กระบี่ทลายฟ้า ภาค ๓ : ๒๑. มอบกระบี่(ต่อ)

หลิวน้อยได้ยินคำบิดาพลันชุดยาสมานแผลร่วงหล่นจากมือ
สีหน้ากลับกลายบัดเดี๋ยวยินดีบัดเดี๋ยวโศกเศร้ารันทด
เพ่งมองกระรอกน้อยอยู่แน่วนิ่ง
เจ้าหอเอ่ยถามว่า

“เจ้าเป็นไร?”

หลิวน้อยกล้ำกลืนความรู้สึกพลุ่นพล่านประสานมือคารวะกระรอกน้อย
พลางกล่าว

“คารวะพี่ใหญ่”

กระรอกน้อยนิ่งอึ้งรู้สึกเหนือความคาดหมายประสานมือรับการคารวะจาก
หลิวน้อย จากนั้นหันกลับไปมองเจ้าหอรำพึงคำ “บิดา”

เจ้าหอถอนใจกล่าวว่า “เด็กเอยทั้งหมดเป็นความผิดของเรา”

ดวงตาเจ้าหอเพ่งมองไปในความมืดมนเบื้องนอก
ภาพความหลังที่ไม่อาจหวนคืนปรากฏในห้วงรำลึก
ภาพที่เคยเป็นสีสันสดสวยสดชื่นเต็มไปด้วยความฝันวัยเยาว์
บัดนี้กลับกลายเป็นภาพสีเทาหม่นมัวที่ไม่อาจแตะต้องสัมผัส
เป็นภาพซ้ำซ้ำที่ไม่อาจต่อเติมเรื่องราวได้อีกต่อไป
ใบหน้าสวยเศร้า รอยยิ้ม น้ำเสียงไพเราะกังวาน
ถ้อยวาจาที่หลักแหลม ร่าเริง
ล้วนแตกดับสูญสลายทำร้ายจิตใจท่านแสนสาหัส

ร่างกายเจ้าหอสั่นสะท้านจนไม่อาจบังคับยับยั้ง

กระรอกน้อยเอ่ยถามว่า

“บิดาเรื่องเป็นมาเช่นไร?”

เจ้าหอถอนใจกล่าวว่า

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ยากอธิบาย” เจ้าหอทอดสายตาเลื่อนลอย
ลำดับเหตุการณ์หนหลัง จากนั้นกล่าว

“พวกเราล้วนเป็นกำพร้าที่อาจารย์นำมาชุบเลี้ยง
เราในวัยฉกรรจ์สนิทสนมกับศิษย์น้องสองคน
หนึ่งคือนักพรตที่ช่วยเหลือพวกเจ้าท่านป้าของหลิวน้อย
อีกหนึ่งคือมารดาเจ้า ทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวราวเป็นพี่น้องร่วมอุทร
หลังจากเรารับสืบทอดตำแหน่งจากอาจารย์ก็ได้กระทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินร่วมชีวิตกับมารดาเจ้า…”

เจ้าหอทอดถอนใจ จากนั้นกล่าวสืบไป

“ปีถัดมานางตั้งครรภ์ นั่นเป็นช่วงเวลามีความสุขที่สุดในชีวิตของเรา
มิคาดครั้นใกล้คลอด กลับมีเรื่องเกิดขึ้น”

เจ้าหอนิ่งอึ้งคล้ายไม่ต้องการกล่าวสืบไป
หลิวน้อยไม่อาจทนรอเอ่ยถามขึ้น

“มีเรื่องอันใด?”

เจ้าหอกล่าวว่า

“ศิษย์น้องรองเกิดตั้งครรภ์”

หลิวน้อยหันมองกระรอกน้อยด้วยความฉงน
เป็นเรื่องที่นางไม่เคยทราบมาก่อนว่าท่านป้ามีบุตร
ทั้งสองนิ่งคอยฟังบิดา

เจ้าหอกล้ำกลืนความรู้สึกพลุ่งพล่าน กล่าวว่า

“อาจารย์สอบถามถึงบิดาทารกในครรภ์ นางไม่ยอมบอก
ยิ่งอาจารย์ทำโทษนางยิ่งก็ปิดปากแน่นสนิท”

