ้วเข้าสัมผัสไกปืน จุดแดงขยับเข้าซ้อนทับจุดเขียว เขามองไปตามศูนย์ปืน
เบื้องหน้า…
กระต่ายตัวอวบอ้วนออกมายืนทำปากขมุบขมิบ ขนขาวที่คอมีสร้อยกระดุมเล็กๆ
OOO
-29-
ไกลออกไปบนเนินเขา จี๊ปซาฮาร่าแล่นไต่เนินโยกโยนไปมา
ดวงดาวฉวยมือจับไว้แน่น…หันไปมองหัวหน้า
เขานั่งอมยิ้มมาพักหนึ่งแล้ว..ไม่รู้คิดอะไรอยู่
OOO
Filed under: ล่าเพชรพนมรุ้ง | Tagged: นิยายออนไลน์, แอ็คชั่นโรมานซ์
