คำว่า ‘สวน’
ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย
ด้วยสีเขียวหลากเฉด สลับสีสดแซมแต่ง
หมู่แมลงน้อยใหญ่โบยบินชิดดอกไม้ชมดอกโน้นเชยดอกนี้
ไม่ว่าจะเป็นสวนครัว สวนหย่อม สวนพฤกษชาติ
หรือสวนสาธารณะ
แต่หาก ‘สวน’ ในจินตภาพของคุณแตกต่างออกไป
ประมาณว่า เต็มไปด้วยต้นไม้แห้งกิ่งก้านโกร๋น
ใบเหลืองกรอบห้อยต่องแต๋งจะหลุดแหล่มิหล่นแหล่
หรือเป็นสวนตะบองเพชรในทะเลทราย!
หรือ ‘สวน’ ที่ผ่านมาในทิศทางตรงข้าม
ไม่ว่าจะเป็นสวนหมัด สวนทาง สวนความคิด ฯลฯ
นั่นคงเป็นคนละ ‘สวน’
สวนสาธารณะเป็นมุมพักผ่อนของคนเมือง
ได้ใช้ออกซิเจนร่วมกัน ได้นำความเครียดจากการงานประจำวันมาแปรรูป
เป็นพลังงานชีวิตเอาไว้ขับเคี่ยวกับวงล้อความเครียดในสัปดาห์ต่อไปและต่อไป
ผมมีเพื่อนหลายคนที่ชอบไปสวน ฟังดนตรีในสวน
ได้รับแบ่งปันบรรยากาศทีไรให้อิจฉานัก
เพราะสวนที่ว่าอยู่ไกลเสียเหลือเกิน
แค่คิดจะไปก็หมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว
เอาเถอะ!
ผมก็มี ‘สวน’ ของผม
เป็น ‘สวนหนังสือ’
ภายในสวนมีดอกไม้หนังสือผลิดอกออกใบเบ่งบานไปทั่ว
รอให้ผมเข้าไปชื่นชม…ดอกใหญ่…ดอกเล็ก…หลากสีสัน…หลายอารมณ์
ดอกหนึ่งร่วงโรยไป…ดอกใหม่ผลิบานออกมา…
ปลายเดือน…
ผมจะมีนัดกับสวนของผมครั้งหนึ่ง
เพื่อไปดูว่ามีดอกไหนบานเบ่งขึ้นมาใหม่?
หน้าตาสีสันเป็นอย่างไร?
หากชอบใจอาจขอซื้อมาชื่นชมต่อที่บ้าน
บางดอกลองดมดูเห็นว่ากลิ่นหอม
แต่พอถึงบ้าน กลับไม่หอมอย่างที่คิด
บางดอก….แทบจะเก็บไว้บนหิ้งบูชา!
ผมเคยแวะเข้าไปในสวนแบบถี่ ๆ
พบว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
ฉะนั้นเพื่อผลประโยชน์สูงสุด
และลดความเกรงใจที่จะเดินมือเปล่าออกมา
จึงสรุปว่าเดือนละครั้งดีที่สุด (กับเงินในกระเป๋า)
ในสวนเต็มไปด้วยหนอนหนังสือ
แต่ละหนอนสาระวนอยู่กับดอกไม้หนังสือที่ตนชอบ
ไม่มีใครสนใจใคร
มีบ้างบางครั้ง..สบตากัน…
แล้วหันไปสนใจ…ดอกไม้หนังสือต่อ
มีหนอนแว่นวัยรุ่น..ผมบ๊อบ ยืนเปิดนิตยสารอยู่ตั้งแต่ผมกระดึ๊บเข้ามา
จนป่านนี้ยังไม่วาง
“สงสัยจะดูฟรีจนหมดเล่ม” ผมคิด
“เรื่องของฉัน…ฉันอาจจะซื้อก็ได้ ถ้ามีเรื่องถูกใจ” หนอนแว่น ขยับแว่นคิดตอบ
บางครั้งเจอหนอนน่ารักหยิบเล่มโน้นดูเล่มนี้อยู่ในร้าน
อยากเข้าไปทัก
“ชอบอ่านหนังสือประเภทไหนครับ?” ผมคิดถามไป
“ไม่รู้สิ! ไม่รู้จักกันสักหน่อย!” หนอนน่ารักคิดตอบกลับมา
ผมได้แต่ยืนมอง…มองหนังสือที่หนอนน่ารักดูอยู่
เผื่อจะหยิบดูบ้างว่ามีอะไรน่าสนใจ
แล้วปล่อยให้ความเงียบดำเนินไป…
นี่คือเสน่ห์ของสวนหนังสือ
มีหนอนเต็มร้าน…แต่เงียบ…
มีก็เพียงเสียงเพลงเบา ๆ
ทุกหนอนสนใจสิ่งเดียวกัน…รักในสิ่งเดียวกัน…
มองหน้ากัน ส่งความปรารถนาดีให้กัน…
แต่เราไม่คุยกันหรอกนะ (จะบอกให้)
ผมมีความสุขอยู่ในสวนของผม
กับหมู่มิตรร่วมรสนิยม ที่ไม่เคยพูดจา
แต่เรารู้จักกัน…
ผ่านหนังสือที่หยิบดู…ที่นำไปเคาท์เตอร์
ผมมีโลกพร้อมสรรพ
ทั้งศาสนา..ปรัชญา..บทกวี..ชีวิต..วิทยาการ ..
โลกที่อบอวลไปด้วยงานศิลปะสวย ๆ
แง่คิดมุมมองจากนักคิดที่ช่วยขยับรอยหยักในสมอง
แต่ตอนนี้เงินในกระเป๋าหมดแล้ว
คงต้องไปแล้วเดือนหน้าจะกลับมาใหม่
ผมวางดอกไม้หนังสือดอกสวยลงบนเคาท์เตอร์
หันไปมองหนอนแว่น..
หนอนแว่นยังยืนขยับแว่นอยู่กับนิตยสารเล่มเดิม
“สงสัยอ่านฟรีจนหมดเล่มแน่ ๆ” ผมคิด
“เรื่องของฉัน!” หนอนแว่นคิดกลับมาเสียดังลั่น
…
Filed under: โลกใบเล็ก
