Filed under: ร้านกล้วยชวนปั่น | Tagged: ธรรม, ปล่อยวาง
Live&Write quietly..shuuuu...
Life in a Day- จดหมายจากดาวสีดิน : เพื่อเก็บเธอไว้..ตลอดไป พฤศจิกายน 9, 2009
- ความน่าจะคล้าวบนลีโอพุ่ม : เจ้านาย..โดดเดี่ยวผู้น่าหยิก พฤศจิกายน 5, 2009
- กล่องเครื่องมือฯ : คำพึงระวัง (อภินันทนาการจากท่านสายที่เคารพรัก) พฤศจิกายน 5, 2009เกษียณ เก๊ก (วางท่า) กบฏ (ตามฉบับราชบัณฑิตยสถาน)(แต่บางฉบับ ‘กบฎ’ นี้ก็ความหมายเดียวกัน) กระปอดกระแปด กะบึงกะบอน กะหนุงกะหนิง (ตามฉบับราชบัณฑิตยสถาน)(แต่บางฉบับ ‘กระหนิงกระหนิง’ นี้ก็ความหมายเดียวกัน) กิจจะลักษณะ ขะมักเขม้น โครงเหล็ก ช็อก (หมดสติ) แดงก่ำ เดียดฉันท์ ทะนุถนอม ทิวทัศน์ เบรก ปรานี (ก. เอ็นดู, เผื่อแผ่) ปราณี (น. ผู้มีชีวิ […]
- ตะวันส่องฉาย : เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม? พฤศจิกายน 1, 2009เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..? นั่งในรถไฟฟ้า ไม่รู้เอาสายตาไว้ที่ใด ก็ก่อนนั้นเคยมีกันและกันใกล้ นั่งคุยกันไป..ตลอดทาง เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..? แวะฟังดนตรีในสวนเมื่อตะวันจาง กลับไร้คนเคยนั่งข้าง ยิ่งฟังยิ่งอ้างว้างว้าเหว่ใจ เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..? พลิกหนังสือทีละหน้า แต่สายตาไม่เห็นอะไร เพียงเพราะว่าคนซื้อให้ ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ อีกต่อไป เธอคงเป็นเหมือนกันใ […]
- เรไรร่อนร้อง : หวังจะมีสักวันเธอหันมา ตุลาคม 31, 2009๑๏ นาฏะอักษรานี้พี่ให้เจ้า ทุกค่ำเช้าครุ่นจิตพิสมัย เพียรแรมร่อนจรเร่ระเหไป ควะคว้างในครุวรรณสีทันดร ๒๏ หวังกอบเก็บเก็จวลีมาพลีให้ แทนดอกไม้ลัดดามาลย์หมั้นสมร ทุกเช้าค่ำร่ำเร่คเนจร เพียงอักษรพจนามาจำนรรจ์ ๓๏ แม้นหมายมั่นฉันจิตพิศวาส อย่านิราศอย่างเคยเลยจอมขวัญ ไม่เห็นนิดคิดค้อนเป็นค่อนวัน กระไรกันกรรมหลากหนอยากนาน ๔๏ แม้นคนดีมีใจให้สักนิด หมายปลงจิตปรานีไมตร […]
- เรไรร่อนร้อง : ขอรักคืนมา ตุลาคม 28, 2009ขอ เรื่องหลังยังอยู่ไม่รู้ล่วง ขอ ลมลวงพัดเลยระเหยหาย ขอ หอมอวลอักษรามาโชยชาย ขอ แมกไม้มิตรภาพอาบใจจำ รัก ไมตรีมิจางอย่างวันเก่า รัก เรื่องราวหลากถ้วนล้วนยวนขำ รัก ถักสานถากรอยนั่งร้อยคำ รัก เรียงร่ายเริงร่ำระบำความ คืน ค่ำนี้เดือนมืดมาชืดช้ำ คืน เยือนย้ำย่ำใจให้เข็ดขาม คืน เงียบเหงาเศร้าอยู่ทุกครู่ยาม คืน เคลื่อนข้ามท่ามไหวในเอกา มา จำเรียงเพียงถ้อยละห้อยหว […]
- Ano : ซำหม้อลงจอกระดาษ ตุลาคม 23, 2009
