หมวกเบเร่ต์แดง

กาแฟปาท่องโก๋สวัสดิ์ขอรับ

ข้าพเจ้าโผล่มาตรงเวลาเปิดร้านพอดีเลย
ข้าพเจ้ามีหมวกเบเร่ต์อยู่ใบ กำมะหยี่สีแดง ใส่ทีไรรู้สึกคล้ายไอ้มดแดงแปลงร่างทุกที อารมณ์ศิลปินพู่งพรูเหมือนเปิดขวดแชมเปญเขย่าจนได้ที่ ไม่ว่าจะนั่งเก็กหลังตรงบรรจงสบัดปลายดินสอสองE หรือกระมิดเมี้ยนจอกคารัวออนเดอะร็อค ดูแล้วศิลปินจิตวิญญาณอย่างไรอย่างนั้น (ทั้งที่เขียนรูปไม่เป็นสัปรส ดื่มก็ได้แต่นมน้ำชา)

ข้าพเจ้าเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง (ก็ตอนมาอ่านเจอเรื่องหมวกเบเร่ต์นี่แหละ) ว่าทำไมข้าพเจ้าจึงเอาดีทางศิลปะไม่ได้ คงไม่ใช่เพราะไม่มีพรสวรรค์ หรือพรแสวงใด ๆ แต่ต้องเป็นเพราะเจ้าหมวกเบเร่ต์แดงใบนั้นแน่ ๆ

คือสวมไม่ได้นานน่ะขะรับ ใส่แล้วมันร้อน กำมะหยี่ก็ทำให้คันหน้าผากยุบยิบ จึงเลิกพกติดตัว ป่านนี้คงขึ้นราไปพร้อมจิตวิญญาณศิลปินของข้าพเจ้าเสียเป็นแท้

คารวะ
ดิลล์

@ 6O’clock Cafe’ : ทำไมต้อง Béret?