เพิงพักริมทาง : งานเขียนยังคงเดินหน้า

ท่านย่าที่เคารพรัก

ดีใจนักที่ได้รับรู้ว่าท่านกินอิ่มหลับอุตุ  เช่นนี้อาการปวดหลังเมื่อยไหล่คงบรรเทาเบาบาง  ห่วงอยู่ก็แต่รอบเอวท่านเกรงจะกลายเป็นห่วงยางน้อมขอท่านโปรดระมัดระวังให้จงดี 

มีคนอีกมากที่ไม่ยอมเลือก

ใช้เวลาชีวิตเป็นเชื้อเพลิงเผาผลาญแลกตัวเลขในบัญชี  กระทำในสิ่งที่จิตวิญญาณเดิมแท้หาได้ยินยอมพร้อมใจ  ครั้นล่วงวัยเหลียวมองกลับไปพบแต่รอยเท้าแห่งความสับสนเสียดาย  จะย้อนกลับไปเริ่มเดินใหม่ก็มาไกลเกินจะวก ได้แต่ปล่อยชีวิตไปตามธารโลก 

และก็มีคนอีกมากมายที่รู้เลือก เลือกดำรงอยู่ เลือกคิด เลือกเป็นอย่างที่ตนเป็น

ทั้งสองกลุ่มหาได้แตกต่างในภาพรวมของการดำรงชีวิต ปฏิบัติกิจประจำวัน ดูแลครอบครัว อบรมบุตรหลาน สังสรรค์มิตรภาพ เฉลิมฉลองเทศกาล ขี้เกียจตื่นเช้า  ง่วงนอนกลางวัน  รอวันศุกร์เหมือนคอยคนรักชอบสาย ล้างรถซักผ้าวันเสาร์ 

กลุ่มแรกที่ดูเหมือนไม่เลือกก็ได้เลือกแล้ว คือเลือกที่จะไม่เลือก

ทุกชีวิตล้วนผ่านขั้นตอนเดิม ๆ เติบโตมีครอบครัวมีลูกล่วงวัยและสุดท้ายก็จากไป 

ที่สำคัญเพียงใช้ชีวิตอย่างสุขใจพอใจ

ก็หากสามารถดำเนินชีวิตไปอย่างมีความสุข  เสียงเรียกร้องที่ดังก้องอยู่ภายในหาได้เป็นความสำคัญข้อต้นไม่  เพียงปลีกเวลากระทำในสิ่งต้องการ  หลบอยู่ในโลกฝันสักครู่ยามนับว่าน่ายินดีแล้ว

แต่หากพบว่าชีวิตประจำวันหามีความสุข จึงเห็นทีต้องเลือก 

ขณะเราเลือกหลบมาอยู่ในโลกขีดเขียนวันละครู่ยามเพื่อปลอบจิตวิญญาณที่ร่ำร้องให้เพลา ๆ เสียงลงบ้าง  อุปสรรคขวากขวางดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากเรียกเร้าความสนใจที่จะขาดเสียไม่ได้  โลกฝันซึ่งดูน่าจะรื่นรมย์จึงรกด้วยอะไรต่อมิอะไรที่เข้ามาในฉากทั้งที่เต็มใจและไม่เจตนา

คำหนึ่งข้าพเจ้าลักจำจากท่านเจ้าสำนัก “งานเขียนยังคงเดินหน้า”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรข้าพเจ้าหวังเห็นงานเขียนของท่านยังคงเคลื่อนไปข้างหน้า  เพียงหากเราวางมือไปทำเรื่องอื่นสักพัก  ความสนใจจะถูกปรับแต่งใบหน้าจนไม่เหลือเค้าเดิม  นักหัดเขียนมากหลายจึงย้ายเส้นทางสัญจร      

โลกของบล็อกอาจเป็นภาพจำลองให้เราฝึกฝนขอรับท่านย่า

ท่านเจ้าสำนักไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องวุ่นวายมากความคงเพราะเสียเวลาเขียนหนังสือ(นั่นข้าพเจ้าน้อมรับมาปฏิบัติ) เว้นระยะห่างปฏิสัมพันธ์ที่พอเหมาะพอควร(นั่นข้าพเจ้าน้อมรับมาปฏิบัติ) (กรณีนี้ลองทบทวนดูคำตอบที่ท่านเจ้าสำนักให้ท่านตอนเปิดก้าวฯ ขอรับ) เอาใจใส่รายละเอียดและรักษาความเป็นส่วนตัว (นั่นข้าพเจ้าน้อมรับมาปฏิบัติ)

หากอุปสรรคทำเรารำคาญใจถึงกับมีผลให้ละนิ้วจากแป้นคีย์แล้วล่ะก็เมื่อเวลาผ่านพ้นไป  อุปสรรคที่ว่าคงไม่มายืนในคอกจำเลยวางนิ้วบนพระคัมภีร์สาบานต่อพระเจ้าว่าจะกล่าวแต่ความเป็นจริงหรอกกระมัง

สำหรับข้าพเจ้าตราบใดที่ยังมี winbookclub.com ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนได้นั่งลงข้าง ๆ ปูชณียบุคคลของสยามประเทศที่ยังมีลมหายใจ  พร้อมตอบคำถามข้อข้องขัดของละอ่อนนักหัดเขียนโดยไม่เกี่ยงเด็กสตรีมีครรภ์หรือคนชรา  (โรงเรียนแห่งชาติของท่านเจ้าสำนักหอนยังเกี่ยงอายุเลยทั่น ท่านบอกว่าสูงอายุไม่นานก็ม่องเท่งแล้วไม่ทันเห็นผล สอนไม้อ่อนดีกว่า!) เป็นแบบคิดแบบอย่างโดยการกระทำแลผลของการกระทำซึ่งจะเห็นได้ก็ต้องเฝ้าดูเฝ้าสังเกตติดตาม 

winbookclub ทำให้ท่านเจ้าสำนักต้องรับมือกับเรื่องไม่เป็นเรื่องมากมายที่ดึงอารมณ์ปลายนิ้วท่านให้ละเสียจากงานเขียน  แลวันเวลาซึ่งผ่านพ้นมาด้วยดีจะสอนเราให้ปฏิบัติตาม

สังคมคนวุ่นวายเพราะคน

ขออย่าได้เบื่อคนที่ก่อความวุ่นวาย(เช่นข้าพเจ้าเป็นต้นผลและดอก)จนละทิ้งสังคมอักษร  เพราะนั่นเท่ากับเราละทิ้งคนดี ๆ ที่หาได้ก่อเรื่องก่อราว  ทั้งยังเป็นมิตรที่ดี กระทั่งละทิ้งโลกซึ่งเราใช้ซุกกายปลอบประโลมจิตวิญญาณที่แห้งโหย

ตราบใดยังมี winbookclub.com ข้าพเจ้าก็จะกระท่อมธุลีดินไปอย่างนี้ล่ะ เพื่อใช้เป็นแบบจำลองฝึกฝนย่ำเดินตามร่องเท้าเล็ก ๆ อันท่านที่เคารพได้ทิ้งรอยไว้  ไม่ว่าจะอย่างไร..

“งานเขียนยังคงเดินหน้า!”

คารวะ
หลานก้นกุฏิ