โลกใบเล็ก : เวลาที่หายไป

เวลาที่หายไป

เริ่มต้นกันใหม่สวัสดิ์ขอรับ

ท่านอัมโปะเคยหยุดอัพบล็อกทันทีที่รู้สึกว่าได้ใช้เวลากับบล็อกไปมากมายจนเบียดบังเวลาให้อาหารปลา เล่นกับสุนัข หรือแม้จิบชา!

ข้าพเจ้าด้วยความที่อยู่ในท้องไร่ท้องนาไม่มีสายโทรศัพท์พาดผ่าน
ใช้อินเตอร์เน็ตผ่านสัญญาณ GPRS ของโทรฯ มือถือ
แรก ๆ ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่ จ่ายค่าสัญญาณในราคาเต็มนาทีละบาท ตกชั่วโมงละหกสิบบาท! ข้าพเจ้ารีบแวบเข้าแวบออก ใช้เน็ตเฉพาะวันอาทิตย์และยามจำเป็นต้องค้นหาข้อมูลจริง ๆ

ต่อมาน้องสาวส่งเสียงผ่านตัวเลขดิจิตมาจากบากกอก บอกว่ามีเน็ตซิมแถมเวลาเน็ตฟรีสี่สิบชั่วโมงซ้ำมีแพ็คเก็จให้เลือกตามความต้องการใช้งาน ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าก็เริ่มฝึกนิ้วอันมู่ทู่ให้วิ่งเล่นไปบนแป้นอักษรละลานตาด้วยราคาแพ็คเก็จที่ย่อมเยาว์จากชั่วโมงละหกสิบบาทเหลือชั่วโมงละสามบาทโดยประมาณ ทั้งความเร็วก็หาได้แตกต่าง จากใช้เน็ตอาทิตย์ละครั้งข้าพเจ้าเปลี่ยนเป็นเข้าทุกวัน เริ่มหัดขีดเขียนไปกับบรรดาสหายผู้ชราภาพทางวรรณศิลป์แห่งบ้านหนอน

แต่ตลอดช่วงเวลาของการใช้แพ็คเก็จที่ว่าก็ใช่จะอุดมไปด้วยความสุขสำราญโดยตลอดก็หาไม่ ต้องสู้รบปรบมืออยู่กับอาการผีเข้าผีออกอยู่แทบตลอดเวลา บ่อยครั้งสัญญาณขาดหายไปตามสภาพดินฟ้าอากาศ หลายครั้งด้วยความที่ตั้งใจไว้ว่าจะโพสท์ทุกวันแต่สัญญาณเน็ตก็ให้มีอันมาเป็นอัมพาตไปเสีย ข้าพเจ้าดันทุรังขับรถไปสิบกว่ากิโลฯ เพื่อเปลี่ยนสัญญาณจากเสาแม่ข่ายจึงได้โพสท์เรื่องราวที่หาได้เป็นสับปะรดมะละกออันใดสมใจ

ช่วงหลังมานี่นอกจากยังคงรักษาสัญญาณที่ขาด ๆ หาย ๆ ไว้อย่างแน่นเหนียวแล้ว ยังเพิ่มอาการค้างเติ่ง คลิกแล้วไม่ยอมไป พอจะไปกลับไปหน้าหาเสิร์ฟเวอร์ไม่เจอ ที่พิมพ์ไว้จัดหน้าไว้ ภาพที่โหลด สูญหายหมด ต้องเริ่มกันใหม่

ข้าพเจ้ายังคงยินดีใช้บริการเรื่อยมาด้วยเห็นว่าราคาเบามือ
อย่างน้อยข้าพเจ้าก็ได้เปิดหน้าที่ต้องการอ่านแช่อ่านได้โดยไม่ต้องกังวลกับค่าใช้จ่าย ไม่เหมือนกาลก่อนที่ต้องรีบ save เอามาเก็บไว้อ่าน

แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าหลงลืมคือเวลาที่สูญเสีย!

จากเคยอัพบล็อกโดยใช้เวลาเพียงสิบห้านาที กลายเป็นเกือบชั่วโมง
ไม่ได้คาดคิดว่า การโหลดช้าที่ต้องใช้เวลาหน้าละไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ แต่เมื่อหลาย ๆ หน้าเข้าจะกลายเป็นชั่วโมง สุดท้ายทำอะไรได้เพียงไม่กี่อย่างแต่เวลาสิกลับหายไปอย่างมากมาย

ถึงยามนี้ข้าพเจ้าตัดสินใจใช้สัญญาณ GPRS ของอีกค่ายที่ราคาสูงกว่าสามเท่า
ได้ความเร็วที่เป็นปกติมาแต่ก็จำต้องลดเวลาใช้งานลงไปเพื่อรักษาค่าใช้จ่ายให้คงเดิม และน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ท่านอัมฯกล่าวได้ถูกใจนัก แม้จะเสกล่าวไปโดยโวหารเสียว่าการใช้เวลาเปล่าเปลืองไปกับเน็ตเบียดบังเวลาให้อาหารปลา แต่บอกให้รู้ว่ายังมีสันทนาการอื่น ๆ ที่ชีวิตแลจิตใจต้องการ ท่านอ่านทุกวัน(ข้าพเจ้าเดา) แลอัพอาทิตย์ละครั้ง(ทุกวันพุธ) นั่นทำให้ท่านใช้เวลาบนเน็ตอย่างเต็มประสิทธิผลด้วยการกำหนดที่ชัดเจน

ข้าพเจ้าเองจากเดิมที่เคยใช้เวลาบนเน็ตเรี่ยราดเพราะใช้จำนวนชั่วโมงของแพ็คเก็จเป็นตัวกำหนด โดยลืมไปว่าเวลาที่เสียไปเหล่านั้นไม่ใช่เวลาที่ได้มาจากแพ็คเก็จ หากเป็นเวลาชีวิตของข้าพเจ้าเอง เมื่อต้องลดลงมาเหลือเพียงหนึ่งในสามของเวลาเดิม ที่ต้องจัดการต่อไปคือทำอย่างไรให้ประสิทธิผลการใช้งานเท่าเดิม เพื่อว่าชั่วโมงเน็ตที่หายไปจากความต่างของราคา ข้าพเจ้าจะได้กลับคืนมาเป็นเวลาที่ใช้ไปกับสิ่งที่ควร ไม่ใช่ใช้ไปกับการนั่งรอโหลดหน้าต้องการโดยเปิดหน้าอื่นไปพลาง ๆ อย่างเคยเคย

การเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ทำให้ต้องของดทำหน้าที่อัพงานกับทีมก้าวฯ ด้วยความเสียใจอย่างที่สุด แต่ขอให้พี่ท่านโจฯ รับทราบเถิดว่าไอ้ตูดหมึกธุลีดินยังคงหวังร่วมหัวจมท้ายไปกับวรรณนาวาของเหล่าสหาย เพียงต้องขออนุญาตจัดการภาระหน้าที่ในชีวิตประจำวันแลชีวิตบนเน็ตไห้ไปด้วยกันอย่างสมดุลไม่เบียดบังกันและกันก่อน เมื่อการงานแลการเขียนสามารถดำเนินไปด้วยกันอย่างสนิทสนมกลมเกลียวเป็นอันดีแล้ว มีสิ่งใดที่ข้าพเจ้าพอจะทำได้ก็จะร่วมแรงอย่างเต็มฝีใจ (คล้ายฝีพายนะ ไม่ใช่ฝีมีหนอง)เช่นเคย

คารวะ
-ดิน-