ความสุขของกะปิ : บทนำ

ค ว า ม สุ ข ข อ ง ก ะ ปิ
ธุลีดิน

สำนัก(หัด)เขียน หนอนสนทนา
ความสุขของกะปิ
ธุลีดิน : เขียน
ด.ช.ธุลีดิน : ภาพประกอบ
พ่อธุลีดิน : โพสท์
สรุปแล้ว : มากันทั้งครอบครัวว่างั้นเถอะ

พิมพ์ครั้งที่ ๘๖ เพราะ ครั้งที่ ๘๕ คุณผู้ชายที่ตามรักเธอคนนั้นเอาไปเสียแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
ก า ร อ่ า น คื อ ร า ก ฐ า น สำ คั ญ
.
.
.
.
ครั้งหนึ่งพ่อเคยบอกว่า คนเราไม่ต่างจากตัวละครในละครหลังข่าวที่ต้องเผชิญกับ แม่เลี้ยงใจร้าย คุณนายใจยักษ์ นางอิจฉาปากตะไกร เมื่อดูนาน ๆ จะมีความมั่นคงหนักแน่นในอารมณ์ โดนด่าเท่าไรก็เฉย ใครว่าอะไรไม่เกี่ยว เป็นคนที่เข้มแข็งมากขึ้นและมองทุกอย่างต่างออกไป พ่อชอบใช้ ‘คำหญ่าย’ กับกะปิฟังแล้วเท่ห์ดี ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ ณ วินาทีนี้กะปิรู้สึกจริง ๆ ว่า ตัวเองไม่ยอมโตเสียที
.
.
.
.
.
-จ า ก ผู้ เ ขี ย น-

ความสุขลอยได้
วัยเยาว์ หลายคนคงเคยหลงรักลูกโป่งสวรรค์ ยืนแหงนคอมองลูกโป่งหลากสีลอยเบียดเสียดกันเหนือถังอัดแก็สส่ายโยนโอนไหวไปมาตามแรงลม เคยสงสัยว่าเจ้า ‘ความสุข’ คงถูกอัดไว้ในลูกโป่งนี่เอง หากได้มาอยู่ในมือสักลูกคงมีความสุขมาก

ครั้งหนึ่ง เหลือบเห็นเจ้าความสุขของใครสักคนติดค้างบนต้นไม้ ผู้เขียนในวัยเยาว์รับปีนป่ายขึ้นไปด้วยความอยากได้ และเกรงสายลมจะพัดพามันหลุดลอยไปอีก เห็นเส้นเชือกบอบบางแกว่งไปมา คว้ามันไว้ด้วยความดีใจ ลองกระตุกเบา ๆ เจ้าความสุขหลุดออกมาจากกิ่งไม้ ที่สุดก็ได้ความสุขมาอยู่ในมือสมใจ มันออกแรงยื้อดึงตึงมือนิดหน่อยราวกับมีชีวิต ผู้เขียนในวัยนั้นกำมือแน่นยิ้มด้วยความยินดีปีนกลับลงมา

แต่แล้วเมื่อถึงพื้น

มือข้างขวาที่กำไว้แน่น หาได้มีเชือกอยู่ไม่
เชือกเส้นเล็กบอบบางคงหลุดรอดตามร่องมือด้วยความที่กำแน่นจนเกินไป แน่นจนมือชา ทำให้ไม่รู้สึกตอนเชือกหลุด

ใจหาย !

แหงนมองเจ้าความสุขที่ได้มาครอบครองชั่วครู่หลุดลอยไปในท้องฟ้าคราม
มันลอยส่ายไปมาสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ยืนมองจนหายลับ….
จำได้….สองข้างแก้มเปียกปอน…

ธุลีดิน