- The Note Book : จดหมายถึงนักเขียน (โคตร) หนุ่ม ตุลาคม 19, 2009พี่ท่านขอรับ ช่วยตอบทีว่านานเท่าไรแล้วหลังจากจดหมายฉบับสุดท้ายสะบัดก้นจากตู้ prateep มาหล่นแหมะลงตู้ kratom แลกี่ครั้งแล้วที่เจ้าดิลล์มันรับจดหมายกลับหายเงียบฉี่ (ที่ไม่ใช่ไปฉี่) ใจนั้นใคร่เขียนอยู่ดอกขอรับ อยากเขียนจดหมายเป็นประจำอย่าง 'จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม' ของท่านหนก อยากส่งจดหมายลายมือบอกท่านป้าวนิดาว่าหลานน้อยคนนี้ยังคิดถึง (แต่ก็เกรงท่านอ่า […]
- เรไรร่อนร้อง : เราหาใช่กวีดอกที่รัก ตุลาคม 11, 2009๏ ไม่มีบทกวีดอกที่รัก เราเพียงถักสานทอก่อไยฝัน เรื่อยอักษรเรียงถ้อยร้อยรำพัน ผ่านคืนวันเพียงพร่ำประคำกรอง ๏ ไยเรียกว่ากวีเล่าที่รัก เราประจักษ์โลกเปล่านั้นเศร้าหมอง เราเติมคำแทนร่ำน้ำตานอง แปลงเสียงร้องโศกสลดเป็นบทกลอน ๏ ใครเล่าคือกวีนะที่รัก เขาอุทิศใจภักดิ์ในอักษร เขายืนยันก้าวย่างหนทางจร เขาทุกข์ร้อนเมื่อโลกถูกไฟรุม ๏ เราหาใช่กวีดอกที่รัก เราเพียงนักร่ำระ […]
- คลื่นวรรณกรรม : ๑๐๐ ปีเกิด ไม้ เมืองเดิม นักเขียนใจ "นักเลง" ตุลาคม 10, 2009บทความโดย พีรยา อัชฌา จาก ศิลปวัฒนธรรม วันที่ 01 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ปีที่ 26 ฉบับที่ 09 ปี ๒๕๔๘ นี้นับเป็นปีสำคัญสำหรับวงวรรณกรรมไทย เนื่องจากเป็นวาระครบรอบ ๑๐๐ ปีเกิดของนักเขียนไทยหลายคนที่มีผลงานสำคัญฝากไว้เป็นมรดกทางวรรณศิลป์ของไทย หนึ่งในนักเขียนนี้คือไม้ เมืองเดิม อันเป็นนามปากกาของก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา ผู้มีผลงานเรื่องสั้นและนวนิยายรวมกว่า ๓๐ เรื่อง๑ ที […]
2 Responses
ใส่ความเห็น
-
อาคันตุกะผ่านทาง
แปลภาษาฝรั่งเศส on นิยาย : ล่าเพชรพนมรุ้ง ทำบุญวันเกิด on โต๊ะกาแฟ แร็คคูนหน้าเหยิน on มองชีวิตผ่าน..What Dreams May… ชายกลาง on เก้าอี้นั่งเล่น บ้านจัดสรร on อรุณสวัสดิ์ : บ้าน
.
.
.
.
.
.
____________________
ลองมองรอบๆตัว เห็นอะไรไหม
หากยัง แสดงว่ายังไม่ปล่อย
คุณ’เก็บวาง’ไว้ในกระเป๋ากางเกงต่างหาก
.
.
.
.
.
.
.
__________วาง___________
นั่นล่ะ ปล่อย’วาง’ไว้บนพื้นนั่นล่ะ
แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีสุขแบบพอเพียงก็แล้วกัน
:]
ฮ่า ฮ่า ท่านคุณนายขะรับ
กลับมาจากบ้านซิมก็มาป๊ะท่านที่ร้านกล้วยฯ
ตอนเจอจั่วหัว ‘ว่าง’ ของท่านเข้า
ข้าพเจ้าผงะ เมื่อคืนข้าพเจ้านั่งพยามจะเขียนอาศรมไกวัลยะด้วยหัวเรื่อง ‘ว่าง’ (บังเอิญตรงกันเผง จึงทำเอาผงะดังว่า)
แต่เขียนอย่างไรก็ไม่ตรงใจ เปลี่ยนจากว่าง เป็นจิตว่าง ยังได้แต่ส่ายหน้า ปลุกปล้ำอยู่เป็นนาน คงเพราะดังทุรังจะเขียนให้ได้ขณะที่สมองไม่ว่าง เขียนอะไรออกมาก็ไม่รู้สึกว่างเลยขะรับ
หากสารที่สื่อคือความรู้สึก (ไม่ใช่คำหมาย)
‘ว่าง’ ของข้าพเจ้าเป็นอันใช้การไม่ได้ เพราะข้าพเจ้าตั้งใจกล่าวความรู้สึกถึงจิตว่าง กล่าวอย่างไรจิตตนไม่ว่างสักที (มัวคิดสาระวนอะไรบ้าบอก็ไม่ทราบได้)
ก็เลยเอวังลงด้วย ‘ปล่อยวาง’ ดังที่ท่านเห็นอยู่บนพื้นนั่นล่ะขะรับ
คารวะ