หลิวน้อยรำพึง “มีเรื่องเช่นนี้”

“เราเกรงกระทบกระเทือนถึงทารกในครรภ์ ได้แต่สมอ้างรับเป็นบิดา
ทำให้มารดาเจ้าเสียใจ นางหลบหนีไปทั้ง ๆ ที่ครรภ์แก่
เราออกติดตามกลับไม่พบร่องรอย”

เจ้าหอก้มหน้ากลั้นน้ำตารำพึง

“สุดท้ายเราพบแล้วว่านางอยู่ที่ใด”

หลิวน้อยขยับนั่งใกล้บิดา เอ่ยถามว่า

“บิดามีเรื่องที่ข้าพเจ้าอยากรู้ตลอดมาแต่ไม่เคยไต่ถาม”

“ได้เจ้าถาม”

“ข้าพเจ้าตั้งแต่เยาว์วัยพบเห็นแต่บิดา หาเคยพบมารดาสักครั้ง”

เจ้าหอโอบหลิวน้อยไว้ด้วยความเอ็นดู แล้วกล่าวว่า

“เด็กเอย เจ้าพบหน้ามารดาเจ้าหลายครั้งครา
เป็นเพราะนางละแล้วซึ่งเรื่องราวทางโลก มุ่งสู่หนทางสุขสงบ
หลุดพ้นจากพันธนาการผูกพันไม่รู้จบสิ้นของแดนมนุษย์
นางไม่เคยเอ่ยถึงความเป็นมารดา
แต่เรารู้ว่าเจ้าสัมผัสความอบอุ่นได้จากเมตตาของนาง”

หลิวน้อยรำพึง “ท่านป้า”

เจ้าหอพยักหน้า กล่าวสืบไป

“เจ้าคือทารกน้อยในครรภ์ของศิษย์น้องรอง”

หลิวน้อยสะท้านกาย ผละออกจากอกบิดาขมวดคิ้วกล่าวว่า

“เช่นนั้นบิดา…”

เจ้าหอถอนใจกล่าวเสียแผ่วเบา

“เราหาใช่บิดาที่แท้จริง”

หลิวน้อย ตื่นตะลึง ไม่เคยคาดหมายจะประสบเรื่องเช่นนี้
ก่อนหน้าสักครู่พอได้รู้ว่ากระรอกน้อยเป็นพี่ชายร่วมอุทร
นางเหมือนตกลงหุบเหวลึกที่มืดดำไม่มีสิ้นสุด
โลกสวยงามที่นางวาดหวังไว้พังทลาย
นางไม่รู้จะโศกเศร้าหรือยินดีกับการได้รับรู้ว่ามีพี่น้องร่วมสายโลหิตเช่นกระรอกน้อย

ยังไม่ทันปรับตัวปรับใจ
กลับพบว่า บิดาที่อยู่ข้างกายนางตลอดเวลาหาใช่บิดาที่แท้จริง

หลิวน้อยทั้งมึนงง ทั้งสับสน เอ่ยถามไปว่า

“บิดาข้าพเจ้าที่แท้จริงคือผู้ใด ไยมารดาจึงไม่ยอมบอก?”

“เนื่องเพราะไม่อาจบอกออกไป นางรักมันเกินกว่าจะทำลายมัน”
เจ้าหอกำมือแนบแน่น กล่าวสืบไป

“แต่มันกลับไร้ใจ ปล่อยให้นางกับทารกในครรภ์ได้รับโทษทัณฑ์”

“คนผู้นั้นเป็นใคร?”

“ทุศีล”

หลิวน้อยตกตะลึง อุทาน “เจ้าอสูร!”

“อืมม์”

หลิวน้อยรู้สึกสับสนปั่นป่วนจนสุดบรรยาย
นางลุกขึ้นผละหนีออกไปภายนอก
กระรอกน้อยร้องเรียก “หลิวน้อย!”

เจ้าหอกล่าว “นางกำลังสับสนเจ้ารีบติดตามไปอยู่เป็นเพื่อนนาง”

“แต่ท่าน”

“ไม่ต้องห่วงเรา”

กระรอกน้อยประสานมือคารวะรีบติดตามหลิวน้อยออกมา