ฝากไปกับสายลม : การร่ำลาของคุณลุงเวิร์ค

Work and Life Records : แค่อยากบอกว่า…ขอบคุณ
ชีวิตบนโลกสี่เหลี่ยมนี้บอบบางนัก
บอบบางจนบางครั้งคล้ายถูกสะกิดด้วยหัตถ์แห่งชะตาเพียงแผ่วเบาก็ดับสูญ
ไม่ต่างอะไรกับใบไม้แห้งคาขั้วที่ส่ายไหวอยู่ด้วยใจหวังว่าสายลมรุนแรงอย่างเพิ่งพัดมา
กลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่ง ความสุข รอยยิ้ม กลิ่นไอมิตรภาพ ข่าวสาร เรื่องราว
อันประกอบขึ้นเป็นชีวิตบาง ๆ บนโลกแบน ๆ แห่งนี้จะพลันอันตรธาน

ความที่ใช้ลมหายใจอยู่ชนบทเช่นเดียวกันทำให้รับรู้ริ้วอารมณ์ที่สอดร้อยมาด้วยตัวอักษรเหล่านั้น บอกถึงความรู้สึกทีข้าพเจ้าสวมใส่อยู่ตลอดเวลา ราวกับอาภรณ์เก่า ๆ ที่ไม่อาจปลดเปลี้อง

สำหรับลมหายใจเมืองหลายชีวิตการใช้คอมพิวเตอร์เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตอาจเป็นเรื่องปกติธรรมดา มีสิ่งใดติดขัดก็มีเจ้าหน้าที่เฉพาะคอยดูแล แต่ชีวิตในชนบทห่างไกลไม่มีแม้สายโทรศัพท์พาดผ่าน การเชื่อมลมหายใจมายังโลกใบนี้ช่างหมิ่นเหม่เสียอย่างน่าหวาดเสียว ประดุจการเดินบนเส้นเชือกของนักไต่เชื่อกที่ไม่มีไม้ยาวพยุงกาย จนคล้ายเดินทางมายังโลกใบนี้สำเร็จแต่ละครั้งเป็นเรื่องน่ายินดีนัก

ครั้งหนึ่งเน็ตข้าพเจ้าต่ออย่างไรก็ไม่ติด ข้าพเจ้าหลงคิดว่าเครื่องมีปัญหานำไปให้ร้านในตลาดฟอร์แมทบอกช่วยย้ายข้อมูลไปไดร์ฟดีให้ด้วย ปรากฏว่าไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าแทบจะเป็นลม และก็ยังเชื่อมต่อไม่ได้อยู่ดีผ่านเวลาสองสามอาทิตย์จึงพบว่าเครือข่ายขัดข้อง ข้าพเจ้าต้องตะกายไปสิบกว่ากิโลฯ เพื่อโพสท์ให้ได้ทุกวันอย่างที่ตั้งใจ

อีกครั้งเจ้าไมเคิลคล้าวจอมอืดเกิดป่วยไข้ เหมือนอาการตาแดงปวดบวมแต่หมอทั่วไปผู้รับผิดชอบชีวิตชนบทแอดมิทผ่าตัด ไมเคิลคล้าวใช้เวลานอนโรงพยาบาลสามอาทิตย์อาการไม่ดีขึ้นจนข้าพเจ้าต้องไปพาตัวกลับ

ล่าสุด เน็ตเชื่อมต่อไม่ได้อีก ข้าพเจ้าไปใช้ที่บ้านเพื่อน เข้าบล็อกตัวเองได้ครั้งหนึ่งจากนั้นก็เป็นข้อความของทีโอที ข้าพเจ้าใจหาย ก็แล้วหากข้าพเจ้าใช้สายทีโอที กระต๊อบบนอากาศอันข้าพเจ้านั่งตอกเสากันฟากฝามาเสียหลายเดือนไม่เป็นอันถูกซึไอเอล้อมเชือกแล้วบอกวาเขตหวงห้ามหรือ! (เข้าผ่านพร็อกซี่ได้ไหมท่านมุกที่เคารพ? ข้าพเจ้ายังไม่ได้ลอง) แต่คิดถึงหัวอกคนชนบทที่ใช้สายทีโอทีเป็นสะพานเชื่องโยงมายังหมู่บ้านอันตนได้สร้างเรือนน้อยไว้ แล้วจู่จู่มีอันให้ไม่อาจเข้าเรือนเล่า

คงยังมีเหตุสุดวิสัยอื่น ๆ อีกมากมายที่จะเป็นสายลมร้ายกาจพัดใบไม้แห้งปลิดลงจากขั้ว หลายครั้งข้าพเจ้ารับรู้ว่าชีวิตช่างบอบบางนัก

แต่ก็ได้รับรู้ว่าธรรมชาติของชีวิตคือการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

ไม่ว่าโลกอินเตอร์เน็ตสำหรับลมหายใจชนบทจะบอบบางอย่างไร
ข้าพเจ้าก็ยังเชื่อว่าลมหายใจนั้นจะต้องดิ้นรนจนสุดชีวิตเพื่อรักษาการดำรงคงอยู่ไว้ให้ได้
ก็เพราะเราตระหนักดีว่า ตัวอักษรเหล่านั้นคือ ชีวิต

แล้วจะรอพบกันขอรับคุณลุงเวิร์ค

คารวะ
ดิน
k r a t o m t u l e e Din : My Writing Life,