เช้าวันอาทิตย์ : เวทีวี

เช้าวันอาทิตย์สวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน  

โพสท์บ้านหนอนไม่ได้ล่ะสิ อิ อิ อิ

แทบทุกเช้าวันอาทิตย์ข้าพเจ้าจะไปนั่งตาละห้อยมีขี้ตาเป็นมู่ลี่กันแสงเช้าแผดตา  สอดส่ายมองชีวิตผู้คนเดินไปเดินมาเหมือนละครเวที  จ่ายค่าดูสิบบาทแถมชาร้อนหนึ่งแก้ว  ข้าพเจ้าปากไม่สุขซดชาอย่างเดียวดูจะเหลวเป๋วไปสักหน่อย  ระหว่างทางมาเพิงน้ำชาแวะหยิบปาโก๋สองตัว  เด็ดเป็นสี่ท่อนใส่ชาตักเคี้ยวกรอบ ๆ นุ่ม ๆ

บางครั้งยังนั่งบ่น ‘ไปเอานิสัยนี้มาแต่ไรวา?” ยังมี ‘หง่อมป่านฉะนี้ติดนิสสัยกินเป็นเด็ก!‘

เป็นอันว่าชาวบ้านร้านตลาดเขาดื่มน้ำชาโดยการซด  ข้าพเจ้าใช้ช้อนชาตักทีละคำละคำ  เคี้ยวไปมองชีวิตผู้คนไปแลคิดถึงพี่ท่านไป

พี่ท่านอาจสงกา ‘มาคิดถึงตูข้าทำหยังวา?’ อีกหน่อย ‘ดูท่าจะลักเพศ!‘ นั่นน่ะสิขะรับ  เป็นสาว ๆ ไปอย่าง  คิดถึงเช้าเย็นน่าเพลิดใจ  ทะลึ่งมาคิดถึงพี่ท่านหาตะบักตะบวยอะไร!

ข้าพเจ้าว่าเป็นเพราะเจ้าสวัสดีวันอาทิตย์เนี่ยะแหละขะรับ   

นับแต่สวัสดีวันอาทิตย์เริ่มออกเดินทางในนาม Good Morning Sunday กระทั่งพี่ท่านเปลี่ยนหัว เป็นอักขระไทยโทษฐานภาษาสยามนิยมเหนียวแน่น  เลยล่วงเวลาจนบัดเดี๋ยวนี้  ผู้น้อยคิดทุกครั้งคราถึงวันอาทิตย์  คิดทุกทีนั่งป๋อหลอมองสาว ๆ นวยนาดผ่านไปมาอยู่ในเพิงร้านน้ำชาตลาดนัด  คิดจะเขียนความเรียงตามก้น ‘สวัสดีวันอาทิตย์‘ คิดจนสวัสดีฯ ล่วงวันครบปีข้าพเจ้าก็ยังคิดไม่เสร็จ  ป่านฉะนี้ยังไม่ได้ลงมือสักที 

โดนหมัดสวัสดีฯ พี่ท่านแย็บจนบวมปูดเป็นลูกมะกรูดเต็มหน้าแล้ว  ยังไม่มีปัญญาสวนสักหมัด 

เช้านี้เป็นอีกหนึ่งยกที่นั่งมองผู้คนไปคิดถึงพี่ท่านไป  ใจนั่งเขียนบทความในอากาศ  เรื่องโน้นก็ขำเรื่องนี้ก็ขำ (นั่งขำอยู่คนเดียว) อ่ะนะหากเอาไปแย็บแลกหมัดพี่ท่าน  น่าออกรส แต่เอ..มันจะไปได้สักกี่น้ำกี่ยกกันวา  ตลาดนัดรึมีอยู่แค่เนี้ยะ! คนก็หน้าเดิม ๆ แล้วจะเอาเรื่องอะไรมาโม้นักหนา  เกรงฟุตเวิร์คสักสองสามยกหมดแรงม้วนเสื่อลงเวที   

ชาเหลือก้นแก้ว  สั่งข้าวต้มโจ๊ก  

คิดต่อ..

‘จะอะไรนักหนา..หมดปัญญาก็ร้องเพลงอริสมันต์ยอมยกธงเซ่!‘ นั่นสินะจะเอาอะไรนักหนา  ข้าพเจ้าคิดพลางนั่งผงกหัวหงึก ๆ ปากเคี้ยวข้าวต้มไป  บนถนนเต็มด้วยผู้คน  สายตาข้าพเจ้าสแกนแต่สาว ๆ  

มีสาวเจ้าประจำที่ข้าพเจ้านั่งมองแต่ยังเด็กกะเปี๊ยกขี้มูกโป่ง  ส่งยิ้มให้เจ้าหนูยิ้มเอียงอาย  มายามนี้ข้าพเจ้าส่งยิ้มเดิม มุมปากก็องศาเดิม ๆ แต่น้องนางมองเมิน  ชักมีจริตวัยสาว  ความบริสุทธิ์ค่อยเลือนสลาย..ไม่เป็นไร..ข้าพเจ้าปลอบใจยิ้มที่กระเด้งกลับมาพลางลูบหัวมันเบา ๆ มันคงเข้าใจ..ส่ายหางดิ๊ก ๆ ตอบ

ผู้คนเริ่มวาย  แม่ค้าเริ่มเก็บร้าน 

นักสอดแนมตลาดนัดได้เวลาจรลี  ข้าพเจ้าจ่ายค่าน้ำชา ข้าวต้ม ลุกเดินเลาะหลังเวทีโดยเดียว  หันกลับไปมอง  บนเวทีถนนตลาดนัดยังมีนักแสดงเดินไปเดินมา  ก้มหยิบโน่นซื้อนี่อยู่ประปราย 

ไม่มีใครจ่ายค่าตัว  ทุกคนแสดงด้วยความเต็มใจ  สวมบทถึงบาท  ไม่มีโอเวอร์แอ็ค  ไม่มีบทพูดแอ็บแบ๊ว   

แล้วจะเสียเวลานั่งดูทีวีให้แสยงลูกกะตาทำไรนะพี่ทั่น  คนพวกนั้นโผล่ตอนเดียวแกล้งทำสีหน้าเว่อร์ ๆ ส่งเสียงรำคาญแก้วหู  รับตังค์สี่ห้าหมื่น  สบายเฉิบ 

ยิ่งดูก็ยิ่งส่งเสริม  เงินสะพัดอยู่ดีกินง่ายกันถ้วนหน้า  เห็นควรโยนทิ้งไปเลยขอรับทีวี!   

หากพี่ท่านเกรงทิ้งขว้างแล้วก่อมลภาวะ  พี่ท่านโยนมาทางขนำข้าพเจ้าก็ดีขอรับ!

คารวะ      

ดิลล์

@ ร้านหนังสือประทีป : สวัสดีวันอาทิตย์